Ich Droga

[mader1]

Droga naszych dzieci...
Trochę mamy wpływ na to, jaką pójdą drogą. od małego mowi się im coś na ich
temat. I one to słyszą czy czują . Mówi się " to humanistka", "jakie Ty
piszesz świetne wypracowania - zostaniesz pisarką" albo " jesteś kłotliwa jak
babcia"... " weź się do nauki, bo rowy będziesz kopać".
Dokonują w pewnym momencie wyboru. Rodzicom często wydaje się, że jest on
zupełnie chybiony - " jaki z niego będzie ekonomista ?!"
Jak myślicie, na ile powinniśmy determinować te wybory naszych dzieci, na ile
pilnować się z głośnym ocenianiem, podpowiedziami... ?
Czy powinniśmy ?

[imbirka]

Pierwszy post na tym forum, i od razu taki osobisty…ale uderzyłaś w moje czułe
miejsce, Mader…Mam w pamięci czas, gdy zastanawiałam się nad studiami, i
później, gdy już w trakcie chciałam je zmienić…Studiowałam nauki społeczne, i
mogłam zająć się badaniem takiej dziedziny życia społecznego, jaka mnie
fascynowała, i dzisiaj zawodowo to robię – więc jakaś część moich planów się
spełniła. Ale wtedy poczułam, i dzisiaj nadal czuję, powołanie do tego, aby tego
kawałka rzeczywistości nie badać, ale w nim pracować. Dziś żałuję, że nie
przerwałam studiów, nie poszłam do tej innej szkoły…Kilka ważnych dla mnie osób,
dorosłych, nie rozpoznało, że trzeba mnie wesprzeć, dodać otuchy, dać mi siłę,
abym umiała podjąć taką decyzję, a wręcz przeciwnie, odwodziło mnie od niej,
głównie ze względu na to, że ten zawód nie ma specjalnie dużego prestiżu. Byłam
młodą dziewczyną, chwiejną, rozedrganą, taką zagubioną…Oczywiście, niby wciąż
mogę to zmienić, pójść na nowe studia, ale skończyłam już 30 lat, mam swoje
życie, różne zobowiązania, kredyt mieszkaniowy do spłacenia, razem z mężem nie
wyżyjemy z jednej pensji, a taka decyzja oznacza stanie się znów na kilka lat
studentką, potem konieczność zdobycia praktyki i doświadczenia, i pracę na
własny rachunek, w niesprzyjających akurat dla tego zawodu okolicznościach…To
jest trudne, płaci się w życiu za podjęte decyzje, ale za te niepodjęte także.
Więc teraz, wracając do Twojego pytania, Mader, myślę sobie, że najważniejsze
jest wspieranie w odnajdywaniu ścieżki, która dla młodej osoby jest mało
wyraźna, ale gdzieś jest. Nie ocenianie, nie determinowanie wyborów, nie
etykietowanie i definiowanie dziecka poprzez jakieś jego określone umiejętności.
Warto też poznawać i czytać o bardzo różnych zawodach. Trzeba opowiadać dzieciom
o miejscach, w których się pracuje, że czasami robi się rzeczy ciekawe, a czasem
nudne, że są różni szefowie, różne formalności itd. Świat się bardzo zmienił,
mnogość zawodów jakie można wykonywać jest nieograniczona. Ten „ekonomista” może
pracować w banku, w organizacji pozarządowej, w szkole, mieć własną firmę i
sprzedawać klamki do drzwi, i tysiąc innych opcji. Warto też mówić, że nasze
wybory nie są ostateczne, że można przeczekać rok po maturze, jeśli potrzeba
przestrzeni na decyzję, że studia można zmienić…A najważniejsze, to nie ukazywać
pewnych ścieżek życia jako oczywistych – znów mój przykład byłam najstarszą
siostrą, zaradną, opiekuńczą, byłam socjalizowana na matkę i żonę. Gdy miałam
17, 18 lat dla mnie droga kobiety była oczywista i ograniczała się do wyjścia za
mąż i urodzenia dużej liczby dzieci, nie sądziłam, ze może być inaczej. Potem
odkryłam, że mam powołanie do innych rzeczy, a potem okazało się, że nie jestem
mamą, i być może nigdy nią nie będę. I jeszcze jedno – myślę, że równie ważne
jak umiejętności i talenty ważne jest odkrycie, co jest pewnego rodzaju siłą
napędową naszych działań. Dla mnie na przykład to jest bunt, niezgoda na świat,
to mną kieruje, bez względu na to, jaki zawód bym wykonywała.

[mader1]

Jak myślisz, czy Twoje otoczenie, Twoi rodzice nie byli świadomi, że nalezy
Cię wesprzeć w Twoich pragnieniach ? Czy jedynie chodziło o prestiż ?
Przyznam, że był taki moment, gdy wydawało mi się, że będę robić coś, co było
bardzo mało płatne, ale byłoby jakimś spełnieniem moich marzeń - w dziedzinie
zawodowej , ale i rozwoju. Okoliczności, a wśród nich brak wsparcia, a nawet
pewne obciążenia związane z rodziną trochę zdecydowały " za mnie".
Ale wtedy byłam przekonana, że będę miała jedynie jedno dziecko.
Ku swojemu zaskoczeniu mam troje.
Jezeli to była " zamiana", to godziwa
O dzieciach bałam się myśleć - nie pozwalałam sobie mysleć, że mogłoby być ich
więcej

[imbirka]

mader1 napisała:
> Jak myślisz, czy Twoje otoczenie, Twoi rodzice nie byli świadomi, że należy
> Cię wesprzeć w Twoich pragnieniach ? Czy jedynie chodziło o prestiż ?

Tamten zawód jest bardzo trudny, wiąże się często z balansowaniem między czyimś
życiem i śmiercią, i dopiero od kilku lat ma jakieś perspektywy, wtedy to byłoby
przejście ze studiów na UW do zawodowej, policealnej szkoły. Nikt wtedy nie
wyobrażał sobie nawet, że w tym zawodzie będzie jakaś przyszłość, doktoraty itp,
a teraz jest to możliwe. To były czasy, kiedy jeszcze nie przypuszczaliśmy jak
bardzo niektóre sfery życia się zmienią, choćby z powodu dostosowania się do UE.
Ale masz rację, nie byli do końca świadomi...mieliśmy w ogóle problem z
komunikacją, ale to temat na inny wątek. Nadrabiamy to teraz, gdy jestem
bardziej ich partnerem w różnych sprawach, a nie dzieckiem

> Ale wtedy byłam przekonana, że będę miała jedynie jedno dziecko.
> Ku swojemu zaskoczeniu mam troje.
> Jezeli to była " zamiana", to godziwa
No właśnie, to jest to Twoje szczęście U mnie kilka "tęsknot" jest
niezaspokojonych, i z tym jest tak trudno żyć.

[mama_kasia]

Dopiero co wczoraj, po kangurze matematycznym, powiedziałam o
synu do męża: "matematyka to z niego nie będzie" Śmieję się,
ale niestety mam sobie dużo do zarzucenia. Syn jest świetny
z matematyki, szybko myśli, ale popełnia głupie błędy (też
taka jestem), a ja mu - niby żartem - dowalam Staram się, pilnuję
siebie... Przeciez nie chodzi o to, aby był w tym świetny.
Liczy się , ze poszedł, że sprawiło mu to radość, że pomyślał,
pomęczył szare komórki. on był zadowolony, a matka ...bezsensownie
przeżywa
Ważne jest, aby dzieciom się przyglądać, aby wyłapywać ich umiejętności,
zdolności, talenty. Trzeba im o nich mówić. Ale przecież nie jest tak,
że to dziecko ma tylko jedną umiejętność. To często jest wiele spraw.
Nie mówię tu np. o konkretnych zdolnościach plastycznych, czy matematycznych,
ale o takich pozytywnych cechach charakteru, o szczególnych cechach
charakteru. Trzeba im to ukazywać i razem(!) zastanawiać się nad
kolejnymi wyborami. To coraz bardziej będą ich wybory. I myślę, że
właśnie do tego, do samodzielnych wyborów ich wychowujemy.

[zuzanna56]

A mój nie zapisał się na Kangura bo stwierdził że jest głupi!
Jest bardzo dobrym uczniem (III klasa), wszystkie zadania robi na maxa lub
prawie ale w siebie nie wierzy.

[mader1]

u mnie też były kangurki. Wcale nie przejmuję się wynikami . To była taka
zabawa - trening.
Moje dzieci są bardzo zdolne i niegłupie. ich gorsze wyniki głównie polegają na
pomyłkach i to głupich pomyłkach. to jest kwestia nie inteligencji, a rozwoju
emocjonalnego, rozproszenia. To wcale nie przeszkadza w rozwoju intelektualnym.
Najważniejsze, żeby nie stacić kreatywności, świeżości spojrzenia. Z pomyłek
tak czy inaczej się wyrasta. To im mowię, a one czekają szalenie
zniecierpliwione, szczególnie starsza
Ale potrafię coś palnąć, zupełnie niechcący

[mama_kasia]

Syn ma bardzo fajną matematyczkę, która mówiła właśnie, że z
pomyłek wyrośnie, że to kwestia dojrzałości emocjonalnej
Także potwierdzam, co napisałaś

kangur

[mamalgosia]

To już chyba jeden z nielicznych konkursów, który nie jest skorumpowany

[zuzanna56]

A inne są???

[mamalgosia]

zuzanno, niestety bardzo.
Np. konkursy w katowickim Pałacu Młodzieży - wygrywają grupy, które właśnie tam
mają kółka przedmiotowe (raz nawet się chcwalili, że znali wcześniej pytania).
Olimpiady: biologiczna i jęz. polskiego ponoć fatalne pod tym względem. Przykre
to okropnie, czego te dzieci mają się uczyć widząc to wszystko (a widzą)

[mamalgosia]

mama_kasia napisała:

> Syn jest świetny
> z matematyki, szybko myśli, ale popełnia głupie błędy (też
> taka jestem)

Jesteś świetna z matematyki i szybko myslisz? No, no, zaimponowałas mi

[mama_kasia]

Aleś mnie tu przyłapała Do mnie odnosi się
"popełniam głupie błędy" ! Ale lubię matematykę
i lubię zadania typu "kangurowego", ale myślę coraz wolniej.
Głupie błędy w matematyce to była moja pięta achillesowa.
Miałam koleżankę, z którą rywalizowałam. Jak ona szybko
myślała... Musiałam włożyć więcej pracy w to, co jej przychodziło
tak łatwo. Ale praca opłacała się

[mamalgosia]

czyli raczej "wolnomyślicielka"
A kangura ja też lubię. Nie ma w nim przegięcia, bo w olimpiadach to czasem
pytania dla studentów - nie wiem, po jakiego diabła

[samboraga]

staram się w tym 'naznaczaniu' dziecka pilnować (ale i tak chlapię
mimowolnie), ale czasami trudno odróżnić, nie wpaść w pułapkę, czy to nasze
słowa je zdeterminują, czy nasze słowa odkryją coś, czego nie wie o sobie, a co
jest wartościowe
zauważylam też, że mój syn czuje się podbudowany, gdy wyjdzie jakieś
podobieństwo jego do kogoś z rodziny, i w sferze zainteresowań, talentów,
skłonności - czuje się taki...wzmocniony
natomiast wytykanie wad czasami funkcjonuje w naszej rodzinie jak rodzinny żart
'no tak, jak głodny to zły jak mamusia' i wszyscy, łącznie z wymienionymi
głodomorami, mają powód do śmiechu

[kasiamaga]

Miałam napisać już w piątek, ale czasu brakło... A potem była sobota i
pojechaliśmy na narty. Akurat były zawody klubowe i moje dzieci zajęły w nich
ostatnie miejsca w swoich grupach Były mocno nieszczęśliwe, mimo moich
zapewnień, że i tak byli wspaniali - wielu w ogóle nie przyjechało na zawody,
bo było paskudnie po prostu. A oni wstali dzielnie w sobotę, mimo deszczu, już
o 6.30 rano i mieli odwagę zjechać na nartach po resztkach śniegu. Niewiele
pomogło. A potem była niedziela i kazanie na mszy dla dzieci. Ksiądz powiedział
mniej więcej coś takiego (w części "do rodziców"): "jeżeli Wasze dzieci
wygrywają zawody, postawcie im lody. Jeżeli przegrywają - postawcie im lody tym
bardziej. Jeżeli przynoszą ze szkoły piątki, gratulujcie im. Jeśli przynoszą
jedynki, przytulcie je mocno" No i co... No i były lody, oczywiście i dzieciaki
o wiele szczęśliwsze I myślę, że to właśnie o to chodzi. Żeby przy nich być
ze swoją akceptacją. Znajdą własną drogę, a my musimy im w tym towarzyszyć. To
strasznie trudne, wiem na pewno, ale jeśli będą mogły na nas liczyć, musi się
udać.

[mamalgosia]

Oczywiście, że nasze dzieci muszą iść własną drogą. Pod warunkiem, że będzie
ona przebiegała wytyczonym przez rodziców szlakiem

A tak serio, to przeczytałam gdzieś, że dzieci są nam wypożyczone tylko na
jakiś czas, a nie dane. Warto o tym pamiętać.

[my-cha]

> Jak myślicie, na ile powinniśmy determinować te wybory naszych dzieci, na ile
> pilnować się z głośnym ocenianiem, podpowiedziami... ?
> Czy powinniśmy ?

Z wiekiem to coraz trudniejsze.
Jak pomagać rozeznać dziecku jego drogę, jak być przy wybieraniu kolejnej
szkoły, kierunku studiów. Nie naciskać na to, co do mnie przemawia, ale odnaleźć
to do czego ma najbliżej?

Jeszcze te studia to jakoś klarują się pomału, wiadomo ze ściśle i technicznie,
no nic tylko politechnika, a co konkretnie to już mniejszy ból głowy.
Ale liceum? Co doradzić humanistce, artystce (muzyka i rysunek,
wiersze),zainteresowanej może biologią a może chemią ale mocnej myśleniu
matematycznym?

I dzisiejsza odpowiedź:
>Bóg jest dla nas ucieczką i mocą:
>najpewniejszą pomocą w trudnościach.
Ale tak trudno