Propozycja pierwszej komunii inaczej

[mamago1]

Witam!
Chciałabym zebrać opinię na temat pomysłu jaki zrodził się w mojej głowie, na
temat pierwszej komunii. Mam dwie córki w wieku 2 i 5 lat. Komunia święta
jest więc jeszcze przed nimi. Pomyśłam, że bardzo fajnie by było, jakby I
Komunia udzielana była na takiej samej zasadzie jak chrzest. Tzn., rodzice
przyprowadzali by dziecko (oczywiście wcześniej przygotowane w domu czy na
religii) do kościoła i razem z nim podczas jednej z niedzielnych mszy św.
przystępowali do komunii. Moim zdaniem uczyniłoby to, to święto bardziej
kameralne, rodzinne. Nie trzeba by było uciszać i uspokajać dzieci siedzących
w ławkach. Zniknęło by może to całe zamieszanie wokół I komunii, spory
rodziców o stroje i inne formalności a pozwoliło by dziecku i rodzicom skupić
sie na sednie sprawy

Mam jeszcze jeden pomysł, mniej radykalny i bardziej możliwy na tą chwilę do
zastosowania w kościele , to aby w ławkach razem z dzieckiem siedzieli
rodzice. Tzn.: rodzic-dziecko-rodzic. Byłoby ładniej, rodzinniej, i też
niebyłoby problemu z rozbrykanymi dziecmi w ławkach. Oczywiśie dzieci, które
nie mają obydwóch rodziców, mogłyby być z chrzestnym lub innym członkiem
rodziny.
Ten właśnie drugi sposób zamierzam zaproponować kiedy moja córka będzie szła
do I Komunii. Bo zdaję sobie sprawę, że pierwszy pomysł jak na razie jest
zbyt radykalny, choć kto wie...

Gosia

[dorotkak]

dokladnie tak wygladala I Komunia Sw mojego malego kuzyna
tzw kazde dziecko siedzialo w osobnej lawce ze swoimi rodzicami, podchodzac do
Komuni razem z nimi, klekajac miedzy nimi, kazda rodzina podchodzila osobno,
dzieci ubrane byly w alby, mozliwe jest to do przeprowadzenia tylko w kameralnym
gronie - tam byla jedna klasa okolo 20 osob - szkola prowadzona przez siostry
zakonne
zaraz po tej Komunii moj wujek zmarl i myslalam sobie co by czul moj kuzyn,
gdyby on byl bez taty a wszystkie dzieci z rodzicami... dodatkowo co z osobami,
ktorych rodzice nie moga przystapic do Komunii (np brak slubu koscielnego)

[barbie-torun]

u córy dzieci było ok. 30
są 4 rzędy ławek
2 środkowe: pierwszy rząd- po 3 dziewczynki
drugi rząd- po 3 chłopców

2 skrajne rzędy dla rodziców po 4 osoby w ławce, karteczki z nazwiskami dziecka,
dziadkowie i chrześni w tylnych ławkach

w środkowych rzędach czyli ławki za dziećmi siedzieli księża i katechetki a
dalej reszta rodzin,
wszystko ustalone, żadnych wyjść pod ołtarz, kamerzysta i fotograf zaproszeni
na mszy,
a we wtorek po mszy, grupowe zdjęcia z ksiedzem proboszczem i dziećmi oraz
wreczenie pamiątek-obrazek w ramce za szkłem i zdjęcie z momentu przyjęcia pana
Jezusa,
w czwartek wystawka w salce parafialnej zdjęc z całej ceremonii ok. 100 zdjęc,
koperty do fotografa, można zamawiać według numerów zdjęć, odbiór po tygodniu
też w salce

rodzice mogli sami robić zdjecia z dziećmi i ksieżmi przed kosciołem na
powitaniu albo po ceremonii

córka miała w domowej parafii nie szkolnej jako jedyna z klasy
do tego w innym terminie i ominął ją wyjazd 3 dniowy w Bory Tucholskie
do Tlenia na super wycieczkę planowaną od roku

ale co się nie robi dla Jezusa
jak coś mi się pzrypomni to dopiszę

[mama_kasia]

Pomyśłam, że bardzo fajnie by było, jakby I
> Komunia udzielana była na takiej samej zasadzie jak chrzest. Tzn., rodzice
> przyprowadzali by dziecko (oczywiście wcześniej przygotowane w domu czy na
> religii) do kościoła i razem z nim podczas jednej z niedzielnych mszy św.
> przystępowali do komunii.

To jest i moje marzenie

Udało nam się je trochę zrealizować, gdy syn miał komunię. Jeszcze
wtedy nie wyszła instrukcja, która wyraźnie nie pozwala (chyba, że
w wyjątkowych sytuacjach) na "urządzanie" I komunii w Wielki Czwartek.
Z drugiej strony to właśnie nie było urządzane. Chłopców było
pięciu i po prostu w czasie udzielania komunii podeszli razem z
rodziną. Naszego syna prowadził tata, a ja szłam za nim. Było uroczyście
(bo Wielki Czwartek) i normalnie.
Z przerażeniem myślę o przyszłorocznej komunii córki. Co zrobić, aby
zachęcić innych rodziców do normalności? Chciałabym, aby ten dzień
był normalną świętą niedzielą. Sama niedzielna msza ma w sobie tyle
bogactwa, że nie warto zacierać jej często płytkimi dodatkami.

[samboraga]

> Z przerażeniem myślę o przyszłorocznej komunii córki. Co zrobić, aby
> zachęcić innych rodziców do normalności? Chciałabym, aby ten dzień
> był normalną świętą niedzielą.

ja też o przyszłorocznej pierwszej komunii myślę z przerażeniem, ale raczej, że
nie uda się odczuć wyjątkowości tej chwili... co dla Ciebie Mamo Kasiu jest
'normalnością'? i co to sa płytkie dodatki?

ja mam marzenie, aby tych dzieci nie było tak dużo, bo się wtedy faktycznie
wiele gubi, ale z drugiej strony rozważaliśmy, z pewnych, poza kościelnych,
powodów przełożenie komunii o rok (albo na inny, indywidualny termin) i syn
prawie się popłakał, bo on chce 'ze wszystkimi', to trochę jak pokoleniowe
przeżycie czegoś ważnego (i tu ważne i trudne zadanie rodziców, by tym czymś
ważnym nie była 'komórka' czy 'komputer' - ale to inny temat)

też bym chciałą, aby rodzice byli bliżej dziecka w tej szczególnej chwili, ale
nie jestem za tym, aby to było takie zupełnie tylko rodzinne święto (jak chrzest
właśnie), podczas zwykłej niedzieli

[mama_kasia]

Normalnością jest dla mnie pełna msza; tak jak u nas wygląda na sumie
w niedzielę: wejście procesyjne, kadzidło, ewangeliarz, komentarz do
czytań, prcesja z darami i oczywiście to, co jest zawsze
Płytkie dodatki dla mnie w tym momencie to: podziękowania, wiersze,
które mówią dzieci, kwiatki przynoszone przez dzieci, czyli to
wszystko, co nie należy do liturgii. Myślę, że te nieliturgiczne
dodatki zacierają znaki. Nie są oczywiście w stanie ich całkowicie
zasłonić, ale jednak wprowadzają niepotrzebne zamieszanie.

[isma]

mama_kasia napisała:

> podziękowania, wiersze,
> które mówią dzieci, kwiatki przynoszone przez dzieci, czyli to
> wszystko, co nie należy do liturgii.

Czyli tzw. witaczki.
Wlasnie m.in. dlatego w Wielki Czwartek w mojej parafii zwiedlam - liczba
witaczek plci obojej byla rekordowa ;-(((.

Ars celebrandi

[isma]

Dwa fragmenty z adhortacji Sacramentum caritatis -

pierwszy, m.in. jako pendant do tego, co celebrujemy: czy Eucharystie, czy
kaplanstwo, i co wobec czego jest sluzebne:

"Kościół w swym nauczaniu stwierdza, że Święcenia kapłańskie są warunkiem
koniecznym dla ważności celebracji Eucharystii[71]. W rzeczywistości, „w
służbie eklezjalnej wyświęconego kapłana jest obecny w swoim Kościele sam
Chrystus jako Głowa swojego Ciała, jako Pasterz swojej trzody, Arcykapłan
odkupieńczej ofiary”[72]. Niewątpliwie wyświęcony kapłan „działa także w
imieniu całego Kościoła, gdy zanosi do Boga modlitwę Kościoła, a zwłaszcza, gdy
składa Ofiarę eucharystyczną”. Dlatego konieczne jest, by kapłani mieli
świadomość, że cała ich posługa nigdy nie powinna wysuwać na pierwszy plan ich
samych lub ich opinii, ale Chrystusa. Każda próba stawiania siebie w centrum
celebracji liturgicznej sprzeciwia się tożsamości kapłańskiej. Kapłan przede
wszystkim jest sługą i winien ciągle starać się być znakiem, który jako
posłuszne narzędzie w rękach Chrystusa, odsyła do Niego. Wyraża się to
szczególnie w pokorze, z jaką kapłan przewodzi liturgii, w posłuszeństwie wobec
obrzędu, służąc mu sercem i umysłem, unikając wszystkiego, co może sprawiać
wrażenie niestosownego stawiania siebie na pierwszym miejscu. Polecam zatem
duchownym, by zawsze pogłębiali świadomość własnej posługi eucharystycznej jako
pokornej służby wobec Chrystusa i Jego Kościoła. Kapłaństwo, jak mawiał św.
Augustyn, jest amoris officium - urzędem dobrego pasterza, który ofiaruje swoje
życie za owce (por. J 10, 14-15)."


i drugi, o prostocie znakow i niestosownosci dodatkow:

"Szacunek dla ksiąg liturgicznych oraz dla bogactwa znaków
40. Podkreślając znaczenie ars celebrandi zwraca się uwagę na ważność norm
liturgicznych. Ars celebrandi winno sprzyjać rozwijaniu zmysłu sacrum i
posługiwaniu się takimi zewnętrznymi formami, które ten zmysł wychowują, jak na
przykład harmonia obrzędu, szat liturgicznych, sprzętów i miejsc świętych.
Celebracja liturgiczna przynosi pożytek tam, gdzie kapłani oraz odpowiedzialni
za duszpasterstwo liturgiczne starają się, by obowiązujące księgi liturgiczne i
stosowne normy były znane, wskazując na wielkie bogactwa Ogólnego wprowadzenia
do Mszału Rzymskiego oraz Wprowadzenia do czytań mszalnych. Zakłada się, że we
wspólnotach kościelnych są one znane i szanowane, choć bywa, że tak nie jest. W
rzeczywistości są to teksty, w których są zawarte bogactwa chroniące i
wyrażające wiarę oraz drogę Ludu Bożego w ciągu dwóch tysięcy lat jego
historii. Tak samo, dla właściwego ars celebrandi, ważne jest zwrócenie uwagi
na wszystkie formy wyrazu przewidziane w liturgii: słowa i śpiew, gesty i
milczenie, ruch ciała, kolory liturgiczne oraz paramenty. Liturgia ze swej
natury zawiera różnorodność środków komunikowania, które prowadzą do
zaangażowania się całej ludzkiej istoty. Prostota gestów i umiarkowanie znaków
przewidzianych w określonym porządku i czasie, więcej mówią i bardziej angażują
wiernych niż sztuczne, niestosowne dodatki. Czujność i posłuszeństwo wobec
właściwej struktury obrzędu wyrażają zrozumienie charakteru Eucharystii jako
niewysłowionego daru i objawiają wolę celebransa przyjęcia tegoż daru w
posłusznej wdzięczności."

[mama_kasia]

I tą adhortacją mam zamiar "straszyć" ))
Ale boję sie tego bardzo. Jak nic wyjdę na dziwadło, ale
jakie mam inne wyjście? Zrzędzić pod nosem, że mi się nie
podoba było by nie w porządku.
Zastanawiam się tylko, czy nie zacząć od siostry, która
u nas dzieci przygotowuje...

[minerwamcg]

Podchodzenie do Komunii "rodzinnie" ma i dobre i złe strony. Są ludzie, którzy
z jakichś powodów nie mogą przystępować do sakramentów. Jak będzie się czuło
dziecko, podchodząc z chrzestnymi, z dziadkami, albo z kimkolwiek z
rodzinnej "łapanki", byle nie samo, bo nie wypada?
Wiem, że katecheci mają czasem ciągoty, żeby przez dzieci wpływać na zachowanie
rodziców - osławione czarne serduszka, które mieli zanieść do domu i wręczyć
swoim rodzicom jedynacy, jako karę za nieobdarowanie ich rodzeństwem ) -
uważam jednak, że do spraw rodzinnych dobrze jest podchodzić z pewną
delikatnością.

serduszka

[mamalgosia]

No coś pięknego...
A właściwie dlaczego jedynak źle, a dwójka już dobrze? Mam dwoje dzieci, ale
może powinnam mieć siedmioro? czekam na 5 czarnych serduszek

[minerwamcg]

A, nie, czarne tylko jedynacy. Jeżeli ktoś był jednym z dwójki to malował
jakieś inne, zielone chyba... Czerwone w każdym razie przysługiwało o ile
pamiętam od trójki w górę. I potem to serduszko miało leżeć pod choinką w
szopce obok Dzieciątka. Jako memento ))

minerwa

[mamalgosia]

Jako memento obok Dzieciątka powiadasz... A Dzieciątko to miało ósemkę
rodzeństwa? Czarne serduszko dla Maryi!

[minerwamcg]

Ych, tego no... nie chcę się narazić protestantom (z Weasleyem na czele , ale
to oni twierdzą, że Maryja z Józefem mieli po Jezusie jeszcze stadko dzieci.
Więc może echa tego myślenia przeniknęły do katolickiej katechezy? ))

[a_weasley]

mamalgosia napisała:

> No coś pięknego...
> A właściwie dlaczego jedynak źle, a dwójka już dobrze?

Bo różnica między posiadaniem rodzeństwa szt. 1 a 5 jest mniejsza niż 1 a wcale.
Albo się tym jedynakiem jest, albo nie.
Osobiście wolałbym mieć rodzeństwo obojga płci i ubolewam, że rodzice obdarowali
mnie bratem, a siostrą nie. Ale ostatnio przestałem mieć do nich żal, bo wiem,
że próbowali.

luka w wiedzy

[mamalgosia]

A powiedzcie mi: jeśli by rodzic uznał, że jego dziecko jest przygotowane do I
Komunii św, wie, czym jest Hostia itp - co by się stało, gdyby faktycznie pójść
z dzieckiem i przystąpić do Komunii? Ot tak, po prostu? Nie zgłaszając nikomu?
Jakieś kary?

[magdalaena1977]

mamalgosia napisała:

> A powiedzcie mi: jeśli by rodzic uznał, że jego dziecko jest przygotowane do I
> Komunii św, wie, czym jest Hostia itp - co by się stało, gdyby faktycznie pójść
> z dzieckiem i przystąpić do Komunii? Ot tak, po prostu? Nie zgłaszając nikomu?
> Jakieś kary?
Ja od razu pomyślałam, że najpierw dziecko musiałoby iść do spowiedzi.
I zacięłoby się na formułce "Ostatni raz byłem u spowiedzi"

[minerwamcg]

Słowo daję, nie wiem. Chyba właśnie ze spowiedzią byłby problem - gdyby ksiądz
usłyszał "u spowiedzi jeszcze nie byłem" a nie była to akurat spowiedź dzieci
pierwszokomunijnych, chyba by się zainteresował.
Zastanawiam się natomiast, co powinien zrobić proboszcz, do którego przychodzą
rodzice z dzieckiem, mówią, że sami je przygotowali, proszą o egzamin i
dopuszczenie do I Komunii poza katechizacją.
Pewnie by uznał, że to jakieś dziwactwo ))

[magdalaena1977]

poczytałam sobie kodeks prawa kanonicznego i o ile przy chrzcie wymaga się
katechezy, a przy ślubie jakoś się o niej wspomina, to komunia i spowiedź
występują jako standardowe, "wielorazowe" sakramenty.

Ale jak prawnik zaproponuję taką hipotezę - a gdyby to dorosły (np. ochrzczony
przez babcię, wychowany przez tatusia ateistę, nawrócony przez narzeczoną)
podszedł nagle do konfesjonału i powiedział "jestem pierwszy raz u spowiedzi ..."
Czy ksiądz byłby go wyspowiadał czy żądałby jakichś szczególnych obrzędów ?

[isma]

Kann jest tu niezbedny )).
Ale obawiam sie, ze tu niestety moze obowiazywac jakies prawo powielaczowe typu
zalecenia konferencji episkopatu. Mam dzis luzniejszy dzien, to sie moze
wglebie.

A wlasciwie z czego wynika obowiazek spowiedzi przed Piewrwsza Komunia? No bo
zakaldajac, ze spowiedz sakramnetalna dotyczy grzechow ciezkich, to, eeeeeee,
zakladam, ze te nie sa masowo popelniane przez dzieci osmioletnie?

[isma]

Instrukcja "Redemptionis sacramentum":

87. Pierwszą Komunię świętą dzieci musi zawsze poprzedzać sakramentalna
spowiedź i rozgrzeszenie. Ponadto Pierwsza Komunia święta powinna być zawsze
udzielana przez kapłana i nigdy poza celebracją Mszy świętej. Poza wyjątkowymi
przypadkami nie jest właściwe organizowanie Pierwszej Komunii świętej w Wielki
Czwartek podczas Mszy Wieczerzy Pańskiej. Należy wybrać raczej inny dzień,
jakim może być któraś z Niedziel Wielkanocnych (od II do VI) lub uroczystość
Ciała i Krwi Pańskiej albo któraś z niedziel w ciągu roku, ponieważ niedziela
słusznie jest uważana za dzień Eucharystii. Niech do przyjęcia Komunii
świętej "nie przystępują dzieci, które nie osiągnęły używania rozumu", albo
które "proboszcz uzna za niewystarczająco przygotowane". Gdy się jednak zdarzy,
że jakieś dziecko pomimo młodego wieku zostanie uznane za wyjątkowo dojrzałe do
przyjęcia sakramentu, nie należy mu odmawiać Pierwszej Komunii, byleby zostało
wystarczająco przygotowane.

I w zwiazku z tym:
"Przy udzielaniu Komunii świętej należy pamiętać, że "święci szafarze nie mogą
odmówić sakramentów tym, którzy właściwie o nie proszą, są odpowiednio
przygotowani i prawo nie zabrania im ich przyjmowania". Stąd każdy ochrzczony
katolik, któremu prawo tego nie zabrania, powinien być dopuszczony do Komunii
świętej."

www.kkbids.episkopat.pl/dokumentypovii/rs/5.htm

[isma]

Hmmmm...
No w dekrecie Kongregacji Sakramentow (prawda, wiekowym, po prawie stuletnim)
stoi, ze

"Kongregacja Sakramentów po dokładnym rozważeniu wszystkiego, na ogólnym
posiedzeniu dnia 15 lipca 1910 r. uznała za stosowne wydać wszędzie
obowiązujące zarządzenie w sprawie pierwszej Komunii św. dzieci i następujące
przepisy:


1. Wiek rozeznania potrzebny tak do spowiedzi jak i do Komunii św. jest ten, w
którym dziecko zaczyna rozumować, tj. około siódmego roku życia, czasem nieco
później lub wcześniej. Od tego czasu zaczyna obowiązywać podwójne przykazanie:
spowiedzi i Komunii św.


2. Do pierwszej spowiedzi i Komunii św. nie jest konieczna zupełna i dokładna
znajomość nauki wiary chrześcijańskiej. Dziecko powinno jednak później w miarę
swego uzdolnienia nauczyć się stopniowo całego katechizmu.


3. Znajomość religii, potrzebna dziecku do należytego przygotowania się do
pierwszej Komunii św. jest ta, aby odpowiednio do swego rozwoju umysłowego
poznało tajemnice wiary konieczne pod utratą zbawienia, umiało odróżnić Chleb
Eucharystyczny od zwykłego i doczesnego pokarmu i w ten sposób z odpowiednią
swemu wiekowo pobożnością, mogło przyjąć Najświętszy Sakrament.


4. Obowiązek, odnoszący się do pierwszej spowiedzi i Komunii św. dziecka spada
w pierwszym rzędzie na tych, którzy sprawują nad nim opiekę, a więc na rodziców
(, spowiednika, wychowawców
i proboszcza. Według Katechizmu rzymskiego dopuszczenie dziecka do pierwszej
Komunii św. należy do ojca lub jego zastępców oraz spowiednika.


5. Ci, którzy sprawują opiekę nad dziećmi, powinni dołożyć wszelkich starań, by
po pierwszej Komunii św. częściej - a ile to możliwe nawet codziennie -
przystępowały one do Stołu Pańskiego, jak tego pragnie Jezus Chrystus i Matka
nasza Kościół św., oraz by przyjmowały
Pana Jezusa z taką pobożnością, do jakiej zdolny jest ich wiek dziecięcy.
Ponadto opiekunowie powinni pamiętać, że ciąży na nich obowiązek czuwania, aby
dzieci uczęszczały na naukę katechizmu, a w razie trudności zapewnili im inny
sposób pobierania tejże nauki.


6. Należy bezwzględnie potępić zwyczaj niedopuszczania dzieci do spowiedzi św.
lub odmawiania im rozgrzeszenia, skoro już doszły do używania rozumu. Władze
diecezjalne będą się starały, nawet przy pomocy kar kościelnych, usunąć tego
rodzaju panujący zwyczaj.
Powyższe uchwały tej św. Kongregacji zatwierdził Ojciec św. Pius X na
posłuchaniu dnia 7 sierpnia, oraz niniejszy dekret polecił wydać i ogłosić.
Wszystkim zaś biskupom nakazał, aby tenże dekret podali do wiadomości nie tylko
proboszczom i innym duchownym, lecz także wiernemu ludowi. Biskupi winni co
pięć lat, podobnie jak z innych spraw diecezjalnych, zdawać także sprawozdanie
Stolicy Świętej z zachowania tego dekretu.
Powyższym uchwałom przeciwne im nie stoją na przeszkodzie.



W Rzymie, w pałacu tejże św. Kongregacji,
dnia 8 sierpnia 1910 roku
D. Kardynał Ferrata, prefekt
F. Giustini, sekretarz

[isma]

Skomentuje: wydaje sie, ze procedura powinna byc taka, iz za przygotowanie
dzieci odpowiadaja rodzice, zas proboszcz decyduje, czy jest ono wystarczajace.

Nie moge teraz znalezc, ale pamietam takie opracowanie ks. prof. Tomasza
Weclawskiego na synod biskupow, w ktorym mowilo sie m.in. o celowosci
zastosowania rozroznienia wieku przystepowania do Eucharystii wsrod dzieci -
te, ktore nie maja wystarczjacego oparcia w wychowaniu w wierze w rodzinie ks.
prof. proponowal dopuszczac do Stolu Panskiego jak katechumenow, dopiero w
momencie, gdy osiagna ten stopien dojrzalosci spolecznej, ze same beda gotowe o
to poprosic.
To by bylo po linii mojej intuicji, ze ani katecheza w szkole (majaca wszak
dostarczac wiedzy, a nie umacniac w wierze), ani nawet przygotowanie do
sakramentu w parafii, nie moga stanowic alternatywy dla rodzinnego srodowiska
wiary i mistagogii.

[isma]

Ciag dalszy sledztwa. Wiek 8 lat w PL zostal ustalony przez KEP w 1971 r., przy
oakzji ustalenia... podstawy programowej nauczania religii. Jak dojde do tekstu
(czyli w praktyce do ksiegarni PAT, albo do jakiejs tradycyjnej biblioteki), to
doniose, czy jest to tylko zalecenie, czy oblig. Zakladam, ze zalecenie, skoro
nadal mozliwa jest wczesna Komunia sw.

patrzcie, patrzcie

[mamalgosia]

Czyli teoretycznie sprawa ma się tak, że jak uznam, że Synek wie co powinien
wiedzieć, czuje co powinien czuć, to posyłam go do spowiedzi, a potem sobie
razem w niedzielę przystępujemy do Komunii. Hmmm
Ale gdzieś się rejestruje datę I Komunii, co z tym?

[isma]

Eeee, to by chyba za dobrze bylo )). Buchniecie w mankiet proboszcza chyba
jest przy tej okazji nieuniknione.
W innym fragmencie tej instrukcji jest mowa o tym, ze proboszcz organizaauje
doroczne (albo kilka razy w ciagu roku) przystapienie dzieci do I Komunii sw.,
w ktorym biora usdziala rowniez dzieci, ktore wczesniej dokonaly tego aktu
indywidualnie.

Poza tym, ciagle szukam, czy nie ma jakiejs normy uzalezaniajacej konkretna
praktyke od decyzji biskupa (synodu diecezjalnego?). telepie mi sie po lbie, ze
w jakiejs diecezji ustalono wyzszy wiek, niz "srednia krajowa" - no wiec chyba
tez nie prawem kaduka, tylko na jakiejs podstawie.

Ale dopoki Kann nie opusci naslonecznionego tarasu u Helclow )), to, obawiam
sie, nic pewnego wiedziec nie bedziemy )).

[aka21]

Dokładnie Musi być jednak na to zgoda kapłana. Znajomi poprosili i ich syn
przystąpił wcześniej.
My robiliśmy wywiad w kurii, w duszpasterstwie dzieci (w Krakowie nie ma
niestety praktyki wczesnej Komunii Św.) i dowiedzieliśmy się, ze jest taka
możliwość, ale oni szczerze odradzają ze względu....na dobro naszych dzieci(,
bo jak będą się czuły gdy rówieśnicy pójdą do I Komunii, a oni nie? To, że już
od pewnego czasu będą korzystać z łask sakramentów eucharystii i pokuty nie
miło większego znaczenia, ważniejsi byli koledzy.
Możliwości jednak są i to nas cieszy!
Jesteśmy gorliwymi zwolennikami tej praktyki, może kiedyś i w Krakowie będzie
wczesna komunia tak jak w innych regionach? Kardynał się zainteresował
tematem Zobaczymy co będzie dalej! Nasze dzieci jeszcze małe, póki co modlimy
się i zbieramy informacje.

[isma]

Aka, skrobnij na priv szczegoly, co?

[aka21]

dobrze, tylko nie terez, może wieczorem

[aka21]

Opracowanie x prof. T. Wecławskiego na synod jest w dokumentach Kościoła na tej
stronie (nie wiem czy to całość?)
www.wczesna-komunia.com.pl/

[pawlinka]

Zatem chyba jesteśmy szczęściarzami
Nasze dziecko w niedzielę przystąpi do Pierwszej Wczesnej Komunii Świętej. Jest
zwyczajem, że rodzice siedzą z dziećmi w ławce i przystępują rodzinnie do
Komunii. Nasza katechetka stale podkreśla, że nie byłoby tej wczesnej Komunii,
gdyby nie my - rodzice. Tak naprawdę, to na nas spoczywa główny ciężar
pzygotowania, i to nie tego tylko zewnętrznego. Bez jednak wspólnoty, rekolekcji
dla rodzin, które nasza katechetka zorganizowała, byłoby ciężko. Z perwspektywy
roku widzę wartośc tego faktu. Po drugie: owszem, "wcześniacy" pochodzą z rodzin
bardziej zaangażowanych (znamy się z kościoła), z reguły pełnych, ale nie
sądzę, żeby np. samotnie wychowującej matce ktoś zabronił "wysłać" dziecko do
wczesnej Komunii. U nas będzie rodzinnie i wspólnotowo. Bardz dużo od nas zależy.
Jasne, te wierszyki też mi się nie podobają. Katechetka przygotowuje do
"zwykłej" Komunii i chyba siłą rozpędu Szczzerze mówiąc, drażnią mnie
baaaardzo te zbyteczne ozdobniki. Tutaj jest potrzebna reforma. U nas to jedyny
minus.
Katechetka podkreśla, że ma być skromnie (tradycyjne od 30 lat stroje
wczesnokomunijne), że to dopiero początek, że nie ma próbnej spowiedzi...

Braki w wiedzy...tak, czy wszyscy rodzice sa w stanie przygotować dzieci
samodzielnie? Obawiam się, ze nie.

[paszczakowna1]

Pawlinko, a czemu zdecydowaliście się na wczesną Pierwszą Komunię Świętej? Na
pewno z ważnych powodów, ale ja mam co do tej praktyki mieszane uczucia. Wydaje
mi się mianowicie, że większość dzieci nawet w wieku lat ośmiu nie jest
przygotowana do sakramentu spowiedzi (trochę żałuję, że nie przystępują do niej,
jak kiedyś, dopiero dwunastolatki, bo to dopiero jest na ogół wiek, kiedy
człowiek zaczyna myśleć nad standartami moralnymi), a cóż dopiero wcześniej.

Pamiętam, jak katechetka proponowała, by do wczesnej Pierwszej Komunii Świętej
przystąpił mój siostrzeniec (jako że szedł do niej "o czasie" jego starszy o dwa
lata brat). Na szczęscie rodzice się nie zgodzili. Piszę "na szczęście", bo
chociaż chłopiec był ponadprzeciętnie rozwinięty intelektualnie, rozwój duchowy
nie nadążał (czytaj: był wtedy kompletnie amoralny, co u sześciolatka
ostatecznie nie dziwi). Ze stroną zewnętrzną spowiedzi poradziłby sobie bez
trudu, modlitw się na pamięć nauczył, ale nie sądzę, by faktycznie rozumiał
pojecie grzechu (tzn. wiedział że coś jest zabronione, ale nie rozumiał, że złe
- i nie jestem 100% pewna, czy rozumiał to mając lat osiem). Obawiam się, że nie
jest wyjątkiem (aczkolwiek nie traktuj tego jako zarzutu - jestem pewna, że się
nad tym zastanowiliście).

dlaczego wczesniej?

[pawlinka]

Na ten temat wypowiadałam sie juz kiedyś. Proszę, tutaj link.
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=16182&w=18366207&a=20000496
Hmmmm, wiecie, że katechetka moją córkę, teraz czteroletnią (urodziny miała w
Wielką Sobotę) widzi u Wczesnej Komunii za rok? Czy to nie za wcześnie?
Nie, chociaż nie wiem dziś, czy Komunia będzie za rok czy za dwa, to będzie
zależało od nas, rodziców.
Skoro podkreślamy "normalność" tej chwili, to uważam, że to podstawowe
rozróżnienie Chleba eucharystycznego od zwykłego jest wystarczającym warunkiem
dopuszczenia do Komunii.

i jeszcze dokumenty

[pawlinka]

1. LIST DO PROBOSZCZÓW Z OKAZJI ROKU EUCHARYSTII

Watykan, dnia 8 stycznia 2005.



Kochani Współbracia w kapłaństwie!
W tym czasie, po świętach Bożego Narodzenia, chciałbym szczególnie wyrazić me
podziękowanie Wam, księża Proboszczowie. W tym roku, poświęconym w szczególny
sposób Najświętszej Eucharystii, przeżywacie w Waszych parafiach na nowo
tajemnicę Eucharystii i dajecie jej świadectwo.
"To czyńcie na moją pamiątkę" - oto prośba Jezusa, a my sprawując naszą
kapłańską służbę, uobecniamy codziennie na ołtarzu Jego Ciało i Krew w
sakramentalny sposób. Stąd możemy głosić, że "Słowo stało się Ciałem i
zamieszkało wśród nas" (J 1,14).
Okres Bożego Narodzenia jest w szczególny sposób związany z dziećmi. Bóg, który
stał się człowiekiem, Emmanuel, ukazuje się nam z obliczem dziecka. Jako
człowiek dorosły ogłosi nam Jezus, że droga do Królestwa niebieskiego prowadzi
poprzez serce dziecka. "Jeśli się nie staniecie jak dzieci, nie wejdziecie do
Królestwa niebieskiego". (Mt 18,3)

W modlitwie na Anioł Pański 6 stycznia, uroczystość Objawienia Pańskiego, Ojciec
Święty podkreślił raz jeszcze znaczenie małych dzieci w Kościele: dzieci są
teraźniejszością i przyszłością Kościoła. Mają one aktywną rolę w ewangelizacji
świata. Swoją modlitwą przyczyniają się do ratowania swiata i czynienia go lepszym.
Jak można by w tym roku poświęconym Eucharystii nie pomyśleć w szczególny sposób
o tych pierwszych adresatach katechezy w naszych parafiach - o dzieciach?
Przyjmujemy je, otoczone rodziną, przy chrzcielnicy i spotykamy je znowu
później, kiedy uczestniczą w katechizacji przygotowującej do pierwszej Komunii.
Wielki, ogłoszony przez Kościół świętym, papież Pius X, poświęcał właśnie
dzieciom wiele uwagii starań duszpasterskich. 8 sierpnia 1910 wydał dekret "Quam
singulari", ustalający, że do przyjęcia pierwszej Komunii świętej wolno
dopuszczać dzieci w wieku 7 lat.

Rozstrzygnięcie to oznaczało decydujący zwrot w duszpasterstwie dzieci: odtąd
mogły przyjmować Komunię św., otrzymawszy przedtem odpowiednie przygotowanie w
swoich parafiach, przekazujące im pierwsze i podstawowe prawdy wiary
chrześcijańskiej. Wiek przyjęcia pierwszej Komunii św. został już wtedy ustalony
na mniej więcej 7 lat, mianowicie ten wiek, w którym dziecko było zdolne
odróżnić Ciało Pańskie od zwykłego chleba.

Wraz ze Świętym Papieżem Piusem X wielu jest przekonanych, że praktyka
dopuszczania do Komunii św. od 7 roku życia przyniosła wiele łask. Ponadto nie
wolno ignorować historycznego faktu, że w pierwotnym Kościele sakramentu
Eucharystii udzielano nowo narodzonym w łączności z ich chrztem, mianowicie w
formie kilku kropel konsekrowanego wina. Przez wiele stuleci troska o właściwy,
rychły czas pierwszej Komunii św.stanowiła stały element duszpasterstwa dzieci.
Do tego zwyczaju sięgnął św. Pius X, a Jego następcy aż po naszego Ojca Św. Jana
Pawła II, zawsze i ciągle go potwierdzali.

Kanon 914 KPK ujmuje intencje Papieża w słowach: "Jest przede wszystkim
obowiązkiem rodziców oraz tych, którzy ich zastępują, jak również proboszcza
troszczyć się, ażeby dzieci, po dojściu do używania rozumu, zostały odpowiednio
przygotowane i jak najszybciej posiliły się tym Bożym pokarmem, po uprzedniej
spowiedzi sakramentalnej umocnieni tym Boskim pokarmem."

Właśnie niedawno Ojciec Święty znalazł słowa podziwu dla decyzji św. Piusa X. W
swej książce "Wstańcie, chodźmy!" pisze: Wzruszające świadectwo miłości
pasterskiej wobec dzieci dał mój poprzednik św. Pius X przez decyzję dotyczącą
pierwszej Komunii świętej. Nie tylko obniżył wiek konieczny, by móc przystąpić
do Stołu Pańskiego, z czego i ja skorzystałem w maju 1929 roku, ale także
otworzył możliwość przyjęcia Komunii św. jeszcze przed ukończeniem siódmego roku
życia, jeśli dziecko wykazuje wystarczające rozeznanie. Duszpasterska decyzja o
wczesnej Komunii świętej warta jest pochwały i przypomnienia. Przyniosła wiele
owoców świętości i apostolstwa wśród dzieci, sprzyjając także rozwijaniu się
powołań kapłańskich" (Kraków 2004, str. 83).

My kapłani, powołani przez Boga, by w jedności z naszymi biskupami strzec
Najświętszego Sakramentu Ołtarza, musimy szczególnie w dzieciach widzieć
pierwszych z tych, dla których ten wielki dar został przeznaczony - święta
Eucharystia, którą Bóg powierzył nam, kruchym glinianym naczyniom, złożył je w
nasze konsekrowane dłonie. Sądzę, że jedną z największych radości proboszcza
jest słuchanie pierwszej spowiedzi dzieci i podanie im po niej pierwszej Komunii
świętej. Im sa one mniejsze, tym pewniej można założyć, że przyjmują Chrystusa w
sakramencie w godny sposób do swego serca. Dziecko, które doszło do używania
rozumu - a dzisiaj dziecko osiąga wcześnie to stadium - jest otwarte i wrażliwe
na to Boże światło, w którym przenika do nas tajemnica miłości Boga skierowana
do człowieka. Ponad intelekt wynosi nas wiara, która - jak często moglibyśmy to
dostrzec w naszych parafiach - żywa jest własnie w dzieciach, które często
lepiej niż dorośli zdolne są w bezpośredniej swej modlitwie dać wyraz swej
bliskości Panu.

Miejmy więc nadzieję, że ta święta, przez wszystkich bez wyjątku ostatnich
papieży przypominana i zalecana tradycja dopuszczania małych dzieci, po
pierwszej spowiedzi do pierwszej Komunii św., będzie, zwłaszcza w roku
Eucharystii coraz bardziej ceniona i tak dalece jak to możliwe praktykowana.
Módlmy się wspólnie, aby duszpasterska miłość stała się dla każdego proboszcza
naglącą siłą, aby w jedności z biskupem, we współpracy z rodzinami i
wychowawcami, już małym dzieciom wpojone zostało umiłowanie świętej Eucharystii.

Gorące pragnienie przyjęcia Ciała Chrystusowego jest pewną drogą do przyszłości
pokoju i świętości, nie tylko poszczególnych wiernych, ale całej wspólnoty
chrześcijańskiej.



W więzi modlitwy pozostaję z wysokim szacunkiem w Chrystusie

Kardynał Darío Castrillón Hoyos
Prefekt Kongregacji ds. Kleru


2. DEKRET ŚW. KONGREGACJI SAKRAMENTÓW SAKRAMENTÓW QUAM SINGULARI Z DNIA 8
SIERPNIA 1910 R.


O WIEKU W KTÓRYM NALEŻY DZIECI DOPUSZCZAĆ DO PIERWSZEJ KOMUNII ŚWIĘTEJ
(fragment)

Kongregacja Sakramentów po dokładnym rozważeniu wszystkiego, na ogólnym
posiedzeniu dnia 15 lipca 1910 r. uznała za stosowne wydać wszędzie obowiązujące
zarządzenie w sprawie pierwszej Komunii św. dzieci i następujące przepisy:

1. Wiek rozeznania potrzebny tak do spowiedzi jak i do Komunii św. jest ten, w
którym dziecko zaczyna rozumować, tj. około siódmego roku życia, czasem nieco
później lub wcześniej. Od tego czasu zaczyna obowiązywać podwójne przykazanie:
spowiedzi i Komunii św.

2. Do pierwszej spowiedzi i Komunii św. nie jest konieczna zupełna i dokładna
znajomość nauki wiary chrześcijańskiej. Dziecko powinno jednak później w miarę
swego uzdolnienia nauczyć się stopniowo całego katechizmu.

3. Znajomość religii, potrzebna dziecku do należytego przygotowania się do
pierwszej Komunii św. jest ta, aby odpowiednio do swego rozwoju umysłowego
poznało tajemnice wiary konieczne pod utratą zbawienia, umiało odróżnić Chleb
Eucharystyczny od zwykłego i doczesnego pokarmu i w ten sposób z odpowiednią
swemu wiekowo pobożnością, mogło przyjąć Najświętszy Sakrament.

4. Obowiązek, odnoszący się do pierwszej spowiedzi i Komunii św. dziecka spada w
pierwszym rzędzie na tych, którzy sprawują nad nim opiekę, a więc na rodziców,
spowiednika, wychowawców
i proboszcza. Według Katechizmu rzymskiego dopuszczenie dziecka do pierwszej
Komunii św. należy do ojca lub jego zastępców oraz spowiednika.

5. Ci, którzy sprawują opiekę nad dziećmi, powinni dołożyć wszelkich starań, by
po pierwszej Komunii św. częściej - a ile to możliwe nawet codziennie -
przystępowały one do Stołu Pańskiego, jak tego pragnie Jezus Chrystus i Matka
nasza Kościół św., oraz by przyjmowały
Pana Jezusa z taką pobożnością, do jakiej zdolny jest ich wiek dziecięcy.
Ponadto opiekunowie powinni pamiętać, że ciąży na nich obowiązek czuwania, aby
dziec

[pawlinka]

chyba mi coś urwało, ale dobrze, bo widzę, ze Isma pięnie wyszperała i Aka też
nezawodna. Może tylko wkleję to:


Z materiałów na zwyczajny Synod Biskupów - Rzym 2005

Gruntownego przemyślenia wymaga porządek przygotowania wiernych ochrzczonych do
pełnego uczestnictwa w Eucharystii - w szczególności zaś przygotowania dzieci.
Obecna sytuacja religijna i społeczna wymaga znacznego zróżnicowania form i dróg
takiego przygotowania. Obecny system masowego przygotowania w określonych
klasach szkoły podstawowej nie uwzględnia ogromnego zróżnicowania postaw, wiary
i różnic stopnia zakorzenienia w społeczności kościelnej, traktuje bowiem
praktycznie biorąc jednakowo dzieci wzrastające w rodzinach głęboko
chrześcijańskich, dobrze przekazujących treści wiary i wynikające z nich
postawy, i dzieci z rodzin praktycznie biorąc pogańskich, nie zapewniających
minimum oparcia w wierze. Przemyślenia wymaga zatem relacja między sakramentalną
katechezą w szkole, we wspólnocie parafialnej i w rodzinie.
W stosunku do rodzin, które stanowią dobre środowisko wiary i mistagogii możliwe
jest zastosowanie z zasady praktyki, że ich dzieci przystępują do Komunii
świętej, kiedy wyrażą takie pragnienie i równocześnie dobrze odróżniają Chleb
eucharystyczny od każdego innego chleba (reguła Piusa X). Nie potrzeba wtedy
czekać z dopuszczeniem do pełnego udziału w Eucharystii na masową uroczystość w
określonym z góry wieku.
Jest też rosnąca liczba dzieci, których rodziny nie są w stanie zapewnić minimum
oparcia w wierze i braku tego nie jest w stanie usunąć ani nauka religii w
szkole, ani bezpośrednie przygotowanie sakramentalne w parafii. Należy się
zastanowić, czy i w jakich okolicznościach dzieci / młodzież z takich rodzin
powinny być dopuszczane do pełnego udziału w Eucharystii. Wydaje się, że w
praktyce powinny tu być stosowane te same reguły, które przyjmuje się w stosunku
do chrztu osób dorosłych - to znaczy przygotowanie do pełnego uczestnictwa w
Eucharystii odbywać się powinno, kiedy zainteresowane osoby samodzielnie wyrażą
takie pragnienie (a zatem w wieku dojrzałości społecznej, przy spełnieniu
wspomnianej wyżej reguły Piusa X - co w tym wypadku musi oznaczać osobne
przygotowanie katechetyczne).

ks. prof. dr hab. Tomasz Węcławski - Poznań

[minerwamcg]

> Skoro podkreślamy "normalność" tej chwili, to uważam, że to podstawowe
> rozróżnienie Chleba eucharystycznego od zwykłego jest wystarczającym warunkiem
> dopuszczenia do Komunii.

Uważam, że to jednak zbyt liberalny warunek. U "pierwszokomunisty" chciałabym
widzieć już pewną świadomość i konsekwencję, znajomość pojęcia grzechu, także
podstawową wiedzę o warunkach i skutkach przyjmowania sakramentów. Nie
opierałabym się na założeniu "a co takie dziecko mogło nagrzeszyć" - wiedza
zdobyta przed I Komunią ma mu służyć w dalszym życiu i tutaj pojęcia grzechu i
łaski są IMHO bardzo ważne.

[pawlinka]

"U "pierwszokomunisty" chciałabym widzieć już pewną świadomość i konsekwencję,
znajomość pojęcia grzechu, także podstawową wiedzę o warunkach i skutkach
przyjmowania sakramentów".
Jak najbardziej, jak najbardziej, Minerwo! Wszystko to jest na katechezie, nad
wypracowaniem tej postawy pracują katecheci z rodzicami przez rok, a nawet dużej.
I dalej upieram się, że takie warunki może spełnić 5, 6 letnie dzięcię.

[isma]

No. I potem na tym poziomie wiedzy o grzechu pozostaje...

[pawlinka]

Raczej nie uważam się za wywrotowca. Bardzo bliskie jest mi uznanie, że I
Komunia, nieważne teraz - o czasie czy wczesna, jest początkiem. Miejsce na
zgłębianie Tajemnicy jest potem i to jest zadanie na.... zawsze. To, co Isma
pisze o zrozumieniu istoty Eucharystii i godności jest mi szczególnie bliskie.

katechizacja przed komunią w domu

[mama_kasia]

Inną sprawą jest przygotowanie, o którym myślę, żeby regularnie
w domu prowadzić. Mamy to szczęście, że katechetkę córka ma
świetną, więc w szkole będzie dobrze. Ale przydałoby się coś
w domu. Syn był jakoś ze swej natury bardziej w tych względach
rozwinięty Może macie jakieś pomysły na domowe katechezy?
Może przyjrzeć się encyklice o eucharystii? Tzn. nie przekazać
jej dosłownie, ale wykorzystać kolejne kroki.

[alex05012000]

witam,
moja córka ma 7 lat - zerówka, a więc komunia za 2 lata...
co do pierwszej propozycji - chyba długo jeszcze nierealna, poza tym ja widzę
też pozytywne strony wspólnej komunii, wydaje mi się, zę przy właściwej
organizacji i nie za wielkiej liczbie dzieci moze to byc piękna uroczystość,
między innymi właśnie dlatego, że zbiorowa...
druga propozycja - nie wiem... byłam na kilku komuniach, dzieci były grzeczne,
nie rozrabiały...
natomiast zdecydowanie uważam, że 9 lat to i tak mało jak na pierwszą komunię,
wcześniej absolutnie nie!, ja bym powiedziała raczej później...
poza tym przygotowanie do owej to chyba sprawa katechezy i kościoła a nie
rodziców? ja tam nie czuję sie absolutnie na siłach, ani nie mam (i nie będę
mieć) czasu aby przygotowywać dziecko do tej ceremonii... podobno są jakieś
spotkania, nawet liczne, czarno widzę... ze mną w dzieciństwie to babcia
wszędzie chodziła... Olcia to chyba sama będzie biegać do tego kościołą
sama...

[minerwamcg]

alex05012000 napisała:

> wydaje mi się, zę przy właściwej
> organizacji i nie za wielkiej liczbie dzieci moze to byc piękna uroczystość,
> między innymi właśnie dlatego, że zbiorowa...

To samo właśnie sobie pomyślałam. To też jest jakieś doświadczenie wspólnoty...
Jestem zdecydowanie przeciwna temu, żeby jednego dnia do I Komunii szła cała
szkoła, tj. trzy do pięciu klas (albo nawet kilka szkół, bo i takie cuda
widziałam) - ale jedna klasa jak najbardziej. Kto powiedział, że Komunia może
być tylko w maju? Spokojnie można na to przeznaczyć ostatnią niedzielę kwietnia
i spory kawałek czerwca. Albo kilka mszy w jedną niedzielę - IIa ze szkoły 23
ma 0 9.00, IIb o 11.00, IIc o 13.00...

> natomiast zdecydowanie uważam, że 9 lat to i tak mało jak na pierwszą
> komunię, wcześniej absolutnie nie!, ja bym powiedziała raczej później...

Zgadzam się, ale. Wiele dzieci faktycznie w wieku 9 lat jest za małych. Są też
takie, które podchodzą do sprawy bardzo dojrzale i świadomie.

> poza tym przygotowanie do owej to chyba sprawa katechezy i kościoła a nie
> rodziców? ja tam nie czuję sie absolutnie na siłach, ani nie mam (i nie będę
> mieć) czasu aby przygotowywać dziecko do tej ceremonii...

Ano właśnie tu jest problem. Bo życie religijne człowieka to nie sprawa
Kościoła, tylko rodziców. To nie jest tak, jak z angielskim czy jazdą konną -
oddają dziecko w ręce fachowców i odbierają "nauczone". Wiary i religii dziecko
musi sie przede wszystkim uczyć od rodziców. Że nie mają czasu? Hm. Dziecko to
taki stwór, co czasu wymaga i od tego się człowiek nie uwolni.

[alex05012000]

Wiary i religii dziecko musi sie przede wszystkim uczyć od rodziców. Że nie
mają czasu? Hm. - wiary tak, religii niekoniecznie ... co innego rozmowa,
odpowiedź na pytania egzystencjalne, a co innego nauczanie formuł, tekstów
pieśni itd... do tego pierwszego sie poczuwam, do tego drugiego mniej...
Dziecko to taki stwór, co czasu wymaga i od tego się człowiek nie uwolni. -
hę, to to ja wiem od 7 lat, nie chodziło mi, żeby sie odciać całkowicie od
uczestnictwa w przygotowaniach do komunii (choć jak słyszę o spotkaniach dla
dzieci i matek ileś tam razy w miesiącu i tygodniu, pewnie w porze, o której ja
z pracy nawet nie wychodze, to mi sie słabo robi)... ale główny ciężar powinien
spoczywac jednak na księżach i katechetach. a już wcale np. nie wyobrażam sobie
samodzielnego przygotowania dziecka do komunii (a pisze o tym mama-kasia)....
najpierw trzebaby mnie przygotować! ze swojej komunii pamiętam jakieś formułki
o prawdach wiary, ale generalnie wspomnienia mam wielce mgliste...

Kwadratura kola

[isma]

minerwamcg napisała:

> > To samo właśnie sobie pomyślałam. To też jest jakieś doświadczenie
wspólnoty...
>
a potem:

> Zgadzam się, ale. Wiele dzieci faktycznie w wieku 9 lat jest za małych. Są
też
> takie, które podchodzą do sprawy bardzo dojrzale i świadomie.

Kwadratura kola, czyli klasyczny paradoks kobiecej szafy ubraniowej. Jak byc
modna, czyli wygladac tak samo jak wszystkie, a jednoczesnie - wyrozniac sie
wygladem )). Z jednej strony - pokoleniowe doswiadczenie, z drugiej - rozny
stopien osobistej dojrzalosci poszczegolnych uczestników.

Wiec mnie sie wydaje, ze ten starenki watykanski dokument jest bardzo madry: z
jednej strony daje szerokie przyzwolenie na przystepowanie po raz pierwszy do
Eucharystii w momencie, kiedy poszczegolne dziecko wyrazi wole w tym wzgledzie
i osiagnie - zdaniem swych rodzicow i kaplana - odpowiednia dojrzalosc, a z
drugiej ustala wspolnotowa celebracje - dla, powiedzmy, klasy szkolnej. A ze
dla jednych dzieci to bedzie faktycznie Pierwsza Komunia, a dla czesci ich
rowiesnikow kolejna, choc tez jedna z pierwszych, to juz mniej istotne.

Mnie by sie taka doroczna celebracja w Boze Cialo marzyla, o )).

[minerwamcg]

Isma, ale mnie chodziło raczej o podważenie świętego dogmatu, że Komunia musi
być w II klasie. A gdyby zrobić w III lub nawet IV? Dla wszystkich. A
szczególnie dojrzałe wyjątki szłyby sobie wcześniej - może by zrobić dla nich
osobną grupę? Wtedy i doświadczenie "pokoleniowe" nie przepadnie ))

[isma]

Nie. Bo wtedy robi sie podzial na komunijnych "olimpijczykow" oraz
pozostala "massa damnata" )). A tymczasem to nie zawody, że sa miejsca
medalowe i pozostale. Mnie jest raczej blizsze to, ze kazde dziecko przystepuje
w czasie sobie wlasciwym, w ciagu powiedzmy, roku (zeby bylo przezycie
pokoleniowe), czy ew. dwoch - trzech lat.

Natomiast - odpowiem Ci tu na Twoj post wyzej, co do tego, co jest potrzebne do
przystapienia do Eucharystii. Po pierwsze, dawna praktyka Kosciola (oraz obecna
praktyka Kosciola wschodniego) w tej materii byla taka, ze raczej wybierano
moment jak najwczesniejszy. Tysiac lat tradycji staje wiec przeciwko drugiemu
tysiacowi )).

Po drugie, wiesz, ja stara, nieglupia chyba, i grzeszna, po dzis dzien ani
Eucharystii do konca nie rozumiem, ani sie jej godna nie czuje. Niewiele mnie
od tego dziewieciolatka rozni, naprawde )).

Mnie jest bliskie rozumienie Wschodu: ze Eucharystia jest chlebem z nieba danym
grzesznikom, aby wzrastali w lasce. Oni sobie nie moga na niego zasluzyc, bo
nie ma takiej ludzkiej zaslugi, ktora by mozna zan zaplacic. Ani zrozumiec
tajemniczej istoty Eucharystii, ani swojej wobec niej kondycji.
Dlatego mam pewna watpliwosc wobec powiazania przystepowania po raz pierwszy do
Eucharystii z sakramentem pokuty: jesli laske chrztu (ktory jest pierwszym
sakramentem i brama zycia duchowego) otrzymujemy bez naszej swiadomosci, i bez
tejze swiadomosci darowany jest nam grzech Adamowy, to zastanawiam sie nad
argumentami, przemawiajacymi za tym, ze praktyka odnosnie laski Eucharystii
(gladzacej wszak grzechy powszednie) jest tak odmienna.

[paszczakowna1]

> Po drugie, wiesz, ja stara, nieglupia chyba, i grzeszna, po dzis dzien ani
> Eucharystii do konca nie rozumiem, ani sie jej godna nie czuje. Niewiele mnie
> od tego dziewieciolatka rozni, naprawde )).

Z tym się zgadzam. Tym bardziej, że dzieci niejednokrotnie znacznie lepiej to
rozumieją, niż nam się wydaje (i niż niektórzy dorośli). Ale z grzechem, z
kwestią rozumienia osobistej odpowiedzialności, możliwości skrzywdzenia kogoś,
jest, IMO, inaczej. Toteż mnie nie kwestia Eucharystii niepokoi, a właśnie
spowiedzi.

[pawlinka]

onegdaj prowadziliśmy ciekawą dyskusję o grzechu
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=16182&w=35761450&a=35761450

[paszczakowna1]

Dziękuję, ciekawe faktycznie. No właśnie...

później niż 9 lat

[mamalgosia]

To ja uważam przciwnie. Jak najszybciej, jak tylko rozumie - faktycznie to
minimum - że to nie chleb, a Chleb. I na tym budować dalej. Czyli jako
fundament a nie zwieńczenie. Nie nagroda, a pokarm. I źródło łask w tym
budowaniu - czemu opóźniać tę pomoc?

[samboraga]

Czyli jako
> fundament a nie zwieńczenie. Nie nagroda, a pokarm. I źródło łask w tym
> budowaniu - czemu opóźniać tę pomoc?

to kluczowe co piszesz o tym fundamencie, myślę, że często się nie myśli tak o
tym, a to tak jest - to początek

[skrzynka3]

Jedna komunie mam za soba w zeszlym roku, druga czeka mnie za miesiac.
U nas parafia dosc mala -dzieci do komuni okolo 30.
Siedzialy w lawkach same na srodku kosciola. I powiem Wam ze byl w tym dla mnie
jakis symbol kiedy patrzylismy z tylu z mezem jak nasz synek podchodzi do
kaplana.Mialam wtedy refleksje, ze to kolejny krok do dojrzalosci, oderwanie
sie od nas, zaczyna swoja jeszcze scislejsza relacje z Bogiem. On i BOg. A my
zostawieni z tylu.Bo tak ma byc. Jest nam dany na jakis czas w opieke jako
nasze dziecko ale przede wszystkim jest Dzieckiem Boga. Nie wiem czy potrafie
dobrze przekazac co klebilo mi sie wtedy w glowie

Jesli chodzi o wiek -synek jest z poczatku roku. Byl gotowy. Steskniony. Czekal.
Mlodszy jest z konca roku. Choc ida do komunii rok po roku tak naprawde jest
miedzy nimi dwa lata roznicy. Widze ze mojemu mlodszakowi zabraknie tego roku.
Nie czeka, nie teskni. Glownie boi sie spowiedzi mimo naszych wysilkow,
rozmow. "Przerobienia" z przedyskutowaniem "o Bogu i o nas".