czekanie na krzyż

[mama_kasia]

Co jakiś czas wraca do mnie ten temat - temat krzyża i
strachu przed nim.
Jak to jest z tym czekaniem na krzyż? Czy żyjecie w poczuciu,
że krzyż musi nadejść, czy mówicie sobie czasami: jest tak dobrze,
coś w końcu musi się wydarzyć? Bo mnie czasami nachodzą takie myśli,
których nie lubię, bo zaprzeczają Bożej Miłości.
Wczoraj znowu rozmawiałam o tym z moi mężem. On potrafi przywołać mnie
do porządku Przypomniał mi o tym, że Bóg jest moi Ojcem i kocha mnie
jak tata. Przypomniałam sobie, jak my wychowujemy swoje dzieci. Jak
bardzo zależy nam na tym, aby były szczęśliwe. Nikt z nas przecież w
jakimkolwiek celu nie chce cierpienia swojego dziecka. Czasami je karcimy,
czasami dopuszczamy cierpienie, ale nie dlatego, aby były nieszczęśliwe.
I jeszcze jedno, mówi: kogo Bóg kocha, temu krzyż daje. A przecież Bóg
każdego człowieka kocha tak samo! Taką samą wielką Ojcowską Miłością.
Wiem, że krzyż jest częścią naszego życia na ziemi (tak jak smutek, ból,
niezrozumienie jest częścią wychowywania naszych dzieci), ale nie chcę
żyć, czekając na krzyż. Chcę zawsze mieć pewność dobroci Boga wobec mnie,
tego że On naprawdę pragnie mojego szczęścia )

[mama_kasia]

Napisałam: "I jeszcze jedno, mówi: kogo Bóg kocha, temu krzyż daje."
Nie mój mąż mówi (tak wynika z mojego postu , tylko my ludzie
(w każdym razie niektórzy) mówimy.

nie czekam

[carla7]

Kasiu, ja też nie czekam na krzyż, cierpienie. Takie czekanie potrafi skutecznie
zepsuć to, co zwyczajnie piękne w codziennym życiu. Może stać się też
"samosprawdzającą się przepowiednią". Cierpienie, tak samo jak wzloty, chwile
niesamowitego szczęścia po prostu przychodzi. Dotyka naszej duszy, sprawia, że
się zmieniamy. Dobrze, jeśli wychodzimy z niego mądrzejsi, lepsi. Uruchamiamy
pokłady "siebie", których nawet nie jesteśmy świadomi. Wierzę głęboko, że
cierpimy aby wejść gdzieś "głębiej". Cierpimy, gdy jest nam źle, coś doskwiera,
może coś zrobiliśmy nie tak, może coś trzeba zmienić? Nie rozróżniam też
cierpienia, które zesłał na mnie Bóg i które sama sprowokowałam (np. swoim
postępowaniem). Myślę, że każdy błąd który popełniłam i który był przyczyną
późniejszego cierpienia jednak czegoś mnie nauczył, pozwolił spojrzeć na życie z
innej perspektywy. Może przez to idę drogą bardziej krętą, ale idę. Może właśnie
ta kręta droga jest dla mnie. Może po sznurku nie zaszłabym tam gdzie powinnam?
Czasem, kiedy jest dobrze mam myśli typu: "to dobre za długo trwa", ale
absolutnie się w nie nie zagłębiam. Po "tym dobrym" po prostu przyjdzie coś
innego. Lepszego, gorszego? Nie wiem. Najbardziej lubię, kiedy wstaję rano i
nagle "spływa" po mnie myśl: mam kogo kochać - jestem szczęśliwa - życie jest
piękne - świat jest cudowny. Wtedy można góry przenosić.

[glupiakazia]

Kasiu, jakbym wlasne mysli czytala... Tak, czasami sie bardzo boje... Bywaly
takie okresy, ze za bardzo, za duzo o tym myslalam do tego stopnia, ze az
stawalo sie to niebezpieczne. Spowiadalam sie z tego, ze nie ufam Bogu,
naprawde mialam swiadomosc, ze grzesze, ale to wracalo. Moj maz mowil, no i co
nawet jak cos sie stanie, to przeciez nie bedziesz Panu Bogu wygrazac. No nie
bede. Ale sie boje, tzn. moze moge napisac balam, bo od dluzszego czasu nie mam
tych mysli. Bardzo pomogla mi rozmowa z moim dawnym katecheta, a w zasadzie
jego lakoniczna reakcja na moje wywody: na to chyba mozna lykac jakies pigulki,
powiedzial. To mi uswiadomilo, ze chyba swiruje. Ze Bog tak nie mysli, nie
mozna Go posadzac o takie plany. Na razie jest dobrze, nie czekam na
nieszczescie. Pisz, jakbys chciala pogadac, naprawde duzo o tym myslalam.

[mama_kasia]

Dobre to o pigułkach
Uświadomiłam sobie jeszcze (a w zasadzie uświadamiam za
każdym takim razem na nowo), że takie myśli mogą pochodzić
od złego. Bo to on chce, abym się bała, a nie Bóg

[orvokki]

O, dziękuję Ci za ten wątek. Bo ja też tak czasem mam i dobrze, że o tym
piszesz, bo chyba masz rację, że to może pochodzić od złego. Staram się
odpędzać takie myśli, zawsze sobie przypominam, że swoim martwieniem się nie
jestem w stanie niczego zmienić, ani niczemu zapobiec. I zamieniam takie myśli
na to, że dziękuję Panu, gdy jest dobrze i myślę sobie, że na pewno mi pomoże,
jakby nie było.

[marzek2]

Mamo Kasiu, rozumiem Cię, mnie też czasem się tak zdarza, ale zgadzam się w
zupełności z Twoim mężem. Mnie nachodzą czasem takie myśli, że skoro teraz jest
dobrze, to na pewno Pan Bóg przygotowuje w cichości na mnie jakiegoś ciężkiego
"haka" (czyli wspomniany krzyż). Ale to nieprawda, moja "teoria spiskowa"
(uwielbiam sobie tworzyć różne teorie ) jest taka: powodem tego jest mój
"cierń" tzn mylenie Ojca Niebieskiego z obrazem ojca ziemskiego, który niestety
pozytywny nie jest i był właśnie z gatunku takich, po których nigdy nie wiadomo
czego się spodziewać, ale zazwyczaj nic dobrego ((
Wierzę, że Bóg nas kocha i NIE CHCE dla nas niczego złego, tak samo jak my dla
naszych dzieci. Ale wierzę też, że Bóg nas wychowuje i CHCE, żebyśmy się
rozwijali, żeby rozwijała się nasza relacja z Nim. A tego często najlepiej uczą
trudne doświadczenia. Są przecież dzieci, którym mimo towarzyszącego temu bólu
trzeba pozwolić oparzyć się ogniem ze świeczki, żeby zapamiętały, jak to boli...

[glupiakazia]

Kasiu, no wlasnie, tez wpadlam na to, ze te mysli moga byc od zlego. Dlatego
tez czasem jak czuje, ze moze mnie najsc, to po prostu wymyslam "czarnemu",
czasem calkiem niewybrednie... I pomaga. Swoja droga to ciekawe, ze zdajemy
sie zapominac o jego istnieniu, a przeciez on jest tak samo jak jest Bog. I tak
jak doswiadczamy w zyciu obecnosci Boga, tak tez mozemy doswiadczyc szatana. A
on jest bardzo przebiegly. Ale oby nam sie to nie przytrafilo! Niemniej jednak
chyba trzeba miec tego swiadomosc.

Marzek, masz racje z ta relacja dzieci-ojciec. Mimo, ze slyszymy o tym co
tydzien w Kosciele, to ja tak naprawde i gleboko zrozumialam sens tej relacji
dopiero jak mialam wlasne dzieci (ich urodzenie bylo zreszta dla mnie glebokim
przezyciem religijnym, ale to nie na temat). Samemu zapomina sie jak sie bylo
dzieckiem, a dzieki nim i "zobaczeniu" tej relacji z drugiej strony - z pozycji
rodzica - czasem duzo latwiej mi jest sie modlic. A tak w ogole to jeszcze nie
napisalam, jak sie ciesze, ze znalazlam to forum. Bog jest wielki.

[mama_kasia]

A ja modlę się w takich chwilach do anioła stróża
Aby to on walczył ze złym i nie dopuszczał go do mnie.

[isma]

Nie czekam.

Od kiedy pamietam, mialam przekonanie, ze wszystko co najgorsze mnie juz
spotkalo, i nic juz szczegolnego sie w tej materii nie da wymyslic )).
A kiedy rzeczywistosc okazywala sie bardziej tworcza od moich wyobrazen ))
to sie po prostu trzeba bylo za nia brac )).
Zawsze konkretne trudne doswiadczenia byly dla mnie zaskoczeniem, natomiast ja
sie w tym sensie czulam na nie przygotowana, ze wiedzialam, ze tak czy inaczej
sobie z nimi poradze. Jesli ich nie zwalcze, to przynajmniej zaakceptuje.
Jak bylam niewierzaca, to ufalam w siebie, teraz - jest latwiej, bo ufam
jeszcze w Laske )).

I okazalo sie, ze wlasnie wtedy, kiedy uwierzylam, to w chwile pozniej zawalilo
mi sie tyle w moim dotychczasowym zyciu, ze ta Laska byla rzeczywiscie
potrzebna - bez niej, po ludzku, byloby chyba trudno ;-(((.

Ale czasem troche grzesze wywolywaniem malych upiorow, np. przez pierwsze szesc
tygodni zycia Miniatury zastanawialam sie gleboko, jak to mozliwe, ze jeszcze
nie ma na nic alergii (albowiem wszystkie racjonalne przeslanki przemawialy za
tym), no, i rzeczywiscie, w koncu tej wysypki dostala )), i tak juz od dwoch
lat )). W ogole nadmiar wiedzy, np. medycznej sprzyja takim seansom )).

Duzo racji mial Jezus, mowiac, ze jezeli nie bedziemy jako dzieci, nie
wejdziemy do Krolestwa. Szczesliwe dzieci ufaja. Nie czekaja na nieszczescia.

[mader1]

Strach nie jest od Boga. Bojazn Boza - czyli obawa przed dokonaniem czegos
zlego- tak, ale nie strach. Z nieszczesciami - Krzyzem jest tak: one sa czescia
zycia. Dotykaja kazdego - jednego czesciej, innego rzadziej, jednego wczesniej,
innego pozniej. To co dla jednego jest nieszczesciem i zmartwieniem, dla innego
jest " fraszka". To jest czesc zycia. Niektore " nieszczecia" nie sa
nieszczesciami, moze sa raczej Krzyzem, wysilkiem, ktory prowadzi czesto w
nowe, lepsze miejsce.Tak jest ze zmianami, ktore mozna obrucic na swoja korzysc.
Dla mnie Krzyz to wysilek codziennego zycia z trudnosciami, sprawami do
zalatwienia i troskami. Tego Krzyza sie nie boje. Jak kazdy boje sie jakiegos
wielkiego nieszczescia - jakis ogromnych trudnosci nie do pokonania, czegos co
powali mnie na lopatki. Czegos z czego nie wyniknie nic dobrego. Staram sie te
mysli odpedzac, bo one nie pochodza od Boga. Moj maz( skoro piszemy o mezach)
przede wszystkim mowi, ze nie ma co takich rzeczy przewidywac, bac sie, bo one
wlasnie sa nieprzewidywalne - i w tym ich groza. Nie mozna sie przed nimi
ustrzec i zabezpieczyc.I nie sa zadna kara Boza czy zamyslem Boga. To dzieki
Niemu, z Nim obok, latwiej je przejsc. Bo trzeba je przejsc, czy nam sie to
podoba, czy nie.
Teoretycznie jest latwo, praktycznie trudniej.
Ja jestem taka - jezeli mam jakies pole do dzialania, duzo, duzo mi lzej.

[aetas]

Wiele, wiele lat spędziłam na myśleniu właśnie w takich kategoriach, czekania
na krzyż, jak za dobrze, to aż do bólu czekałam... Wydaje mi się, że to miało
trochę swoje podłoże w podejściu mojej Mamy do pewnych spraw (a może się za
wiele o psychoanalizie naczytałam, hehe). Jej myślenie w kategoriach "kary
Boskiej" za coś sprawiało, że będąc świadoma, ile mam na sumieniu, nie mogłam
spocząć, gdy było mi w moim pojęciu "za dobrze", bo spodziewałam się, że lada
moment dla równowagi nastapi jakiś cios...
Myślałam na te tematy tyle, że czasem życie wydawało mi się nie do zniesienia,
dosłownie... tu się nie będę rozwodzić, bo nic w tym pouczającego... nie
polecam.
Myśleć mniej o tym zaczęłam, jak się urodził nasz syn, nie wiem, czy to
hormony, czy co, albo się "odmóżdżyłam" , bo zauważyłam u siebie
prawidłowość: mniej myślenia, więcej działania... w życiu faktycznie pomaga
A taki naprawdę spokój to osiągnęłam dopiero około trzydziestki, wyciszyłam
się, zaufałam tak na spokojnie, mam nadzieję, że to taki syndrom starości, co
jej jeszcze nie widać, a już są jakieś pozytywy z niej...
A za dziesięć lat pewnie napiszę, że byłam szalona i narwana dziesięć lat
temu...
tak to śmiesznie działa...

[ada16]

A ja właśnie czekałam na krzyż, przez kilka lat dobrobytu, spokoju czułam, że
to chwilowe, że moje życie się odmieni .
I tak się stało.To jest tak, jakbym urodziła się na nowo, jakby to, co się
dzieje teraz było tym głownym celem mojego życia.

[carla7]

Wydaje mi się, że krzyż (w sensie cierpienie) sam w sobie nie powinien być celem
naszego życia.
Może pomóc w dojściu do celu.
Z cierpienia np. rodziców dzieci niepełnosprawnych albo rodziców dzieci które
odeszły rodzą się ich nowe powołania. Zaczynają pomagać innym. Sami po
strasznych przejściach rozumieją innych, którzy znaleźli się w podobnej sytuacji.
Z tego ogromu cierpienia, może zacząć się coś nowego, lepszego.
To bardzo trudne.
Ja chcę wierzyć, że człowiek jest powołany do miłości, nie do cierpienia. Krzyż
pomaga, ale nie jest celem. Pomaga dojrzeć cel.

[netus]

Mało we mnie ufności. Bo wyczekiwanie na krzyż jest dla mnie rakiem ufności. W
czasach studenckich bylismy z moim chłopakiem (dzisiaj mężem) w dwóch miastach
(Kraków i Warszawa) Tęskniłam za nim i on za mna a jeden ojciec powtarzał mi,
że kiedyś zobaczymy jak wiele dobrego nam to dało. Nie wierzyłam mu, bałam się,
że Pan Bóg przygotowuje nas do nieszczęścia, że kiedys nas rozdzieli, może
nawet śmiercią i długa tesknotą... Że chce od nas takiej ofiary. Nie mieliśmy
na tyle determinacji w sobie, żeby zmieniac studia, nasze kierunki nie były
popularne. A to nauczayło nas bardzo dużó. Szacunku, na pewno, ale oceniając to
z perspektywy czasu wiemy, że właśnie taka rozłąka i widywanie się raz na
miesiąc sprawiły, że jesteśmy małżeństwem... Nie wiem czy zrozumiale piszę, ale
to był krzyż. Bałam się go i nie przyjmowałam, bojąc sie jeszcze czegos
trudniejszego. Kiedys myślałm że Pan Bóg to taki kontroler i weryfikator. Przez
swoją grzesznośc widze, jak bardzo jest łagodny i czeka, i kocha wciąż.

[kasiajulia]

Nie czekam, a uczestniczę.
Jestem na takim etapie życia, że przez 18 miesięcy nie czuję niczego prócz bólu.
Bóg mnie kocha, dobrze, czasem zbuntuję się i odrzucam jego wolę, bo dlaczego
na jedną osobę tyle rzczy zwala. Po chwili doprowadzam się do porządku, bo
wiem, ze ludzie mają trudniej w życiu i powinnam dziękować za to co mam.
W tym miejscu przypominają mi się słowa teściowej: "ciesz się że nie bije, nie
pije i że na dom płaci".
Straszne.
Kasia.

[neogobbo]

To tak, jakbym samego siebie słyszał. Zawsze mówię Kramli że ma takiego dobrego
męża: "Przecież Cię nie biję, nie szlajam się z kolegami, wracam po pracy do
domu..."
A jakim jestem mężem? Cóż, nasz statek tonie, ale teraz przypomina nieco łódź
podwodną, zawieszoną gdzieś między dnem a powierzchnią. Trochę więcej wody
dostanie się do zbiorników balastowych - od razu lecimy na łeb, na szyję.
Codziennie, w każdej chwili musimy uważać, żeby się nie zachłysnąć.
Dla Kramli niewątpliwie jestem krzyżem.

[addria]

Nigdy nie czekam na krzyż. Zawsze natomiast czekam na lepsze Bo przecież
prawdą jest, że "po nocy przychodzi dzień"...) Wierzę, że Bóg jest miłosierny i
dba o nas. Często też potrafi zaskoczyć miłą niespodzianką - w najmniej
odpowiednim momencie Na te niespodzienki lubię czekać

[a000000]

Nie wolno czekać na krzyż. Należy z pokorą przyjąć to, co los przynosi; nie
oczekiwać niczego dobrego ani tym bardziej złego. Życie swoje budujemy tu i
teraz i nikt nie wie, co będzie jutro. I co by nie było, nie lękajmy się.
Wydaje mi się, że takie oczekiwanie na cios nie podoba się Bogu. To jest brak
ufności.
Jednocześnie rozdrapywanie ran i patrzenie w tył, równiez nie jest wskazane.
Kiedyś tłumaczył mi to jeden stareńki ksiądz. Długo nie rozumiałam sensu, a jak
pojęłam, to aż głupio mi się zrobiło, takie to oczywiste. Gdyż życie w poczuciu
winy czy żalu niszczy nas bezpowrotnie. Kościół nie po to posiada Sakrament
POJEDNANIA, aby człowiek weń nie wierzył. Idź człowieku w pokoju i nie grzesz
więcej.

Ja nie czekam na klęskę, ani na szczęście. No, może troszkę na dzisiejszą
kumulację, ale nie wiem czy to wyszłoby mi na dobre, czy na złe. I jeśli nie
wygram, powiem: widać Bóg mi oszczędził jakichś kłopotów. Bądź wola Twoja.

[mharrison]

Podczytuję Wasze forum już od dawna. Nie wszystko, tylko niektóre wątki. Mam tu
swoje ulubienice i ulubieńców

Do prośby o wstęp na Wasze forum skłoniły mnie dwa wątki: dziecko, a śmierć
bliskich osób (zbieram się, by napisać) i właśnie niniejszy wątek.

Króciutko tytułem wstępu: jestem mamą trójki (Bog ljubit trojcu – rzec by się
chciało), mój 9-letni Alek zginął w czerwcu w wypadku, w domu pozostały mi
jeszcze maluchy: 2,5 Adaś i 9-miesięczna Marysia. Wiarę swoją określiłabym
jako „miałką”, wciąż oscylującą wokół poszukiwań i nawarstwiających się pytań.

A teraz do rzeczy

Czym jest krzyż? Czy krzyż to codzienne problemy i zmagania się z nimi, kłopoty
w pracy, finansowe? Jeśli tak to moim zdaniem to są codzienne sprawy będące
udziałem każdego z nas, czy wierzącego chrześcijanina, czy wyznawcy innej
religii, czy w końcu wojującego antyklerykała. Czy nazywanie ich krzyżem pomaga
w stawieniu im czoła, uporania się z nimi? Jak wiele w ich rozwiązywaniu zależy
od Boga, a ile od naszego samozaparcia, zdolności, umiejętności, wolnej woli,
którą obdarzył nas Bóg?
Czy choroba, cierpienie śmierć to krzyż? Czy tez niejako samoistnie wpisana w
koleje losu?
Wiem, zawsze przychodzi za wcześnie, choćby bliska nam osoba miała już i 100
lat. Czasami jednak jej przedwczesność liczy się w latach, miesiącach, dniach,
minutach…

Czy nie wydajne Wam się, że już same wyrażenia „czekanie na krzyż”, „zsyłane
cierpienia” ma wiele wspólnego z wizerunkiem srogiego sędziego Boga-Ojca,
rzucającego gromami, którego najbardziej absorbującym zajęciem jest stawianie
nas w trudnych sytuacjach, a nie kochającego Boga Ojca – przyjaciela, który
wyposażył nas w wolną wolę, stworzył świat, byśmy mogli się cieszyć jego
pięknem? Skąd się bierze to epatowanie krzyżem?


Któraś z Was użyła wyrażenia „Cierpienie, by wejść głębiej”. Niektórzy goście
forum „Chore dziecko, strata dziecka” wyrażają podziw dla nas, że jesteśmy
takie dzielne, wspaniałe, wrażliwe, że czujemy więcej i głębiej. Jeden z gości
doszedł napisał post, którego wydźwięk sugerował, że nam prawie zazdrości
naszych przeżyć?

Czy Bóg nas tak ukochał, że „dał nam krzyż” czy tak ukochał nasze dzieci,
że „wezwał je do siebie”?

Czyż Bóg nie kocha nas wszystkich, niezależnie od tego czy naszą busolą moralną
jest dziesięć przykazań czy tryptyk „fura, skóra i komóra”? Czyż każdy z nas w
końcu nie zachoruje lub odejdzie z tego świata? I ten „dobry” i ten „zły”. Jaki
sens mają tu, nadużywane moim zdaniem, wyrażenia: „kogo Bóg kocha, temu krzyż
daje" i “tych, których Bóg bardzo kocha, zabiera do siebie”?


Czego uczą trudne doświadczenia? Czy rzeczywiście przez bardzo trudne
doświadczenie śmierci dziecka stałyśmy się mądrzejsze, lepsze, zbliżyłyśmy się
do Boga? Nie zgodzę się z tym do końca. Miałam przyjemność (szkoda tylko, że w
takich, a nie innych okolicznościach) spotkać większość z dziewczyn-
warszawianek z forum. Są wśród nich i wierzące i wierzące poszukujące i
agnostyczni. Nie jest im obce 10 przykazań (zwłaszcza od 4-10). Dlaczego nas
dotknęła taka tragedia? Czy dlatego, że Bóg nas tak ukochał?
Może i po stajemy się wrażliwsi, może i wyślemy 158 listów do różnych redakcji,
może i pomożemy wielu osobom, które trafia na forum „Chore dziecko, strata
dziecka” może i damy więcej na WOŚP, może… z tym, że nie jest to warte śmierci
cierpienia naszych dzieci.

Nie zauważyłam też, by wierzące mamy lepiej, łatwiej, mniej boleśnie przeżywały
śmierć swojego dziecka.


Czy zdarzenia nazywane przez Was krzyżem są „karą boską” zsyłaną przez Boga?
Czy dobry Bóg byłby na tyle małostkowy i niesprawiedliwy, by karać nasze błędy
i niedociągnięcia chorobą czy śmiercią bliskich nam osób? Czy postrzeganie
bolesnych wydarzeń przez pryzmat kary boskiej nie urąga miłości Boga?

- Zaufanie, miłość do Boga a krzyż
Czy ufność Bogu, modlitwa uchroni przed przysłowiowym „krzyżem”? Czy „zesłanie
krzyża” to nadużycie bożego zaufania? Jaki jest sens modlitwy błagalnej o
zdrowie czy życie bliskich Wam osób, jeśli gotowi jesteście przyjąć ten kielich
i powiedzieć „ niech się stanie wola Twoja, Panie?. Czy już taka modlitwa nie
jest brakiem zaufania do Boga, że potrafi on wybrać dla Was czy bliskich Wam
osób najlepsze rozwiązanie?

Na marginesie chciałabym poruszyć jeszcze jedną kwestię: Kilka osób już nam
powiedziało, że Bóg zabierając nasze dziecko do siebie uchronił je przed
wątpliwą przyszłością:,(bo przecież mogło zostać np. mordercą albo prostytutką,
hazardzistą, cyklistą etc.). Nie polecałabym tego zdania osobom próbującym
pocieszyć rodziców w żałobie. Jest delikatnie mówiąc nieprzemyślane, chybione i
podważa miłość, troskę i wysiłki wychowawcze rodziców względem dziecka. Bo czy
ktoś powie wdowie, że w pewnym sensie spotkało jej męża ( a więc pośrednio i ją)
wielkie szczęście, gdyż gdyby żył może poszedłby złą drogą, może by ją
zdradzał, pił i bił, mordował staruszki, dopuszczał się defraudacji etc.?

Religia katolicka nie przynosi mi ukojenia, nie wyczerpuje listy moich pytań,
nie wystarcza do wyjaśnienia sensu tego, „ co staje się pomiędzy światem, a
nami”.

Eh, same pytania mi wyszły . Może ktoś się pokusi o odpowiedź.

Pozdrawiam ciepło.

PS. Chciałabym dodać, że nie przezywam żadnego buntu przeciw Bogu,
rozgoryczenia czy zawodu związanego z zaistniałą sytuacją.

[mader1]

Twoje pytania sa ciekawe, sprobuje z Toba podyskutowac, ale musze teraz wyjsc
z dzieciakami na placyk. Obiecalam.

[mader1]

Duzo, duzo tych pytan, ale kazdy z nas je sobie zadaje.
Pamietam , jak mialam miec operacje.Byla trudna i mogla skonczyc sie... no,
moja smiercia. Pamietam, ze nie moglam sie modlic o zycie dla siebie. Tak jak
nigdy wczesniej nie modlilam sie o zdrowie dla siebie. Dlaczego ? No wlasnie
dlatego, ze zadajac sobie wczesniej podobne pytania myslalam, ze smierc czy
choroba nie sa zalezne od tego czy jest sie dobrym czy zlym, czy jest sie
wierzacym, czy nie, czy Bog ukochal czy nie. To jest czesc zycia. Cos, co
kazdemu sie przydarza. Nie widzialam powodu, dla ktorego Bog mialby mnie
traktowac wyjatkowo. Dla ktorego to wlasnie ja mialabym wyzdrowiec czy
przezyc.Ani lepsza, ani gorsza niz cala reszta. Modlilam sie "Niech sie dzieje
Wola Twoja Panie".
Gdyby chodzilo o moje dziecko, nie byloby mi tak prosto. Chcialabym zeby zylo.
I modlilabym sie o to.
Z naszego, ludzkiego punktu widzenia - kiedy ogladamy swiat tylko z tej jednej
strony lustra, to zbyt wielki bol, nie miec tej bliskiej osoby przy sobie. Bog
widzacy calosc, widzi to inaczej. To dziecko przeciez jest, zyje - ale nie tu,
z rodzicem.

[isma]

Magda )),
sprobuje troche sie poborykac z Twoimi pytaniami, choc, wybacz, tylko w waskim
zakresie. I musisz wziac poprawke na to, ze ja jestem domorosly teolog, a i
katolik raczej swiezy )).

Widzisz, dla mnie krzyz to przede wszystkim takie trudne doswiadczenie, przed
ktorym stajemy w wyniku naszego wlasnego wyboru. Jak Jezus, ktory nie musial
sie za nas ofiarowac na krzyzu. To takie doswiadczenie, w ktorym czasem mozemy
odpowiedziec "Panie, oddal ode mnie ten kielich" - ale jednak umiemy znalezc w
sobie i Bogu sile na to, zeby sie z nim zmierzyc.

Jak pamietam swoje "ciemne noce duszy", to bylo tak, ze wlasciwie w kazdej
chwili moglam sie odwrocic na piecie i zamknac za soba drzwi. Tracac co prawda
to, w co uwierzylam, ale zyskujac, w doczesnym sensie, spokoj, stabilizacje,
przyjaciol (moze nawet wiecej).

Wiec w tym sensie ja nie wierze w takiego Boga-zlosliwego urwisa, ktory w
niebianskich zaciszach obmysla na nas pulapki, zeby nas wyprobowac, w surowego
profesorka, ktory mamrocze pod nosem: "jak sie nie wywrocisz, to sie nie
nauczysz", a nieudolnym uczniom w ogole zawczasu odbiera szanse na nauke, w
ksiegowego, ktory skrupulatnie sprawdza bilanse, i za winy rodzicow karze
dzieci. Ja juz nie mowie, ze to by obrazalo Boga w Jego Milosci, to by rowniez
obrazalo moja godnosc jako Jego stworzenia, przydana nam wolna wole i sumienie.

PS. Niejaki sw. Augustyn napisal, ze niespokojne jest serce czlowieka, dopoki
nie spocznie w Bogu. W sensie doczesnym, to ja, odkad wierze, chwili spokoju
nie mam )).

[mharrison]

Ismo, cieszę się, że sie odezwałaś,
> Widzisz, dla mnie krzyz to przede wszystkim takie trudne doswiadczenie, przed
> ktorym stajemy w wyniku naszego wlasnego wyboru. Jak Jezus, ktory nie musial
> sie za nas ofiarowac na krzyzu.

Wynika więc, z tego, że codzienne problemy, związane z pracą, wychowaniem
dzieci krzyżem nie są, lecz normalnym życiem (choć często się słyszy :z tym
dzieckiem to ja mam krzyż pański

Jeśli krzyż to trudne doświadczenie, przed którym stajemy w wyniku naszego
własnego wyboru, wówczas krzyżem nie jest ani choroba (poza powszechnie znaną
korelacją tytoń - rak płuc itp.) ani śmierć, gdyż nie są od nas zależne.

Co więc jest krzyżem opócz ofiary Chrystusa, średniowiecznych biczowników i
kilkudziesięciu współczesnych Filipińczyków?

W niniejszym wątku zauważyłam natomiast "podciąganie" niemal wszystkiego
pod "krzyż", epatowanie krzyżem.

>To takie doswiadczenie, w ktorym czasem mozemy odpowiedziec "Panie, oddal ode
>mnie ten kielich" - ale jednak umiemy znalezc w sobie i Bogu sile na to, zeby
>sie z nim zmierzyc.

Właśnie, jeśli kochamy Boga, jemu powierzamy życie i zdrowie swoje i swoich
bliskich, wierząc w słuszność jego wyborów, skąd ta prośba/błaganie "Panie,
oddal ode mnie ten kielich? A czy mamy siłę by się z nim zmierzyć? Wydaje mi
się, że przede wszystkim nie mamy wyboru. Życie ziemskie toczy się dalej, a my
staramy się żyć "normalnie".

Też myślę, że odpowiedzi na wszystkie swoje pytania znajdę po ponownym
spotkaniu z ALkiem, choć wątek na forum "Kościół, religia" o (nie)śmiertelnej
duszy trochę zachwiał moim optymizmem.

[isma]

mharrison napisała:

> Ismo, cieszę się, że sie odezwałaś,

)).

> Wynika więc, z tego, że codzienne problemy, związane z pracą, wychowaniem
> dzieci krzyżem nie są, lecz normalnym życiem (choć często się słyszy :z tym
> dzieckiem to ja mam krzyż pański

Jak dla mnie, to zasadniczo nie sa. Chociaz moga byc - np. wybieram prace
gorzej platna i bardziej meczaca, rezygnujac z zajecia wprawdzie intratnego i
prestizowego, ale dwuznacznego moralnie.

>
> Jeśli krzyż to trudne doświadczenie, przed którym stajemy w wyniku naszego
> własnego wyboru, wówczas krzyżem nie jest ani choroba (poza powszechnie znaną
> korelacją tytoń - rak płuc itp.) ani śmierć, gdyż nie są od nas zależne.

W moim rozumieniu sama choroba nie, zwlaszcza wlasna. Natomiast jest jeszcze
kwestia tego, w jaki sposob ja znosimy. Odnosnie ponizszego uprasza sie o
wytezona uwage, bo chce byc dobrze zrozumiana: nie wartosciuje teraz, tylko
relacjonuje. Wiec, w wielu chorobach przychodzi moment rezygnacji z tzw.
uporczywej terapii, czyli z zabiegow przedluzajacych zycie osoby terminalnie
chorej, i poprzestaje tylko na usmierzaniu bolu. W tym sensie, mysle, wziecie
na siebie ciezaru choroby i umierania tez moze byc krzyzem (ale za rownie
uprawniona uwazam walke o zycie do konca).

> Co więc jest krzyżem opócz ofiary Chrystusa, średniowiecznych biczowników i
> kilkudziesięciu współczesnych Filipińczyków?

Przyklady beda kulawe, za co z gory przepraszam.
Ale np. trwanie w sakramentalnym malzenstwie mimo zdrady wspolmalzonka. To jest
wybor, bo mozna byloby sie przeciez rozwiesc.
Rodzicielska opieka nad od urodzenia ciezko chorym dzieckiem (od wczoraj mamy w
pracy sprawe 21 -letniej samotnej matki trzyletniej dziewczynki, ktora urodzila
sie z czaszka w ksztalcie klepsydry - mimo operacji plastycznych, ktore troche
poprawily jej wyglad, nadal jest ciezko uposledzona). To jest wybor, bo mozna
byloby dziecka nie zabrac ze szpitala, albo zniknac (jak ojciec tej
dziewczynki).

> W niniejszym wątku zauważyłam natomiast "podciąganie" niemal wszystkiego
> pod "krzyż", epatowanie krzyżem.

W niniejszym watku moze nie az tak )), ale faktycznie, zdarza sie.


> Właśnie, jeśli kochamy Boga, jemu powierzamy życie i zdrowie swoje i swoich
> bliskich, wierząc w słuszność jego wyborów,

A, nie, wlasnie czasem Bog "za nas" nie wybiera.

skąd ta prośba/błaganie "Panie,
> oddal ode mnie ten kielich? A czy mamy siłę by się z nim zmierzyć? Wydaje mi
> się, że przede wszystkim nie mamy wyboru. Życie ziemskie toczy się dalej, a
my
> staramy się żyć "normalnie".

Wiesz, Magda, ja to blaganie rozumiem. Lek jest ludzki, i to nie chodzi o to,
zeby nie miec chwili watpliwosci (moj kierownik duchowy powtarza, ze jak ja
przestane miec watpliwosci, to on sie zacznie dopiero wtedy o mnie na serio
martwic). Ja o tym moge do znudzenia, ale mam taki ulubiony ewangeliczny
fragment, o ojcu wysylajacym dwoch synow do winnicy. Jeden powiedzial "dobrze,
pojde", ale koniec koncow tatusia olal. A drugi najpierw sie oburzyl i odmowil,
ale potem, jak mowi Pismo, "opamietal sie i poszedl".

Ja to jestem jak ten drugi, targowac sie z Panem Bogiem potrafie do upadlego,
jak Abraham o sprawieldiwych w Sodomie. Ale w koncu opamietuje sie i ide...

A w jakim sensie wybor mamy zawsze, moze nie co do faktow, tylko co do naszego
ich rozumienia. Mozna zgorzkniec, a mozna "dobrze" (uwaga, znowu prosze o
uwazna lekture - dobrze, to nie znaczy "jak gdyby nigdy nic") zyc dalej ))


> Też myślę, że odpowiedzi na wszystkie swoje pytania znajdę po ponownym
> spotkaniu z ALkiem,

Sciskam Ci lapke. Mysle, ze na wiele pytan mozesz tez znalezc odpowiedz
wczesniej ))

choć wątek na forum "Kościół, religia" o (nie)śmiertelnej
> duszy trochę zachwiał moim optymizmem.

Eeee? Az na nowo poczytam. Ale punkt widzenia na te kwestie to chyba zalezy, ze
sie tak wyraze, od wyznania?

[mama_kasia]

Dla mnie krzyż to jednak także trud codziennego życia.
Kiedyś pisałam rozważania drogi krzyżowej i starałam się,
aby były one oparte na moi życiu. Wtedy właśnie całą drogę
Jezusa przekładałam na życie, na moje życie, nawet na drobne
codzienne sprawy. I to normalne życie jest dla mnie w jakimś
sensie drogą krzyżową, na której podejmuję różne decyzje, na
której walczę z pokusami, mam wątpliwości, tracę coś i zyskuję.
I dla mnie nie tyle nazwanie tego krzyżem pomaga w uporaniu się
z problemami, co świadomość, że to Jezus niesie ze mną krzyż.
I nie jest to tylko slogan
Może nie mam racji, ale tak czuję. Myślę, że wszystko zależy jednak
od człowieka, od miejsca, w który jest w swoim życiu, od wydarzeń,
jakie go spotkały.

A jednak mimo wszystko jest też takie doświadczenie, którego się
boję i dlatego napisałam o czekaniu na krzyż. Bo to we mnie
siedzi i czasami się odzywa. Chociaż tak, jak pisałam wyżej, przeczy
(także we mnie) Bożej Miłośći.

Pozdrawiam serdecznie - Kasia.

[mader1]

isma napisała:

> Magda )),
> sprobuje troche sie poborykac z Twoimi pytaniami, choc, wybacz, tylko w
waskim
> zakresie. I musisz wziac poprawke na to, ze ja jestem domorosly teolog, a i
> katolik raczej swiezy )).
>
> Widzisz, dla mnie krzyz to przede wszystkim takie trudne doswiadczenie, przed
> ktorym stajemy w wyniku naszego wlasnego wyboru. Jak Jezus, ktory nie musial
> sie za nas ofiarowac na krzyzu. To takie doswiadczenie, w ktorym czasem
mozemy
> odpowiedziec "Panie, oddal ode mnie ten kielich" - ale jednak umiemy znalezc
w
> sobie i Bogu sile na to, zeby sie z nim zmierzyc.
>
> Jak pamietam swoje "ciemne noce duszy", to bylo tak, ze wlasciwie w kazdej
> chwili moglam sie odwrocic na piecie i zamknac za soba drzwi. Tracac co
prawda
> to, w co uwierzylam, ale zyskujac, w doczesnym sensie, spokoj, stabilizacje,
> przyjaciol (moze nawet wiecej).
>
> Wiec w tym sensie ja nie wierze w takiego Boga-zlosliwego urwisa, ktory w
> niebianskich zaciszach obmysla na nas pulapki, zeby nas wyprobowac, w
surowego
> profesorka, ktory mamrocze pod nosem: "jak sie nie wywrocisz, to sie nie
> nauczysz", a nieudolnym uczniom w ogole zawczasu odbiera szanse na nauke, w
> ksiegowego, ktory skrupulatnie sprawdza bilanse, i za winy rodzicow karze
> dzieci. Ja juz nie mowie, ze to by obrazalo Boga w Jego Milosci, to by
rowniez
> obrazalo moja godnosc jako Jego stworzenia, przydana nam wolna wole i
sumienie.
>
>
> PS. Niejaki sw. Augustyn napisal, ze niespokojne jest serce czlowieka, dopoki
> nie spocznie w Bogu. W sensie doczesnym, to ja, odkad wierze, chwili spokoju
> nie mam )).

Bardzo to porzadkujace, co napisalas.

[mader1]

Ja jeszcze raz - bo robie przerwy na rodzine
Nie wydaje mi sie, zeby mozna bylo dobodziejstwo wierzenia ujac w sposob
statystyczny. chociaz czytaam w jakiejs "Wiedzy i Zyciu" czy Rzepie, ze
wierzacy sa szczesliwsi i dluzej zyja.
Wedlug mnie, domoroslego teologa, relacja z bogiem ma charakter osobowy. Kazdy
ma inna konstrukcje psychiczna. W zwiazku z tym "silniejszy" niewierzacy moze
spokojniej przyjac cierpienie czy smierc bliskiej osoby, niz "rozchwiany"
wierzacy.To nie jest automat. Ja wiem, ze jezeli czlowiek poprosi Boga o
pocieszenie, otrzyma je. Jezeli naprawde tego pocieszenia pragnie, otworzy sie
na nie - bo tu znowu ludzie sa rozni - niektorzy chca rozpaczac.

[mharrison]

> Nie wydaje mi sie, zeby mozna bylo dobodziejstwo wierzenia ujac w sposob
> statystyczny. chociaz czytaam w jakiejs "Wiedzy i Zyciu" czy Rzepie, ze
> wierzacy sa szczesliwsi i dluzej zyja.

Mader1, bynajmniej nie staram opierać się na statystykach, gdyż w przypadku
mojego syna związek wiara (i to nie taka infantylna, lecz znacznie wykraczająca
poza trójkąt: Bozia, szopka i św. Mikołaj)i długie życie nie miał miejsca.

> spokojniej przyjac cierpienie czy smierc bliskiej osoby

Nie sądzę, by cierpienie bliskiej osoby, powiedzmy wsprost - swojego własnego
dziecka, można było przyjąć spokojnie i to niezależnie od konstrukcji
psychicznej czy głębi wiary. Wiem jednak, że smierć można przyjąć "spokojnie",
choć może to niewłaściwe słowo - lepsze byłoby "z ulgą", zwłaszcza gdy
poprzedzona jest wielkim cierpieniem.

Podrzucam jeszcze jeden post:
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=16556&w=15938191&a=15941354
Pozdrawiam

[mader1]

spokojnie: nie - spokojniej w stosunku do kogos innego: tak.
Jasne, ze nie opierasz sie na statystykach.Tego zdania o statystykach w zaden
sposob nie pisalam w odniesieniu do Twojego dziecka.Przepraszam, jezeli moglo
to tak zostac odebrane. I rzeczywiscie, tak jak piszesz wczesniej, zarowno
mamy wierzace jak i niewierzace rozpaczaja po stracie dziecka.Jedne i drugie to
boli. Jak to napisac.... po prostu wierze,ze tej konkretnej mamie Bog moze
przyniesc ulge, jezeli o to poprosi. Chociaz w oczach otoczenia moze byc ciagle
postrzegana jako bardziej cierpiaca, rozpaczajaca niz inna mama(niewierzaca) w
takiej samej sytuacji.

[addria]

Piszę w kontekście postu mharrison, ale w sumie tak ogólnie. Przyznam się
szczerze, że nie lubię zbytniej ideologii/filozofii w niczym: w życiu, w
wierze, itd. Może jestem tylko prostym człowiekiem, który nie czuje potrzeby
zagłębiania się we wszystko? Generalnie nie lubię sobie komplikować życia,
które i tak wystarczająco jest zagmatwane. Mój pierwszy post w tym wątku był
krótki, bo jakoś nie czuję potrzeby większej refleksji nad tym tematem.

> Czym jest krzyż? Czy krzyż to codzienne problemy i zmagania się z nimi,
kłopoty
w pracy, finansowe? Jeśli tak to moim zdaniem to są codzienne sprawy będące
udziałem każdego z nas, czy wierzącego chrześcijanina, czy wyznawcy innej
religii, czy w końcu wojującego antyklerykała. Czy nazywanie ich krzyżem pomaga
w stawieniu im czoła, uporania się z nimi? <

Krzyż jest dla mnie chyba właśnie tym. Czymś co niesie życie, niekoniecznie
zależnym od woli Boga. Czymś z czym musimy sobie radzić, czemu musimy podołać,
co jest trudne, często smutne, ale co się ZDARZA. Niestety, niektórym „częściej
i gęściej”.

> Jak wiele w ich rozwiązywaniu zależy
od Boga, a ile od naszego samozaparcia, zdolności, umiejętności, wolnej woli,
którą obdarzył nas Bóg? <

Nie wiem ile. Gdy coś złego się dzieje w moim życiu to zawsze proszę o
wsparcie Boga. Nie widzę w tym nic złego. Nie wiem, na ile jest wówczas mojego
starania, a ile Jego pomocy. Wiem, że i tak zawsze się muszę nieźle natrudzić ;-
) Ale proszę, a resztę zostawiam Jemu. Nie siedzę i nie czekam aż Bóg ześle mi
mannę z nieba, albo ześle mistyczne doznania. Działam, staram się, a być może w
skutek mojej modlitwy, On tak kieruje, żeby wszystko jakoś się poukładało.

> Czy nie wydajne Wam się, że już same wyrażenia „czekanie na krzyż”, „zsyłane
cierpienia” ma wiele wspólnego z wizerunkiem srogiego sędziego Boga-Ojca,
rzucającego gromami, którego najbardziej absorbującym zajęciem jest stawianie
nas w trudnych sytuacjach, a nie kochającego Boga Ojca – przyjaciela, który
wyposażył nas w wolną wolę, stworzył świat, byśmy mogli się cieszyć jego
pięknem? Skąd się bierze to epatowanie krzyżem? <

Czy cierpienie uszlachetnia? Czy ja wiem. Zależy jakie. Czasem prowadzi do
depresji, załamania. Czasami daje dystans do mniejszych zmartwień, pokazuje co
w życiu jest naprawdę ważne. Czy cierpienie ma sens? Cierpienie jest wpisane w
ten świat, od cierpienia wyzwoli nas tylko śmierć i nowe Życie. Możemy tylko
prosić Boga o złagodzenie cierpienia. On nas może wysłuchać, bo „o cokolwiek
prosić będziecie”... Jeśli nie wysłuchuje, to albo nasza wiar jest zbyt mała,
albo nasze cierpienie ma właśnie ukryty cel (którego nie musimy na daną chwilę
rozumieć), albo też cierpimy na własne życzenie, bo nie potrafimy stawić czoła
losowi. Oczywiście cierpienie cierpieniu nie jest równe i trudno tu
generalizować.

> Czy Bóg nas tak ukochał, że „dał nam krzyż” czy tak ukochał nasze dzieci,
że „wezwał je do siebie”?

Z tym wzywaniem do siebie, to jestem sceptyczna. Nie sądzę, by Bóg siedział i
wskazywał palcem: „teraz Ty”. Bóg może wpływać na nasze losy, gdy tego chcemy
(prosimy), lub gdy z jakichś powodów on tego chce, ale nie sądzę, by ingerencja
Boga w życie (wszystkich) ludzi, była stała.

> Jaki sens mają tu, nadużywane moim zdaniem, wyrażenia: „kogo Bóg kocha, temu
krzyż
daje" i “tych, których Bóg bardzo kocha, zabiera do siebie”?

Te wyrażenia są mi obce. Myślę, że wynikają z próby oswojenia zła i cierpienia
przez ludzi. Ja myślę raczej, że „kogo Bóg kocha temu błogosławi”. Co nie
oznacza bynajmniej, że ludzie cierpiący są Bogu niemili.

> Czego uczą trudne doświadczenia?

A czy trudne doświadczenia zawsze muszą czegoś ważnego uczyć? Może uczą siły,
wytrwałości. Nie wiem. Nie próbuję się doszukiwać we wszystkim czegoś
wzniosłego.

> Nie zauważyłam też, by wierzące mamy lepiej, łatwiej, mniej boleśnie
przeżywały
śmierć swojego dziecka.

Śmierć swojego dziecka, to największa z możliwych tragedii. Nie wierzę, że ktoś
mógłby przeżyć ją ze stoickim spokojem. Jeśli jest to jakaś próba, to nie
zesłana przez Boga, ale po prostu próba pt: czy nasza wiara potrafi przetrwać w
obliczu tej tragedii? Czy nie będziemy obwiniać Boga, czy nie odwrócimy się od
niego? Jeśli przyjmiemy, że to nie Bóg zsyła nas cierpienia, to myślę, że
będzie łatwiej. Czasem jednak taka wiara w karzącą moc Boga jest dla ludzi
prostsza, bo zawsze można kogoś obwinić, na kogoś wylać swój gniew i żal...
Masz rację, faktycznie czasem zbytnio epatuje się cierpieniem, tworzy się
niemal wizję chrześcijanina wiecznie bolejącego, utożsamia się je z cierpieniem
Jezusa. Ja się boję takich porównań.

> Czy ufność Bogu, modlitwa uchroni przed przysłowiowym „krzyżem”?

Myślę, że jest taka możliwość, ale nie każdy potrafi ją wykorzystać. Ale trzeba
chcieć się tego „krzyża” pozbyć. Chcieć zmieniać stale swoje życie, pracować
nad sobą. Czasem nieświadomie przybieramy pewne postawy i kurczowo się ich
trzymamy. „Bo ja już mam pecha”, „bo w moje życie wpisane jest cierpienie”...
Bóg nam może tylko w tym pomóc.

Pozdrawiam

[sion2]

jak wiadomo wszem i wobec na tym forum jestem osobą chorą, efektów leczenia nie
widać, jest źle albo b.źle z moimi stawami

dla mnie krzyż to jest wtedy gdy na moją wolę Bóg kładzie swoją wolę i
powstaje "przecięcie" - bolesne dla mnie, dla mojego egoizmu
żeby uniknąć bólu trzeba dążyc do tego, żeby moja wola była jednym z wolą Bożą

to teoria i pragnienie

a rzeczwywistośc jest taka, że każdy "krzyż" jest polaryzacją mojej wiary
każdy odkrywa moją niemoc i brak wiary, ufności, pokory
wtedy moge i wołam do Boga z głębi nicości "ja nic nie mogę, Ty możesz wszystko"

kiedyś na poczatku choroby myslałam, że Bóg oczekuje ode mnie heroizmu - rzecz
jasna moje cierpienie jest naprawde niewielkie w porównaniu do cierpień innych
ludzi, chociażby z hospicjum - ale że On oczekuje, że nie będę płakać, że bedę
każde pogorszenie witać z uśmiechem na twarzy, że będę cały czas anielsko
cierpliwa, a o bólu nie powiem nikomu ani słowa, i że oczywiście moje
cierpienie będę łączyła z Ofiarą Jezusa i ofiarowywała za innych ludzi
sama się dziwię jak mogłam tak głupio i pysznie sądzić

nie dawałam rady, płakałam, załamywałam się, denerwowałam na nogę że nie chce
wyzdrowieć po operacji, i jeszcze ten niepokój że Bóg czego innego oczekuje...
przyjechał do mnie ksiądz z mojej wspólnoty i mówi "przeciez to nie o to
chodzi, czy ty chcesz byc leposza od Jezusa? On Syn Boży cierpiał w Ogrójcu,
prosił o oddalenie męki, bał się i płakał - a ty nędzne stworzenie chcesz być
lepsza?"
i wtedy wszystko się zaczeło zmieniać
teraz wiem, ze jak jest "krzyż" to Bóg czeka że stanę się jak małe dziecko,
które wie, że bez trzymania za ręke "nie przeżyje" zastrzyku, że On wcale nie
czeka na mój heroizm, On powiedział "beze Mnie NIC uczynić nie możecie",
przeciez to On jest święty, doskonały, jest miłością i jej źródłem, w Nim jest
tajemnica świętości a nie we mnie
więc jak chcę w sobie znaleźć siłę do cierpienia to ponosze klęskę
kiedy zwracam się do Niego jak pustynia wołająca o deszcz - wtedy wszystko się
zmienia, ale nie tak jak w magicznym zaklęciu tylko przez samą Jego obecnośc
przy mnie
sądzę że On nie potrzebuje naszych sukcesów duchowych - "cóż masz czego byś nie
otrzymał", gdy one nastepują to Bóg jest ich Autorem a nie ja
On potrzebuje mojego ufnego spojrzenia, ze sama nie przejde ani nie przetrwam
próby - ale On we mnie i za mnie, owszem

i wtedy zmienia się spojrzenie na życie: "krzyż" nie jest oczekiwany z lękiem
gdyż nie jawi się jako "zadanie do wykonania i odcierpienia" ale jako
zaproszenie do głębszej komunii z Bogiem, do dziecięctwa duchowego, do małości
i pokory "ja sama nic nie mogę. Ty możesz wszystko"

kasia

czasem mam pokusy aby oczekiwac "kary" za grzechy
ale przeciez tą karę przyjął Jezus, dla mnie zostało tylko miłosierdzie