Zwyczajnie:

[isma]

Pod oknem ascetycznie umeblowanego pokoju stoi fortepian, na którym kiedyś
uczyły się grać Marysia i Kasia. Na ścianie trzy zdjęcia w ramkach: męża i
dwójki dzieci. W trzech pokojach z kuchnią na piętrze niewysokiego domu
niedaleko Wzgórza Lasoty w Podgórzu toczyło się przeciętne życie. Wczesne
wstawanie, wyprawianie dzieci do szkoły, płacenie rachunków, obieranie
ziemniaków, pranie i sprzątanie, pisanie wykładów o sprężaniu zbiorników,
rozmowy z Danutą... Na mistykę św. Jana od Krzyża czasu było niewiele. Czy tak
się praktykuje heroiczność cnót, o którą pytają kurialni urzędnicy prowadzący
proces kandydata na ołtarze?

Danuta skończyła 80 lat. Szczegółami z życia męża dzieli się niechętnie. Życie
nie jest na pokaz. Heroiczność cnót? Może chodzi o pasję robienia wszystkiego
dobrze? Albo nie: chodzi o to, by starać się zrozumieć innych i pomagać im,
czy proszą o radę, czy o rozmowę, czy po prostu tylko o to, by z nimi być.

Danuta: – To chyba jest najtrudniejsze: do końca doprowadzić każdą sprawę, bez
względu na to, ile by to kosztowało czasu, wysiłku, cierpliwości. Trudu, po
prostu.

Maria przekroczyła pięćdziesiątkę. Przez lata borykała się z piętnem „tej, co
ocalała”. Nie zadaje ojcu retorycznych pytań: „co byś zrobił na moim
miejscu?”. Nie uważa, że ocalała po to, by pamięć o nim nie zaginęła.
Heroiczność cnót to dla niej praktykowanie codzienności, ale tak, żeby być i
punktualnym, i lojalnym, i cierpliwym, i umieć sprawiedliwie dzielić czas
między pracę, męża, dzieci, przyjaciół. A jeszcze w tym kieracie znaleźć
miejsce na miłość bliźniego.


tygodnik.onet.pl/32,0,32800,program_na_zycie,artykul.html

[otryt]

Dziękuję, Ismo za ten link. Kupiłem kiedyś książkę: "100 polskich
kandydatów na ołtarze". Jerzy Ciesielski był jedyną osobą świecką.
Był zaprzeczeniem rodzącej się w mojej głowie tezy, że świętość jest
przywilejem zawodowym osób duchownych. W notce biograficznej o
Ciesielskim było bardzo mało. Ten artykuł rzuca nieco światła. Ale
wcale nie jest łatwiej. I znów Karol Wojtyła w tle. To znów w jego
otoczeniu rodzą się święci. Jego wzrok widzi inaczej, dostrzega
dobro. On tych świętych wynajduje i w historii i we współczesności.
Rodzinie musi być bardzo trudno z tym procesem. Czy chciałbym, aby
zaglądano mi w garnki, aby wykazać, że ktoś mi bliski był świętym?
By druga strona udowadniała, ze wcale nie było tak pięknie i różowo.

I jeszcze jeden, całkiem inny problem. Maria, ocalała z katastrofy
na Nilu córka Ciesielskiego, mówi: "Przez lata borykała się z
piętnem "tej, co ocalała"." Niedawno czytałem, że Wanda Półtawska
uciekła z Lublina do Krakowa z piętnem tej która ocalała z piekła
lagru. Czytam, że szczęśliwa matka małego dziecka czuje się winna,
tego, że jej krewna dziecka mieć nie może. Czy jest jakiś wspólny
korzeń tych myśli? Ludzie całkiem niewinni odczuwają winę.

[atama]

Może czują, że nie mają prawa być szczęśliwi, jeśli tak blisko jest
nieszczęście.
Może czują się winni szczęścia, no bo jak można się śmiać, skoro
obok ktoś płacze.

[budzikowa]

I może jeszcze czują, że powinni żyć lepiej, inaczej, że nie mają prawa żyć normalnie, bo to życie darowane musi mieć jakiś cel - wzniosły i widoczny dla innych.
Może ich bliscy nieświadomie traktują ich inaczej, bo też się spodziewają, że życie ocalone musi być życiem wyjątkowym - może w ten sposób wkładają na nich ciężary nie do uniesienia.

Poczucie winy niewinnego

[otryt]

atama napisała:

>Może czują się winni szczęścia,
>no bo jak można się śmiać,
>skoro obok ktoś płacze.

Solidarność i miłość wymagają by być blisko kogoś kto jest w
potrzebie. Brak tej bliskości może wyzwalać poczucie winy. Jest
grzech zaniechania. W przypadkach, o których piszę mamy jednak inną
sytuację, gdy komuś udało się cudem, z Bożą pomocą, wyrwać z piekła,
a jakiś Oskarżyciel podpowiada mu do ucha: "Jesteś winien! Jesteś
winien!" To jakiś absurd, że ofiara, osoba, która przeżyła wielka
traumę, czuje się winna. Poczucie winy źle podpowiada, podsuwa złe
rozwiązania i złe rady.

[mamalgosia]

tak niewielka lizba świeckich na ołtarzach bierze się stąd, że
ciężko o dokumenty potwierdzające ich świętość (no, dlatego pytałam,
czy zachowają się po Was jakieś pisma)

[otryt]

>dlatego pytałam, czy zachowają się po Was jakieś pisma

Skąd taka wiara w słowo pisane? Papier wszystko przyjmie. Swój
obraz, który tworzę na piśmie daleki jest od rzeczywistości.

[isma]

E, z tym wynajdywaniem "ze wcale nie bylo tak pieknie i rozowo", to chyba nie
jest do konca tak. Wpadl mi kiedys w rece wywiad z adwokatem diabla w procesie
JPII, szczegolow nie pamietam, ale w kazdym razie onze nader kompetentnie
wykladal, ze nie idzie o to, azeby jezdzic po Polsce w poszukiwaniu dowodow
przeciwko swietosci, tylko o to, azeby procedury byly dotrzymane, material
kompletny etc.
Zreszta mysle sobie, ze slabosci kazdy ma - zapewne i Jerzemu Ciesielskiemu ich
nie brakowalo. Ale rzecz chyba wlasnie w jakims takim, no... zasadniczym rysie
osoby.

Ja sie troche, mozna powiedziec, przyjaznie z Jerzym Ciesielskim. Co prawda
okropnie mnie irytuje podretuszowane na uduchowionego amanta zdjecie, ktore
postulacja na ulotkach kolportuje )), ale jakos lubie miejsce w kolegiacie
akademickiej mu poswiecone, i po sasiedzku tam sobie czasem klapne. A
dowiedzialam sie o nim od jego brata, sp. prof. Romana Ciesielskiego, w czasach,
jakem niewierzaca byla - i mimo to historia wrazenie na mnie zrobila mocne.
Jednoznacznosc, czytelnosc postawy.

Czy to jest tak, ze "Karol Wojtyla w tle"? Na pewno tak (choc nie tylko, bo
takze np. biskup Pietraszko, tez kandydat na oltarze). Ale akurat tu, mysle,
rownie wiele Ciesielski dal, co otrzymal. Zreszta, wydaje sie (i bardzo mi sie
to podoba), ze on sie jakby... wprawdzie rozwinal pod tym wplywem, ale potem
dojrzale usamodzielnil (np. znalazl Focolari).
Ale masz racje piszac o tym "wynajdywaniu dobra". To jest to, co przy innej
okazji cytowalam z listu Wojtyly: powolaniem czlowieka jest odkrywac w drugim
czlowieku dobro, ktore byc moze bez tego by zaginelo.

[mama_kasia]

Zreszta, wydaje sie (i bardzo mi sie
> to podoba), ze on sie jakby... wprawdzie rozwinal pod tym wplywem, ale potem
> dojrzale usamodzielnil (np. znalazl Focolari).

Ta postawa mnie ciekawi. Czy znalazł, bo szukał, czy znalazł,
bo "dało się odnależć"? Na ile mieć oczy i serce (czy uszy,
jakby to tam zwać) szeroko otwarte, czy samemu szukać możliwości
bycia oddanym? Ciekawi mnie, jak się dzieje w życiu innych?

[isma]

Mysle, ze to nie byl czlowiek, ktory potrzebowalby sie gdzies "zapisywac" )).
Zreszta Danuta Ciesielska wspomina, ze w pierwszych latach malzenstwa byli przez
Wojtyle zachecani do zainteresowania sie francuskim ruchem rodzin -
bezskutecznie. Nie chcieli uczestniczyc tez w pracach nad powstaniem Instytutu
Rodziny. On byl zdania, ze nie formy, struktury organizacyjne, ale autentyczne
zycie wedlug Ewangelii jest najlepszym apostolstwem - w tym srodowisku, w ktorym
sie jest. Podczas zwyczjanej, dostepnej kazdemu przychodzacemu z ulicy
niedzielnej Mszy sw., na wycieczkach, w pracy.

A potem na tych fokolarynow trafil opatrznosciowo, tuz przed wyjazdem do Sudanu
- czyli w takim momencie, w ktorym tracil naturalne wiezi ze swoim srodowiskiem,
z ludzmi, ktorzy go potrzebowali i ktorym on byl potrzebny.
I wtedy jak gdyby... wszedl w gotowe: "tak autentyczna milosc, ze gdy sie z tym
spotka, nie mozna przejsc obojetnie".
"Bycie oddanym" w Sudanie (gdzie chrzescijanie, roznych wyznan, byli
mniejszoscia) po prostu polegalo na czym innym - i jemu Pan Bog akurat do tego
zeslal narzedzie, a on je w odpowiednim momencie dojrzale podjal.

Fabryka świętych

[otryt]

isma napisała:

>Czy to jest tak, ze "Karol Wojtyla w tle"?

W niczym nie chcę umniejszyć Ciesielskiemu. Zauważam jedynie, ze to
Wojtyła wypromował wiele postaci, które potem zostały beatyfikowane
lub kanonizowane. Czasem zaczynało się już od młodzieńczych
fascynacji, np Albertem Chmielowskim czy Faustyną Kowalską, by potem
konsekwentnie doprowadzić ich do ołtarzy. On żyje tymi ludźmi, pisze
o nich książki, są od dawna obecni w jego życiu. Czy gdyby nie Karol
Wojtyła, ktokolwiek inny uczyniłby ich świętymi? Zarzucano mu nawet,
że uruchomił fabrykę świętych, że produkuje ich zbyt wielu. Może
dlatego, jak pięknie piszesz Ismo, iż "uważał, że powołaniem
człowieka jest odkrywanie w drugim człowieku dobra, które być może
bez tego by zaginęło." To dobro w pobliżu Karola Wojtyły nie ginie,
ono jest wydobywane na światło dzienne, pielęgnowane. Stanowi
tworzywo do wzrastania człowieka i rodzin. Wiemy, jak to było u
Półtawskich. Dziś dowiadujemy się, jak to było u Ciesielskich. Ilu
z nas patrzy na drugą osobę w taki sposób, że nasze myślenie o nim
go buduje, tworzy i ciągnie w górę? Jestem przekonany, że taka
relacja jest wzajemna. Dobro zauważone u drugiego człowieka też nas
w jaki sposób buduje. Ale przecież tacy święci są także w naszym
otoczeniu, często anonimowi. Dlaczego tylko Karol Wojtyła ich
zauważa?

[atama]

Bo nas ciągnie bardziej w stronę sprawiedliwości, a nie miłości.

[isma]

No ale przeciez zgadzamy sie, ze swietosc mozemy dostrzegac tez w tych, ktorzy
nie sa formalnie beatyfikowani czy kanonizowani. Owszem, niektorzy maja troche
szczescia i natrafiaja na skutecznych promotorow (czy to kard. Wojtyle, czy np.
zgromadzenia zakonne), to i na oltarze oficjalnie trafiaja, fakt.

Ale ja mysle, ze nic nie stoi na przeszkodzie, zebysmy niezaleznie od tego na
wlasny uzytek o tych ludziach, ktorzy sa dla nas wazni, ktorzy jakims rysem
swietosci sie na naszych oczach zaznaczyli - mowili sobie wzajemnie (tak jak
mnie prof. Ciesielski opowiedzial o bracie - no w tamtym czasie zeby on byl
swierym Kosciola cudami wslawionym, to by mnie to nic nie obeszlo...). I zdaje
sobie sprawe, ze to jest postawa wcale niepowszechna - pewien asumpt do
refleksji moga tu np. dawac losy niedawnego watku z aleja zasluzonych. Jakos...
z niewytlumaczalnych dla mnie powodow uwazamy za niewlasciwe mowienie o kims
dobrze. Albo uwazamy, ze mowienie o kims dobrze jest ze szkoda (dyskryminuje
))?) tych, o ktorych sie milczy.

No wiec ja uwazam, ze mowienia o dobru w ludziach nigdy dosc.

[mamalgosia]

isma napisała:


>
> Czy to jest tak, ze "Karol Wojtyla w tle"? Na pewno tak (choc nie
tylko, bo
> takze np. biskup Pietraszko, tez kandydat na oltarze).
Może dlatego, że bp Pietraszko też ma Wojtyłę w tle

[isma]

W sensie promocji pewnie tak (choc mysle, ze Nasza Umilowana Archidiecezja by z
tym czy innym arcypasterzem bpa Pietraszki zapomniec nie dala). Ale w czy sensie
wplywu, to nie wiem. To inny styl byl.

[mamalgosia]

Styl stylem, ale myślę, że wpływ był. Nie będę się jakoś specjalnie
upierać, ale sądzę, że takie wydarzenia jednak kształtują człowieka:
- . Bp Wojtyła razem z bp. Pietraszką uczestniczyli w obradach
Soboru Watykańskiego II, z radością wprowadzając później reformy,
przybliżające zwykłych ludzi do Kościoła. Wiele lat potem, już w
Watykanie, Jan Paweł II miał powiedzieć do bp. Pietraszki: „Moja
teologia, to Twoja teologia”. Świadczy to o tym, że i on wsłuchiwał
się uważnie w słowa głoszone przez Księdza Biskupa.
- Jan Paweł II uważał go za swojego mistrza. „Kiedyś w obecności
mojej żony powiedział do niego: «Biskupie Janie, ja od ciebie uczę
się teologii»” (tu co prawda ukazany jest wpływ odwrotny, ale
wiadomo, że wszystkie relacje międzyludzkie są wzajemne)
- Jako Wikariusz Generalny Biskupa Krakowskiego wielokrotnie
reprezentował Metropolitę w kontaktach z władzami PRL (co świadczy o
pełnym zaufaniu kard. Wojtyły do bpa Jana).

- Wg kapelana kard. Wojtyły- ks. Prałata Józefa Dowsilasa, bp Jan
był kandydatem do sukcesji po kard. Wojtyle na Stolicy Biskupiej w
Krakowie (przeszkodziła choroba serca). Współpracownik arcybiskupów:
Karola Wojtyły i Franciszka Macharskiego.


Osobiście o postać bpa Pietraszki "potykam się" ostatnio dość
często. Musze to sobie przemysleć

[budzikowa]

Dziękuję za tego linka. Bardzo chętnie słucham o takich codziennych, przyziemnych przykładach świętości. Takich świętych lubię najbardziej. Z kolei ciężko mi się przekonać do tych świętych, którym w życiu towarzyszyły jakieś niesamowitości.
Dobrze wiedzieć, że świętość w zwykłym życiu świeckim jest możliwa. Bo jeżeli jest możliwa, to jest szansa i dla mnie

[isma]

Prawda? Nawet jak sie czasem wspomina o swietych swieckich, to prawie zawsze
obowiazkowym punktem programu (usprawiedliwiajacych chociaz troche to pozostanie
w stanie swieckim )) jest wychowanie ktoregos dzieciecia do kaplanstwa albo
do zycia zakonnego.

A tu nie. Czlowiek zyl zwyczajnie, wychowal zwyczajnie corke, ktora zwyczajnie
wlasne dzieci wychowuje.

[sylwia0405]

Do świętości jesteśmy przecież powołani wszyscy. Duchowni i świeccy.
Przy okazji tego wątku chciałabym wspomnieć Joannę Berettę Mollę.
Moim zdaniem jest kolejnym dowodem na to, że zwyczajne życie matki,
żony, osoby wykształconej może być życiem świętym.

Nie wiem, jak Wy na to zapatrujecie się, ale ja miewam
często 'słomiany zapał' i zdarza mi się myśleć, że te wielkie czyny
to są istotne, a te zwykłe pranie, sprzątanie to już nie. A przecież
Pan Jezus powiedział,że kto w małej sprawie jest wierny i w wielkiej
też będzie. I tak w rezultacie myślę, że wykonywanie z pokorą i
miłością tych codziennych, szarych obowiązków wymaga heroizmu.

[atama]

I to jest postać, którą mogę pokazać dzieciom bez obawy, że je tą
świętością przestraszę.

[mama_kasia]

Kiedyś dostałam pokutę, aby modlić się o świętość dla mnie,
dla męża i dzieci No to się modliłam

[kudyn]

Tą ołtarzową?

[mama_kasia]

A nie było powiedziane którą ))

[kudyn]

Modlitwa o tą ołtarzową mnie trochę dziwi, bo wydaje mi się być mało istotna. O
tą drugą mnie nie dziwi, bo to w moim przekonaniu podstawowy cel
chrześcijaństwa. Niestety pojęcie obrosło balastem który wielu odrzuca, boję się
tylko przewartościowania w drugą stronę.

[mamalgosia]

Akurat Ciebie nie powinna dziwić. Wyobrażasz sobie obrazki z Twoją
piękną podobizną? I ten największy - na fasadzie Bazyliki Św.
Piotra...

[kudyn]

Jasne, że sobie wyobrażam. Szczególnie takie jedno z kucykami na włosach. A na
cud za moim wstawiennictwem mogłabyś liczyć w pierwszej kolejności. Tylko tu by
się jakaś ofiara z życia przydała, wtedy szybki proces i może by się nie
wgłębiali w forumowe wypowiedzi.

[mamalgosia]

dziękuję. Ale ten cud jest mi potrzebny na cito

[kudyn]

No to pozostaje jedynie cud za życia

[kudyn]

Mam kontakt z zakonami gdzie takie procesy trwają. Ilość funduszy i energii
którą to pochłania jest mało zachęcająca.

Wytęż wzrok!

[kann2]

I znajdź różnicę między obrazem bł. Pier Giorgio Frassati
wystawionym podczas uroczystości beatyfikacyjnej w Rzymie:

www.frassatiusa.org/pictures/booklet%20cover.jpg

a tym prawdziwym:

piergiorgiofrassati.no.sapo.pt/imagens/PGF10.jpg

Wytęż mózgownicę i odpowiedz na pytanie, dlaczego?

[isma]

No, wlasnie. Wiec swieci maja swoje slabosci )).

A, tego, Kannie, jak tam wytezanie wzroku idzie...?

[kann2]

isma napisała:

> No, wlasnie. Wiec swieci maja swoje slabosci )).


I z tymi słabościami trzeba walczyć! Jak się nie udało za życia, to
po śmierci ewentualnie ktoś może wyretuszować. Ale tylko wtedy, gdy
adwokat diabła nie będzie się przykładal do swego zadania.

[isma]

No tak. Jak sie ktory przylozy, to potem sa efekty - umilowany Ojciec Swiety w
bandance, w dodatku czerwonej. Zgroza.

[budzikowa]

A ja znam i lubię jeszcze takie zdjęcie Pier Giorgia:

1.bp.blogspot.com/_k7HlEEr7Ojs/Sk84jx0giFI/AAAAAAAAAV8/CHKo_n80FKg/s400/P010409_12.26.JPG
Po retuszu pewnie zamiast czapeczki byłaby aureola, a zamiast butelki wina - Biblia.

Ale czasem i na medalikach przedstawiają go z fajką:

www.aquinasandmore.com/images/items/6642lg.jpg

[kann2]

Na medaliku z fajką? Straszne! Przecież to podpada pod święte kanony!

[budzikowa]

W innym artykule o Ciesielskim jest napisane tak:

Ks. bp Jan Pietraszko w rocznicę śmierci Jerzego powiedział: "Jerzy był postacią
wyjątkową, tak się objawił w tym kościele. Był to człowiek, który w latach
synodu na temat apostolstwa ludzi świeckich może być postacią wzorcową. Według
mojego rozeznania, idealnie wypośrodkował drogę laika w Kościele. Jego postawa
skierowana była ku światu. Zawsze o tym mówił i był głęboko przekonany, że
świadectwa ludzi świeckich nie potrzeba przy ołtarzu ani w zakrystii. Świadectwa
człowieka świeckiego potrzeba tam, gdzie tenże świecki żyje i pracuje. Każdy na
swoim miejscu i we własnym zakresie powinien dawać Chrystusowi świadectwo życia
ewangelicznego". Sam Jerzy mówił: "Chcę aby moi najbliżsi szli drogą Boga, tak
jak chodzą po ścieżkach nauki i drogach świata".

www.franciszkanska3.pl/247/swiety_naukowiec_sluga_bozy_jerzy_ciesielski,4350.html
To zdanie podoba mi się najbardziej:
"Świadectwa ludzi świeckich nie potrzeba przy ołtarzu ani w zakrystii".

Właśnie tak odczuwam moje świeckie powołanie. Na przekór tym wszystkim, dla
których praca dla Królestwa Bożego = praca w instytucjach chrześcijańskich.
Panuje niestety powszechne przekonanie, że wierzący student lub wykładowca musi
pracować na uczelni katolickiej, urzędnik - w kurii, a dziennikarz - w redakcji
katolickiej.

Oj, polubiłam Ciesielskiego... Ismo, dziękuję

[isma]

Przy czym, zeby to zdanie rozgryzc dokladnie: to nie jest tak, ze swiecki moze
sie obejsc bez Kosciola. W poboznosci Ciesielskiego byl bardzo wyraznie widoczny
rys eucharystyczny - czesto byl na Mszy sw. (charaterystyczne w tym artykule
Matei z TP jest, jak Panie Ciesielskie sie spieraja, czy codziennie, czy nie -
widac, ze z jednej strony uwazal to za wazne, ale z drugiej, jesli codzienne
obowiazki mu na to nie pozwalaly, to ich na rzecz tej Mszy sw. nie zaniedbywal).

Tyle tylko, ze jakby... ta Msza sw. to bylo wazne, uprzywilejowane miejsce,
gdzie on otrzymywal od Pana Boga. Ale dawal Go innym, swiadczyl o Nim - poza
kruchta.
To mi sie wydaje bardzo wazne, zeby wlasciwie umiec te sprawy wywazyc.

A co do Twojej obserwacji dot. pracy w instytucjach chrzescijanskich, to sie
zgadzam - to jest taka pokusa niebycia wystawianym na probe )). No bo w
dobranym towarzystwie podobnie myslacych, to mozna sie spokojnie we wlasnym
chrzescijanstwie plawic )).

[mamalgosia]

isma napisała:


to jest taka pokusa niebycia wystawianym na probe )). No bo w
> dobranym towarzystwie podobnie myslacych, to mozna sie spokojnie
we wlasnym
> chrzescijanstwie plawic )).
>
O! O!

[kudyn]

Tu się nie zgodzę. Praca w instytucjach kościelnych bardzo często nie ma nic
wspólnego z dobranym towarzystwem. Nie wspomnę już o wystawianiu na próbę. I
moja opinia wcale nie jest odosobniona. Pewnie łatwiej ołtarzowym świętym
zostać, ale wpierw wiarę trzeba zachować.

[budzikowa]

> Tyle tylko, ze jakby... ta Msza sw. to bylo wazne, uprzywilejowane miejsce,
> gdzie on otrzymywal od Pana Boga. Ale dawal Go innym, swiadczyl o Nim - poza
> kruchta.
> To mi sie wydaje bardzo wazne, zeby wlasciwie umiec te sprawy wywazyc.

Tak właśnie to zrozumiałam. Że Eucharystia ma być punktem wyjścia do działania w świecie.
Bądź na Mszy świętej, ale potem nie bunkruj się na terenie kościelnym, ale idź do ludzi, którzy sami na tę Mszę nie przyjdą.

Chyba* bł. Elżbieta od Trójcy Świętej pytała kiedyś Boga jak ma postąpić: czy ma iść na bal, czy ma zostać w domu i jeszcze trochę więcej się pomodlić. I otrzymała odpowiedź: Idź na bal - bo gdy jesteś wśród ludzi, Jezus, którego przyjęłaś do swojego serca, też ma szansę pobyć wśród tych ludzi.

No i zawsze przypomina mi się Maryja w scenie nawiedzenia św. Elżbiety. Gdy zaczęła nosić Jezusa pod sercem, nie zamknęła się w kościele, ale natychmiast udała się do swej wiekowej krewnej. I nie mówiła sama z siebie o Jezusie, ale samo jakoś tak wyszło, że się o Nim zgadały - przez samą Jego obecność. Maryja jako "przenośne tabernakulum".


*) Chyba - bo czytałam o tym kilka lat temu i nigdy już więcej nie natrafiłam na ten cytat. Gdyby ktoś z was wiedział coś na ten temat, bardzo proszę o wiadomość.

[isma]

No to Wam powypisuje jeszcze troche, niekoniecznie naboznie:

"Gotowanie szlo kajakami. Jurek gotowal takze dla Wujka i dla mnie (ci, ktorzy
nie gotowali, szorowali menazki, zeby byla jakas sprawiedliwosc). Razu jednego
Jurek, swietny kucharz, smazyl nalesniki, podrzucajac je zrecznie na patelni, by
zmienic strone smazenia. Naiwnie myslal, ze wszyscy sie najedli, ale na wszelki
wypadek zapytal, czy ktos nie jest jeszcze glodny. Bez wstydu powiedzialem, ze
ja - i Jurek, po przejsciu przeze mnie "proby suchego chleba" - smazyl dalej..."

"Zaczne od wspominanego przez uczestnikow stale, takze po latach, bezplatnego
kursu na temat konstrukcji sprezonych. Zorganizowalem go w miejscu pracy, a
Jurek C. byl glownym i bezplatnym wykladowca. Koledzy z pracy przychodzili przez
kilka miesiecy na 7 rano, zeby skorzystac z jego wiedzy."

"Mialem pewne obawy, jak sobie we dwojke z Wojtkiem poradzimy (bez Ewy), jak go
przyjma "weterani". Okazalo sie jednak, ze wszystko ułozylo sie dobrze, a Jurek
mimo poprzednich sprzeciwow odniosl sie do Wojtka serdecznie. Do blakajacego sie
po obozowisku dziecka na jego pytanie "w czym moglbym pomoc?" odpowiedzial:
"Raczej zastanow sie, co samodzielnie moglbys zrobic".

"Na naszych poslubnych kajakach byl Neptunem na Neptunaliach. Dyskretnie czuwal
nad nami, mlodymi malzonkami, i nawet znalazl okazje, abysmy na pare dni odbili
od calej gromady na boczne jezioro i byli choc troche sami."

"Pamietam, ze na tym spotkaniu pojawil sie problem kupienia spirytusu
potrzebnego do apteczki wycieczkowej. Nikt nie chcial tego zrobic - dziewczyny,
bo... dziewczyny; chlopcy - bo harcerze. Zeby ratowac sytuacje, kupilam te
nieszczesna "cwiartke". Moze - absolwentka Studium Wychowania Fizycznego - nie
czulam sie stuprocentowa dziewczyna? O tym swiadczyla takze wielkosc mojego
placaka. Dorownywal ciezarem plecakom chlpocow, i po przeprowadzonej przez nich
rewizji musialam odeslac do domu m.in. krotkie spodenki. Jurek uznal, ze "te
dziewczyny" w spodenkach nie chodza. Przez dwa tygodnie upalnej pogody pieklam
sie w welnianej spodnicy z zazdroscia patrzac na krotkie, lekkie szorty
pozostalych uczestniczek wyprawy."

Tu o tym, jak beztrosko zostala zmarnowana przyszla relikwia drugiego stopnia:

"W roku 1957 na wyprawie w Bieszczady wodz - Jas B., zastosowal system bazowy.
Zawsze ktos zostawal pilnowac obozu. Raz byl to Wujek. Kiedy wrocilismy
wieczorem z wycieczki, Wujek stal przy ognisku i suszyl spodenki Jurka.
Medytowal i machal nimi nad ogniem tak skutecznie, ze pozostaly z nich prawie
wylacznie nogawki".

A ten kawalek jest moj ulubiony:
"Wszystkim imponowaly umiejetnosci Jurka i Danusi: skakali z jednego kajaka do
jeziora, w rozne strony tak, zeby kajak sie nie przewrocil."

Jak przeczytalam go znajomemu, ktory te ksiazke nam przyniosl, to popatrzyl
przeciagle na mnie, potem na slubnego, i powiedzial: to zupelnie jak wy! Kazde
ciagnie w swoja strone, a wierzgacie przy tym jak pasikoniki. Ale jakos moze
dzieki temu wam sie ten... kajak... nie przewraca...