Rozważania "DZIELNA KOBIETA" cz. II Przyp. 31:11

[marzek2]

PRZYPOWIEŚCI 31:11

(Stacy R. Miller, przetłumaczono i umieszczono za pozwoleniem autorki)

"Serce małżonka ufa jej, nie brak mu niczego" (BW)
"Serce małżonka jej ufa, na zyskach mu nie zbywa" (BT)
"Ufa jej serce tego, kto ją ma, i nie brakuje żadnego zysku" (Przekład Nowego
Świata)
"Zaufało jej serce męża, bo ma z tego same korzyści" (Biblia Warszawsko-Praska)

Mąż tej kobiety może wyjść codziennie do pracy wiedząc że ona mądrze zarządza
domem. Nie musi się martwić, że podczas jego nieobecności żona wyda wszystko
co zarabia. Ona, z kolei, docenia jego pracę i podczas gdy on zajęty jest
zarabianiem pieniędzy na rachunki, ona dopilnowuje żeby miał wszystko czego
potrzebuje. Ona załatwia bierzące sprawy, robi pranie i kiedy wraca do domu
stawia przed nim ciepły obiad. Podczas jego nieobecności zajmuje się również
mnóstwem niezbyt wzniosłych spraw, ale robi to z radością ponieważ tak wybrała.

Ta kobieta zdaje sobie sprawę że jest jedyną osobą powołaną do tego aby służyć
swojemu mężowi w ten właśnie sposób. Traktuje to jako część swojej służby Bogu
i dlatego, w pewnym sensie, dokonuje wyboru aby swoje zadania wykonywać z
radością. Wie że służąc swojemu mężowi z radosnym sercem, ostatecznie służy
swojemu Panu. Jej mąż polega na niej, a ona nie zawodzi go ponieważ wie że
dzielna kobieta jest wierna nawet w najbardziej przyziemnych sprawach. Wie że
otrzyma za to nagrodę. Może nie wie kiedy i jaką ją otrzyma ale jest wierna i
wybiera chodzić przez wiarę a nie według tego co widzi. To że jej mąż jej ufa
i polega na niej daje jej głęboką radość. Zaraz po służeniu Jezusowi, służenie
swojemu mężowi jest jej największym zaszczytem każdego dnia.

Jednym ze sposobów w których służę mojemu mężowi jest pomaganie mu kiedy
pakuje się na wyjazd poza miasto. Często robię to kiedy on jeszcze pracuje
albo robi inne rzeczy i kiedy wraca do domu wie że przynajmniej jedna rzecz z
listy do zrobienia jest częściowo wykonana. Czasami piekę mu jego ulubione
ciasteczka na wyjazd, czasem czekam z nimi na jego powrót.

Ciekawe, kiedy siadłam do pisania tego artykułu mój mąż zawołał mnie „Mamo z
przypowieści!” Co za komplement!

No więc jaka jest wasza służba waszemu mężowi? Co zrobicie dla niego dzisiaj?
Zróbcie to i zróbcie to z radością.

[mama_kasia]

Dla mnie dużo ważniejsze są słowa: "Kto nie pracuje niech nie je."
Nie pomyślałam nigdy o moje pracy w domu jako o służeniu mężowi.
To jest dla mnie nowość, z którą się nie zgadzam (tak na pierwszy rzut
oka, tak odruchowo), ale może rzeczywiście interpretacja jest słuszna.
Nie wiem, muszę to przemyśleć.
Ciekawa jestem też innych opinii.

Za swoją pracę uważam troskę o dom, sprzątanie, gotowanie obiadu,
opiekę nad dziećmi, gdy mąż jest w pracy). To wszystko, co musi być
zrobione. Skoro mąż chodzi do pracy, moje zadania są te do wypełnienia
w domu. Taki zresztą rzeczywiście był mój wybór.
Mój problem jest taki, że to, co powinno być zrobione według mnie
jest mniejsze niż to, co rzeczywiście powinno być zrobione.
(Uff, to jest moja pięta Achillesowa. Co jakiś czas z tego powodu mamy
scysję w domu. Także jestem całkiem na świeżo, niestety.)

[alex05012000]

"Serce małżonka ufa jej, nie brak mu niczego" (BW)
> "Serce małżonka jej ufa, na zyskach mu nie zbywa" (BT)
> "Ufa jej serce tego, kto ją ma, i nie brakuje żadnego zysku" (Przekład Nowego
> Świata)
> "Zaufało jej serce męża, bo ma z tego same korzyści" (Biblia Warszawsko-
Praska)
początek mi się bardzo podoba, sprawa zaufania jest bardzo, bardzo ważna w
małżeństwie, wzajemnego zaufania, poszanowania...
natomiast potem.... hmmm, może w niektórych rodzinach jest taki model, ale w
większości domów jakie znam pracują oboje małżonkowie bo muszą, i w biegu
wypełniają resztę zajęc domowych... a w sporej części pracują głównie kobiety
(czyt. lepiej zarabiają i to one głównie utrzymują dom, no, ja jestem skrajnym
przypadkiem)... była już dyskusja na temat pracy kobiet/matek, nie chcę do niej
wracać, ale czytam ten tekst kilka razy i ciągle mnie gryzie w oczy.... o ile
nawet przyjąwszy taki model rodziny, służba Bogu jest dla mnie do akceptacji
jako pojęciue to służba mężowi już nie... i nie chodzi o to, ze ja nie robię
czy nie chcę robić czegoś/niczego dla męża, bo akurat robię wszystko co mogę a
czasami ponad to... ale słowo służba zdecydowanie źle mi sie tu kojarzy, żona w
roli służącej??? skoro tak, to mąż powinien jej na koniec miesiąca wypłacać
pensje lub conajmniej kieszonkowe, bo ma wikt i opierunek??? to tak pół żartem,
ale to służenie mnie jeży! ja mojego męża bardzo kocham i bardzo wiele dla
niego robię i nie brak mu niczego..., ale nie chciałabym sama określać tego ani
żeby ktos to określał służeniem.... usługiwaniem.... wrrrrr.
na pytanie: "No więc jaka jest wasza służba waszemu mężowi? Co zrobicie dla
niego dzisiaj? Zróbcie to i zróbcie to z radością." odpowiadam, nie służę mu, a
co zrobię dla niego dzisiaj, między innymi dla niego, to: zawiezienie pita do
urzędu, 8 godzin pracy w biurze, zakupy, obiad, wieczorna rozmowa, tuli-tuli i
buzi na dobranoc! w międzyczasie ze 4 herbaty i jakieś drobiazgi... chyba
starczy? a robie to zawsze z radością, pozdrawiam

[mader1]

Służba w tym teście tak bardzo mnie nie zabolała Dlaczego ? Bo nie odebrałam
jej w sensie " usługiwania", "spełniania roli służącej", a w sensie " działania
dla kogoś", " pracy na rzecz kogoś" ( no wiecie tak górnolotnie to " Służba
ojczyżnie"). Z podkreśleniem tego DLA . Wiecie, to rzeczywiście ważne. To czy
pamiętamy nie tylko o myciu naczyń ( u mnie zmywarka), nie tylko o jakimś
ugotowaniu obiadu, a o tym, że robimy to DLA kogoś. Męża, dzieci. Rozumiem, że
po jakiejś kłótni mąż wtedy miałby szansę na nadpalony kotlet i rozrzucone
ziemniaki, ale...
Tak właśnie jest. Dlaczego jemu ( lub jej - Alex przyjemniej się pracuje,
łatwiej szuka się nowych rozwiązań, gdy wie, że ma DLA kogo pracować ? Gdy wie,
że w domu zastanie wszystko w porządku. Gdy wie, że żona ( mąż) to docenia.
Docenia słowami ? Biorąc nowe pieniądze z konta ?
Docenia uśmiechem, zarzuceniem ramion ( jak ktoś wylewny, ugotowaniem czegoś
szczególnie smakującego małżonkowi. Wzajemna służba, wzajemne
dawanie.Wspólpraca. Tak to rozumiem. Rozumiem, że kiedyś może się nie chcieć.
Że człowiek może spytać - co robię w tych garach, co robię przebierając stertę
ciuchów, co robię w tej głupiej pracy ? Nie co , tylko DLA.

Wczoraj były aż dwa dania z fasolą - w tym po bretońsku - to dla mojego
męża, bo ciasteczka to dzieciaki by pożarły ))))
W związku z tym musiałam im wymyśleć inny wariant - bez fasolki. Udało się.

[marzek2]

Dlaczego tak bardzo burzymy się, gdy słyszymy słowo "służyć"? Na pewno szybko
narzucają się skojarzenia ze słowem służąca, ze stosunkiem zależności, relacją
pracodawca-pracownik, byciem wykorzystywanym itp. Generalnie z relacją z pewnego
przymusu. Ale między mężem a żoną jest/powinno być inaczej, jak to fajnie
opisała Mader:
>Wzajemna służba, wzajemne
>dawanie.Współpraca. Tak to rozumiem. Rozumiem, że kiedyś może się nie chcieć.
>Że człowiek może spytać - co robię w tych garach, co robię przebierając stertę
>ciuchów, co robię w tej głupiej pracy ?

Cały czas wraca do mnie pewna idea małżeństwa, którą usłyszałam na jednej
konferencji (nota bene małżeństwo ją prowadzące jest z KK mianowicie idea
100%/100% - o co chodzi?
Ano o to, że świat próbuje nam wmówić ideę 50/50. Czyli ja daję swoje 50% - ty
swoje. Każdy po równo. Relacja partnerska. Jeśli ty nie dajesz swoich 50% wtedy
jest źle, ja jako karę mogę też przestać się przejmować moimi 50 %...
W małżeństwie chrześcijańskim powinno być inaczej.
Ja daję swoje 100%. I interesuje mnie głównie, czy ja te 100% daję. Nie
interesuje mnie 100% mojego męża, to jest jego odpowiedzialność przed Bogiem.
Oczywiście nie mam tutaj na myśli sytuacji, gdy mąż krzywdzi ewidentnie, przemoc
słowna, fizyczna itp.
Ale np weźmy taką sytuację - prawdopodobną w przeciętnym, nawet kochającym się,
dobranym małżeństwie - skoro on nie jest tak romantyczny jak ja bym chciała, ja
nie będę tak namiętna, jak on by tego chciał... chyba nie jest trudno tak to
sobie wymyśleć, drogie panie, prawda ?

Wracając jeszcze do tekstu autorki - mnie najbardziej uderzyło zdanie:

>Ta kobieta zdaje sobie sprawę że jest jedyną osobą powołaną do tego aby służyć
swojemu mężowi w ten właśnie sposób.

To jest prawda. I podoba mi się słowo "powołanie" może nawet bardziej niż
"służba" (to już lepiej brzmi, prawda? Tylko ja spośród wszystkich kobiet na
ziemi jestem powołana do tego, by uzupełniać mojego męża tak, byśmy stanowili
jedność pod każdym wzlędem. Żeby pocieszać, zrozumieć, zachęcać, wspierać itp.
Ja - nikt inny nie zrobi tego w taki sposób. Czasem jest to wyzwanie.
Ale gdy traktuję to tak, że faktycznie zotałam mojemu mężowi DANA, że Bóg
zdecydował, że właśnie ja będę najlepszym "dopełnieniem", że dzięki mnie on
będzie się mógł czuć spełniony, że mogę pomagać (lub przeszkadzać) mu stawać się
takim, jakim Bóg chce żeby on był - wtedy to może być zaszczyt.

[marzek2]

Zapomniałam...
jeszcze odnośnie tej służby - mnie się jeszcze kojarzy coś takiego - każda z nas
pewnie wie mniej więcej co do niej "należy" jeśli chodzi o dom, dzieci, czy
małżeństwo. Obojętnie czy pracujemy na etacie, czy na etacie "domowym".
Może to o czym pisała ta kobieta o sprawy jakby "ponad" tym, o czym wiemy, że
mamy to robić? Bo zapewne ona nie musi pomagać mężowi w pakowaniu się. Doskonale
mógłby zrobić to sam. Jest na pewno wiele różnych drobnych spraw, w których
możemy usłużyć (tak właśnie usłużyć, ja się tam nie boję tego słowa naszym
mężom. Nie dlatego, że musimy, że to należy do spraw, które robimy codziennie,
ale dlatego, że po prostu chcemy.

[mamamonika]

Nie rozumiem, dlaczego koniecznie nazywasz to służbą. Z przyjemnością robię coś
dla kochanego człowieka, razem idziemy przez życie, robimy, co jest do
zrobienia, szanujemy się, dbamy o siebie i kochamy. Bo po prostu chcemy sobie
pomagać, nie służyć ))

[mama_kasia]

Mnie słowo służenie nie przeszkadza. Jak myślę o służbie, to
myślę nie o służącym, a o Jezusie, który uczniom myje nogi.
I jak najbardziej o taką służbę chodzi. Natomiast ta praca w domu
jakoś mi do służby (szczególnie mężowi) nie pasuje. To jest dla mnie
praca, zadanie. Chociaż, może jakbym myślała częściej o niej jak o
służbie, byłoby mi łatwiej ją wykonywać

Natomiast zasada 100%100% jak najbardziej
"Ja daję swoje 100%. I interesuje mnie głównie, czy ja te 100% daję."
Tylko czemu czasami tak trudno

>Ta kobieta zdaje sobie sprawę że jest jedyną osobą powołaną do
tego aby służyć swojemu mężowi w ten właśnie sposób.
Bardzo mi się podoba to podejście. I wiem, że miewam z tym problem...

[nulleczka]

Bardzo podoba mi się ten fragment, w którym jest mowa o tym, że zostałam mojemu
mężowi dana , by pomagać mu stawać się takim, jakim Bóg chce, żeby on był. To
wymaga przede wszystkim otwarcia się na Boga w moim życiu, wsłuchiwania sie w
Jego Głos, modlitwy.
Trudno mi z kolei - podobnie jak mamie kasi- traktować swoje domowe obowiązki
jako służbę mężowi. Nigdy w ten sposób na to nie patrzyłam tym bardziej że
często tymi obowiązkami się dzielimy. Może to niesprawiedliwe, bo przecież on
pracuje zawodowo, ja "siedzę" (mam nadzieję, że chwilowo) w domu (chociaż
popołudniami często udzielam korepetycji), ale są takie prace w domu, które
wykonuje mąż(np. w weekendy przeważnie on gotuje...)
Dla mnie najważniejsze jest chyba to, że go szanuję, że daję mu poczucie
bezpieczeństwa, że akceptuje go, takim, jakim jest bez próby poprawiania go i
zmieniania (no, nad tym to muszę bardzo usilnie pracować), że nie staram się
nad nim dominować...
Natomiast, niestety, interesuje mnie też to, czy on daje...Jeśli coś mnie w
jego zachowaniu rani czy dotyka, próbuję mu jednak to sygnalizować.
Przyglądałam się kilku małzeństwom, w których stroną dającą była tylko kobieta
i nie wyszło to im na dobre (tzn. tym małżeństwom).Staram się nie być
NADMIERNIE uczynna, nie wyręczać męża we wszystkim, mówić o swoich potrzebach,
dać mu możliwość "dawania". A przy tym wszystkim daje mu chyba ciągle poczucie,
jak bardzo jest dla mnie ważny.

[nulleczka]

Wyraziłam się nieściśle - oczywiście, większość prac domowych spada na mnie,
ale mąż ma w nich również jakis częsciowy swój udział.

[minerwamcg]

Pociągnę wątek z poprzedniego rozważania, bo zeszło akurat na sprawy
pomiędzy "niewiastą dzielną" a jej mężem.
"Nie czynić mu źle ale dobrze przez wszystkie dni jego życia" to tak jak
pisałam, mieć do tego jedynego drugiego człowieka nieodmiennie dobre
nastawienie. Wtedy wszystko, co się robi, robi się dla jego dobra - ale też dla
wspólnego dobra. To słowo "wspólnego" jest bardzo ważne.
Teraz, od niedawna w małżeństwie, widzę jak jest: owszem, robię w domu mnóstwo
rzeczy. Ale są to na ogół te same rzeczy, które robiłam będąc sama! Tak samo
gotuję i sprzątam, dbam o dom, o bliskiego człowieka, którym dawniej była mama,
teraz jest mąż.
Nie robię tego wszystkiego ponieważ poświęcam się dla niego. Robię to
jednocześnie dla niego, dla siebie, dla nas obojga, dla naszej bliskości, dla
naszego domu, dla naszych przyszłych dzieci. Z mojej pracy korzystamy oboje -
tak, jak oboje korzystamy z jego pracy. Pamiętacie końcowe wersety "dzielnej
niewiasty"? tam jest taki tekst "z owocu jej rąk jej dajcie". Owocem moich rąk
jest odkurzony dywan, są czyste ciuchy w szafie, jest ugotowany obiad. Owocem
jego rąk są pomyte naczynia, zdolny do jazdy samochód, wyniesione śmieci,
załadowana pralka. Korzystamy z tego wszystkiego oboje. Dlatego staram się z
domowych prac, których nawet przy sensownym podziale obowiązków mam więcej, nie
robić martyrologii. Korzystam z tego. Mnie też zależy, żeby to było zrobione.
To nie jest dom mojego męża, w którym ja pracuję - to jest nasz dom, mój też.
Obawiam się, że niewiele w tym ze służby... Raczej właśnie z udziału w "owocu
rąk swoich".

[mamamonika]

Wartość kobiety mierzona użytkowością dla męża? Kobieta jako cień i dopełnienie?
Zupełnie nie moja bajka

[nordynka1]

> Wartość kobiety mierzona użytkowością dla męża? Kobieta jako cień i
dopełnienie
> ?
Nie. Nie tak. Wartość kobiety nie jest ani mierzona użytkowością dla męża, ani
nie jest ona cieniem. Naotmiast jest jego dopełnieniem. Zresztą on jej
dopełnieniem jest także. Wzajemne obdarowywanie, tym czego sama sobie dać nie
mogę i tym czego mój mąż sobie sam nie da. Zobaczyłam to kiedyś jasno - jak
uświadomiłam sobie, że jestesmy stworzeni jako dwie różne płcie - tak różni a
jednocześnie tak bardzo podobni. Możemy się wzajem obdarowywać sobą - i zawsze
to bedzie wzajemne dopełnienie się.
Na słowo "służba" też budzi się we mnie sprzeciw, ale..ale jak pomyślę o im
wpierw stawiając sobie przed oczami serca Jezusa, to już ten sprzeciw
łagodnieje.
Podoba mi się zasada 100%/100% , zgadzam sie z nią w zupełności. I wtedy - przy
takim podejściu do mojego miejsca w małżeństwie moja praca w domu i przy
dzieciach rzeczywiście nabiera wymiaru służby Bogu.