Świadectwo amiszów

[mader1]

Jakiś czas temu prasę obiegła wiadomość o morderstwie w jednej z wiejskich
szkół w Pensylwanii, gdzie 32-letni napastnik sterroryzował i zastrzelił pięć
należących do zboru amiszów dziewczynek. Poruszyło mnie to bardzo. Zwłaszcza
to, że natychmiast mówiono o przebaczeniu i nawet obok fundacji
wspomagających rodziny dziewczynek, założono fundację wspomagającą rodzinę
mordercy. Prawdziwa szkoła przebaczenia , o której ciągle myślę. Staram się
wyobrazić tych rodziców i ich troskę o rodzinę mordercy...
W " Życiu Garwolina", które wczoraj kupiłam jest wywiad z rodziną amiszów
mieszkającą w Cięciwie, w Polsce.
37 letni Jakub Martin mówi :
" Różnica między prawdziwym chrześcijaninem a zwykłym człowiekiem polega na
tym,że chrześcijanin najpierw patrzy na cudze dobro, a zwykły człowiek
bardziej przejmuje się swoim (...) Podaje prosty przykład. Kiedyś miał zwieźć
z pola siano, swoje i samotnej sąsiadki, wdowy. Najpierw zajął się jej
sianem, dopiero na końcu swoim, chociaż w powietrzu wisiał deszcz..."

[mamalgosia]

A mną to nie wstrząsnęło.
Bo choć wybaczanie uważam za coś bardzo trudnego i jestem pełna podziwu dla
każdej osoby, która to potrafi zrobić, to nie widzę powodu, dla którego mam
podziwiać amisza bardziej niż innych. I te hasła, ze chrześcijanie mają się od
nich uczyć. Jak gdyby nigdy chrześciajnie nikomu niczego nie wybaczyli.
Tak, postapili pięknie i szlachetnie i podziwiam. Ale nie bardziej niż
koleżankę, którą skrzywdził ojciec, a ona mu w chorobie przynosiła obiady do
szpitala.

[godiva1]

Mamalgosiu, ale Amysze ta sa chrzescijanie...

[sion2]

A ja uwazam ze to swiadectwo byloo bardzo piękne i jaka szkoda ze swiat tak
malo je zauwazyl, bo sensacja jest waznijesza niz swiadectwo dobra-
przebaczenia. U nas analogiczna sytuacja wyrok dla kierowcy ktory w styczniu
tego roku zabil w Warszawie przez nadmierna prędkosc na wiadukcie 5 osób. On ze
łzami w oczach przeprasza rodziny ofiar, dawno wiadomo ze zaluje, ze sam
przeazywa osobista tragedie - i kamera na te rodziny, na twarze pelen
nienawisci i zalu "a co mi z jego przeprosin, oby szczezł w tym więzieniu". Nie
chodzi o to ze to przebaczenie amiszów było wieksze niz np. moze sie wydarzyc w
naszym zyciu ale o to ze bylo to wydarzenie medialne, ja mialam wrazenie ze
ogladam sceny z pierwszych wiekow chrzescijanstwa gdy wierzacy byli mordowani i
blogoslawili swych katów. Piękne, prawdziwe chrzewscijanstwo choc co do znakow
zewnetrznych - odrzucania przez nich cywilizacji to nie popieram.

[mary_ann]

Podobnie jak Sion, uważam, że to piękne (zawstydzajaco piekne!)świadectwo.

I choć też jakoś nie bardzo "pasuje" mi radykalizm amiszów w codziennym zyciu ,
to z drugiej strony ich postawa w dzisiejszym świecie wzbudza we mnie ogromny
szacunek.

[kulinka3]

Też byłam pod ogromnym wrażeniem, szczególnie tej natychmiastowej troski o
rodzinę mordercy, która została również dotknięta tą tragedią.
To przykład, jak można topić zło w obfitości dobra.Piękny i zawstydzający.
Czasami nawet nie chowamy w sercu urazy czy nienawiści do osób, które nas jakoś
zraniły czy skrzywdziły, ale tak trudno nam wyjść z dobrem w ich stronę,z
uśmiechem, z dobrym słowem.
Takie historie budzą we mnie wołanie, aby Chrystus ciągle przemieniał moje
serce, bym miłowała bardziej.

[dorotkak]

kiedy byłam w Stanach miałam styczność z Amiszami, ich wioska znajdowała się
niedaleko miejsca naszych wakacyjnych wypadów, wtedy zrobili na mnie ogromnie
duże wrażenie ze swoimi bryczkami, strojami i całą postawą życiową, tym z
wielkim smutkiem przyjęłam wiadomość o tragedii, która ich dotknęła, a my/ja
możemy się wiele wiele od nich nauczyć

[jusiadyk]

A moją uwagę przykuła pewna wypowiedź jednego z tych Amiszów, mniej więcej
taka "Słyszałem, że wy macie takie gry w komputerze w których się strzela do
ludzi. Jak tak może być? No jeżeli naprawdę takie rzeczy istnieją to takich
historii jak u nas może się zdarzać więcej". Zaskoczyło mnie to zderzenie tego
co dla nas zwyczajne (strzelanie w grach komputerowych) z jego zdziwieniem.
Trochę tak jak w kolędzie "Silent night" w wydaniu Simona&Gurfankela.
Też będąc w Stanach stykałam się z Amiszami, którzy (o zgrozo) podróżowali
ichnim PKSem. Ich strój robił wrażenie, siłą powstrzymałam sie przed robieniem
zdjęć, bo wiem, że tego też nie akceptują.

[oleswava]

Ja powiem szczerze, że również byłam bardzo poruszona całą tą sprawą i ich
postawą po tej tragedii - bo ja nie wiem, czy potrafiłabym wybaczyć, gdyby ktoś
w szkole strzelił w głowę mojej Basi. Nie jestem w stanie wyobrazić sobie bólu
jaki musiałoby to spowodować - gdyby ktoś dał mi w takim momencie broń do ręki
i tego, który to spowodował, to naprawdę nie wiem... Dlatego tym bardziej
podziwiam tych ludzi, nie wiem, czy kiedykolwiek dojdę do takiej wiary... Wiem,
jedno - na pewno nie chciałabym się o tym przekonać.

[mader1]

Gdy pisałam o świadectwie amiszów, nie przyszło mi do głowy, że wkrótce
przeczytam o przebaczeniu zupełnie blisko
W zawiązku z samobójstwem upokorzonej nastolatki
serwisy.gazeta.pl/kraj/1,34397,3702122.html
"- Córka nie interesowała się chłopcami - mówi cicho matka Ani. Mąż obejmuje ją
milcząc. - Była bardzo skromna, nawet wstydliwa. Krępowała się, by odsłonić
choćby kawałek brzucha. W szkole szło jej przeciętnie, ale wszystko nadrabiała
pilnością... Do końca życia nie wybaczymy sobie, że nie domyśliliśmy się, że
tam w szkole stało się coś tak poważnego. Napiszcie, że nie winię za śmierć
córki tych chłopców, ani ich rodzin. Zadzwonię do ich matek, żeby wiedziały."

[kulinka3]

[kulinka3]

Nie wiem, czy to przebaczenie, czy wyrzuty sumienia rodziców?
Ale nie mnie to oceniać.

[samboraga]

> Nie wiem, czy to przebaczenie, czy wyrzuty sumienia rodziców?

dlaczego wyrzuty sumienia? czemu rodzice są winni? że nie mieli córki z żelaza?
a przebaczenie - jakoś nie potrafię uwierzyć, niby wierzę, że są ludzie wierzący
'aż tak', ale ci chcłopcy (i całą klasa, nie reagując) dopuścili się potwornego zła

[kulinka3]

Choćby dlatego,że po takim upokorzeniu, jakie spotkało tę biedną dziewczynę, ona
w domu nie pisnęła ani słowa.Ani ona ani jej brat, który o sprawie wiedział od
nauczycielki.
Uważasz,że to normalne?

[agrescik75]

To nie było upokorzenie, to był zwykły gwałt!

[samboraga]

nie znamy rodziny, ale dziewczyna, po tym co zaszło, mogła działać w szoku,
to co się stało pod pewnymi względami było gorsze do morderstwa, było śmiercią
cywilną
poza tym w pewnym wieku tulenie się do mamy i taty już nie pomaga, z pewnymi
bólami zostajemy sami, nawet w tak młodym wieku
nie zrozum mnie źle - gdyby coś przytrafiło się mojemu synowi też bym chciała by
przyszedł z tym do mnie, żebym mogła mu pomóc...ale nadejdzie czas, gdy nie
będzie przybiegał ze swoimi problemami nie dlatego, że mi nie ufa (na razie mamy
dobry kontakt i marzę by tak pozostało) ale dlatego, że 'stanie się sobą',
odejdzie psychicznie
tę dziewczynę spotkało coś ze świata dorosłych, coś z czym nawet osoba dorosła
miałaby problemy

[kulinka3]

Ja naprawdę rozumiem,że dziewczynka była w szoku, bo macie rację że można to
wydarzenie skawlifikować jako gwałt, wiem też że dziewczynki w tym wieku nie
tulą się do mamy opwiadając wszystko jak 6 latki, nie znam też rodziny i jak
napisałam wczesniej, nie mnie oceniać.Ja osobiście miałabym jednak poczucie
ogromnej klęski wychowawczej.
Po pierwsze i przede wszystkim postawa brata.
Po drugie, dziewczyny można nie biegać do rodziców z byle problemem, ale jednak
gdy dzieje coś naprawdę poważnego, nie byłabym w stanie tego
ukryć.Przepraszam,że powiem, jak stara ciotka. Za moich czasów dziewczyny
chodziły do łóżka z chłopakami, piły alkohol i rodzice o tym nic nie wiedzieli,
ale jednak, kiedy któraś zaszła w ciążę albo wydarzyło się coś naprawdę
poważnego, mówiło się rodzicom.
Nie wiem, nie mam w domu nastolatki, ale chciałabym, aby moje dziecko potrafiło
w domu powiedzieć nawet o takiej straszliwej rzeczy.
Bardzo współczuję tej rodzinie i polecam ją w modlitwie.

[mader1]

Swoją wiedzę czerpiemy tylko z tego, co napisali dziennikarze, a oni napisali:

Gimnazjum nr 2 stoi w centrum Gdańska. Jest piątek, 20 października. Polonistka
próbuje ustalić, co z nieobecną dziewczynką. Dzwoni do jej domu w odległym od 6
km. Kiełpinie (to przedmieście Gdańska). Telefon odbiera 18-letni brat, Patryk.
Nauczycielka, sądząc, że rozmawia z ojcem, prosi go o zajęcie się Anią: - Niech
pan zwróci uwagę na jej zachowanie i zapyta, co właściwie zaszło w szkole.

Patryk mówi mamie o telefonie ze szkoły, Ania wraca tymczasem do domu. Pytana
przez matkę, bagatelizuje ranne zajście. - Poradzę sobie, mamo - odpowiada.
Jednocześnie przyjaciółkom wysyła SMS-y z informacją: "mam już dość".

Iwona jeszcze tego samego dnia przychodzi do domu Ani i rozmawia z nią
szczerze. Ania mówi przyjaciółce, że po takim upokorzeniu do szkoły nie wróci.
Woli popełnić samobójstwo.

To było tak odrażające, że nikt, nikt, żaden rodzic nie myśli, że coś takiego
mogło się po prostu zdarzyć na lekcji !!! (((
Moja córka też czasem przychodzi smutna ze szkoły. Czasem jest po prostu
zmęczona, czasem ( w tej nowej szkole) zniesmaczona podejściem nauczycieli do
uczniów ( kiedy wyśmieją kogoś, kto się zwyczajnie pod tablicą wystraszył),
dawniej bywało, że pokłóciła się z koleżanką, przyjaciółką. Oczywiście mama
widzi, że coś nie tak. Oczywiście pyta. I jak dziecko opędza się " Nic się nie
stało...", " poradzę sobie", to trzeba odczekać, żeby się otworzyło.
Z wyjątkiem sytuacji, kiedy było publicznie zgwałcone. Ale kto normalny
przypuszcza, że coś takiego mogło stac się w trakcie lekcji w szkole !!!!!!!!!!!
Moje dziecko zaczęło chodzić do państwowej, dużej szkoły. Czy mam za każdym
razem podejrzewać ??? Też jest ładna, też nie chce na razie " chodzić" z żadny
z kolegów. Też paru pisze do niej na gadu - gadu lub przysyła esms- y bardzo
często.

usprawiedliwianie zła

[samboraga]

bardziej niż postawa rodziny szokują mnie usprawiedliwiające komentarze
gimnazjalistów ('chcieli się popisać') i niektórych osób dorosłych ('to były
takie żarty, chłopcy w tym wieku tacy są') w ogóle nie słyszę głosów
solidarności z tą dziewczyną, żadnych 'marszów milczenia', to pewnie można
psychologicznie czy socjologicznie wyjaśnić, biernie brała udział cała klasa,
ALE...(((
niezależnie jak pomogliby jej rodzice to przeżyć, to wróciłaby do takiego
środowiska, środowiska, któe uważa, że 'nic się nie stało wielkiego'...nadal nie
rozumiem pochopnego wybaczenia, moim zdaniem tutaj potrzeba raczej NAJPIERW
nazwania, że zło jest złem (ale żeby była jasność - nie jestem za specjalnymi
szkołami dla trudnej młodzieży()
przy zabójstwie, jak to było w przypadku amiszów, to było oczywiste - tutaj jak
widać niestety nie(((

[marzek2]

Ja jestem w szoku Cały wczorajszy wieczór męczyłam Ciumaka swoimi czarnymi
wizjami przyszłości naszych córek w gimnazjum i syna też, jako mającego wszelkie
zadatki na ofiarę klasową z powodu nikłego wzrostu
Jak pomyślę o tych chłopakach, to nijak nie mogę uczuć chrześcijańskich
wykrzewać z siebie. I to o czym piszesz Samboraga - to usprawiedliwiania zła
mnie dobija i wkurza.

Ja nie wiem, czego mam swoje córki uczyć - gryźć??? Kopać między nogi??? Bo na
pomoc klasy by liczyć nie mogły

[addria]

> Ja nie wiem, czego mam swoje córki uczyć - gryźć??? Kopać między nogi??? Bo na
> pomoc klasy by liczyć nie mogły

Chyba tak, niestety. Już tak w życiu jest, że silniejszy słabszego wyczuje i
zaszczuje Ciekawe dlaczego akurat ta dziewczynka stała się ich ofiarą...?

[mader1]

I w gdańskim gimnazjum i we wsi usłyszeliśmy też plotki o zadawnionych
konfliktach między chłopcami a Anią. Jeden z nich miał się podkochiwać w
dziewczynce. Odrzucony, zagroził zemstą. Cała piątka zaczepiała Anię i
dokuczała jej od kilku tygodni.

Znowu wyjęłam fragment artykułu. To chyba dlatego znęcali się nad tą
dziewczynką. Nie widziała dla siebie wyjścia. Nie widziała szans na pomoc ze
strony dorosłych...

[kulinka3]

mader1 napisała:

Nie widziała szans na pomoc ze
> strony dorosłych...
>
I to jest dla mnie w tej historii drugie dno.Bardzo smutne.Nie było wokół tej
dziewczynki nikogo dorosłego, któremu mogłaby zaufać, komu mogłaby wysłać sygnał
o ratunek.

[mamalgosia]

To nawet nie drugie dno, tylko pierwsze, bardzo ważne. Co zrobić, żeby dzieci
nam ufały? Nie tylko nam jako rodzicom. Ale żeby miały jakąś ciocię, której
mogą się zwierzyć, starszą kolezankę, nauczycielkę, nie wiem, kogo jeszcze...
Sięgam pamięcią wstecz, gdy sama byłam w tym wieku. Siedziałyśmy z kolezankami
na ławce i podchodził facet i zapraszał w krzaki, żeby się pobawić, on nam coś
pokaże i da czekoladę. Byłyśmy w grupie, więc cha cha cha i żadna nie szła. Ale
wiem, że również nikomu z dorosłych tego nie powiedziałam. Dlaczego? Z
rodzicami porozumienie pozostawiało wiele do zyczenia, ale ufałam babci, miałam
jedną panią w szkole, której czasem się zwierzałam, lubiłam księdza z religii.
A nikomu ani słowa. Dlaczego?

[samboraga]

> To nawet nie drugie dno, tylko pierwsze, bardzo ważne. Co zrobić, żeby dzieci
> nam ufały? Nie tylko nam jako rodzicom. Ale żeby miały jakąś ciocię, której
> mogą się zwierzyć, starszą kolezankę, nauczycielkę, nie wiem, kogo jeszcze...

też myślę, że to pierwsze dno
a z zaufaniem nie mam pomysłu, bo jest tak jak piszesz, tyle tylko, że 'za
naszych czasów' te zatajane sprawy nie były tak traumatyczne, a może mi się zdaje?

[mamalgosia]

I ja bardzo dużo myślę o tym wydarzeniu.
Od strony technicznej największą winą obarczam dyrektora - i to nie przez
ogólną niechęć do szefów. Jeżeli zwolnił nauczycielkę z lekcji (nie wiem, z
jakich powodów), MUSIAŁ zapewnić opiekę. Zapewnił w ten sposób, że pani ucząca
obok powinna do nich "zaglądać". Nie raz byłam proszona o coś takiego i teraz
wiem, że zgodzić się na to nie można. Bo nie sposób upilnować obu klas. Jeżeli
zadaję coś do zrobienia jednym, nie ma mnie u drugich, no nie ma. Oczywiście
można tylko łazić z jednej klasy do drugiej i nie przeprowadzać lekcji - tak,
to jest sposób, teraz widzę, że jedyny, jeśli wymigać się nie uda. Albo
wszystkich wcisnąć do jednego pomieszczenia. Dyrektor miał obowiązek pójść do
tej klasy i pilnować młodzieży. Pewnie zostanie odwołany - tylko co z tego -
dziewczynce życia to nie wróci.
To prawda, że chłopcy w wieku gimnazjalnym są bardzo rozbudzeni seksualnie, u
nas w klasie biologicznej trzeba było nawet zdjąć tablicę z rysunkiem ucha
wewnętrznego, bo jeden łebek zapytał, dlaczego pani wywiesiła rysunek ch..a i
dokładnie opisał, gdzie co jest. Pewnie, że nie wszyscy, ale większość i jakoś
tak się nawzajem napędzają, że nie sposób wyhamować.
Dziewczynki bardzo różne. Są i takie, które mocno prowokują, które może nawet
by się cieszyły, gdyby im zrobiono coś takiego jak Ani. Ale są i takie, które
właśnie zareagowałyby tak jak ona. Myślę o niej ze strasznym bólem, nie wiem,
co czuła, ale wiem, że dzieciakom w ich wieku chce się żyć, że widzą piękno
świata, że kochają zabawę, że marzą o tylu rzeczach - świadomie z tego
zrezygnowała, jakaż to musiała być desperacja, jaki wstyd.
A co z resztą klasy... Nie patrzyli? Nie wiem. Tak, bywa tak, że połowa klasy
nie wie, co robi druga połowa, ale czy Ania nie miała nikogo w tej klasie, kto
pobiegłby po panią? To jest tak straszne, że naprawdę nie wiem, co myśleć.
Przepraszam, że tak tu się uzewnętrzniam, choć nic nowego w dyskusję nie wnoszę.
Jednej z moich uczennic kolega z klasy wyciągnął z torby zeszyt i na KAŻDEJ
stronie napisał moje nazwisko z adnotacją, że jestem k..... Dziewczynka nie
pojawiła się na następnej lekcji, nie wiedziałąm dlaczego. Na kolejną przyszła
z przepisanym zeszytem. Zapytałam, dlaczego jej poprzednio nie było, a ona w
płacz i nic nie mówi. Chyba ze trzy przerwy ją podchodziłam zanim powiedziała.
Powiedziała, że mnie lubi i że on wiedział, w którym zeszycie to zrobić.
Wiecie, że zupełnie nie wiedziałam co zrobić. Prosiła, żeby nie mówić rodzicom,
bo jak się ten chłopak dowie, to ją zabije. Nie mówić również wychowawcy - z
tych samych powodów. I ja naprawdę się bałam. Bo co zrobię to źle. Uznałam
jednak, że tak być nie może i zrobiła się grubsza awantura - grubsza o tyle, że
wszyscy się dowiedzieli. I wszyscy się przejęli z wyjątkiem winowajcy, który z
papierosem w zębach stwierdził, że ma nas wszystkich w dupie. Dziewczynce nic
nie zrobił - chyba, ja przynajmniej nic o tym nie wiem, a zaraz potem poszłam
na L-4 ciążowe, a potem dziewczynka skończyła gimnazjum.
Bardzo się boję tego wszystkiego co się dzieje w szkołach. Widzę parę
rozwiązań, ale nikt ich nie stosuje. Do mojego gimnazjum np. uczęszcza młodzież
z poprawczaka. Jeden taki rozwala całą klasę. Teoretycznie ma być odizolowany,
a praktycznie się nie da, bo nie ma pieniędzy. Druga rzecz, to po jakiego
diabła jest obowiązek szkolny do 18 roku życia? Mamy takiego 17latka w I klasie
gimnazjum. On nie chce chodzić do szkoły, my nie chcemy żeby chodził, a trzeba
go zmuszać i ścigać. Więc przychodzi, siada w ostatniej ławce w kapturze
zasuniętym na oczy i stwierdza, że w takim razie to on mi nie da poprowadzić
lekcji i przez całą godzinę wrzeszczy "masturbacja". Przychodzi dyrektor i
prosi go "Adasiu, bądź grzeczny", na co Adaś "dobra" lub "nie" - zależy jaki ma
humor, ale oczywiście skutków żadnych. Na panią z fizyki zamachnął się
krzesłem - kobieta w szóstym miesiącu ciąży, strasznie się zdenerwowała, kilka
dni później straciła dziecko (być może w wyniku czegoś innego, a być może
nie).Więc sprawa zgłaszana jest wychowawcy w poprawczaku, który bezradnie
rozkłada ręce, bo on też nie wie jak do niego dotrzeć itp itd etc. temat rzeka.
No przepraszam, wybaczcie, chyba musiałam. Bo bardzo się martwię, że na jednej
Ani się nie skończy

[mader1]

Mamalgosiu,
właściwie mogłabym się podpisać pod Twoimi myślami.
Może błądzę, ale sama nie wiem, co zrobić z dziećmi, które " nie chcą" się
uczyć. Wydaje mi się, ze hasło powszechnej edukacji jest trochę naiwne. Tak jak
hasło " u nas nie rodzą się wariaci" w komunizmie. Wydawało się, że pęd do
wiedzy charakteryzuj homo sapiens sapiens. Że wystarczy " zanieść kaganek",
ułatwić, dać psychologa, reedukatora, lekarza i pedagogów. A jednak... to nie
wystarczy, żeby chcieć.
Myślę sobie, że powszechna edukacja - w sensie nie tylko możliwości, ale i
przymusu szkolnego jest wspaniałą ideą i wielkim eksperymentem współczesnych
czasów. Coraz częściej myślę, że eksperymentem nieudanym.

Swoją drogą tak bardzo myślałam o tej klasie, dzieciach które to obserwowały.
Myślałam też o sali. O szkole. Ci pozostawieni sobie uczniowie, nie
spodziewali się nawet kontroli. Skoro położyli opierającą się dziewczynę na
ławce, rozebrali ją...To trwało. To nie było rozrzucenie książek, przewrócenie
ławki. Wcale się nie bali kontroli. ONI NIE SPODZIEWALI SIE, ZE KTOS ZAJRZY !

[agrescik75]

> Myślałam też o sali. O szkole. Ci pozostawieni sobie uczniowie, nie
> spodziewali się nawet kontroli. Skoro położyli opierającą się dziewczynę na
> ławce, rozebrali ją...To trwało. To nie było rozrzucenie książek,
przewrócenie
> ławki. Wcale się nie bali kontroli. ONI NIE SPODZIEWALI SIE, ZE KTOS ZAJRZY !

Dawno, dawno temu kiedy chodziłam do szkoły też zdarzało się, że zostawalismy w
klasie sami. Od razu robił się wielki rumor - wszyscy gadali, krzyczeli - i
najczęściej kończyło się to na interwencji jakiegos nauczyciela z klasy obok.
Tutaj hałas musiał być ogromny. I co? Wszyscy w tej szkole ogłuchli? A może
wszyscy nauczyciele poszli sobie na spotkanie, a dzieci w całej szkole
zostawili samym sobie? Dziwne w tym kontekście wydaje mi sie tłumaczenie
nauczycielki, że poprosiła koleżankę z klasy obok o zaglądanie do jej sali.

[mamalgosia]

agrescik75 napisała:

Dziwne w tym kontekście wydaje mi sie tłumaczenie
> nauczycielki, że poprosiła koleżankę z klasy obok o zaglądanie do jej sali.

Z tego co słyszałam, to nauczycielka legalnie załatwiła sobie wyjście (nie
wiem, jaka była przyczyna, przypuszczam, że nie pójście po mleko do sklepu
tylko może rzeczywiście coś pilnego) - nie poprosiła kolezankę, tylko zgłosiła
dyrektorowi. To jest różnica.

[agrescik75]

Z wypowiedzi dyrektora wynika coś innego:
"- Klasa nie powinna zostać bez opieki - przyznaje dyrektor. - Nauczycielka
języka polskiego miała w tej klasie dwie lekcje. Na pierwszej wyszła na apel.
Jej obowiązkiem było poproszenie innego nauczyciela, który prowadził lekcje w
sąsiedniej sali, żeby co jakiś czas zajrzał i sprawdził, jak sprawuje się
klasa. Nie wiem, czy to zrobiła."
W paru miejscach pojawiła sie informacja, że nauczycielka prosiła o opiekę
kogoś z klasy obok.
Pomijając jednak czy faktycznie to zrobiła, czy nie, to nadal dziwne wydaje się
niereagowanie kogokolwiek.
Jeśli (teoretycznie) mam lekcję w jakiejś klasie i słyszę, że zza ściany
dobiega dziki wrzask to reaguję, a nie olewam sytuację bo nikt mnie o to nie
poprosił.

A poza tym.... nie ma legalnego wyjścia nauczyciela z lekcji i pozostawienia
uczniów bez opieki.

serwisy.gazeta.pl/kraj/1,34397,3702122.html

[mamalgosia]

agrescik75 napisała:

> Z wypowiedzi dyrektora wynika coś innego:
> "- Klasa nie powinna zostać bez opieki - przyznaje dyrektor. - Nauczycielka
> języka polskiego miała w tej klasie dwie lekcje. Na pierwszej wyszła na apel.
> Jej obowiązkiem było poproszenie innego nauczyciela, który prowadził lekcje w
> sąsiedniej sali, żeby co jakiś czas zajrzał i sprawdził, jak sprawuje się
> klasa. Nie wiem, czy to zrobiła."
Bzdura!! Dyrektor się miga jak nie wiem! No to się teraz zdenerwowałam!! Co za
palant! Jak jest apel i nauczycielka ma na nim być, to ON musi zapewnić klasie
opiekę. Myślałam, że miała jakąś prywatną sprawę.
Ależ moja nieprzyjaźń z dyrektorami szkół się pogłębiła


> W paru miejscach pojawiła sie informacja, że nauczycielka prosiła o opiekę
> kogoś z klasy obok.
No to fajnie, że prosiła. Ale to była tylko i wyłącznie jej dobra wola, a
zaniedbanie dyrektora.


> Pomijając jednak czy faktycznie to zrobiła, czy nie, to nadal dziwne wydaje
się
>
> niereagowanie kogokolwiek.
To tak, oczywiście



> Jeśli (teoretycznie) mam lekcję w jakiejś klasie i słyszę, że zza ściany
> dobiega dziki wrzask to reaguję, a nie olewam sytuację bo nikt mnie o to nie
> poprosił.
A wiesz, ja też reagowałam. We wrześniu. Ale jak dzikie wrzaski pojawiają się
codziennie, na każdej lekcji, to przestajesz reagować


>
> A poza tym.... nie ma legalnego wyjścia nauczyciela z lekcji i pozostawienia
> uczniów bez opieki.
>
Legalne wyjście może być. Nie może być pozostawienia dzieci bez opieki.


> serwisy.gazeta.pl/kraj/1,34397,3702122.html

[agrescik75]

> Bzdura!! Dyrektor się miga jak nie wiem! No to się teraz zdenerwowałam!! Co
za
> palant! Jak jest apel i nauczycielka ma na nim być, to ON musi zapewnić
klasie
> opiekę. Myślałam, że miała jakąś prywatną sprawę.
> Ależ moja nieprzyjaźń z dyrektorami szkół się pogłębiła


Sam też chyba doszedł do tego wniosku, bo podał się do dymisji.

[kulinka3]

Polecam lekturę dzisiejszego "Dziennika".
Są bardzo ciekawe opinie dotyczące sprawy gdanskiej( mi.Lwa Starowicza i
prof.Nalaskowskiego) i przerażający artykuł o codzienności polskich gimnazjów.

[samboraga]

piszecie o szkole, że to problem szkoły, wychowania, możliwości edukacji...
a to chyba problem szerszy, społeczeństwa - braku kontroli społeczenej, tego, że
wszyscy boją się takich wyrostków, wystarczy, że trzech takich idzie całą
szerokością chodnika...to od takich 'drobiazgów' zaczyna się przekazywanie
młodszym, słabszym, dzieciom, że 'nic nie można poradzić', że dorosłym nie ma co
ufać, bo sami się boją

Mamałgosiu, naprawdę jest teraz obowiązek edukacji do 18 r. ż.? myślałam, że do
15-16, jak dawniej

[mamalgosia]

samboraga napisała:


> wszyscy boją się takich wyrostków, wystarczy, że trzech takich idzie całą
> szerokością chodnika...to od takich 'drobiazgów' zaczyna się

czy ja wiem, cyz to taki drobiazg... Jeden z nich jest prawdopodobnie
silniejszy niż Ty, a co dopiero trzech. Chciałąbyś takich spotkać wieczorem na
ulicy?


> Mamałgosiu, naprawdę jest teraz obowiązek edukacji do 18 r. ż.? myślałam, że
do
> 15-16, jak dawniej
Naprawdę.

[samboraga]

właśnie...tak sobie zażartowałam, że to drobiazg((
pewnie, że nie chcę spotkać!
ale ten nasz strach świetnie wychwytują dzieci((
wylejesz takiego młodego bandytę ze szkoły, więc szkoła niby bedzie wolna, a on
stanie na ulicy za rogiem, przy szkole...więc dla prześladowanego dziecka to
będzie żadna zmiana...

Mamałgosiu, jeszcze tylko dodam, że podziwiam Cię za reakcję w sprawie tej
uczennicy, nawet nie wiesz jak bardzo

[mamalgosia]

Podziw nieuzasadniony.
Ale skoro poruszyłaś problem wywalenia ze szkoły, to ja znowu się wypowiem.
Napisałaś, że szkoła niby będzie wolno, ale dla prześladowanego dziecka żadna
zmiana, bo wywalony stanie za rogiem. Pewnie to prawda, ale ja uważam, że
jednak zmiana by była - przynajmniej w szkole można by czuć się bezpiecznym.
Jasne, że nie załatwi to porachunków pozaszkolnych - ale w obecnej sytuacji
jest problem i w szkole i poza nią - a tak byłby tylko poza nią.
Osobiście jestem za relegowaniem ze szkoły uczniów, którzy własnie takie rzeczy
robią. W szkołach elitarnych właśnie tak się robi. W szkołach z rejonizacją nie
ma takiej możliwości. Najpierw nagana, potem przesunięcie do równoległej klasy
(co nie jest żadną karą, bo zazwyczaj ci uczbiowie tak świetnie sie bawią w
szkole, że poznawanie nowej klasy to wręcz nagroda), potem dopiero relegacja do
innego gimnazjum - ale musi się zgodzić tamten dyrektor (a on się nie zgodzi,
bo po kija mu taki ancymon), no i trzeba mu zapewnić dojazd do tej nowej
szkoły... W efekcie wszyscy się kiszą w jednym miejscu. Ze szkodą własciwie dla
wszystkich - znowu z wyjątkiem winowajcy

[samboraga]

> Jasne, że nie załatwi to porachunków pozaszkolnych - ale w obecnej sytuacji
> jest problem i w szkole i poza nią - a tak byłby tylko poza nią.

wątpię
to naczynia połączone
powiedzmy że uczeń ubliżył nauczycielce, dyrektor chce go wyrzucić - niestety,
wyobrażam sobie wahania nad tą decyzją, bo nauczycielka będzie się bała właśnie
tej sytuacji pozaszkolnej
a swoją drogą też uważam, że relegowanie to dobry pomysł - ale wtedy musiałby
zniknąć obowiązek szkolny, taki długi

mader

[mamalgosia]

mader1 napisała:
Wcale się nie bali kontroli. ONI NIE SPODZIEWALI SIE, ZE KTOS ZAJRZY

Prawda jest taka, że rzeczywiście nikt nie zajrzał, choć trwało to na pewno
dość długo. Ale nie zgodzę się z Tobą, że się nie spodziewali (co sugeruje, że
takie zachowanie nauczycieli mogło być na porządku dziennym). Znowu kwiatek z
mojego ogródka. Gdy byłam na wycieczce z moją klasą wychowawczą (II licealna),
chłopcy kupili wódkę. część zauważyłam już w sklepie, a części nie. No i upili
się - pomimo tego, że wiedzieli, że łażę wieczorem po pokojach. Co więcej -
opróżnionymi butelkami turlali po podłodze - no nie powiesz mi, że się
spodziewali, że tego nie usłyszę.
Marzenko, prawda jest taka, że młodzieży wcale nie przeraża wizja kontroli, nie
wstydzą się tego co robią, a w skrajnych przypadkach są wręcz z tego dumni.
Załóżmy, że nauczyciel wszedł w odpowiednim momencie. Uratowałby Anię, ale
sprawcom co by się stało? Nic, moja droga, NIC. Jakaś nagana, obniżenie
sprawowania (które pewnie i tak mają już obniżone) - takimi marnymi narzędziami
dysponuje szkoła. A rodzice przecież nie powiedzieliby nic gorszego niż
powiedzieli teraz - znaczy, że to takie żarty, nic takiego się nie stało.
Fatalnie, pod każdym względem fatalnie

[mader1]

Więc stało się tak, jak myslałam. Ona zabiła się z bezsilności.

Mam nadzieję, że słowa matki, rodziców tej dziewczyny to nie wyraz strachu,
bezsilości wobec sprawców. Albo lekceważenia tego, co przeżyła ich córka. Mam
nadzieję, że to akt przebaczenia, choć muszę przyznać, że we mnie takiej wiary
chyba ( nie chcę się przekonywać) nie ma. Z czasem, nie tak szybko.
W przypadku amiszów sytuacja była inna.

[maadzik3]

Mamalgosiu, masz w wielu aspektach racje i bliskie mi sa Twoje przemyslenia. Z
jednym wyjatkiem wiec bedzie o wyjatku. Gwalt nie jest aktem seksualnym. Gwalt
jest skrajnym aktem agresji nastawionym na zniszczenie drugiej osoby i w tym
aspekcie przypomina zabojstwo. Chyba nikt nie wmowi mi ze wpolzaglodzone
wiezniarki balkanskich obozow koncentracyjnych byly oszalamiajaco pociagajace.
Albo ze rytualne gwalty "za kare" - zbiorowe i publiczne w wioskach Jemenu,
Afganistanu i pewnie kilku innych muzlumanskich krajow sa aktem seksualnym -
sprawcy postanawiajac o gwalcie nawet nigdy ofiary nie widzieli. To po prostu
akt skrajnej przemocy, jak torturowanie kogos (i ten sam motyw - czyjes
cierpienie, strach i bol podnieca sprawce). I dlatego sprawcy gwaltow to dla
mnie chyba najgorszy rodzaj przestepcow. Czasem latwiej zrozumiec zabojstwo.
M.

maadziku

[mamalgosia]

jak najbardziej. Niemniej jednak nie wyobrażam sobie, że gwałtu dokonuje ktoś,
kto nie jest zainteresowany seksem

[maadzik3]

A ja tak. Zdarzaly sie gwalty przez mezczyzn na innych mezczyznach mimo ze opcji
homoseksualnej nie reprezentowal nikt (najczesciej narzedziem), zdarzaly sie
(choc ekstremalnie rzadko) gwalty popelniane na kobiecie przez inne kobiety -
wygladalo to wtedy w przyblizeniu jak opis tego zdarzenia w Gdansku. Wreszcie -
masowe gwalty popelniane na wiezniarkach czy w warunkach wojny chyba niewiele
maja wspolnego z pociagiem seksualnym skoro ich ofiary bywaja stare i
nieatrakcyjne. Tu chodzi o zniszczenie wroga, zadanie mu skrajnego cierpienia.
Oczywiscie to pewna specyficzna sytuacja, ale niestety nie az tak odosobniona.
Smutno sie robi na mysl do czego czlowiek jest zdolny(
M.

[maadzik3]

No wlasnie, a teraz jeszcze slowa ojca dziewczyny "Co sie stalo to sie nie
odstanie a my tu mieszkamy i chcemy miec dobre stosunki z sasiadami" (w tym z
rodzicami gwalcicieli. I naprawde uwazacie ze ona mogla liczyc na pomoc? Chyba
sama wiedziala ze nikt jej nie pomoze. To straszne.
M.

[addria]

Odpowiadasz na :
maadzik3 napisała:

> No wlasnie, a teraz jeszcze slowa ojca dziewczyny "Co sie stalo to sie nie
> odstanie a my tu mieszkamy i chcemy miec dobre stosunki z sasiadami" (w tym z
> rodzicami gwalcicieli. I naprawde uwazacie ze ona mogla liczyc na pomoc? Chyba
> sama wiedziala ze nikt jej nie pomoze. To straszne.
> M.

No własnie. Taka postawa rodziców wiele wyjasnia

[mader1]

Wiem, że rodzic kocha swoje dziecko. Ja swoje też kocham nad życie. Mam bardzo
duży podziw dla rodzicow tej dziewczynki.
I proszę, by moje sumienie , sumienie rodzica nie zawiodło mnie nigdy na takie
manowce :

Według relacji radia RMF w pewnym momencie z sali wyszedł adwokat, którego
wynajęli rodzice chłopców. Powiedział, że będzie dążył do tego by przekonać
sąd, że to nie chłopcy są winni tego co się stało, a szkoła i nauczyciele.

[pawlinka]

Krótko tylko... Szok.
W mojej klasie w dyskusji powiedziano dziś: "To oni, owi czternastolatkowie
mieli wiedzieć, że robią źle. My nie widzimy w tym winy nauczycieli i szkoły. W
klasie nie było przedszkolaków, których trzeba pilnować". Powiedzieli jeszcze,
że w swojej klasie czują się bezpieczni...

[samboraga]

teraz mnie powaliło do końca...to zdanie rodziców chłopców o ich braku winy, i
zdanie rodziców dziewczyny, że chcą mieć dobrosąsiedzkie stosuki...

jeszcze tylko bardzo bym chciała, by na niedzielnym kazaniu (zakładam, że są
chrześcijanami) ktoś powiedział tej społecznośći, że to ZłO...ale jakoś wątpię...

Mader, to nie jest takie piękne, jak Ci się wydaje

[addria]

Niestety, rodzicami tej dziewczynki szlachetne uczucia raczej w tym przypadku
nie kierowały, a jak się okazuje, tylko zwykła troska o WŁASNĄ pozycję w
lokalnej społeczności


forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=567&w=51004255
Wątek na ten temat z cytatami wypowiedzi rodziców.

[kulinka3]

Samobójstwo dziecka jest zawsze klęską dorosłych, także rodziców.Ta tragedia
pokazuje w jakim kryzysie jest rodzina i szkoła, niestety.

[oleswava]

Ja szczerze mówiąc, nie mogłam uwierzyć właśnie w słowa matki tej dziewczyny.
Powiedziała, że nikogo nie wini i na dobrą sprawę sama usprawiedliwiła
zachowanie tych chłopców mówiąc, że u chłopców w tym wieku takie zachowanie
jest czymś normalnym (lub coś w tym stylu, taki był ogólny sens jej wypowiedzi)-
tak w sumie uzasadniła fakt, że "nikogo nie wini". Dla mnie takie słowa to
żaden wyraz przebaczenia, ale kompletnego niezrozumienia tego przez co przeszła
jej własna córka.

W ogóle najbardziej jestem zszokowana postawą dorosłych.
Pod żadnym względem nie chcę usprawiedliwiać postawy tych chłopców, ale
zastanawiam się jacy oni mają być skoro ojciec jednego z nich z taką
zaciętością twierdził, że jego syn jest niewinny i uważał wyrok sądu za
skandal. Jeśli rodzice zarówno dziewczynki jak i tych chłopców uważają, że to
co się wydarzyło to tylko głupi wybryk, to naprawdę nie wiem w jakim świecie my
żyjemy.

Re Niestety :( (((

[mader1]

Niestety, nawet w połowie nie było to takie, jakie mi się z początku wydawało.
(((((((
Nie ma nikogo, kto by się o Nią upomniał ((((((

Następna tragedia:((

[aka21]

Właśnie usłyszałam w radiu... teraz dziewczynka, 16 lat w Elblągu, w salce
katechetycznej(

Nawet nie mogę o tym wszystkim pisać, czy naprawdę te biedne, dzisiejsze dzieci
nie mogą do nikogo wykrzyczeć tej swojej samotności? Czy naprawdę wszyscy
bagatelizują ich problemy? czy ten świat, aż tak się zmienił?

[mama_kasia]

Może dodatkowo śmierć Ani była impulsem ((

Jak przeczytałam, dziewczynka mieszkała z dziadkami.
Ojciec przebywał za granicą, a z mamą miała kontakty sporadyczne.

[aka21]

A ja się jeszcze zastanawiam nad postawami "przyjaciół" obu dziewczynek.
Koleżanka Ani wiedziała co się stało i milczała, Monika wysyłała pożegnalne
SMS-y i też nikt nie zareagował. Czy napewno jest to uszanowanie prywatności?
czy jest to zwyczajna obojętność, a może strach przed innymi, silniejszymi?
Dlaczego tak trudno jest demaskować zło?

Mamałgosiu! też gratuluję odwagi i Twojej i dziewczynki!

[mama_kasia]

A może tym przyjaciołom wydaje się, że to jest niemożliwe?
Chyba nikt do końca nie wierzy, że druga osoba może popełnić
samobójstwo. Chyba, że ktoś jest w podobnej sytuacji.
Boją się ośmieszenia, gdyby okazało się to tylko żartem?

[aka21]

To, że uwierzyć w to trudno to się całkowicie zgadzam, ale chyba taka wiadomość
jest jakimś sygnałem, że "coś" się dzieje złego. chyba takich SMS-ów nie śle
się do znajomych tylko do kogoś bliskiego i zaufanego. Może to jest szukanie
ostatniej deski ratunku...sprawdzenie, czy komuś na mnie zależy?

Piszesz, że boją się ośmieszenia - czyli znów ważniejsze to co powiedzą inni
niż dobro które może z tego wyniknąć (choć niestety nie musi!)

Przypomniała mi się wzmianka o kobiecie która uratowała życie samobójcy tylko
dlatego, ze zadzwoniła na policję, nie zbagatelizowała telefonów nękających ją
w nocy. Policja również się zaangażowała i uratowali człowieka w ostatniej
chwili....a zadzwonił do kobiety która miała numer tel taki jak jego data
urodzenia...

[mama_kasia]

Tak, to jest szukanie ostatniej deski ratunku, ale ...może nawet tak
być, że przyjaciele się zastanowią i pomyślą: pogadam z nią o tym
jutro. Coś się dzieje. ...Ale tego jutra nie ma.
To nie jest zła wola, nie obojętność. To jest może nieumiejętność
spojrzenia realnie na zło; na to, że coś złego może się stać.

Mnie martwi, jak zrobić, aby dzieci chciały z nami rozmawiać.
I jeszcze, aby umiały wczuć się w przeżycia innych, i aby nie bały się.

[nordynka1]

wiadomosci.gazeta.pl/wiadomosci/1,53600,3706584.html
to link do artykułu w którym dziennikarze piszą że w tej szkole dochodziło do
takich sytuacji częsciej, często! Dyrektor był powiadamiany. Nic nie robił.
Dziś twierdzi że nigdy się to nie zdarzało.
To po części tłumaczy obojętność obserwatorów. Ale nadal jest to straszne...

znacie pewnie ten eksperyment psychologiczny w którym ludzi oswajano z przemocą
i obserwowano ich reakcje
wiadomo wszytkim jak co poniektórzy żołnierze walczący w Iraku traktowali
jeńców..
Najgorsze wydaje mi się w tym wszystkim to, że przemoc jest oswajana do tego
stopnia do jakiego doszło u mnie w Gdańsku, nie w warunkach wojny, ale zwykłego
codziennego życia.

[nordynka1]

wiecie co, myślałam że w tej historii już nic więcej mnie bardziej nie zasmuci
niż to co już wiemy, ale jednak...
w dzisiejszym Dzienniku Bałtyckim jest rozmowa z psychiatrą i seksuologiem
pracującym w szpitalu, w tekście jest także informacja o tym, że w internecie
pojawiły się pytania, czy gdzieś można zobaczyć zdjęcia jakie wtedy robiono
komórką..to jest dla mnie niewyobrażalne, mój mózg nie umie tego ogarnąć i
przyjąć (((

[aszlan]

Nie wiem jakiego użyć słowa, ale jestem podbudowana, że ten pogrzeb tak
wyglądał. Arcyb. Gocłowski, powiedział m.in. "To co się stało było złem. Ania
wolała śmierć niż życie z poczuciem zhańbionej dziewczęcej godności. (...) Wasza
szkoła stała się słynna w całej Polsce, ale nie z sukcesów (..) tylko z powodu
klęski. Chciałabym abyście z tej klęski wyciągnęli wszyscy właściwie wnioski.
Nie możemy nie dostrzegać zła!"
Moim zdaniem, to bardzo ważne słowa, skierowane do rodziców Ani (których
wypowiedzi są też przytaczane w tym wątku), jak i a może przede wszystkim do
sąsiadów. Mam nadzieję, że w niedzielę to samo powtórzy proboszcz miejscowej
parafii, zwłaszcza w kontekście przytoczonych niżej słów brata jednego z
chłopaków "widziałem ten film, bo to był mój telefon (...) ale to nie koledzy z
klasy ja zabili, mój brat jest niewinny, on nic nie zrobił. Oni ja tylko tak
dziwnie dotykali, a on tylko nagrywał film".
No i jeszcze o postawie rodziców, która można tłumaczyć wieloma czynnikami
(środowisko, szok, predyspozycje indywidualne), nijak się ma to jednak do
przebaczenia, oni nie przecież nie przebczają sprawcom, bo ich nie obwiniają.

[samboraga]

dziękuję, że napisałaś, ja już nie miałam sił śledzić dalszego ciągu, co
wiadomość to gorsza(
cieszę się, że arcybiskup osobiście włączył się w całą sprawę i stanął na
wyskości zadania, że znalazł się ktoś, kto stanął w obronie prawdy, pokrzepiające

[maadzik3]

Przyzwolenie na przemoc jest jednym z najgorszych bledow spolecznych i dla ,mnie
strasznym grzechem. Prowadzi do eskalacji okrucienstwa bez refleksji. Wykazano
to juz wielokrotnie seria eksperymentow psychologicznych (np. takim w ktorym
czesc studentow miala udawac wiezniow a czesc straznikow - zaplanowany na 6
tygodni eksperyment trzeba bylo przerwac po dwoch bo przemoc tak sie nasilila -
wsrod studentow jednej uczelni wiedzacych ze biora udzial w eksperymencie!!!! Na
pewno wczesniejsze milczace przyzwolenie nauczycieli wiele wyjasnia i jest
znacznie gorszym zaniedbaniem niz wyjscie nauczycielki gdzies na lekcji. Gdyby
wczesniej reagowano i konsekwentnie tepiono przemoc nie staloby sie pewnie nic
strasznego((
M.