Gdy uczucie zgasło

[inabissare]

Czy któraś z was się odkochała w swoim mężu? Jest to mój problem od pewnego czasu. Po prostu przestałam go kochać, coś we mnie zgasło i nijak nie umiem tego rozpalić.

Znaliśmy się jakąś nieprawdopodobną liczbę lat przed ślubem (11), byliśmy znajomymi, przyjaciółmi, zaczęliśmy ze sobą być rok przed ślubem. Minęło teraz 2,5 roku małżeństwa i mój mąż jest dla mnie dobrym znajomym, przyjacielem, lubię z nim rozmawiać, spędzać czas, ale przestałam w nim widzieć mężczyznę, nie mam ochoty na seks z nim, tak jak napisałam - coś we mnie zgasło.

Mam w tej chwili ochotę zamieszkać na pewien czas sama, do momentu, gdy coś się we mnie przetoczy w którąś stronę. Jednak podstawowa kwestia jest taka, że on jak był, tak jest we mnie zakochany, a ja nie jestem zbyt dobra w ranieniu innych - w sumie za nic, choć gdyby zacząć myśleć nad tym związkiem i nad informacją na jego temat od innych, to co nieco by się zebrało, co być może leży u podstaw problemu - mój mąż jest osobą raczej pasywną, uległą, niezbyt przebojową, zmienił się trochę, ale nadal nie wykazuje inicjatywy i w sumie cały ciężar projektowania bieżącego życia i nadawania wszystkiemu kierunku spoczywa na mnie.

Sytuacja jest dla mnie w tej chwili krytyczna i trudna. Dodam, że nie mamy dzieci i jesteśmy przed 30tką, oboje pracujemy.

Z góry dziękuję za głosy ze strony tych kobiet, które miały taką sytuację. Co zrobiłyście?

[jurek.powiatowy]

Miłość kochana to nie je-bajka. Przeczytaj:
mio-to-je-bajka.gu.ma/
Ech, ile odpowiedzi jest na tym blogu;-)

[kitek_maly]

To Ty piszesz tego bloga, że tak spamujesz nim wszędzie?

[jurek.powiatowy]

Kitek, a co Ci do tego kto pisze tego bloga i czy spamuję? Naprawdę tak trudno
powstrzymać się od takich zgryźliwych komentarzy?

[kitek_maly]

Zadałam zwyczajne pytanie.
Bo taki jesteś zachwycony tymi bredniami, które tam się pojawiają...

[jurek.powiatowy]

Kitek,
Jestem zachwycony tymi tekstami, więc mam niektóre artykuły umieszczone w
sygnaturce. Przecież nie musisz na nie klikać. Masz do mnie pretensje, że
weszłaś i czytałaś ten blog?? Helloł.

[kitek_maly]

Nie, mój drogi, bardzo dawno temu przeczytałam parę wpisów na Twoim blogu, ups,
blogu Kierowcy i uważam, że to jest poniżej pewnego poziomu. Ani to zabawne ani
mądre. Po prostu chamskie wpisy na temat kobiet, dokonywane prze erotomana
gawędziarza.
A że Ty się tym zachwycasz... Współczuję.

[jurek.powiatowy]

Kitek,
Wybacz, ale to chyba nie jest wątek o blogu Romana? Uszanuj to, że Inga,
podzieliła się z nami swoim problemem. Jeżeli chcesz coś do mnie napisać
prywatnego, zapraszam na maila. No chyba, że potrzebujesz kibiców?
Topic Off.

[kitek_maly]

Sam zalinkowałeś bloga, więc o tym piszę.
Ten blog to dno i tyle.

[jurek.powiatowy]

Zalinkowałem dla Ingi, pragnę zauważyć. Czy blog to dno? To Twoje zdanie.
Kwestia gustu i tyle.
Dobra kończę z Tobą tę bezsensowną dyskusję. Nie chcesz nie klikaj w sygnaturki
i problem sam się rozwiąże. Cześć.

[inabissare]

Dziękuję za bardzo "konstruktywną" odpowiedź. Ja wszystko wiem, o pielęgnowaniu
związku, że ludzie się zmieniają itd. Jestem psychologiem z wykształcenia. Tyle,
że w tej chwili jestem w konkretnej sytuacji, zawiodły dotychczasowe sposoby
radzenia sobie, a miłość to nie pole bitwy. Dlatego wyraźnie zaznaczyłam, że
proszę o wypowiedzi kobiety, które były w takiej sytuacji, jak ja. Dziękuję.

[jurek.powiatowy]

Ina,
Ja to zawsze nazywam związki osób, które były ze sobą przed ślubem dłużej niż
dwa - trzy lata, przedłużonym narzeczeństwem.
W tym okresie żyliście ze sobą jak mąż i żona, doświadczyliście tego co jest
dane małżeństwom. Być może więc przeżyliście rozczarowanie tym, że tak naprawdę
akt małżeństwa niczego w Waszym życiu nie zmienił.
Jesteś psychologiem, wiec powinnaś wiedzieć, że nie wszystkie sytuacje są
jednakowo przeżywane, bo to jak reagujemy na daną sytuację związane jest z
naszym wychowaniem, poprzednimi doświadczeniami, osobowością czy temperamentem.
Pozdrawiam Cię serdecznie.

[inabissare]

Przed ślubem byliśmy razem tylko rok! Wcześniej po prostu się znaliśmy, byliśmy
znajomymi, kumplami, on za mną latał, ale nigdy nie byliśmy razem, nigdy.
Dlatego teraz uważam go nadal za best friend, ale gdzie jest miłość? Zniknęła,
jakby ktoś mnie przełączył. I tak to już trwa kilka miesięcy. Jest mi coraz
trudniej.

[jurek.powiatowy]

Ina,
A może po prostu nie było tam miłości? Może zwykłe przyzwyczajenie wzięłaś za
coś, co nazwałaś miłością?
Jeżeli chciałabyś mojej rady, to napisałbym Ci, że jeżeli nie macie jeszcze
dzieci, to warto porozmawiać o tym z mężem, i odpocząć od siebie przez jakiś
czas. Nabrać dystansu. A to pozwoli łatwiej podjąć jakąkolwiek decyzję.

[panwilk]

a moze tobie sie w dupie poprzewracalo?? ;) pewnie ci sie marzy kolega ktory
wlasnie dobierac ci sie zaczal do majtek (tz pomaga ci w twym trudnym polozeniu
:P i rozumie cie nie to co maz) (acha no i jest taki rzutki i wogole)
meza lepiej zostaw zeby sobie znalazl odpowiednia partnerke ;)

[k-x]

jurek, pochowałeś już brata?

[wanilinowa]

kosz, kretynie

jurek co z bratem?

[k-x]

[bertrada]

Bo jak to moja matka mawia, nic tak nie rozwala związku jak wspólne
zamieszkanie. A pojawienie się dziecka to już gwóźdź do trumny. I coś w tym
jest. Dopóki związek polega tylko i wyłącznie na wspólnym imprezowaniu się i
wakacjach to zawsze wszystko jest OK.

[jurek.powiatowy]

Becia,
Święta prawda;-)

[panwilk]

hehehe pieknie to ujelas :)

[sadosia75]

u nas bylo odwrotnie no ale my dziwolagi jestesmy :)))))

[inabissare]

Pomijam milczeniem "konstruktywne" refleksje i nadal czekam na wypowiedzieć
kobiety, która była w takiej sytuacji, jak ja.

[psc0]

Jestem w sytuacji takiej jak ty, z jednym wyjątkiem, my nie jesteśmy po ślubie..
chyba puki nie ma dzieci warto zaryzykować, niż później się męczyc..

[bertrada]

Może po prostu nie dojrzeliście jeszcze do stworzenia związku. Nie bez powodu
narzeczeństwo trwało 11lat. Może Twój mąż nadal wolałby żyć sobie jak beztroski
student a Ciebie traktować jak współlokatorkę? Są tacy ludzie i niektórzy nigdy
z tego nie wyrastają.
I nie bez powodu przytoczyłam tekst mojej matki, bo jej małżeństwo rozleciało
się właśnie z tego powodu. Dopóki ja się nie urodziłam, to żyli sobie jak
współlokatorzy, każde swoim życiem i bez wzajemnych zobowiązań. A potem jak
zafundowali sobie dziecko, to sielanka się skończyła a zaczęły się wspólne
obowiązki, prawdziwe problemy i poważne myślenie o pieniądzach. I ich związek
tego nie przetrwał.

A nie myślałaś o pójściu do seksuologa? Pisałaś, że uczucie osłabło i traktujesz
go jak kolegę, może seksuolog coś na to poradzi.

[jurek.powiatowy]

Becia,
Ty jesteś DDRR?;-))

[bertrada]

Czy DDRR to Dorosłe Dziecko Rozwiedzionych Rodziców? Jak tak, to pewnie tak. ;D

[jurek.powiatowy]

Becia,;-))

No to nieźle;-)) A swoją drogą zastanawiam się czy autorka tego wątku, bądź jej
facet nie są DDA, DDRR czy DDD. Bo to może też mieć znaczenie;-)

[bertrada]

Nie sądzę, żeby to miało jakiekolwiek znaczenie. Wbrew temu co piszą w mądrych
książkach. ;))
Np powód. dla którego moi rodzice się rozeszli jest absurdalny i podejrzewam, że
nawet nie jest ujęty w statystykach. A cała reszta rodziny, oprócz moich
dziadków, którzy tez się rozeszli to tradycyjne i stereotypowe małżeństwa. To
nie jest kwestia wzorców wyniesionych z domu. ;)

[kitek_maly]

> Becia,
> Ty jesteś DDRR?;-))

Możenie o offtopuj, co? Skoro innym na to zwracasz uwagę, to daj dobry przykład.

[pretensjaa]

> narzeczeństwo trwało 11lat.

Naucz się czytać ze zrozumieniem zanim zaczniesz udzielać odpowiedzi.

[bertrada]

Czytam ze zrozumieniem, ale najwyraźniej Ty masz jakieś z tym kłopoty. I jak ten
troll czepiasz się słówek zamiast odpisać autorce wątku i dodać coś od siebie. ;))

[inabissare]

Dziękuję wszystkim za odpowiedzi. Ja pochodzę z pełnej rodziny, mój partner z
rodziny rozbitej, wychowywała jego plus brata sama matka. I podkreślam, że 11
lat się znaliśmy tylko, jako koledzy, przyjaciele, a 1 rok byliśmy razem przed
samym ślubem, wcześniej nic. Jeśli to ma jakiekolwiek znaczenie...

Ciężko po prostu żyć nie umiejąc odwzajemniać miłości. Próbowałam różnych
rzeczy, aby znów to poczuć, przekonywałam się, wracałam do tego, co było - i
nic. Mam ochotę wrócić do domu sama, chcę być sama. Nie za bardzo mam pomysł, co
z tym fantem zrobić, gdyby był to wolny związek, to wiadomo - ale z małżeństwa
nie tak łatwo wyjść, poza tym są to bardzo duże i złożone decyzje. Więc pytam
się o waszą opinię, dziękuję.

[cus27]

W Waszym zwiazku brakuje milosci(kolezenstwo,przyjazn-to nie
wszystko).

[tylna.szyba]

W moim zyciu kieruje sie zasada, ze nie ma rzeczy ostatecznych (poza
smiercia oczywiscie). Zadaj sobie pytanie od jak dawna trwa ten brak
uczucia i czy moze on miec charakter przejsciowy. Jesli trwa od
stale przez jakis dluzszy okres, ja na twoim miejscu wyprowadzilabym
sie na tzw. "probe" i pomieszkala minimum pol roku sama.
Zamieszkanie osobno powinno przyniesc jasna odpowiedz (chodz
odpowiedz jest wlasciwie jasna...tylko jeszcze nie dla ciebie).

Bylam z mezczyzna 6 lat, bylismy zareczeni i mieszkalismy razem
okolo roku kiedy moje uczucie zgaslo. Wyprowadzilam sie od niego.
Bolalo jego i bolalo mnie. Po roku okazalo sie to bardzo dobra
decyzja.

[stinefraexeter]

Inabissare, odpowiedz wpierw sobie i nam przy okazji, czemu wyszłaś za mąż za
tego a nie innego faceta. Dlaczego akurat ten, a nie inny.

Bo tak naprawdę nie wiemy, czy ty go kiedykolwiek kochałaś. Niby znaliście się
aż 11 lat, ale jako znajomi, a to zupełnie nie wystarcza. Razem w związku
byliście przez rok - trochę krótko. Może wydawało ci się, że go znasz (ponad 10
lat, czym on cię może zaskoczyć), ale tak naprawdę znałaś go jako przyjaciela, a
nie partnera.
Kochałaś go przez ten rok razem? Wcześniej?
Dlaczego tak pospieszyliście się ze ślubem?

[inabissare]

Nie jest lepiej, jest gorzej. Dziś się po raz pierwszy od momentu, gdy wszystko
sobie uświadomiłam, załamałam, na szczęście jestem sama. Dotarło do mnie, że
zdarzyło się we mnie coś nieodwracalnego i nie widzę drogi z powrotem. Otacza
mnie milion drobiazgów, które współtworzyły nasze życie, z drugiej strony
właśnie sobie uświadomiłam, że 3 lata temu nie byliśmy nawet zaręczeni jeszcze,
a 4 lata temu nie byliśmy razem, co więcej, ostro się o coś pokłóciliśmy i każde
poszło w swoją stronę.

W tej chwili sobie myślę, że nic nie spotyka nas bez przyczyny, wyszłam za mąż,
przeżyłam własny ślub, cokolwiek będzie dalej, jestem milion razy silniejsza i
pewna siebie, niż kiedyś.

W czerwcu mieliśmy odbierać mieszkanie i wspólnie je urządzać, ale mam wrażenie,
że sama się tym zajmę i sama w nim zamieszkam (w tej chwili mieszkamy w
wynajętym). Mieszkanie jest moje w 100% i na mnie. Pomieszkam sama, ochłonę, i
podejmę decyzję w jedną, lub w drugą stronę. Ale muszę zacząć od bycia samą.

Dziękuję w tej chwili moim mądrym rodzicom i sobie, że mam intercyzę. Gdy miałam
romantyczne porywy przedślubne, stuknęli mnie w głowę. Przynajmniej teraz mam
jeden powód mniej, żeby nie spać w nocy.

Mój facet wysłuchał tego, co miałam mu do powiedzenia, najpierw się śmiertelnie
obraził, potem zaatakował, potem zaczął używać argumentów swojej matki (która
mnie nie znosi), potem się załamał, potem stwierdził, że to wszystko jego wina i
on się zmieni. Tyle, że słyszałam to już wiele razy, że on się zmieni i weźmie
do roboty, i nic. Zaczęły się też teksty w stylu "daj mi szansę", co oznacza, że
chyba do niego dotarło. Tyle, że we mnie coś jest zamknięte i martwe.

Musiałam się wygadać, dziękuję.

[stary.kawaler]

Napisałaś czego Ty już nie chcesz i na co nie potrafisz się
zdobyć...jakei są jego oczekiwania wobec Ciebie? Czego on potrzebuje
po kilkunastu latach bycia razem? :-)

[masher]

szczerze napisze co o tym mysle.
milosc nie moze zagasnac, przygasnac. albo jest i trwa po deche w grobie albo
nie ma jej wcale. tym sie rozni milosc od motyli, przywiazania, podniety itd.
2,5 roku po + rok przed... dziecie drogie przed 30tka, to co was dopadlo, a
dokladnie ciebie to zmeczenie szaroscia dnia codziennego w ktorym przestajemy
czuc super pociag do sniadania przynoszonego partnerowi do lozka a zaczyna sie
szara codziennosc z ktora trzeba sie zmierzyc razem. jak widze tobie cos
przygaslo... nie obraz sie, ale chyba tylko szare komorki zaczynaja ci obumierac
skoro tak prostych roznic nie zauwazasz :]

wiesz co? zostaw faceta, nim jeszcze nie jest stary. ogarnie sie i znajdzie
sobie kobiete ktora ma glowe na karku, serca nie nosi w kieszeni. nowszy lepszy
model ciebie napewno doceni faceta ktory pozostawia bycie szyja kobiecie sobie
zostawiajac jedynie opcje glowy. no ale tobie ten model nie odpowiada. ma pewnie
ci gory bez proszenia przenosic i do stop klasc :] ale od siebie wlozyc bez
narzekania ze pozwala ci dzialac to nie mozna... ehhhhhhh rece opadaja

[mary_an]

Milosc jak najbardziej moze sie po prostu skonczyc, chociaz wczesniej byla
prawdziwa i intensywna. Ciekawe czemu tyle par sie rozwodzi - myslisz, ze u 100%
z nich nigdy nie bylo milosci? Milosc nie trwa zbyt dlugo, jak przetrwa z 5 lat
to juz dobry znak, ze jeszcze dlugo potrwa, ale czesto po dwoch, trzech latach z
uczucia nic nie pozostaje i wtedy tez wiele par sie rozpada.

[masher]

czemu sie rozwodzi? zartujesz czy pytasz powaznie? zadam ci moze na wstepie do
mojej odpowiedzi proste pytanie- dlaczego ludzie sie wiaza. pytaniepomocnicze
retoryczne- myslisz ze wszyscy z prawdziwej milosci? lol jak juz bedziesz znala
na nie odpowiedz to sie zglos i bedziemy mieli moze wtedy pole do rozmowy bo
chwilowo nie chce sie mi banialukom zaprzeczac :]

[mary_an]

ludzie wiaza sie z bardzo roznych powodow i z bardzo roznych powodow sie tez
rozwodza. nie prowadzilam zadnych naukowych statystyk, ale podejrzewam, ze ci,
ktorzy wzieli slub z milosci rownie czesto sie rozwodza jak ci, ktorzy slub
wzieli z roznych innych powodow. bardzo milo, ze wierzysz w wielka nigdy
niekonczaca sie milosc, sama znam kilka par dziadkow, ktorzy w wieku 70-80 lat
ciagle sie kochaja jak za czasow mlodosci, ale sa to moim zdaniem tylko
pojedyncze wyjatki.

[masher]

nie, to nie sa wyjatki. ta sa ludzie ktorzy sie kochali, wiedzieli po co sie
wiaza i wierzyli w siebie mimo przeciwnosci losu trwajac na dobre i zle.
sadze ze tylko mala ilosc ludzi tak naprawde wie czego chce, wie po co cos robi
i jeszcze mniejsza ilosc ma przywilej kochania i bycia kochanym. wielu ludziom
sie wydaje ze kochaja ale tylko sie im tak wydaje. pozniej stwierdzaja cos ala
'cos we mnie zgaslo'. sorry ombre milosc nie moze zagasnac, przygasnac, zniknac.
albo jest albo jej nie ma. mozg predzej zaniknie niz milosc.

Autorko

[kkk]

Miałam tak jak Ty.
Tyle, że my byliśmu ze sobą 6 lat przed ślubem, wczesniej długo o
mnie zabiegał i był dobrym kolegą. Byliśmy fajną parą, dogadywaliśmy
się świetnie, nie kłóciliśmy, nigdy nie zazanałam od niego
przykrości, bólu, wręcz przeciwnie - byłam dl aniego wszystkim.
W naszym związku zabrakło przed wszystkim fizyczności, nas samych,
zajeci urzadzaniem, kupowaniem, planowaniem zapomnieliśmy o sobie.
Nie rozmawialiśmy, nie patrzylismy n asiebie, nie sypialiśmy ze sobą
ponad rok :( Traktowałam go jak dobrego przykeciela.
Ni eumieliśmy rozmawiac o naszym problemie. Kryzys skończył się
rozwodem.
Dzisiaj żałuje tej decyzji, mysle że była pochopna chociaz nei byam
szczesliwa w małżebstwie. Ale można było wlaczyc, naparwiac,
ROZMAWIAC o tym.
Byłam w zw. w którym zostałam skrzywdzona jak nigdy, cierpaiłąm,
płakałam, zułsie oszukana przez kogos kto sam nie potrafił stworzyc
związku, dl akogo sex był namiastką muiłości. Tylko w ten sposób sie
dogadywaliśmy :( odeszłam.
Zaczeliśmy się znowu spotykac z byłym mężęm. On chce powrotu.
Dzisiaj patrze na niego i widze w nim kogoś kto kochał mnie całym
sobą, mysle ze to była miłość, która strasznie zaniedbaliśmy :(
byliśmy młodiz i myśleliśmy ze wszystko przyjdzi samo. teraz
wlaczymy, nie wiem czy się uda ale myśle że warto.
Brakowało mi pożądania, iskry, seksu... teraz weim, że to nie jest
najwazniejsze. Miałam to w innym związku a nie miałam prawdziwego
uczucia. Tak nie potrafie żyć.
Autorko! odezwij się.

[anzi100]

W szczerej rozmowie odpowiedzcie sobie jakie macie oczekiwania od
siebie i czy je spełniacie. Jeśli nie spełniacie , to zastanówcie
się czy jest jakaś szansa by je spełnić. Poedejmijcie tę decyzje
wspólnie. W małżeństwie czy jakimkolwiek innym bliskim związku tak
jest chyba uczciwiej:) Albo podejmiecie walkę razem, albo się
rozstaniecie.
Byłam w takiej sytuacji jak Ty i szczera rozmowa pomogła. Trwała co
prawda prawie 3 lata i bez ostrych kłotni się nie obeszło, ale nadal
jesteśmy razem i co najważniejsze szczęśliwi już 12 lat. Życzę Ci
powodzenia bez względu na to , w którą stronę sie to wszystko
potoczy. Co nas nie zabije, to nas wzmocni. Trzymaj sie i nie
poddawaj.

[czekokot]

wypada mi napisać-witaj w klubie!
oto życie....tak się dzieje....fascyncje nadchodzą
i odchodzą....
kłopot tylko z tym braniem ślubu,tooo jest dopiero
kłopot!
na kocią łape-to jest to!:)

:)

[kkk]

mam nadzieje że sie uda...

[inabissare]

Dziękuję za wypowiedzi. Póki co wyjeżdżam w ten weekend, chcę odpocząć psychicznie, on też ma do tego prawo. Powiedziałam mu, że bardzo go lubię, jest dobrym człowiekiem i ponieważ znamy się tyle lat, umiemy się normalnie komunikować.

Dobre pytanie - czego on oczekuje? On oczekuje, że wszystko będzie tak, jak dotychczas. Jemu, mili Państwo, jest w tym związku 100% wygodnie. Wszedł na gotowe, wszystko ma for free. To ja noszę spodnie w tym związku - i po prostu nadszedł moment, w którym mam tego dość, bezwzględnie dość. Zawsze wszystko opiera się na mnie, to ja pracuję na dwie zmiany przysłowiowe, ja planuję, kombinuję, szukam możliwości, on nie, jest zadowolony z tego, co jest, i mówi o stabilizacji i ciepłych kapciach w wieku 28 lat - o, na pewno nie. Kwestia jest taka, że on nie zmieni się nagle w kogoś innego.

Dlatego myślę, że mniej więcej pół roku mieszkania oddzielnie, po którym podejmiemy decyzję co do przyszłości, dobrze nam zrobi. W okolicach gwiazdki powinnam już wiedzieć.

Bardzo serdecznie dziękuję tym, którzy podzielili się swoimi historiami, zwłaszcza kkk. To dla mnie bardzo cenne. Niczego nie wykluczam, również tego, że kiedyś nasze drogi znów się skrzyżują, ale będziemy wtedy inni.

obojętność

[inabissare]

Wiecie, co wam jeszcze powiem - coś, czego się w ogóle nie spodziewałam. Otóż
stan pretensji, depresji, emocji u M. skończył się, trwał może kilka dni. W tej
chwili mąż jest zupełnie wycofany i obojętny, a przynajmniej tak się zachowuje.
Wyjeżdżam na weekend - świetnie, powinniśmy zamieszkać osobno na jakiś czas -
pewnie masz rację. Miałam nadzieję, że uda mi się doprowadzić sytuację do
takiego poziomu, żeby obyło się bez awantur, ale nie sądziłam, że zajmie to
kilka dni.

Teraz zastanawiam się, czy on mnie kiedykolwiek naprawdę kochał, czy wszystko
było jedynie wygodą i przyzwyczajeniem plus rozkwitającym w takich warunkach
romantyzmem, plus euforią, że po latach starań i zabiegów jestem jego. A gdzie
była miłość?

Milczę, ponieważ wolę taką sytuację od pretensji, żali i awantur, ale coś we
mnie pękło jeszcze bardziej. Może to tylko mechanizm obronny, może gdy będę się
wyprowadzać, wszystko wybuchnie mi w twarz. A może nie.

Nic nie wiem, w piątek wsiadam w samochód i spadam stąd na 2 dni.

[lukciu]

SOrry ale po przeczytaniu Twojego ostatniego postu widzę, że nie jesteś warta
tego człowieka. Sama nie wiesz czego Ty chcesz, daj mu spokój - takie będzie
najlepsze wyjście dla Was obojga, szczególnie dla niego.

[inabissare]

No tak, lukciu, to była bardzo głęboka i wiele wnosząca odpowiedź. :)

[joanka-2]

inabissare - jestem w podobnej sytuacji jak Ty. Moja miłośc do
męza zgasła- i nie umiem jej wskrzesic. Nie kochamy się, nie
rozmawiamy szczerze, nasze wspolne sprawy ograniczaja sie do zycia
codziennego i dziecka. Wciaz się wacham co robic... Wiem, ze maż
wciąż zywi do mnie cieplejsze uczucia ale ja już nie potrafie...
Dziecko jest jedynym powodem który mnie powstrzymuje przed
powiedzeniem mu że, ze nie chce takiego życia. WIem też ze on boi
sie sam pierwszy zacząc rozmowe - która skończyłaby sie rozstaniem.
Jest osobą podobnie jak Twoj mąż, która boi sie podjąc decyzję i
czeka na mnie. Wszystkie ważniejsze sprawy zrealizowane wspólnie -
były dzięki temu, ze ja sie na nie decydowałam. Mąż jest bardzo
ostrożny z podjęciem jakiejkolwiek decyzji -co w konsekwencji
powoduje to, ze ja sama biorę sprawy w swoje ręce. Ale nie o tym
miałam pisac. Rozumiem, ze rozmawiałaś już z mężem i masz to za
sobą. Ja wciąż sie zbieram...ale wiem że ten czas się zbliża..
pozdrawiam

[inabissare]

Joanka, dziękuję ci za twoją historię. Tak, rozmawiałam z mężem, powiedziałam mu
wprost, że w tej chwili nic już do niego nie czuję i że uważam, że za jakiś czas
powinniśmy zamieszkać osobno (w czerwcu odbieram mieszkanie, do którego
wyprowadzę się sama, on zostanie w tym, w którym teraz mieszkamy). On reaguje
bardzo dziwnie, na zasadzie pełen luz, tak, oczywiście, tak jakby do niego nie
docierało, co się dzieje. Był na początku nieszczęśliwy, zbuntowany, wściekł
się, a teraz sprawę olewa. Trudno.

W tej chwili zastanawiam się, czy chcę wspólnie z nim spędzać Wielkanoc. Chyba
nie chcę, na codzień jakoś sobie radzę z zarządzaniem tą relacją tak, aby było
do wytrzymania, ale udawać przed rodziną - nie umiem. Zresztą moi rodzice
wiedzą, co się dzieje, a z nimi zawsze spędzaliśmy święta.

I póki co jeszcze nie wiem, jak mu powiedzieć w/w - też mam problem. Zapewne
najlepiej wprost...

Swoją drogą, obejrzyj(cie) Kochaj i tańcz. Fabuła przewidywalna, wiadomo, o co
chodzi, a ja kilka razy się na tym filmie poryczałam. Dentysta z psem w łóżku
jest śmieszny? Otóż nie jest! Zaborczość, ślub na siłę, ma to sens? Żadnego.
Czemu nie spakowała dentysty i nie wystawiła za drzwi w ciągu 5 minut z jego
bufonadą i beznadziejnością? Bo była zablokowana psychicznie i bezwolna. Skądś
to znamy...

[joanka-2]

Wiesz, zrobiłaś pierwszy krok. I to jest najważniejsze. A może Twój
mąż chowa w sobie emocje i na zewnątrz ich nie ujawnia - wiedząc, ze
i tak nic to nie da? Powiem Ci, ze u mnie z zewnątrz wszystko
wygląda znakomicie, żadnych kłótni, awantur, do rodziny razem.
Idealnie jednym słowem. Za to w domu mijamy się na każdym kroku,
zero bliskości i zrozumienia. I wiem, ze w większości to moja wina,
też to ze nie walczyłam o lepsze. Ale po prostu nie mam sił, chęci
do zmiany.. nie widzę dalszej przyszłości razem w takim związku. I
wiem, ze prędzej czy później szala się przechyli i w końcu zdecyduję
się wprost powiedziec co mysle. Bo teraz nawet tego nie ma. Jedynie
dziecko blokuje mnie, zebym rozwiązała to od razu. Ale z drugiej
strony wiem, ze taki związek też wpływa na jego rozwój - nawet jak
nie widzi kłótni - to nie widzi też bliskości dwóch osób. I to jest
wszystko do bani. Poza tym jestem już bardzo długo po ślubie- ponad
15 lat a nasz rozpad zaczął się kilka lat temu. Wiem, ze brak
szczerych rozmów i wyjasniania na bieżąco wszystkich sporów
spowodowało narastanie wzajemnych żali i pretensji. A teraz nie ma
możliwości powrotu do tamtych lat. Niestety..

[lukciu]

No ale o tsho hozi??

Dziewczyno weź się zdecyduj czego chcesz od życia i nie zatruwaj tego życia
innym. Piszesz, że mężowi zależało na początku ale teraz ma wszystko w nosie. To
przecież normalne.
Ja też miałbym wszystko w nosie. W tej sytuacji chodzi o zwykły honor i poczucie
własnej wartości. Nie będzie się już narzucał bo po co. I tak nic nie zmieni.
Acha ja na jego miejscu już szukałbym sobie nowej niuni. Życie jest jedno i nie
warto go marnować z ludzmi którzy nie wiedzą czego chcą.

[inabissare]

Lukciu. Takie pytanie do ciebie wobec tego. Mieliśmy przedwczoraj dość wiążącą
rozmowę, podczas której do męża dotarło, że ja mówię poważnie, dotychczas
uważał, że mam fochy i potrzebuję czasu i jakoś to będzie. Wyszedł na godzinę,
wrócił i co powiedział mój śmiertelnie we mnie zakochany mężczyzna? Że jesteśmy
dorośli i umiemy żyć bez siebie (ale jeśli zmienię zdanie, to fajnie) oraz że
mamy ponownie założyć sobie oddzielne konta (wspólne mieliśmy przez niecały
ostatni rok). Tak się zachowuje osoba, która kocha(ła)? Gdybym ja była
zakochana, a on chciał odejść, walczyłabym o niego.

Decyzji nie zmienię. To, o czym piszę, to gorzkie uświadomienie sobie, że być
może nigdy miłości nie było. Bez względu na wszystko jakoś tak głupio to sobie
uświadomić.

[lukciu]

Litości! Ja bym robił tak samo. Po prostu mąż widząc co się dzieje, powoli stara
się usamodzielnić. Popieram jego metodę działania i uważam, że faktycznie jest
człowiekiem dojrzałym i po prostu trzeźwo myślącym.
Widzisz ja miałem podobną sytuację, zdecydowałem się na "walkę" no i efekt był
taki, że moja luba za moimi plecami znalazła sobie Adonisa:) Dziś już wiem, że
to właśnie był mój błąd (jeden z kilku zresztą).
Reasumując, myślę, że Twój mąż ma jaja i ma dość przyglądania się Twoim
egzystencjalnym dylematom (bo widzę, że masz ich sporo).
Widzę, że jesteś mocno zdziwiona jego zachowaniem. Nie rozumiesz też że o
związek muszą dbać dwie osoby. Ty natomiast najwyraźniej chcesz sobie uczynić z
niego giermka co będzie skakał wokół Ciebie na każde zwołanie i w pokucie za
swoje uczynione i nieuczynione winy przynosił co tydzień bukiet kwiatów i padał
do stóp z przeprosinami. Wydaje mi się, że jesteś zwykłą egoistką.
Skoro pytasz mnie o moje zdanie - albo weź się zmień, wyciągnij do męża dłoń i
śmigajcie na jakąś terapię (bo sami sobie nie poradzicie), albo daruj sobie
wylewania łez i żalów na forum i pakuj manatki.
I jeszcze jedna konkluzja. Miłość nie trwa wiecznie wbrew temu co poniektóre
panie na tym forum wypisują (które najwyraźniej mylą miłość z seksem). Na pewnym
etapie związku pozostaje już tylko przyjaźń, seks i wspólne zakupy. Jak coś nie
działa to właśnie któaś z tych rzeczy. Zastanów się która.

[mathias_sammer]

nalezy sie rozstac. jezeli nie da uratowac sie zwiazku pozostanie
jedynie zal, zlosc, ktore przy najblizszej okazji beda o sobie dawac
znac. smutnym faktem byloby podtrzymywanie zwiazku wylacznie zalem,
zloscia budzaca agresje po obu stronach. niektorzy twierdza, ze
lepsza agresja, ublizanie sobie niz zycie w samotnosci. moim
skromnym zdaniem wylacznie negatywne emocje do drugiego czlowieka to
ciut za malo. nalezy osobie, ktora wywoluje zlosc pozowlic odejsc
lub jej wodejsciu pomoc, jesli nie znajduje sily. w koncu nie
jestesmy zwierzetami z dziczy, ktore wylacznie zaspakajaja glod,
ujadaja po przebudzeniu i sraja na przemian. mamy w koncu zdolnosc
myslenia, analizowania faktow, ba! przezywania nawet pozytywnych
emocji.
m.s.

Podsumowanie

[inabissare]

Tytułem podsumowania, bo sytuacja się chyba na pewien czas przynajmniej
ustabilizowała. Udało mi się ustalić jasno, o co chodzi i że drogi z powrotem
nie ma. Udało mi się również w tej chwili złapać relacje pozbawione jawnej
agresji. Pomijając rozliczenia finansowe i wypominanie sobie, co kto kupił i ile
wydał na co, nasza komunikacja jest poprawna. Oczywiście życie jest
nieprzewidywalne i wszystko może runąć bardzo szybko, jednak zrobię wiele, aby
sprawy zostały na takim poziomie, na jakim są.

Dziękuję wszystkim, którzy podzielili się swoimi historiami, to było dla mnie
ważne. Decyzja z mojej strony jest nieodwołalna (zwłaszcza po paru tekstach i
rzeczach, które się zdarzyły), jednak czuję się z tym dobrze, a nawet bardzo dobrze.

Życzę wszystkim, którzy są w podobnej sytuacji, jak ja - po pierwsze wiele
zimnej krwi, po drugie bądźcie przygotowani (ja nie byłam), że kwestia kasy
natychmiast się wybije na pierwszy plan, po trzecie - musicie wiedzieć naprawdę,
czego chcecie.

Jeszcze-mąż powiedział w sumie bardzo ważną rzecz: ludzie są różni. Jestem
przekonana, że na pewno gdzieś czeka na niego kobieta, dla której będzie
ideałem, która marzy o ciepłej stabilizacji i malutkim, umoszczonym świecie w
łupinie orzecha. Dobrym świecie, bezpiecznym świecie. Nie mam nic do niego, poza
tym, że nie jest dla mnie.

Czytaliście "Jedz, módl się, kochaj" Elizabeth Gilbert? Polecam. Nigdy nie jest
za późno na realizację własnych marzeń.