Piąte dziecko

[Gość: grażyna]

analizuję kilka razy wypowiedzi Pani Beaty i przynam, że nie rozumiem dlaczego
oddała swoje dziecko. moja babcia, która mieszka na wsi, owdowiała dokładnie w
wieku Pani Beaty zostając z piąrką dzieci. Mieszkała w starej chałupie, która
notabene spaliła się kilka lat później. Było jej straszliwie ciężko, jak się
domyślacie, ale wychowała wszystkie swoje dzieci na tzw. parządnych ludzi. Moim
zdaniem Pani Beata ma lepiej: ma mieszkanie, elekrtyczność, prawie dorosłe
dzieci i przede wszystkim męża. jaki jest taki jest, sprawia wrażenie ciamajdy
bezwolnej, ale jest i POWIENIEN jej pomoc.
Sądzę, jak wcześniej już ktoś napisał, że Pani Beata po prostu szuka
usprawiedliwienia. Gdzieś musi znaleźć ujście dla swojego żalu, skoro nie
pomógł jej mąż, ani dzieci, ani ośrodek adopcyjny (WSTYD!!!), ani ten bocian.
Pytanie tylko dlaczego Pani Beata zwróciła się do Wyborczej???
- może chciała zwrócić na siebie uwagę - udało jej się.
- może chciała zwrócić uwagę na problem takiej adopcji. Ale czyż nie powinna
się zwrócić raczej do organu nadrzędnego tego ośrodka, urzędników?
- może chciała znależć rodziców dla Weroniki? Ale za pośrednictwem gazety czy
internetu?
pozdrawiam, grażyna

[Gość: takajedna]

Ludzie uwielbiają oceniać. Łatwo jest siedzieć na kanapie i mówić innym.
Beata ma problem: oddała dziecko. Dotąd myślała o sobie jako o kimś dobrym, a
teraz zrobiła coś czego sama dotąd nie akceptowała i ma zachwianą ocenę samej
siebie.
Z tego bierze się następny problem: Beata nie chce przyjąć konsekwencji swoich
czynów. Zatem chce oddać dziecko do adopcji ale nie do końca. Chce od rodziny
adopcyjnej by była przechowalnią (coroczne listy jak doniesienia maklera co z
powierzonym kapitałem) chce od ośrodka adopcyjnego żeby znalazł jej taką
rodzinę, chce, w przyszłości, Weronikę swoją oddaną do adopcji córkę obarczyć
tą traumą (już ją obarczyła dając jej zły start w adopcję wymaganiem listów,
kontaktów, swoją niestabilnością) i wreszcie chce od czytelników Wyborczej
żeby ją rozgrzeszyli.
Tymczasem Beacie potrzebny jest psycholog: nie rozgrzeszenie i ocenianie jej.
Psycholog który pomoże jej uporać się z traumą i pozwoli względnie normalnie
żyć. Psycholog pomoże Beacie zaakceptować to co zrobiła i PRZYJĄĆ KONSEKWENCJE.
Przygotować ja na życie ” po oddaniu dziecka do adopcji”.
Na forum pojawił się też drugi wątek: wredni adopcyjni, którzy nie chcę pisać
listów.
Tu też nie warto oceniać, ale zrozumieć.
Rodzina adopcyjna ma swój bagaż do niesienia (troska o adoptowane dziecko o
relacje między nim, a rodzeństwem, a sobą, troska o wizerunek biologicznych
rodziców, troska o to by dziecko nie miało konfliktów w otoczeniu, własny
strach, ”bo co będzie jak ono mnie odrzuci”). Przede wszystkim jednak rodzina
adopcyjna jest rodziną: są mamą i tatą, nie składają relacji z tego jakimi są
mamą i tatą. Ich obowiązkiem jest dać dziecku dom, dbać o jego poczucie
wartości i o własne zdrowie psychiczne tak by nie obciążać swoimi lękami
dziecka.
Ich obowiązkiem nie jest dbanie o psychikę Beaty. Beata jest dorosła i musi
zadbać o siebie sama. Teraz tego nie potrafi i dlatego zamiast się szarpać i
szarpać innych powinna jak najprędzej skorzystać z pomocy psychoterapeuty.
Kolejny wątek: zły ośrodek adopcyjny, który ni zrozumiał Beaty i nie pomógł
jej. Nie znamy relacji z tego ośrodka, sprawa została przedstawiona przez
Beatę, a opinie Beaty są chwiejne i emocjonalne. Zauważmy że Beata chce
rozgrzeszenia, ośrodek adopcyjny nie zajmuje się jednak rozgrzeszaniem tylko
dobrem dziecka. A to dla dobra dziecka adopcja jest anonimowa.
A na koniec: fakt że Weronika wciąż nie trafiła do adopcji raczej nie wynika z
nieudolności ośrodka. W każdym są dziesiątki par gotowych adoptować niemowlę.
Może być więc tak, że dziewczynka jest chora i w trakcie badań, które mają to
zdiagnozować. Może być i tak, że ośrodek szuka jednak rodziców adopcyjnych
którzy spełnią aktualne oczekiwania Beaty (będą pisać listy) i nie przestraszą
się gdy te żadania wzrosną (Beata będzie chciała odwiedzać córkę, uczestniczyć
w jej wychowaniu, nie wiemy przecież jak rozwinie się w niej trauma). Być może
więc nie znalazła się dotąd para, która nie przestraszyłaby się tej sytuacji.
Ich też trzeba zrozumieć.
pozdrawiam

[beemka1]

Bardzo podoba mi sie Twoj list. Uklony
Beemka.

[Gość: Justysia]

Podziwiam tę kobietę. Zasługuje ona na szacunek i pomoc. Pomoc
osób życzliwych i psychologa.
To strasznie smutne... Smutne, że nikt tej pani nie chciał
wcześniej pomóc... że nie znalazła się rodzina, która
zdecydowałaby się na adopcję ze wskazaniem. A najbardziej
smutne, że to małe dzieciątko musiało trafić do pogotowia
opiekuńczego.
Wiele rodzin czeka na adopcję. Mam nadzieję, że Weronika trafi
do cudownych rodziców, którzy będą ją kochać.
A pani Z. niech będzie z siebie dumna.
A nasz system adopcyjny niech się wstydzi...

[reniatoja]

No coz, babka kilkakrotnie wmawia sobie i czytelnikom, ze to co
zrobila to nie jest patologia, a ja uwazam, ze jest i ze w
glebi serca ona sama doskonale o tym wie, ze to jest patologia.
Ktos kto jest taki niby wierzacy powinien przypomniec sobie co
odpowiadal ksiedzu na pytanie :czy chcecie przyjac i po
katolicku wychowac potomstwo, ktorym was Bog obdarzy? JAk
poczuje sie to dziecko wiedzac, ze jego rodzenstwo wychowali
rodzice, a ją oddali? Dobra wole sie nie wglebiac w to co ja o
tym mysle, bo powiem moze o jedno zdanie zaduzo. Nie potepiam,
ale na pewno nie jest to normalne ani dobre co zrobila, ale
latwo sie osadza innych majac tylko jedno wlasne dziecko.
Niemniej zastanawiam sie - jesli ona znowu zajdzie w ciaze (kto
zagwarantuje ze nie zajdzie) to co zrobi?

[Gość: Kasia W]

Należy tylko przyklasnąć Beacie, że miała odwagę poruszyć ten
temat w rozmowie z dziennikarką "Wysokich obcasów" i redakcji za
opublikowanie tego wywiadu. Przykro mi, że kobiety nie mogą
liczyć na niczyje wsparcie w tak trudnej przecież dla nich
sytuacji. Przecież w tej chwili coraz więcej jest przypadków, że
kobiety wolą zabić swoje nowo narodzone dziecko, niż je oddać do
adopcji. Czy to nie przerażające?

[Gość: Iwona]

Smutne to.
Nie rozumiem tej decyzji. Skoro dwójka dzieci jest dorosła to
wspólnymi siłami na pewno udałoby się wychować to dziecko.
Młodsze dzieci też będą coraz bardziej samodzielne.

Oby tylko Mała znalazła kochającą rodzinę.

[Gość: reni]

dużo się słyszy o problemie rodziców, którzy chcą adoptować
maleńkie dziecko, bo podobno chętnych jest więcej niż dzieci.
Nie rozumiem więc dlaczego Weronika, która ma uregulowaną
sytuację prawną ciągle czeka na adopcję... Poza tym staram się
zrozumieć jej mamę, ale nie mogę się uwolnić od wyobrażenia
Weroniki, która leży sama w łóżeczku i nikt jej nie przytula i
nie mówi jaka jest kochana. Mam nadzieję, że nie będzie mi nigdy
dane przekonać się, jak można żyć po podjęciu takiej decyzji.

[Gość: takajedna]

Ludzie! I tego właśnie się boją tacy, którzy myślą o oddaniu dziecka do
adopcji. Bo oddanie dziecka to jednak akt jawny, zawsze ktoś sie dowie, a
aborcja czy nawet zamordowanie noworodka (po uprzednim ukryciu ciąży) o to jest
dzieki takim jak tu na forum potępiającym postawom społecznym łagodniejsze
wyjście.
Zobaczcie co robicie: napadacie na ta kobietę, wymyślacie jej scenariusze
(niech dzieci starsze wychowają itp, niech się sama stara, moja babcia sie
starała a miała jeszcze gorzej) oceniacie ją (ja bym tego nigdy nie zrobiła, co
to za ludzie to robią, przecież nie jest jej tak źle).
I co jest tego uproszczoną konsekwencją?. Są nią te dzieci o których potem
wszyscy czytamy, że je znaleźli w śmietniku w beczce.
Te dzieci są nieżywe właśnie dlatego. Ich matki bały się społecznego odium
którego i tu na forum wielu Beacie nie skąpi. A tymczasem:
Nikt z was nie jest tą kobietą.
Nikt z was nie był w jej sytuacji.
Nikt z was nie musiał podejmować takich decyzji.
Czy nikt z was nie zna napewno historii o niechcianych dzieciach, takich co to
zostały w domu, niekochane przez matkę, odrzucane?
Beata nie jest bohaterką, że oddała dziecko. Ale w sytuacji w jakiej się
znalazła postąpiła jak cywilizowany człowiek: zadbała o ciążę i urodziła.
Weronika nie leży teraz na śmieniku, nie jest spalona w piecu. Jest teraz w
placówce, czeka na adopcję, dostanie mamę i tatę, przyszłość, miłość i trochę
kłopotów w dorosłości (dlaczego mama mnie nie chciała).
Beatę trzeba wesprzeć i zrozumieć.
Jest mi przykro gdy czytam na forum wszystkie te oskarżycielskie posty. Można
przecież założyć, że bywalcy tego forum to ludzie intelektualnej elity,
przynajmniej w sporej części. Ale ton wypowiedzi i rodzaj argumentów niestety
temu przeczy. W kim więc, kobiety które nie mogą wychowywać swoich dzieci mają
mieć wsparcie?

[lola211]

> I co jest tego uproszczoną konsekwencją?. Są nią te dzieci o których potem
> wszyscy czytamy, że je znaleźli w śmietniku w beczce.

Nie przekonuje mnie to.Przeciez mozna anonimowo pozostawic dziecko, porzucic w
szpitalu.Dlaczego tego nie robia tylko morduja?

[Gość: melmire]

Bo nielatwo jest ukryc fakt bycia w ciazy.

[lola211]

Wiadomo ze jest w ciazy, wiec jak to dziecko zamorduje to jak wytłumaczy ze go
nie ma? Pewnie powie ze umarło.To samo moze powiedziec gdy zostawi je w
szpitalu.
Wydaje mi sie ze dzieci mordowane sa przez osoby o skrzywiomej psychice, bez
uczuc wyzszych, takie osoby nie mysla racjonalnie.Urodziła i wie tylko ze
chce sie szybko pozbyc, natychmiast, po co zawracac sobie głowe
formalnosciami.Czy taka osoba kieruje wstyd przed napietnowaniem jako wyrodnej
matki? A opinia dzieciobójczyni juz jej nie martwi?

[Gość: melmire]

Martwi, jak wyjdzie na jaw. Ile zwlok noworodkow znaleziono po polach i
lasach? A ilu rodzicow wpadlo?
Zreszta pojecia nie mam jak wyglada zycie w malych miastach - moze nie da sie
zostawic dziecka w calkowitej tajemnicy , bo szpital maly i pracuje tam
siostra sasiadki jako sprzataczka?
A co za roznica czy pluja ci pod nogi nazywajac wyordna matka czy
dzieciobojczynia? Tyle tylko ze dzieciobojstwo jest karalne.
A co do skrzywienia psychicznego (depresji, szoku) to sie zgadzam, nikt w
normalnym stanie psychicznym by czegos takiego nie zrobil, przynajmniej mam
nadzieje.

[Gość: Matka trzech Budry]

Dziekuje Ci za ten list. Przeskoczylam wiele poprzednich , bo nie moglam
czytac wiecej tych przemadrzalych opinii i rad ludzi, ktorzy nie maja
wyobrazni i nie rozumieja problemu tej kobietu. Teraz wrocilam back i widze,
ze na tym forum nie tylko bezduszene dewotki pisza.

[Gość: Matka trzech Budry]

Dziekuje Ci za ten list. Przeskoczylam wiele poprzednich , bo nie moglam
czytac wiecej tych przemadrzalych opinii i rad ludzi, ktorzy nie maja
wyobrazni i nie rozumieja problemu tej kobietu. Teraz wrocilam back i widze,
ze na tym forum nie tylko bezduszene dewotki pisza.

[veritas]

W pełni się z takąjedną zgadzam. Bardzo łatwo jest usiąść przy komputerze i z
oburzeniem oceniać innych ludzi; znacznie trudniej - ich zrozumieć. Nikt tak do
końca nie wie, jak postąpiłby w jakiejś życiowej sytuacji, dopóki się w niej
nie znajdzie.

A ten wątek należałoby wksazywać wszsytkim, ktorzy w wątku nt. aborcji
pokrzykują "dlaczego nie urodziła i nie oddała do adopcji - to przecież żaden
problem"

[Gość: Matka trzech budry]

Mam wrazenie, ze wielu z Was nie przeczytalo tego wywiadu
dokladnie. Kobieta jest naprawde w trudnej sytuacji, glownie z
powodu zdrowia. Wybrala adopcje, a nie aborcje, co w
katolickiej Polsce powinno raczej znalesc uznanie. Przy braku
edukacji trudno sie dziwic, ze wiedza antykoncepcyjna jest taka
uboga lub jej nie ma.
Nie widze tu duzej pomocy ze strony meza. "Rob co chcesz,to
twoja sprawa"- tak to odebralam .
W Polsce jest tak, jak powiedziano w artykule-za gorszy grzech
uwazamy oddanie dziecka do adopcji niz aborcje. Uwazamy tak
oczywiscie prywatnie, po cichu.
W tej sprawie najgorsza jest bezdusznosc instytucji
panstwowych. Biurokracje jest przerazajaco. Co zlego by sie
stalo, aby przygotowac wszystko, jak w Stanach, papiery itd. i
zaraz po urodzeniu dziecko by poszlo do rodziny, ktora dzieci
nie moze miec i ktora zatroszczylaby sie dzieckiem od
pierwszego dnia? Tylko o to tej pani chodzilo.
I mysle, ze w Polsce jest duzo takich malzenstw, ktore by
nawet pomogly tej kobiecie, aby przekazanie dziecka nie bylo
tak bolesne. Tylko na przegrodzie staja nieludzkie przepisy.

Droga Pani Beato, zabrala sie Pani z mezem w zly sposob do tej
adopcji. Trzeba bylo na komputerze znalesc kontakt z firma
zagraniczna, ktora by Pani pomogla, dziecko trafiloby do
kochajacych ludzi, ktorych w Polsce trudno znalesc. Tysiace
chinskich dzieci jest adoptowanych przez Amerykanow, znajduja
kochajace domy.
Polska opinia publiczna umie tyklo potepiac, ale pomoc kobiecie
i dziecku-nie. Kto to widzial, trzymac dziecko tak dlugo bez
ciepla rodzinnego, bo kobieta ma 6 tygpdni na zastanowienie? I
co, ma popadac w chorobe sieroca? To nie byla kobieta, ktora w
ostatniej chwili podjala te decyzja. Ona chciala zalatwic
sprawe przed porodem , dlaczego jej nie pomozono?

Rozumie tez Pani poglad, ze nie mozna starszy dzieciom narzucac
wychowania mlodszego rodzenstwa. Oni jeszcze dlugo musza
troszczyc sie o to, by nie byc ciezarem rodzicow, uczyc sie,
zdobywac zawod.
Tak wiec-pomysl byl najlepszy w Pani sytuacji, ale wykonanie-
zle. To tego oglosila Pani calemu swiatu o swych problemach, ja
nigdy tego wywiadu bym nie zrobila.
Poza tym, co stalo sie ,to sie stalo. Teraz trzeba zadbac ,aby
nie popadla Pani w depresje, zajac sie 4 dzieci. I byc dobrej
mysli, ze Weronika znajdzie kochajaca rodzine. Moze po tym
aktykule instytucje odpowiedzialne za jej adopcje zrobia
wszystko, aby tak bylo.

[Gość: to ja]

...jesli mialoby zabraknac milosci dla Weroniki, tak jak w
przypadku Marty to juz lepiej oddac...ale to bardzo smutna
historia...

[Gość: Kalina]

To wspaniale ze Beata urodzila to dziecko. To cudowne ze zalezy jej na dalszym
losie Weroniki, ale czy ten los jest rzeczywiscie taki dobry? Dziecko jest
samotne i opuszczone. Czy umialabym spac spokojnie i cieszyc sie zyciem gdybym
miala swiadomosc ze ona tak malenka i bezbronna jest tam sama skazana jedynie
na laske, badz nielaske obcych ludzi? Przeciez Beata mimo trudnosci ze
zdrowiem zyje, udziela wywiadow, no i urodzila dziecko, co jest wysilkiem nie
lada. Jak jest wiec naprawde z tym jej zdrowiem? Czy nie jest to proba
usprawiedliwienia samej siebie przed sama soba . Mysle, ze gdyby Beata
rzeczywiscie nie mogla , czy tez nie miala zadnej pomocy z zewnatrz to
moglabym zrozumiec jej decyzje. No a gdzie do diabla jest ten tatunio????? Czy
on poniosl jakikolwiek trud tutaj??? To Beata poniosla konsekwecje w postaci
ciazy i porodu. Czy tatus jest chory, czy umiera, ze nie moze sie zajac swoja
corka????? Tyle rodziny wokol a zadnej pomocy????? Czy dorosle juz dzieci nie
moglyby poniesc pewnego trudu???? Wszak to ich malenka siostra w potrzebie. Po
to wlasnie jest rodzina aby sie wzajemnie wspierac i pomagac sobie w
potrzebie. A Weronika zostala przez nich wszystkich odrzucona i porzucona.
Jesli Beata nie czula sie na silach to powinni zajac sie nia ojciec i
rodzenstwo. A moze tutaj chodzi wylacznie o obnizenie standartu zycia,
pogorszenie warunkow materialnych, bo wszak w domu sa jeszcze inne male dzieci
i dla nich milosc i lyzka strawy sie jednak znalazla.

[Gość: melbo]

To bardzo smutna i, niestety, patologiczna rodzina, bo patologia
to nie tylko picie i bicie. Psa nie mialabym odwagi porzucic i
spac spokojnie. Oby tylko pozostala czworka wyrosla na
prawdziwych i odpowiedzialnych ludzi.

[Gość: anetta]

Dobrze że oddałaś dziecko do adopcji.Przynajmniej mój mąż, który
jest policjantem,nie znalazł jej na śmietniku. To bardzo
rozsądna decyzja. Ja, gdy już mnie będzie na to stać , sama
zaadoptuję malutkiego żuczka. Obiecałam to sobie jak miałam 11
lat i słowa dotrzymam, bo tak chcę.Mam już córeczkę, którą
bardzo kocham, ale nie winię tych matek , które oddają dzieci.
Mało brakowało a mój brat znalazłby się w domu dziecka. Dziś nie
wiem , czy to nie byłaby lepsza decyzja? Pozdrawiam.

[Gość: rak]

boże kobieto cos Ty zrobiła jak ci nie wstyd przed swoimi dzecmi
zero szacunku do ciebie nie beda mieli ,opamietaj sie to nie
choroba cie wykonczy tylko to co zrobiłas,jestem matka
wychowałam 6 dzieci też już dorosłych mam 44 lata.W wieku 32 lat
zostałam wdową.Błagam cie zmien decyzję.

[Gość: Agnieszka]

Od dawna chciałam wyjechać z Polski, myślałam, że to minie, gdy
założę rodzinę, ustabilizuję się. Mam kochającego męża i 7
miesięcznego synka. Oni są dla mnie całym moim życiem. Mojego
syna będę wychowywać w szacunku i tolerancji wobec drugiego
człowieka. Gdy zobaczyłam ten publiczny pręgierz, pod
którym „leży” bohaterka artykułu- moja decyzja jest tym
silniejsza. Ja nie chcę żyć i wychowywać syna w kraju, w którym
inna kobieta, inna matka, sąsiadka, czytelniczka nie potrafi
uszanować decyzji, którą podjęła ta kobieta. Szacunek i próba
zrozumienia drugiego człowieka, to rzeczy, których najbardziej
nam brakuje. Kulawe i pełne sprzeczności ustawodawstwo, to
uzupełnienie tej tragikomedii. Nie o takiej przyszłości marzę
dla swojego syna.......Ja nie chcę żyć w tym kraju....

[Gość: Bożena]

Agnieszko, to wyjedź, przecież nikt Cię siłą tu nie trzyma.
Skoro, autorzy artykułu zapytali czytelników o zdanie, to kaźdy ma prawo je
wygłosić. Abstrahując od poziomu dyskusji, sprowadzonej miejscami do poziomu
zerowego, większość uczestników powiedziała chyba, że postapiłaby inaczej niż
Pani Beata. Ja zresztą też STARAŁABYM się utrzymać rodzine w całości, a nie
rozbijać ją i potem żałować do końca życia.
Pozdrawiam, Bożena.

[Gość: z USA]

wstretna baba, jak bedzie mogla spokojnie spac ? nie wiem i
zycze jej aby nigdy juz nie mogla. dziwka