Bazyliańska

[regata7]

czy ktoś wie, skąd wzięła się nazwa tej ulicy?
od Bazylego? zakonu Bazylianów? bazylii?
ma jakąś swoją historię, czy po prostu nie było innego pomysłu?

[queen_innuendo]

Z tego co wiem jej nazwa wywodzi się od zakonu bazylianów. Nie wiem jednak
czemu, nazwa ta nie posiada swego uzasadnienia w terenie - ani żadnego kościoła
tu nie ma, ani żadnej instytucji.

Jej nazwę nadano po przyłączniu Nowego Bródna do Warszawy. Były to zatem lata
1916 - 1923, bo wówczas nadawano nowe nazwy świeżo włączonym do stolicy
przedmieściom.

Pierwotnie była to ulica Mylna. Wiodła wśród drewnianych domków i
niezabudowanych pól, które często były wykorzystywane pod uprawę. Ta dawna
Bazyliańska biegła trochę inaczej niż dziś. Jej tor znajduje się mniej - więcej
na linii obecnego chodnika pod klubem "Junona" i domem handlowym "Pelcowizna".
Jej jedynymi przedwojennymi reliktami są willa nr 3A (róg starej Wysockiego),
dwupiętrowa kamienica Kazimierczaków (Wysockiego 32A), gdzie wzdłuż północnej
ściany biegła dawna ulica (na tej ścianie zachowała się nawet stara
tabliczka "Bazyliańska").

Nic z ulicą wspólnego nie ma za to willowa kamieniczka nr 12 (charakteryzujaca
się pięknym ogrodem). Jej pierwotny adres to Jarosławska 13, a sama posesja
znajdowała się bodaj trzy parcele od starej Bazyliańskiej.

Pozdrawiam

[queen_innuendo]

Znaczy kościół jest, nawet dwa (św. Włodzimierza i Matki Bożej Różańcowej), ale
gdy nadawano nazwę, żadnej świątyni tu nie było, z wyjątkiem drewnianej
kapliczki pw. MBR. Ale gdzie "Różańcowa" a gdzie Bazyliańska?

[regata7]

bardzo dziękuję za odpowiedź.
Co prawda wychowałam się niedaleko tej ulicy (niewielkie bloczki między
Skrajną, a Toruńską), historię Bródna z grubsza znam (także dzięki temu forum :-
), ale dziejów poszczególnych fragmentów nie znam.

[queen_innuendo]

Służę pomocą

[regata7]

to może jeszcze coś o Annopolu?

Annopol

[queen_innuendo]

„Baraki dla bezdomnych na Annopolu, wzniesione w latach trzydziestych, nie były
przedsięwzięciem filantropijnym. Warszawski Zarząd Miejski spełniał po prostu
swój ustawowy obowiązek, zapewnienia ‘minimum’ egzystencji tym, których
nazywano ‘najbardziej potrzebującymi’. Jeszcze w 1939 roku w 113 barakach
Annopola gnieździło się 11 – 12 tysięcy osób’- tak pisał w 1973 roku na
łamach „Życia Warszawy” znany varsavianista Jerzy Kasprzycki. Dziś
zapomnieliśmy już o istnieniu jakiegoś tam Annopola, a na samo wspomnienie
słowa „bieda” przechodzą nas ciarki. Nic dziwnego. Baraki annopolskie zmiecione
zostały z powierzchni ziemi pod koniec lat 80. XX wieku, gdy w ich miejscu
zaplanowano wzniesienie budynków przemysłowych. Nie ocalały, niestety, żadne
chyba zdjęcia dokumentujące egzystencję tej ultrabiednej, brudnej, i nade
wszystko zapomnianej osady.
Przeglądając niegdyś wraz z panią Reginą Głuchowską archiwalne artykuły
o Warszawie, zgromadzone o obszernej szafie pancernej Oddziału Bródno
Towarzystwa Przyjaciół Warszawy, znalazłem ten właśnie artykuł Kasprzyckiego.
Nie byłoby w tym nic interesującego (opowieści o Annopolu słyszałem w domu),
gdyby nie rysunek baraków, wykonany piórkiem przez Mariana Stępnia. Obrazek
jest niezwykły. Drewniane budynki, podłużne baraczki, ogrodzone sztachetkami,
kojarzą mi się raczej z ogródkami działkowymi, a nie z osiedlem dla
najbiedniejszej części warszawskiego proletariatu. Tym bardziej, że w tle widać
wzniesiony nowy blok, zapewne jeden z pierwszych na Nowym Bródnie.
Kilkadziesiąt baraków dla najuboższych przedstawicieli plebsu wzniósł
magistrat warszawski w latach 1925 – 1933. W dobie Dwudziestolecia
Międzywojennego Annopol zyskał sobie nadzwyczaj złą sławę. Znany felietonista,
Stefan Wiech – Wiechecki, jako adres ciemnych charakterów ze swych felietonów
podawał właśnie meldunek w barakach. Budynki wzniesione były z drewna, jak i
betonu. O dziwo, II wojnę światową przetrwały w większości „drewniaki” – jak
pieszczotliwie nazywali je lokatorzy. „Pozostały 24 baraki, około 300 izb, 450
rodzin, ponad 200 osób; w tym około 400 dzieci w szkole nr 42. Każde mieszkanie
składa się z jednej izby, w niektórych dobudowane są przybudówki na składziki
lub kuchnie. Pokój ma wymiary 16m2, lub 18 m2.” – czytamy w tekście Haliny
Michalikowskiej z 1985 r. zamieszczonym w książce „Bródno i okolice w
pamiętnikach mieszkańców”. Mieszkania przerażały brudem i niechlujstwem.
W barakach pierwotnie mieszkali „degeneraci”- jak sami mówili o swoich
sąsiadach mieszkańcy Nowego Bródna, Aleksandrówka czy Pelcowizny. Byli więc
bezrobotni i bezdomni, złodzieje i uliczni oszuści, tramwajowi kieszonkowcy. Z
biegiem lat znaleźli się tu ludzie pracujący: „Annopol nie jest dziś kolonią
bezrobotnych; każdy może dostać pracę, ale nie zawsze chce. Najstarsze
pokolenie dziadków przeważnie na rencie, babki najczęściej analfabetki,
zarabiają, jak mówią, ‘dorywczo’, to oznacza sezonowy handel na bazarze lub
prywatne sprzątanie” – informowała ówczesna kierowniczka Poradni Społeczno –
Wychowawczej Towarzystwa Przyjaciół Dzieci Halina Michalikowska.
Dzieci annopolskie nie zawsze jadały w domu ciepły posiłek. Kąpane były
bardzo rzadko – „Matki reklamują przed nami swoją czystość, podkreślając, że
kąpią dzieci raz na tydzień w balii (prawdopodobnie kilkoro dzieci w tej samej
wodzie). Wspólne ubikacje na dworze, rzadko sprzątane, zatruwają powietrze w
najbliższym otoczeniu” – alarmowała Michalikowska. Dzieci z baraków były po
prostu brudne. Nie miały w najbliższym otoczeniu wzorców do naśladowania, gdyż
całą tę „dzielnicę” zamieszkiwał jednorodny typ mieszkańców. Brak możliwości
rozwoju, tragiczne wprost warunki mieszkaniowe i mentalność rodziców hamowała
ich ambicje naukowe. Uczniowie już od najmłodszych szkolnych lat uciekali z
lekcji, trwoniąc czas na jałowe rozrywki. Młodzież grała w karty na pieniądze,
wyłudzała gotówkę i paliła papierosy. Reakcją na nie zaliczenie klasy było
bicie sznurkiem od żelazka bądź pasem.
Ja sam kolonii dla bezdomnych nie pamiętam. Na szczęście rozebrano ją w
końcu lat 80. W ich miejscu wznoszą się teraz mury Zakładów Mięsnych „Żerań”.
Osiedle mogło służyć rodzicom z nowych bloków na Bródnie jako przykład dla
swoich pociech: „Ucz się, bo skończysz jak ten z Annopola...”

Odnośnie nazwy Annopol, istnieje wersja, że przed wieloma, wieloma laty, teren
ten należał do jakiejś Anny. Stąd Annowe Pole, później przekształcone w
Annopol. Warto też wiedzieć, że Annopol jest często mylony z Aleksandrówkiem -
kolonią willową przy ul. Weneckiej, Pisankowej, Marii Magdaleny i Bałtyckiej.
Jest to bowiem Aleksandrówek.

Pozdrawiam

[queen_innuendo]

c.d. - Jest to bowiem Aleksandrówek, wzniesiony w latach 20. dla pracowników
kolei i tramwajów. Jednak plany miejskie jak i nazwa ulicy oraz pętli
tramwajowej mówią co innego, i to jest karygodny błąd. Annopol historyczny -
tez z barakami - był nieco na północ od obecnej ulicy Inowłodzkiej.

Pozdrawiam

[regata7]

queen_innuendo napisał:

> „Baraki dla bezdomnych na Annopolu,

nie wiedziałam, że zbudowało je miasto... myślałam, że sami mieszkańcy.
Wyglądały (w początkach lat 70-tych) jak budki pozlepiane z kawałków dykty,
desek, blachy falistej... miałam kilka lat, a do dziś pamiętam pożar jednego z
tych baraczków. Strażacy bosakami odrywali kolejne tlące się warstwy "ściany",
a warstw z dykty i tektury było z 10...
Pamiętam z wczesnego dzieciństwa te baraczki, moja siostra jeszcze chodziła
przez 2 lata do podstawówki 42 (zanim otwarto 275 przy św.Hieronima).
Baraki sięgały chyba aż do starej, brukowanej Toruńskiej, a niektóre dzieciaki
stamtąd bawiły się z nami na podwórkach (trzypiętrowe bloki, jedne z
najstarszych na Bródnie).

Koleżanka, która mieszkała kiedyś w domku po drugiej stronie Wysockiego (blisko
torów), pochodząca z rodziny kolejarskiej (ponoć kolej dawała tam działki swoim
pracownikom), opowiadała, że przez Annopol można było przejść bezpiecznie tylko
z wałkiem bielizny na ramieniu - do, albo z magla.
I ponoć tylko dwie osoby mogły czuć się tam bezpiecznie o każdej porze - doktor
Sobolewski (który leczył ich za darmo, mimo braku jakichkolwiek ubezpieczeń) i
ksiądz Gawlik.

(...) Dziś
> zapomnieliśmy już o istnieniu jakiegoś tam Annopola, a na samo wspomnienie
> słowa „bieda” przechodzą nas ciarki. Nic dziwnego. Baraki annopolsk
> ie zmiecione
> zostały z powierzchni ziemi pod koniec lat 80.

według mnie zlikwidowano je wcześniej, w latach siedemdziesiątych - pod budowę
trasy Toruńskiej, a pozostałe tereny oddano pod działki pracownicze (jeszcze
przezd 80-tym rokiem). W latach osiemdziesiątych to tam już nic nie było, może
jakieś pozostałości.

Po wyburzeniu baraczków, większość ich lokatorów przesiedlono ponoć
do "pekinu" - łamańca stojącego wzdłuż Rembielińskiej, i do innych, podobnych
łamańców. Łatwo było potem kupić za niewielkie pieniądze krany, wanny, umywali,
drzwi i inne cenne wtedy przedmioty...



> Dzieci annopolskie nie zawsze jadały w domu ciepły posiłek. Kąpane były
> bardzo rzadko – „Matki reklamują przed nami swoją czystość, podkreś
> lając, że
> kąpią dzieci raz na tydzień w balii (prawdopodobnie kilkoro dzieci w tej
samej wodzie).

moja mama widziała kiedyś (lata 60-te) taką rodzinną kąpiel w sobotnie, letnie
popołudnie.
Poszła tam, bo usłyszała płacz i straszne, rozpaczliwe krzyki dzieci, myślała,
że coś się dzieje, a to było mycie w balii przed chałupą


Nie miały w najbliższym otoczeniu wzorców do naśladowania, gdyż
> całą tę „dzielnicę” zamieszkiwał jednorodny typ mieszkańców.

trochę miały
do tej samej szkoły chodziły przecież dzieci kolejarzy i tramwajarzy.



Uczniowie już od najmłodszych szkolnych lat uciekali z
> lekcji, trwoniąc czas na jałowe rozrywki. Młodzież grała w karty na
pieniądze,
> wyłudzała gotówkę i paliła papierosy. Reakcją na nie zaliczenie klasy było
> bicie sznurkiem od żelazka bądź pasem.

no to wiele się nie zmieniło, mimo braku slamsów na Annopolu


> Ja sam kolonii dla bezdomnych nie pamiętam. Na szczęście rozebrano ją w
> końcu lat 80. W ich miejscu wznoszą się teraz mury Zakładów Mięsnych „Żer
> ań”.

zakłady mięsne są starsze, wzniesiono je dużo wcześniej niż w latach 80-tych,
W tych latach to się biegało z kartkami "na mięso" do sklepu firmowego w tych
zakładach, a moja koleżanka znalazła tam swoją pierwszą pracę


> Osiedle mogło służyć rodzicom z nowych bloków na Bródnie jako przykład dla
> swoich pociech: „Ucz się, bo skończysz jak ten z Annopola...”

u nas było "bo wylądujesz w takich barakach" )


>
> Odnośnie nazwy Annopol, istnieje wersja, że przed wieloma, wieloma laty,
teren
> ten należał do jakiejś Anny.

ciekawe, do jakiej? zwykle takie "żeńskie" nazwy pochodziły od imienia cóki,
czy żony właściciela.



Stąd Annowe Pole, później przekształcone w
> Annopol. Warto też wiedzieć, że Annopol jest często mylony z Aleksandrówkiem -
kolonią willową przy ul. Weneckiej, Pisankowej, Marii Magdaleny i Bałtyckiej.
> Jest to bowiem Aleksandrówek.

nie miałam pojęcia, że to Aleksandrówek!
a na Pisankową chodziłam często
>

[ollin1]

cześć Przemku to widze ze sie teraz ukrywasz....

[radiogaga]

Cześć

Nie ukrywam się, poprostu pan sloggi wpłynął na zablokowanie mojego
adresu "przemyslaw.burkiewicz"

Ale nikt nie zabroni mi pisać o dawnym Bródnie.
Pozdrawiam

[regata7]

ollin1 napisał:

>
> cześć Przemku to widze ze sie teraz ukrywasz....

jeśli to do mnie (odpowiedź pod moim postem) to pomyłka - jestem kobietą i nie
nazywam się Przemek

[queen_innuendo]

He he

Raz piszę z "quuen_innuendo", bo to mój npwy forumowy nick, czasem
z "radiogaga" - to email dla znajomych, i czasem zaraz po sprawdzeniu poczty
wchodzę na forum właśnie z tego maila.

Jednakże obiecuję poprawę i będę klarownym "queen_innuendo" (ku czci
piosenki "Innuendo" grupy Queen )

Pozdrawiam!