Rodzicielski autorytet

[verdana]

Tak myślę, ze te wszystkie dyskusje - o posłuszenstwie, przeprosinach,
klapsach maja jedną wspólną podstawę.
Co zrobić, aby mieć u własnych dzieci autorytet, który nie zniknie
całkowicie? Aby nasze poglady - nie zawsze przez dzieci podzielane - stały
się jednak jakimś "punktem odniesienia" w momencie, gdy dziecko będzie na
tyle duże i dorosłe, ze wymusić na nim żadnych zachowań już się nie da...
Wtedy albo będzie korzystało się z tego, że jest się dla dziecka jakiś jednak
wzorem - albo nic wiecej już nie da sie wlasciwie zrobić, oprocz doraźnych
działań.
Kazdy chcialby, aby dziecko akceptowalo jego wybory moralne na zasadzie "nie
zrobię tak, bo uważam, ze to nie jest dobre", a nie na zasadzie "nie zrobię
tak, bo boję się, ze rodzice sie dowiedzą". Podobnie - ja przynajmniej -
chcialabym aby moje dzieci myslały "zrobie tak, bo jestem w tym wypadku
przekonany, ze rodzice sie mylili", a nie "zrobię tak, bo starzy nie maja o
niczym pojęcia i zawsze trują".
Jak mieć autorytet, a nie zdominowac dziecka i jego wyborów? Co zrobić by
nas szanowało, a nie balo się zrobić czegoś, co wydaje mu się słuszne, choć
sprzeczne z rodzicielskimi nakazami?
To chyba najtrudniejsze zadanie w wychowaniu.

[anndelumester]

To jest strasznie ciezka sprawa,
ja sama próbuje, tak jak napisałamw tamtym watku, z róznymi skutkami ...
na szczescie, moja mama potrafiła takie coś sobie wypracować i zbudowac , a ja
ją podziwiam i szanuje za to, i do dziś w wielu kwestiach
rodzinnych/wychowawczych jest dla mnie autorytetem...

[mama_kasia]

Skojarzyło mi się to z pewnymi sytuacjami.
Moje córki mają tendencję ukrywania przede mną, kiedy wydaje im się,
że to coś, co chcą zrobić, byłoby według mnie niewłaściwe. Z reguły
wiem, że takie coś się szykuje. Staram się w takich sytuacjach
szybko zastanowić, czy to rzeczywiscie jest niewłaściwe. I jak tak
przemykają (niby niezauważone) tym bardziej przekazuje im sygnał, że
wszystko jest w porządku (usmiech, słowo).
Rzeczywiście bardzo mi zależy, aby dzieci się nie ukrywały ze swoimi
decyzjami.

[mama_kasia]

Jeszcze przy okazji.
Jak uważacie, kiedy jest już ten wiek, gdy spadają szanse
na przekazanie własnego stanowiska, tak by stał się on
jakimś punktem odniesienia dla dzieci?

[verdana]

Wydaje mi się, ze nie ma takiego wieku...
Gdy udało się jakos stać się rzeczywistym autorytetem, to autorytet może
pozostać do końca życia. Ale jeśli przez pierwsze lata nie tyle sie
jest "autorytetm" co "władzą", to już tak po 11, a na pewno 13 roku życia można
sie spodziewać, ze będą kłopoty. Nie z zachowaniem może, nie z posłuszeństwem,
ale z akceptowaniem naszych opinii.

[ruda_kasia]

Słyszałam, że 4 lata I potwierdzałby to kazus mojego męża i szwagra,
których mama wolała zakupy do wieczora niż wychowywanie dzieci (do dziś jak
czasem zostaje na pół godziny z którąś z moich dziewczyn, to nawet chleba nie
ukroi, bo musi "pilnować" dziecka, jakby nigdy swoich nie miała i jej dom
normalnie funkcjonował), a tymi zajmowała się ukochana niania. I oni to mówią,
że ona ich wychowała, a nie mama i nawet tejże powtarzają, że już za późno na
ich wychowywanie, jak się zapędza.
Ale czy prawda... W każdym razie na pewno żadne z rodziców nie jest autorytetem
dla mojego męża i jego brata, hmm...

[glupiakazia]

Powiedziałabym, że nie zaszkodzi jeśli dzieci mogą podziwiać swoich rodziców i
być z nich dumne. Tak było z moimi rodzicami, ale jak zrobić, żeby być takimi
rodzicami dla swoich dzieci?

Mamo-Kasiu, też mnie ten problem ukrywania nurtuje. Na razie wymyśliłam sobie,
że jak się do czegoś same przyznają, unikną kary, ale mam wątpliwości.
Druga sprawa: zauważam, że ponieważ oczywiście nie zawsze wiedzą, co zyskałoby
akceptację a co nie, to ukrywają się trochę na wyrost, czyli z
rzeczami/sprawami, które są ok. Trochę mnie to martwi, bo nie wiem, czy nie
jestem dla nich zbyt surowa.

[poprzezknieje]

> Druga sprawa: zauważam, że ponieważ oczywiście nie zawsze wiedzą, co zyskałoby
> akceptację a co nie, to ukrywają się trochę na wyrost, czyli z
> rzeczami/sprawami, które są ok. Trochę mnie to martwi, bo nie wiem, czy nie
> jestem dla nich zbyt surowa.

Nie, to nie jest problem surowości ale problem systemu wychowawczego który
stosujesz.
Zastanawiałaś sie dlaczego twoje dzieci tak postępują ?

Takie są właśnie efekty karania dzieci.
To zupełnie naturalne.
Wiec nie ma sie czemu dziwići i musisz sie z tym podogdzić.
Karanie jest odbierane przez dzieci jako brak zrozumienia dla nich. Jeżeli
dzieci widzą ze ich nierozumiesz to po co mają tobie cokolwiek mówić ???

Najlepszym sposobem aby zrozumiec zachowania dziecka jest postawic sie na jego
miejcu ! Zastanow sie jak ty bys sie zachowywała wobec kogos kto narzuca tobie
swoje zdanie i kto cię karze?

Jeżeli chcesz tego uniknąć to musisz zrezygnować z karania i wprowadzić inny
model wychowania.

[addria]

> Tak myślę, ze te wszystkie dyskusje - o posłuszenstwie, przeprosinach,
> klapsach maja jedną wspólną podstawę.
> Co zrobić, aby mieć u własnych dzieci autorytet, który nie zniknie
> całkowicie?

Na szybko: myślę, że warto korzystać z własnych doświadczeń i przemyśleń z
okresu, kiedy to my bylismy tymi "wychowywanymi".
I fakt, to baaaaaardzo trudne.
A oprócz "co robić", dodałabym też: "i czego nie robić".

[mmk9]

Nie kłamać
Nie przedstawiać siebie jako nieskazitelnego wzoru bez żadnych slabości
Temu co w domu glosimy dzieciom nie zaprzeczać poza domem /w domu: dzieci
ksiądz to jest autorytet i świety czlowiek, bo jest blisko Boga i blebleble, za
chwilę u cioci na imieninach : cha cha ci księża to wiecie, to i tamto/
Nie zapominać że tez sie było dzieckiem/mlodzieżą, że tez się poszukiwalo oraz
doznawalo emocji. Że się nie zawsze odzywało taktownie.
Byż w miarę stabilnym emocjonalnie -/tego naprawdę boję się, nadciąga wiek
premenopauzalny/
Mieć zrozumienie dla ICH zainteresowań.... tylko jak to zrobić, żeby mnie znowu
obchodziła piłka nożna, jak ja nie chce, żeby mnie obchodzila...
My autorytet naturalny mamy od początku życia naszych dzieci, przeciez jesteśmy
wtedy dla nich calym swiatem. Potem bywa różnie. Myślę, ze dzieci powinny
widzieć, że istnieją wartości dla nas święte, od ktorych nie odstąpimy. To
chyba one budują to, co nazywamy autorytetem, a nie setki wskazówek, "jak
dzieci muszą postępować". Tylko jak to zrobić?
A co do dalekiej przyszlości, kiedy oni będą już samodzielni, a ja staruszką,
to nic mi wtedy po autorytecie. Czasy będą inne, fakty dokonane i nic się nie
zmieni. Chciałabym, żeby czasem ze mną pogadali, dowcip opowiedzieli i takie tam

[poprzezknieje]

> To
> chyba one budują to, co nazywamy autorytetem, a nie setki wskazówek, "jak
> dzieci muszą postępować". Tylko jak to zrobić?

Bardzo dobrze powiedziane.

Podstawowy błąd rodziców w wychowaniu to udawanie ze są istotami boskimi i
nieomylnymi ktore mają zawsze rację i władzę absolutną.

Od początku rodzice mają duża przewage nad dzieckiem pod względem doswiadczenia
i wiedzy ale mogą swoją pozycję spalić zupelnie poprzez niedopowiedzialne
poslugiwanie się władzą i przemocą.
Nikt nigdy w historii na swienie nie zbudowal autorytetu na przemocy i władzy.

Zastanówcie sie kim są dla was autrytety i jak to sie stalo ze ci ludzie wlasnie
to osiagnęli w waszych oczach.

[addria]

Nie wiem czy to, co napiszę, można określić jako budowanie autorytetu, ale dla
mnie jest to bardzo ważne w wychowaniu i w ogóle w kształtowaniu prawidłowych
relacji rodzica z dzieckiem. To umiejętność słuchania. Bez względu na wiek
dziecka. Słuchania o jego problemach, uczuciach, odczuciach, marzeniach,
wątpliwościach, porażkach, radościach. Jeśli oglądaliście "Dzień świra", to
pewnie pamiętacie jak bohater zarzuca matce, że ona nigdy go nie słuchała,
ignorowała jego rozterki, umniejszała jego problemy, bagatelizowała, zbywała
go. Ważniejsze było dla mniej nakarmienie go zupą, w sytuacji kiedy on
potzrebował jej uwagi i zrozumienia.
Nie chciałabym, by kiedyś któreś dziecko zarzuciło mi, że byłam głucha na jego
problemy, z którymi próbowało się ze mną podzielić. Bo czasem nawet
nieświadomie można przegapić moment, kiedy dziecko chce samo zwierzyć się,
pogadać, podzielić się swoimi uczuciami. Nawet jeśli nam jego problemy wydają
się być błahe i łatwe do rozwiązania, trzeba zawsze podejśc do nich poważnie.
Będę starała się być na to szczególnie wyczulona.

[magdalaena1977]

Wiecie a z tym ukrywaniem pewnych spraw (nie zawsze negatywnych), to może Wasze
dzieci po prostu pragną intymności i prywatności. Nie wiem w jakim wieku są te
panny, ale dla mnie wartością byłoby samo nieinformowanie mamy o czymś,
niepodawanie się ocenie.