Czekanie

[glupiakazia]

Całe życie na coś czekamy. Przeważnie, codziennie na rzeczy drobniejsze (choć
czasem bardzo ważne): spotkanie, wiadomość, powrót, wyjazd, zamówioną książkę
itd..

Czekamy też na rzeczy wielkie: na Mesjasza akurat już nie, ale na Jego
powtórne przyjście tak.

Dzieciom tysiąc razy dziennie powtarzamy "poczekaj" i widzimy, że tego nie
umieją.

Czy umiecie czekać? Zarówno na te rzeczy drobne, jak i na te wielkie? Jak
nauczyć czekania siebie i dzieci?

[mama_kasia]

We mnie jest bunt, gdy nagle okazuje się, że mam czekać, np.
na męża, który musi dłużej pobyć w pracy. Inaczej ma się sprawa,
gdy wiem wcześniej, że będę musiała czekać. Wtedy jakoś sobie to
oczekiwanie organizuję
Nie lubię, bardzo nie lubię, czekać na rozwiązanie konfliktu międzyosobowego.
Muszę już, natychmiast wiedzieć, co i jak.

Myślę, że czekanie związane jest z pokorą. Trzeba pokory, aby czekać
mądrze: z pokojem w sercu, bez strachu. Potrzebna jest też nadzieja.
I miłość, aby czasu oczekiwania nie zmarnować, aby dać z siebie jak
nawięcej - to już w tej sprawie największej

[glupiakazia]

> Nie lubię, bardzo nie lubię, czekać na rozwiązanie konfliktu międzyosobowego.
> Muszę już, natychmiast wiedzieć, co i jak.

O, właśnie, ja też. A mój mąż może czekać i tydzień. Ciekawe, czy to tylko
róznica między Marsem a Wenus, czy umiejętność czekania?

Czekać z pokojem w sercu... o tę umiejętność właśnie chodzi i w tych sprawach
drobnych, i wielkich.

[madzioreczek]

> Myślę, że czekanie związane jest z pokorą. Trzeba pokory, aby czekać
> mądrze: z pokojem w sercu, bez strachu. Potrzebna jest też nadzieja.

Witam zasadniczo po raz pierwszy na tym forum jeśli nie liczyć przedstawienia
się ale do rzeczy.
Bardzo zgadzam się z tym co napisała mama kasia. Mnie niewątpliwie czekanie
nauczyło pokory. Czekanie na dziecko, bo o tym chcę napisać. Dla jednych może
mało dla innych dużo - 5 lat. Ale to był błogosławiony czas, który zbliżył nas
do siebie i do Pana Boga i teraz kiedy Staś jest z nami ten stan nadal trwa.
Potrzeba było tego czasu, potrzebna była pokora, potrzebna była wiara i
nadzieja, potrzebne i jakże uzasadnione i cenne dlam nas było to czekanie.

Tak więc myślę, że warto czekać moze niekoniecznie jak mąż spóźnia się z pracy,
bo mnie też dopada wtedy czasem bunt, ale może i to czekanie jest potrzebne.
Poza tym myślę, że czekanie na coś czego akurat teraz nie mamy np. własnego
domu, samochodu, fajnych wakacji i czego nie dostaniemy ot tak, za dotknięciem
czarodziejskiej różdżki co póki co pozostaje w sferze marzeń, powoduje potem
większą radość w człowieku.

Podpisuję się pod mamą Kasią....

[direta]

...Zarówno w kwestii czekania bez uprzedzenia (niektorzy mieli próbkę mojej
umiejętności czekania na meża) jak i w kwestii czekania na rozwiązanie
konfliktu.
Trochę trzeba odczekać, zeby emocje opadły ale potem trzeba to jak najszybciej
rozwiązać. A przynajmniej ja nie widzę sensu w czekaniu aż rozwiąże się samo

[mamalgosia]

Małgorzata Hillar

Miłość

Jest czekaniem
na niebieski mrok
na zieloność traw
na pieszczotę rzęs

Czekaniem
na kroki
szelesty
listy
na pukanie do drzwi

Czekaniem
na spełnienie
trwanie
zrozumienie

Czekaniem
na potwierdzenie
na krzyk protestu

Czekaniem
na sen
na świt
na koniec świata

[mamalgosia]

Wyznam bardzo nie po chrześcijańsku, że na powtórne przyjście Mesjasza to ja
tak bardzo wcale nie czekam...

Paradoksalnie: na dobre rzeczy czekac potrafię (i nawet lubię masochistycznie),
na złe nie potrafię, chciałabym, żeby co się ma stać, już się stało. Trudno.
Gdy czekam na coś, co mnie przeraża (a wiem, że i tak musi nastąpić), marnuję
ten czas, który jest mi dany tu i teraz. Nie jestem myślą w teraźniejszości,
tylko w tej złej przyszłości, która mnie czeka. Banalny przykład: wizyta u
dentysty - jakoś sobie nie wyobrażam, żebym w poczekalni, przy dźwiękach
borowania mogła spokojnie czytać książkę, rozmawiać z kimś przez telefon, itp

[glupiakazia]

> Paradoksalnie: na dobre rzeczy czekac potrafię (i nawet lubię
masochistycznie),

wiesz, że mi nawet na dobre rzeczy czekać jest ciężko

[mader1]

Najtrudniej czeka mi się na ludzi. Zwłaszcza kochanych.
Może podobnie trudno spokój, gdy wokół burza.
Cała reszta jest trudna, ale do opanowania.
Patrząc jednakże na ilość kredytów, widać, że czekać jest trudno.
Kiedyś na jednym z wykładów proszono, byśmy uczyli dzieci czekać. Nie dawać
prezentów z byle okazji tylko pozwolić cieszyć się czekaniem. Nie ukrywać, że
rower możemy kupić po następnej wypłacie i pozwolić odliczać dni...

[glupiakazia]

> pozwolić cieszyć się czekaniem.

Ja bym chciała umieć i robiłabym to, nawet gdyby mi ktoś nie pozwalał

Uczyć kogoś czekać - to właśnie jest bardzo trudne. Małemu dziecku trudno jest
zrozumieć, że żeby dostać herbatę musi poczekać, aż zagotuje się woda.
Tłumaczę, pokazuję, ok, ale nie kryję, że są sytuacje, w których mnie to
irytuje. A sama jestem nie lepsza: jak na kogoś czekam, trudno mi zrozumieć, że
po wtorku nie może być piątek, musi jeszcze być środa i czwartek. Mader, jak
zwykle masz rację, najtrudniej się czeka na ludzi. Tylko, czy można nauczyć
się "cieszyć czekaniem" inaczej jak tylko przez częstą praktykę? Inaczej niż
przez ćwiczenie, które czyni mistrza?

Tak sobie tylko pomyślałam, że czekanie to kolejna rzecz, której wymagam od
dzieci, a sama nie umiem

> Patrząc jednakże na ilość kredytów, widać, że czekać jest trudno.

[kulinka3]

Ja też nie umiem. Uczę się, życie mnie uczy.
Tak sobie po cichu myślę,że nam kobietom chyba trudniej jest czekać ).
Trwam teraz w oczekiwaniu, a myślami już jestem w lutym ;-0 i nic na to nie
potrafię poradzić.
Pozdrawiam wszelkich niecierpliwców.

[direta]

he,he... powinnaś to wstawić do wątku "nie poszlam w niedziele..."
Czekanie na dni niepłodne,hi,hi...

[direta]

Te chichoty powyżej były w odpowiedzi na otwierający post kazi, anie na list
kulinki. tak sobie pomyślałam o tym nie zawsze łatwym a jednak potrzebnym
czekaniu w małżeństwie. Zwlaszcza, ze zajrzałam tu prosto z dyskusji o NPR

skoro hi hi

[mamalgosia]

to może jeszcze dołożymy czekanie na okresw niepewnych przypadkach?

[direta]

mamalgosia napisała:

> to może jeszcze dołożymy czekanie na okres w niepewnych przypadkach?

Dla tych, którzy czekają to raczej nie hi,hi
Ale nie wiem jak to jest, bo powiem szczerze, że z powodu NPR nigdy nie
doświadczyłam żeby mi się "okres spóźniał". No bo jak ma się spóźniać skoro
jest zawsze te 14 plus minus dwa dni po owu?
Natomiast czekanie na owu znam bardzo dobrze.
A jesli liczymy się z dzidzią to też emocje żadne, bo zanim człowiek się zdąży
rozemocjonować to juz 16 dni przeszło i "ciocia przyjechała". No a jesli nie
przyjechała, to dlatego, ze dzidzia była zaproszona, więc też niespodzianka
żadna.
No owszem jak czekaliśmy na dzidzie to było trochę emocji "czy to juz, czy
jeszcze trza się starać"
Natomiast emocji w rodzaju "okres mi się spóźnia, co to znaczy?!" osobiście w
swoim zyciu nigdy nie doświadczyłam.
Dziwne - ja taka niepunktualna, a tu zero spóźnień.
Czyzby NPR pozbawił mnie pewnego rodzaju czekania?
he,he...

[mamalgosia]

Czekanie na okres niekoniecznie oznacza, że na "spóźniający się".
I mam też inne zdanie co do mijania 16 dni - potrafią się ciągnąć strasznie i
to nie 16, a na przykład 3 (np. pobyt w szpitalu)

[30i]

Uwielbiam czekać na przyjemności typu: wesele kuzynki, wakacje, wyjazd.To tak
jak któraś z mam napisała z czekaniem na prezent przez dzieci. Najgorzej jak ja
tak sobie czekam , czekam , a tu małzonek mówi,że on jednak na to wesele nie
chce iść. Tragedia w moim wypadku.
Trudniej mi czekać na modlitwie, na rozwiązanie jakiegoś problemu, na
wyzdrowienie dzieci, na telefon, na maila od przyjacióki(a czasem t i z 3 dni
musze poczekać)

[dorotkak]

u mnie wszytsko przychodzi z wiekiem i umiejetnosc czekania tez, pokora wobec
swiata, ktorego przeciez nie jestem pepkiem, choc kiedys tak sobie uroilam...
co Pan Bog dla mnie zaplanowal to bedzie ani poznej ani wczesniej