Dodaj do ulubionych

Dorosły syn obcy człowiek

13.08.07, 00:59
Witam. może to nie jest dobre miejsce gdzie mogę o mojej sprawie napisać,
ponieważ mój problem nie wiąże się z przemocą. Mam 22 letniego syna, który
jest na moim utrzymaniu. Nie uczy się i nie pracuje tylko siedzi całymi
dniami w domu nie jest upośledzony tylko nic mu się nie chce. Nie rozmawia ze
mną, nie chce aby mmu przeszkadzała. Zamyka się w swoim pokoju a jak chcę z
nim porozmawiać o przyszłości to robi się agresywny i trzaska drzwiami przed
nosem. Nie bije mnie ani nie wyzywa, ale mam dosyć obcego człowieka w domu,
który się kręci nie chce Ze mną rozmawaiać. Czytałam to forum i posłuchłam
Pana Pawła wezwałam policję po jego złym zachowaniu bo
wybuchnął złością przy mojej przyjaciółce i ona się bardzo wystraszyła. On
zaraz wybiegł z domu i policja powiedziała, że nic nie mogą zrobić, bo on nic
nie zrobił i nawet go nie było.gdy oni przyszli. Nie wiem po co to
zrobiłam,myślę że oni mają racje i że nic się nie da zrobić. ja go wychowuję
sama od 15 lat i nie chcę być dłużej niańką dla dorosłego mężczyzny. Ja już od
dawna nie próbuję z nim rozmawiać, tylko parę razy jeszcze spróbiwałam ale
wiem ze to nie ma sensu i on tak bedzie siedział zawsze w tym pokoju a ja bede
go zywić i on będzie korzystał z pralki i lodówki bez myslenia że tak nie
można, że trzeba przecież myśleć o przyszłości. Ja sobie nie moge przez to
ułozyć swojego zycia osobistego.

Czy tak mozna życ? Czy ja juz do końca życia muszę się z nim żyć? Nie ma
sposobu żeby jego zmusic do pracy albo do wyprowadzenia się?

Ja bardzomało zarabiam i mam duzo długów i nie mam rodziny poza nim ale już
nie chcę takiej rodziny, która jest tylko utrapieniem zamiast pomagać sobie
nawzajem. Czy jest dla mnie jakaś pomoc? Mieszkanie jest Małe na moje nazwisko
i jeśli ja sie wyprowadzę i on narobi długów to ja będę za to odpowiadać.

Dlugo się wachałam i nie chciałam naprawdę aby go tak potraktować, ale nie
mogę tak dłużej. Czytam to forum od dawna i coś się we mnie zmieniło ze
zaczęłam mieć nadzieję że nawet taka sprawa bez przemocy to też jest coś
złego w rodzinie, ponieważ niewiem co się dzieje w jego głowie i czy nastepnym
razem mnie nie pobije albo moją przyjaciółkę.

Proszę o poradę czy moja sprawa jest nieważna czy mogę coś dazrobić? Zrobię
wszystko bo to co jest teraz niepomaga ani jemu ani mi.
Obserwuj wątek
    • droka Re: Dorosły syn obcy człowiek 13.08.07, 16:26
      Jeszcze chcę dodać, ze jak wzywałam policję, to tego samego wieczora
      zadzoniłam na Niebieską Linię i rozmawiałam z Panią, która mi
      poradziła umówić się u nich na spotkanie, mam tam zadzwonić i
      ustalić kiedy, ale syn prawie potrafi przez wiele dni niewychodzić z
      domu, a ja nie chcę rozmawiać przy nim, dlatego mapisałam do nich na
      e-mail i dostałam odpowiedź że muszę kilka dni poczekać. Dlatego
      napisałam na to forum, pobnieważ przyada mi jest każda porada. Wiem,
      że moja sytuacja nie jest taka zła, jak czytam jakie sytuacje moga
      mieć kobiety to bardzo im współczuję i mam wyrzuty, że piszę w
      takiej błachej swojej sprawie. Nie gniewajcie się, ja przeżyłam też
      duzo złych rzeczy w moim związku 15 lat temu, na szczęście mam to
      już za sobą. Mój syn nie jest taki zły, ale coraz bardziej
      przypomina tego mężczyznę, który go wychowywał przez pierwsze lata
      jego zycia. To nie był mój mąż ani nie był jego ojciecem, ale tez
      słodko nie było.
    • shangri.la Re: Dorosły syn obcy człowiek 13.08.07, 18:39
      Witaj Droka:)
      Czytam Twój post z przerażeniem.
      Jestem nauczycielem i matką niemal dwudziestoletniego już syna, który właśnie
      wyjechał pracować zanim zacznie się rok akademicki.
      Wiem, ile wysiłku, pracy i nieprzespanych nocy wymaga wychowanie samotnie syna i
      wiem, że dla każdej kobiety to prawdziwe wyzwanie.
      Pracuję z takimi młodymi ludżmi, niechętnymi do nauki, do pracy, do
      życia....straszne jest to i przykre , że tak marnują swoje najlepsze w życiu lata.
      Nie wiem nawet ,co Ci poradzić, abyś poczuła się bezpiecznie we własnym domu i
      rozumiem, że policja , o której wspominasz , to był akt prawdziwej desperacji z
      Twojej strony.
      Myślę, że musisz działać bez względu na to, jak bardzo boli Cię serce. Może
      porozmawiaj z dzielnicowym , aby poprosił go na rozmowę?
      Może ksiądz, jakiś jego zaufany kolega? Ktoś, komu on zaufa i kogo zechce wysłuchać.
      Zastanów sie, czy jest ktoś taki w dalszej rodzinie, do kogo mogłabyś sie
      zwrócić o pomoc w tej niełatwej sprawie, ale to musi być mężczyzna.
      Życzę Ci dużo spokoju i rozwiązania problemu najlepiej dla Ciebie i dla Niego.
      Pozdrawiam ciepło:)
      • droka Re: Dorosły syn obcy człowiek 13.08.07, 19:46
        Bardzo dziękuję za odpowiedź i dobre słowa. To było mi potrzeben, bo cięzko
        wytrwa w postanowieniu gdy sie nie ma wsparcia. Znajomi (mężzcyzni) nie sa tak
        radykalni jak ja i mowią że on jescze jest za glupi żeby go dociąć. Przyjaciółka
        widziała jego zachowanie i wyraz twarzy i od razu uwierzyła, ze trzeba coś z tym
        zrobić zanim bedzie zapóźno. Popełniłam w jego wychowywaniu duzo błędow, ale nic
        nie pomoże obwinianie się. moje błędy brały się z błedów moich rodziców. Teraz
        jest jak jest i nie będzie lepiej.

        On nie ma znajomych, a moich wszystkich odrzuca, duzo osób próbowało z nim
        rozmawiać na poważnie i w zartach, on zawsze jest zly i wszyscy szybko mają dość
        pomagania.
        Nie wezmą go do wojska bo ma kategorię D, i z tych samych powodów zdrowotnych
        (których nie widać, ale one mu przeszkadzają) może mieć kłopoty z ułożeniem
        sobie życia rodzinnego. To dodatkowe obciążenie psychiczne dla mnie, ale ja nie
        mogę i nie mam siły z tego powodu trwać w tej beznadziei chciaż mu współczuję.
        Muszę myśleć o sobie, bo jemu nie pomogę. On musi być odpowiedzialnym
        czlowiekiem, a przy mnie się tego nie nauczy.
        Jeszcze raz dziękuję!
        • shangri.la Re: Dorosły syn obcy człowiek 13.08.07, 20:02
          Dlaczego ma kategorię D? Czy stwierdzono u niego jakąś chorobę somatyczną lub
          psychiczną?
          To może być bardzo ważna wskazówka.
          No i szkoda, bo wojsko było by pewnym rozwiązaniem.
          Dlaczego jest taki zamknięty na znajomości z innymi ludżmi?
          • droka Re: Dorosły syn obcy człowiek 13.08.07, 23:57
            Ta kategoria D to nie z powodu "głowy" psychicznie jest zdrowy, ale
            choroba, a raczej operacja miała wpływ na zycie, ale niecodzienne,
            nie chce tu pbulicznie o tym mówić, bo to i tak nic nie zmienia. ja
            nic nie zrobię żeby on się dobrze czuł jeśli on się nie chce dobrze
            czuć. moze się tym martwi ale mi tego nie powie.

            Teraz przed chwilą znów była awantura. Powidziałam mu pewną
            informację bo o coś pytał i on tego nie zrozumiał. kazał mi
            powtórzyć i powtórzyłam, ale on chyba myslał coś innego i mu nie
            pasowało, więc zaczął wrzeszczeć żebym powiedziała jeszcze raz tak
            jakbym była głupia i niewiedziała co mówię, a to on sobie źle złożył
            w glowie i dlatego ta informacja mu nie pasowała, chodziło o to z
            której strony się mija pewien dom, ja powiedziałam że szłam z
            prawej, a on od razu ustalił, że szłam od południa, chociaż mozna
            ten dom mieć po prawej ale inną ścianę idąc z pólnocy - i tak
            własnie było, co mu powiedziałam na samym początku że szłam od
            pólnocy tylko on sobie zobaczył w głowie w inny sposób i myslał, że
            mnie złapie na tym ze źle podałam kierunek. To mi odbiera energię.

            Ale ja już nie chce o nim opowiadać, kiedys się duzo nawyżalałam
            przyjaciółce, ona wtedy nie wierzyła, bo zawsze był dla niej mily,
            dopiero teraz zobaczyła jak jest naprawdę. Teraz już mi sie nie chce
            nawet o nim opowiadać. jak będę miała odpowiedź z Niebieskiej Lini
            to może napiszę co mi poradzili.
            • rosaliza Re: Dorosły syn obcy człowiek 15.08.07, 01:14
              Cześć,
              nie wstydź się wcale, bo masz poważny problem, który wymaga uwagi i działania.
              Opowiem Ci, co w takiej sytuacji zrobiła pewna nasza sąsiadka. Tak się jej
              stało, że wszyscy się rozjechali po Polsce i od jakiegoś czasu została sama z
              synem. Chłopak miły, spokojny i nieco zahukany. Miał jakichś kolegów, ale
              głiwnie komputer i siedzenie samemu w pokoju. Nie uczył się szczególnie i
              wyglądało to tak, jakby coś mu podcięło skrzydła, jakby zwątpił w sens działania
              i ogólnie przysiadł na tyłku. Było jak u Ciebie, niby dorosły i nie wtrącaj się
              w nic, a do lodówki pielgrzymka codzienna i rachunki za mieszkanie oraz internet
              same się cudownie płaciły. Sąsiadce (jakieś 60 lat) po wyjeździe do sanatorium
              nagle się odmieniło, może kogoś poznała, nie wiem. Przyszła wieczorem do mojej
              mamy, wyżaliła się i poprosiła o pożyczenie różnych fiolek po lekarstwach.
              Plan miała w sumie prosty i genialny, do którego jak potem wyznała natchnął ją
              psycholog w sanatorium.
              Otóż postanowiła "zaktywizować" synalka. Najpierw obwieściła histerycznie, że
              bank i ktoś jeszcze zażądał zwrotu długów. Tak tydzień, synuś nic. Potem
              ogłosiła, że chcą ją zwolnić z fuchy, jaką miała. Ponieważ utrzymywali się z
              tego i z renty, byłby to poważny problem. Tak jęczała dwa tygodnie, synuś nic.
              Przez ten czas aprowizacja lodówki stopniowo się zmiejszała, bo trzeba było
              płacić długi. Sama nie jadła też zbyt wiele, a przy okazji chudła. W wolnych
              chwilach siedziała w kuchni nad rachunkami i wciąż od nowa liczyła, ile nie mają
              i od kiedy nie starczy. Synalek zaczął bąkać, że możeby wzięłą sprzątanie w
              Londynie. Tu wkroczyły pożyczone fiolki z lekami, bo "nagle" okazało się, że
              jest chora i nigdzie jechać nie może. Zaczęła zastanawiać się nad kosztami
              przepisania mieszkania i remontem rodzinnego grobowca. Do jęczenia na temat
              czynszu doszło jęczenie na temat kosztów choroby, synalek nadal niezbyt wiele.
              Od tego momentu włączyła zapytania do synusia, co ma zrobić i co on by zrobił.
              Lodówka nadal pustoszała i stan jedzenia spadł poniżej minimum socjalnego. Cały
              czas ktoś chciał zwrotu długów, leki kosztowały, nawet nie zapłaciła czynszu za
              dwa miesiące. Zaoszczędzone pieniądze wpłacała na osobne konto w banku, żeby nic
              nie było w domu. Trwało to i trwało, chyba ze trzy miesiące wszystko. Cały czas
              pytała syna o radę, co można zrobić w tej sytuacji. Przestała o siebie dbać,
              słuchała Radia Maryja na cała klatkę, wszystko robiła dwa razy wolniej. Synalek
              zaczął wynosić śmieci i chodzić po jakieś zakupy, bo przynosiła rzeczy bez sensu
              i nie gotowała. Kiedy przez tydzień w lodówce była cebula i pół marchewki, głód
              zmusił go do działania. Zatrudnił się w Telepizzy i przynajmniej był nażarty.
              Cały czas dalej tak robiła, ale włączyła chwalenie go, że chociaż on sobie jakoś
              poradzi. Po paru tygodniach własne pieniążki zaczęły się mu podobać, zmienił
              sieć na jakąś inną, ma znajomych w pracy, którzy chcą czegoś więcej i tylko o
              tym mówią.
              Drugi etap to wypchnięcie go za granicę, ale na razie jakoś się zaczęli
              dogadywać. Przyznała nam, że ten jego marazm ją najbardziej wykańczał i to było
              najgorsze. Z drugiej strony wyrzucenie darmozjada nic by nie dało, bo to był
              prawdziwy mól nieporadny. Ale robota dała mu siłę i pokazała, że coś może.
              Nie wiem, co Ekspert na to, ale ta strategia naszej sąsiadki zaimponowała nam,
              bo wymagała od niej mnóstwo siły. Z drugiej strony była zdesperowana.
              Ale się rozpisałam. Napisz, co Ci poradzili, jesteś twarda i dasz sobie radę dla
              waszego wspólnego dobra.

              Pzdr, Rosa
              • droka Re: Dorosły syn obcy człowiek 15.08.07, 02:55
                To jest kapitalne! Jednak u mnie to by długo trwało, bo on
                przyzwyczajony jest do pustej lodowki i do nieplaconych rachunkow i
                sie tym nigdy nie przejmowal, bo zawsze jakoś wszystko wracało do
                jakotakiej normy no i to udawanie jest dla mnie bradzo trudne -
                strasznie mnie takie sytuacje grania męczą. Poza tym syn też
                internetowy jest i czyta fora gazety.pl - to forum zna również, choć
                nie wie o moim udziale.

                Na razie nie mam odpowiedzi z Niebieskiej Linii, moze się tam sama
                przejdę do ich siedziby bo jestem strasznie nakręcona - wszystko mam
                ochotę rozwalać i stawiać na nowo. :) Nie wiem skąd ta energia bo w
                sumie chora akurat jestem, ale duzo rzeczy ostatnio mi się klaruje z
                dyskretną pomocą autorytetów.
                Bardzo Ci dziękuje za natchnienie! Oczywiście dam znać gdy dojdą
                nowe fakty.
                • radzisz2 Re: Dorosły syn obcy człowiek 15.08.07, 09:13
                  Świadome matki - łączmy się :)
                  Nigdy nie jest za późno na zmiany - W SOBIE.
                  Najważniejsza jest konstruktywna złość, ktora daje energię do
                  sensowanego działania. Tak trzymać i nie dać się zbić z tropu.
                  Szukanie pomocy u profesjonalistów, wsparcia - u rozumiejących, i do
                  przodu... !
                  • droka Re: Dorosły syn obcy człowiek 15.08.07, 13:36
                    "Konstruktywna złość" jest super pomocna w newralgicznych momentach,
                    i wtedy jest dobrze działać z jej napędem natychmiast, zanim ta
                    złość nie przeminie. Ale jej działanie siada natychmiast, gdy jest
                    dobrze i miło, gdy się widzi zdjęcie uśmiechniętego swojego
                    dzieciaczka lub trafi na starą zabawkę ukochanego syneczka. Wtedy
                    łatwo wrócić w stare koleiny.
                    Ja wolę budować w sobie przekonanie, że to, co robię jest najlepsze
                    dla nas obojga. Po zbudowaniu tego przekonania zdjęcie
                    uśmiechnietego dzieciaczka zamiast osłabiać jeszcze to przekonanie
                    wzmacnia. Bo robię to wszystko również dla tego ukochanego
                    dzieciaczka. :)
                    Z nowym nastawieniem nie dam się zwieść emocjom - zarówno złości (to
                    ważne w sytuacjach bieżących konfliktów - żeby dzialać racjonalnie i
                    nie dać się ponieść) jak i sentymentom (żeby mnie nie zwiodły i nie
                    osłabiły woli zmian).
                    • mgla_jedwabna Re: Dorosły syn obcy człowiek 15.08.07, 15:59
                      To ja proponuję zacząć od jedzenia: kupować jednorazowo na jeden posiłek i tylko sobie. Jak się synuś zacznie upominać o jedzonko, posłać do roboty. Teraz, kiedy tylu ludzi wyjechało do Anglii, znaleźć pracę typu "rozwożenie pizzy" nie jest trudno. To samo z praniem- prać tylko swoje ubrania itp. Niech w końcu zrozumie, że jak nie zrobi czegoś sam, to nikt za niego nie zrobi.

                      Albo inaczej- wyjechać do rodziny itp. na dwa tygodnie, zostawiając synusia z pustą lodówką. Znajomych uprzedzić, żeby mu nie pożyczali na zasadzie "mama odda", bo mama nie odda. Jak pożyczy od swoich znajomych, Broń Boże nie oddawać. Internet odłączyć "bo nie ma z czego zapłacić rachunku".

                      A na widok zabawek i zdjęć jest antidotum- zajrzeć do pokoju "syneczka" i zobaczyć jaki słodki widok przedstawia soba to miejsce oraz jego użytkownik :)
                      • droka Re: Dorosły syn obcy człowiek 16.08.07, 01:01
                        Z małymi zmianami - kupuję ten pomysł. :)
    • pawel.drozdziak Re: Dorosły syn obcy człowiek 21.08.07, 00:36
      Witam,

      Z Pani tekstu zwrocily moja uwage nastepujace fakty:

      - syna wychowuje Pani sama od wielu lat
      - nie ma Pani zadnej blizszej rodziny
      - nie uklada sobie Pani wlasnego zycia osobistego
      - utrzymuje Pani syna

      Syn jest calkowicie zalezny od Pani. Gdyby mogl być dzieckiem przez
      cale zycie, taka sytuacja moglaby się nie zmieniac, jednak ludzie
      nieuchronnie dojrzewaja biologicznie i tego procesu nie da się ani
      odwrocic ani zatrzymac.

      Przede wszystkim należy sobie odpowiedziec uczciwie na kilka
      podstawowych pytań:

      Co chce Pani zmienic? Czy chce Pani, żeby syn się uniezależnił,
      wyprowadzil, znalazł przyjaciol, miał związki seksualne, a wreszcie
      stworzyl jakis staly związek?

      Czy tez może chce Pani, żeby mieszkal z Pania przez caly czas,
      pozostawal w zależności tak jak teraz całkowicie zdany na Pania, ale
      wyszedl z pokoju, przestal być „obcym człowiekiem”, zaczal rozmawiac
      i stal się na powrot „milym uśmiechniętym dzieciaczkiem” ze zdjęcia?

      Czy zamierza Pani ułożyć sobie jakies zycie osobiste niezależnie od
      tego, co zrobi syn, czy tez dalsze plany życiowe zamierza Pani
      związać całkowicie z jego osoba?

      A jeśli chce Pani mieć jakies wlasne zycie osobiste, to jak ono
      mialoby wyglądać? Jak sobie Pani je wyobraza?

      Z kim chciałaby Pani mieszkac za 10 lat?

      • droka Re: Dorosły syn obcy człowiek 21.08.07, 04:30
        Witam,

        > Co chce Pani zmienic? Czy chce Pani, żeby syn się uniezależnił,
        > wyprowadzil, znalazł przyjaciol, miał związki seksualne, a wreszcie
        > stworzyl jakis staly związek?

        Nawet nie chcę tego analizować - jest dorosły, wie gdzie się zwrócić o pomoc.
        Ostatnio tego argumentu używam często, gdy mnie prowokuje i o coś oskarża. Mówię
        albo "wyprowadź się" albo "jesli czujesz się pokrzywdzony, masz prawo tak jak ja
        korzystać z pomocy różnych instytucji do tego stworzonych".

        > Czy tez może chce Pani, żeby mieszkal z Pania przez caly czas,
        > pozostawal w zależności tak jak teraz całkowicie zdany na Pania, ale
        > wyszedl z pokoju, przestal być „obcym człowiekiem”, zaczal rozmawia
        > c
        > i stal się na powrot „milym uśmiechniętym dzieciaczkiem” ze zdjęcia
        > ?

        Zdecydowanie i stanowczo nie.

        > Czy zamierza Pani ułożyć sobie jakies zycie osobiste niezależnie od
        > tego, co zrobi syn, czy tez dalsze plany życiowe zamierza Pani
        > związać całkowicie z jego osoba?

        Zdecydowanie plany niezaleznie od tego czy syn sobie będzie radził czy też
        wyląduje na ulicy. Stanowczo.

        > A jeśli chce Pani mieć jakies wlasne zycie osobiste, to jak ono
        > mialoby wyglądać? Jak sobie Pani je wyobraza?

        Nie mam planów konkretnych poza tym jednym - "rozwód z synem".
        Jesli nie da się "wyprowadzić" syna, to rozważam wyjazd. Szkoda mi tracić
        mieszkanie (które on zmarnuje gdy w nim zostanie), ale to zrobię, cholera.


        > Z kim chciałaby Pani mieszkac za 10 lat?

        To nie ma związku ze sprawą.

        Dziękuję za uwagę - przynajmniej uprzytomniłam sobie jak bardzo wiem czego
        chcę. Obawiam się jednak, że instytucje mają powazniejsze przypadki i moją
        sprawą się nikt nie zainteresuje. Jutro (tj. dziś) mam spotkanie z psychologiem
        NIEBIESKIEJ LINII (Stowarzyszenia na Rzecz Przeciwdziałania Przemocy w
        Rodzinie). Prawdę mówiąc nie mam szczególnej nadziei, że cokolwiek mi ta rozmowa
        pomoże - ale postanowiłam wcisnąć się gdziekolwiek, gdzie cokolwiek mnie moze w
        temacie zainspirować. Muszę sobie stworzyć "mapę działania".
        • pawel.drozdziak Re: Dorosły syn obcy człowiek 21.08.07, 09:54
          Jesli rzeczywiscie jest Pani tak jednoznaczna, jak Pani teraz pisze,
          poradzenie sobie z ta sprawa nie powinno nastreczac wiekszych
          problemow. Kluczem jest wlasnie ta konsekwencja. Moja uwage zwraca
          na przyklad ten fragment:

          > Ostatnio tego argumentu używam często, gdy mnie prowokuje i o coś
          oskarża. Mówię
          > albo "wyprowadź się" albo "jesli czujesz się pokrzywdzony, masz
          > prawo tak jak ja korzystać z pomocy różnych instytucji do tego
          > stworzonych".

          Osobiscie nie mam wrazenia, ze slowa "wyprowadz sie" wypowiedziane w
          takim kontekscie sa rzeczywista propozycja wyprowadzenia sie.
          Odbieralbym je tu raczej jako element wzajemnego przerzucania sie
          nieuprzejmosciami przez dwie osoby zwiazane wezlem nie do
          rozerwania. Cos jak "zmien sobie matke, jak ja ci sie nie podobam".
          Rzeczywista propozycja wyprowadzenia sie powinna byc przedyskutowana
          wtedy, kiedy jestescie Panstwo w dobrych lub neutralnych nastrojach,
          przy herbatce albo przy niedzielnym obiedzie, z gazeta ogloszen w
          reku. Ale to jest etap ostatni. Pierwszym etapem jest
          przedyskutowanie kosztow, jakie Pani ponosi w zwiazku z
          utrzymywaniem syna. Podzielilbym to na punkty. Na przyklad:

          - kto placi za jedzenie
          - kto placi za mieszkanie
          - kto przygotowuje jedzenie
          - kto sprzata po posilkach (zmywanie, odnoszenie talerzy)
          - kto pierze
          - kto naprawia odziez
          - kto sprzata
          - kto wyrzuca smieci
          - kto komu daje pieniadze na drobne wydatki

          Niektore z tych rzeczy sa trudne do odciecia, bo na przyklad za
          mieszkanie Pani placi i placic Pani musi. Ale prac moze Pani zaczac
          tylko swoje rzeczy. Podobnie z naprawa odziezy, sprzataniem po
          posilkach (tylko swoje) i gotowaniem (tylko dla siebie). Wszystko to
          musi byc poprzedzone spokojna rozmowa w stylu:

          "sluchaj, chce, zebys wiedzial, ze od przyszlego tygodnia nie bede
          juz pokrywac kosztow twojego utrzymania. To znaczy nie bedziesz
          otrzymywal juz zadnego kieszonkowego ode mnie. Natomiast jedzenie
          dla ciebie zamierzam przestac kupowac od przyszlego miesiaca.
          Dokladnie od (np.)25go. Robie to, poniewaz doszlam do wniosku, ze
          ponosze zbyt wielkie koszty i nie chce dluzej ich ponosic." Czyli
          najpierw bardzo dokladne opisanie tego co Pani zamierza zrobic, a
          nastepnie konsekwentna realizacja tego.
          • droka Re: Dorosły syn obcy człowiek 21.08.07, 15:51
            > najpierw bardzo dokladne opisanie tego co Pani zamierza zrobic, a
            > nastepnie konsekwentna realizacja tego.

            OK. Pytanie: czy wchodzic w zaleznosci, o ktorych wiem, ze on w nich
            nie wytrwa na okreslonych warunkach? Konkretnie mam na mysli jego
            np. deklaracje pomocy w mojej pracy zawodowej jako jego wklad
            finansowy. Czy wchodzic z nim w takie uklady i wiazac się, a potem
            byc zmuszona egzekwowac ustalone wczesnej konsekwencje?
            To ostatnio nie zdaje egzaminu - wiecej trace nerwow i czasu w roli
            strażnika, niz jest pozytku z jego pracy (ostanio prawie całkiem bez
            efektów).
            Wiec jesli ustalac warunki wspólzycia - to czy te warunki powinny
            byc negocjowane, czy jednak ustalane jednostronnie przeze mnie?

            Czy to ustalanie (jakkolwiek - jednostronnie czy obustronnie)
            warunkow wspolzycia nie oddala wizji zycia osobno?

            • droka Re: Dorosły syn obcy człowiek 21.08.07, 19:23
              Właściwie to ja te pytania z poprzedniego postu wycofuję, bo szkoda prądu na
              odpowiedź. Takich oraz innych podobnych pojawiło się teraz wiele po rozmowie z
              panią psycholog. Zaczynam mieć obawy, czy konsultacje z psychologami nie skończą
              się na rozkraczeniu pomiędzy dobrem moim i syna,
              • pawel.drozdziak Re: Dorosły syn obcy człowiek 21.08.07, 21:51
                Ma Pani doroslego syna. To jest bardzo dobra sytuacja jesli sie
                akceptuje te jego doroslosc. Jego samodzielnosc - wlasna, niezalezna
                od Pani praca, wlasne mieszkanie, wlasne przyjaznie i wlasne
                zwiazki - nie musi oznaczac, ze Pani traci z nim kontakt calkowicie.
                Ten kontakt bedzie po prostu inny. Nie bedzie to kontakt z
                dzieckiem, tylko z dorosla osoba. Jest w tej sytuacji tez i taki
                potencjal, ze Pani moze byc wolna. Miec wlasne zycie nie obciazone
                koniecznoscia dogladania kogos, kto bez Pani sobie nie poradzi.
                Czyli potencjalnie jest mozliwa taka sytuacja, ze ktos zaczalby
                troche dbac o Pania. Wszystko w Pani rekach.
                • droka Re: Dorosły syn obcy człowiek 22.08.07, 17:49
                  Ja nie chce go wyrzucić z domu po to, aby mieć chatę wolną.
                  Ja chcę go mieć nie "z chaty" ale "z głowy" (co jednak się bardzo jedno z drugim
                  wiąże).

                  Chcę wiedzieć jak to jest być/żyć bez faceta. Bez kogokolwiek.

                  • droka Re: Dorosły syn obcy człowiek 22.08.07, 21:37
                    Tego się właśnie obawiałam - że napiszę wreszcie coś nie na temat i to będzie
                    coś bzdurnego.

                    Dziękuję za pomoc. Dalej już sobie poradzę.
                    • radzisz2 Re: Dorosły syn obcy człowiek 22.08.07, 21:48
                      Trzymaj się Droka. Jak to dobrze, że "po drugiej stronie ekranu"
                      można znaleźć przyjaznego człowieka, który rozumie, bo ma podobne
                      problemy oraz wspiera i pomaga (ukłony dla pana Pawła!!)
                      • droka Re: Dorosły syn obcy człowiek 23.08.07, 00:00
                        To tylko nasza pozytywna wyobraźnia (oby jej nam wystarczyło...)- pan Paweł nie
                        istnieje (ukłony dla psychologii!)
                        • brzozasyberyjska Re: Dorosły syn obcy człowiek 04.02.08, 22:50
                          droka napisała:

                          > To tylko nasza pozytywna wyobraźnia (oby jej nam wystarczyło...)-
                          pan Paweł nie
                          > istnieje (ukłony dla psychologii!)

                          Pan Paweł istnieje.
                          • nome-ol-vides Re: Dorosły syn obcy człowiek 05.02.08, 15:38
                            brzozasyberyjska napisała:

                            > droka napisała:
                            >
                            > > To tylko nasza pozytywna wyobraźnia (oby jej nam wystarczyło...)-
                            > pan Paweł nie
                            > > istnieje (ukłony dla psychologii!)
                            >
                            > Pan Paweł istnieje.

                            zaprzeczenie istnieniu człowieka jest formą przemocy

Nie masz jeszcze konta? Zarejestruj się


Nakarm Pajacyka