Dziwny ten 2003 rok...

[atlantis75]

... przynajmniej dla mnie. Przełomowy.
Dwa pogrzeby: mojej ukochanej Babci (marzec) i ojca
mojej Przyjaciółki (czerwiec).
Dwa śluby: mój (sierpień) i mojego brata (lipiec).

A przed chwilą dowiedziałam się, że mój Dziadzunio ma
raka, nikłe szanse na przeżycie 3 tygodni, przerzuty na
mózg...

Jakoś mi smutno :(((
Choć jednocześnie czuję radość ze ślubu.

[pajdeczka]

"Bo nieszczęścia chodzą parami", albo nawet stadami, a szczęście to
indywidualista.

[Gość: Aisza]

a nie mogliscie połączyć imprez?

[pajdeczka]

Gość portalu: Aisza napisał(a):

> a nie mogliscie połączyć imprez?

Czy chodzi ci o pogrzeby i wesela?

[atlantis75]

Gość portalu: Aisza napisał(a):

> a nie mogliscie połączyć imprez?


Chodzi o imprezy ślubne?
Niestety, nie... przyszła żona mojego brata się nie
zgodziła, bo jak powiedziała "nie życzę sobie
rywalizacji". Echhhh... to już zupełnie inna opowieść...
Fakt faktem - są dwa śluby.

[Gość: Aisza]

wow, zdaje sie że rywalizacja chyba się zaczęła ;-)
PS. A która panna młoda ładniej wygląda w bieli?
A

[atlantis75]

Gość portalu: Aisza napisał(a):

> wow, zdaje sie że rywalizacja chyba się zaczęła ;-)
> PS. A która panna młoda ładniej wygląda w bieli?
> A


Wychodzi na to, że ja ;)

Trzymaj sie, bedzie dobrze

[anahella]

Ludzie odchodza, taki nasz los. Ale swoje szczescie sama wykuwasz, wiec juz
dzis zycze ci go na nowej drodze zycia.

[atlantis75]

anahella napisała:

> Ludzie odchodza, taki nasz los. Ale swoje szczescie sama wykuwasz, wiec juz
> dzis zycze ci go na nowej drodze zycia.


Dziękuję :)
A z tym, że ludzie odchodzą... nie pogodzę się chyba
nigdy.

[Gość: Kasia]

Z czasem będzie Ci łatwiej. Życzę, aby ten czas jak najszybciej nadszedł.

[p.a.d.a.l.c.o.w.a]

Gość portalu: Kasia napisał(a):

> Z czasem będzie Ci łatwiej. Życzę, aby ten czas jak najszybciej nadszedł.
Już przeszło rok minął od śmierci mojej Mamy. A ja nie mogę się pozbierać.
Nie ma we mnie kszty zgody na śmierć bliskich. Na moją własną - jest.

[Gość: anE]

dla mnie tez ten rok b.dziwny i tyle jeszcze sie w moim zyciu nie dzialo, co
przez te ostatnie 7 mies... dzis nawet o tym rozmawialam z szefem.

zawsze po deszczu wychodzi slonce... taki ten swiat

pozdr.

Właśnie zmarł mój dziadek :(((

[atlantis75]

:((((((((((((((((((((((((((((((((((((

[raszefka]

Bardzo mi przykro, trzymaj się :(

[ydorius]

Trzymaj się, dziewczyno. Mocno.

m,
.y.

----------------------------------
What is home without Plumtree's Potted Meat?
Incomplete.

[summa]

Atlantis, współczuję Ci, naprawdę. Wiem, że ciężko się pogodzić ze śmiercią
najblizszych. Ja się pocieszam, że Oni nie odchodzą w niebyt, tylko do
szczęśliwego czwartego wymiaru i stamtąd mają na nas oko...
Też miałam ciężki rok pod tym względem.

----
Zwycięstwo w dyskusji należy do perkusji.
St.J.Lec

[czarna33]

Smierc osoby bliskiej to zawsze bol i lzy.Serdecznie wspolczuje bo wiem co to
znaczy.Mnie dopada to od 2000 roku.W niedziele mija pierwsza rocznica smierci
bardzo bliskiej mi osoby,rzeklabym najblizszej.
Trzymaj sie mocno.

[snow.white]

Ojej... ja wiem,jak to jest... trzymaj sie... pozdrawiam bardzo,bardzo mocno!!!

[anahella]

Moje szczere kondolencje. Widze ze go bardzo kochasz, wiec trudno ci pogodzic
sie z jego odejsciem. Jednak ja mam taka teorie, ze kazdy odchodzi w
odpowiednim dla siebie czasie. On juz MUSIAL tam odejsc, bo jego czas sie
skonczyl. Wierze, ze po smierci ciala czlowiek nadal zyje, wiec smierc nie jest
koncem zycia tylko przeistoczeniem do nowego. Jak nadejdzie Twoj moment, to ci
wszyscy, ktorych kochalas wyjda Ci na powitanie. Wierze w to.

Anahella...

[snow.white]

Ja tez w to wierze. Dzieki temu nie przeraza mnie,az tak bardzo,mysl o
odejsciu,w przyszlosci,moich bliskich.I latwiej mi pogodzic sie z nieobecnoscia
tych,ktorzy juz odeszli.

a propos

[ydorius]

trochę grafomanii gratis. Napisane w przeważającej części 21 września 2000.
Dawno temu. Pod wpływem... nieważne czego...

m,
.y.

----------------------------------

Losem ludzi jest umierać. Losem ludzi jest obserwowanie śmierci. Gdy
obserwuje się śmierć kogoś bliskiego jest to szczególnie trudne. Wiem, że
śmierć jest nieunikniona i tak naprawdę – tak mi się przynajmniej wydaje –
trudność w pogodzeniu się ze śmiercią polega na trudności w zrozumieniu siebie.
Żałuję zmarłych, lecz żal ten zawsze jest mój. Ja płaczę, ja wspominam, ja
dorzucam kolejne wspomnienia. Zmarły żyje jeszcze, zacierając za sobą własne
rysy twarzy, gesty rąk, gubiąc kolory, jak fotografia wystawiona na słońce.
Prześwituje i faluje delikatnie, staje się gorącym mirażem na rozgrzanej
drodze. Czyż można już bardziej nie żyć, jak żyć we mnie, ze względu na mnie,
dzięki mnie? Czasem dobija się o swoje, staje nam przed oczami we śnie, lub
znajdujemy jego brwi, ręce, gesty, słówa, głębokie przedwojenne "ł" u innych.
Wspominamy. Z żalem, czasem ze wzruszeniem, może z rozczarowaniem. Uruchamiamy
wszystkie znane uczucia. Ale żyjemy bez niego, żyjemy bez śmierci. Ciężko jest
żyć mając na widoku wciąż nieuchronnie zbliżający się horyzont wszelkich
wydarzeń. Ci, którzy odeszli nie kłębią się nad głowami, nie przeszkadzają;
pojawiają się od czasu do czasu; uśmiechamy się do nich. Ale to iluzoryczne
poczucie. Śmierć jest wpisana w każdy nasz ruch – jak łatwo wypadamy z kolein
życia, pozostawieni samym sobie, obrani z rzeczywistej codzienności, gdy
żegnamy kolejnego zmarłego. Czy keseyowskie ściany naszych prywatnych
przytułków rozwierają się wtedy, ukazując nam ogrom przeszłych śmierci? Nie
wiem.
Ale wracamy, poprawiając części garderoby, otrzepując spodnie po nagłym
opadnięciu na kolana, unosimy głowę, jeszcze wirującą od nadmiaru wszystkiego.
Chwytamy jedną dłonią drugą dłoń. Idziemy dalej, stawiając żywe kroki. W końcu
nie można iść przed siebie z przekonaniem, że przepaść może być wszędzie,
prawda?

----------------------------------
What is home without Plumtree's Potted Meat?
Incomplete.

[tak-nie]

Kurcze, mi też ten rok niezbyt się udaje...
Włamanie, starzy stracili pracę, rozbity samochód i rostanie przykre z
chłopakiem... Może 2004 będzie lepszy. I za to trzymam kciuki i dla Ciebie też!

[droga66]

Oj, bardzo przełomowy...

Na wielu płaszczyznach, z jedną wiodącą, a to jeszcze nie koniec, bo mogą
jeszcze zdarzyć sie 2 sprawy, w tym jedna taka, o której jeszcze w ubiegłym
roku nie myślałem, obie zaś z gatunku skutkujących na całe życie.