obok Boga

[warszawianka51]

Napiszę szybciutko a jutro rozwinę, bo już mam wątek w głowie od miesiąca a
nie potrafię się zmobilizować. Jak już napiszę A to jutro będę musiała
napisać B i wtedy może wreszcie się uda

Bardzo lubię czytać o Waszych rozmyślaniach dotyczących Boga, wiary i
zazdroszczę Wam tej pewności, tego spokoju i braku wątpliwości. Domyślam się,
że każdy przeżywa swoje rozterki związane z wiarą, ale mam poczucie, że
jednak Wasza wiara jest silniejsza. Może to wynika z solidniejszych
fundamentów - moi rodzice to zdeklarowani ateiści z nastawieniem mocno
antyklerykalnym więc moje podstawy są bardzo liche.
Przeżywacie w soim życiu okresy, kiedy Bóg jest jakby obok Was? Mnie to
często dotyka - niby się modlę, niby czytam Słowo Boże, niby chodzę do
kościoła, ale brak mi zapału. Czuję się jakbym była wypalona, jakbym robiła
wszystko mechanicznie - bez większego zaangażowania. Wtedy też nachodzą mnie
złe myśli - a może to wszystko, co robię jest bez sensu, może On nie
istnieje... Takie okresy nie trwają bardzo długo, ale okropnie mi się wtedy
żyje - jestem rozdrażniona, nie mogę się skupić, brak mi poczucia
bezpieczeństwa... Próbuję się wtedy więcej modlić, ale to jest trudne, bo
jestem do modlitwy zniechęcona.

Jeśli przeżywacie coś takiego, to jak sobie wtedy radzicie?

O. Chyba wszystko napisałam. Dobranoc

[isma]

Eee tam...

Jak sobie radzimy - ja mam tak, ze kiedy jest zle, to mam poczucie, ze moja
sila jest Kosciol. Ze nawet jesli ja ten brewiarz troche bardziej machninalnie
niz zwykle )) czytam, to razem ze mna czytaja go tysiace ludzi, ktorych moc
ducha mnie niesie. Ze jesli nawet zdarzy mi sie rozproszyc podczas Mszy sw. -
to Jezus jest obecny w Swoim Ciele. W Chlebie Eucharystycznym i w zgromadzeniu
wiernych. Bo to jest Laska darmo dana.

Z tym, ze ja od Pana Boga dostalam (oczywista, nie moge sie przyzwyczajac do
mysli, ze to na zawsze )) bonusik w postaci tego, ze ja wlasciwie nie watpie
w dogmaty. I o ile moge kontestowac jakies wskazania moralne Kosciola, to,
Laska Boska do tej pory mnie ustrzegla przed zwatpieniem w to, co jest dla mnie
esencja mojej wiary: w to, ze Jezus jest zyciem i zmartwychwstaniem, w prawde
trynitarna i w Eucharystie.

Teraz napisze cos osobistego - ja mialam tzw. ciekawe zycie. Bardzo dlugo mi
sie zylo oryginalnie, mocno, z poczuciem, ze panuje nad wszystkim, co mi sie
zdarza. Nawet jako pacjent onkologiczny mialam takie poczucie )).

A potem sie okazalo, ze moje zycie wcale nie musi byc wyjatkowe. Ze "zle"
wyszlam za maz (w sensie: za czlowieka gorzej wyksztalconego, bez grosza przy
duszy, o okreslonych, nielatwych )) cechach charakteru). Ze wszystkie znaki
na niebie i ziemi wskazuja, ze bedziemy rodzicami gluchego (!) dziecka. Ze moja
tzw. kariera zawodowa zatrzymala sie w martwym punkcie, bo musze przede
wszystkim utrzymac dom, a poza tym, pewnych sciezek awansu nie umiem i nie
chce wykorzystywac.

Ze, slowem, proza zycia, kierat codziennosci.
I co?
I dobrze )).

PS

[isma]

Dziecko gluche nie jest, a nawet wprost przeciwnie )). Ale poza tym zaden
spektakularny cud sie nie zdarzyl )).

[warszawianka51]

> Jak sobie radzimy - ja mam tak, ze kiedy jest zle, to mam poczucie, ze moja
> sila jest Kosciol. Ze nawet jesli ja ten brewiarz troche bardziej
machninalnie
> niz zwykle )) czytam, to razem ze mna czytaja go tysiace ludzi, ktorych
moc
> ducha mnie niesie. Ze jesli nawet zdarzy mi sie rozproszyc podczas Mszy sw. -
> to Jezus jest obecny w Swoim Ciele. W Chlebie Eucharystycznym i w
zgromadzeniu
> wiernych. Bo to jest Laska darmo dana.

Nigdy nie myślałam o Kościele w ten sposób... Ja jestem taka zosia-samosia -
zawsze mi się wydaję, że ze wszystkim sobie poradzę, że mam dość sił, mądrości
i sprytu aby wszystkiemu podołać (wiem, że brzmi to pysznie, ale tak właśnie
często postrzegam siebie samą). I o Kościele myślałam też w ten swój
indywidualistyczny sposób - że ksiądz powie coś co będzie DLA MNIE ważne, że
wysłucham, że może mi się kolejne drzwi w duszy otworzą... Nigdy nie pomyślałam
o Kościele jako o wspólnocie (no, jasne, WIEM, że to wspólnota, ale tego nie
CZUŁAM).
Dzięki.

> Teraz napisze cos osobistego - ja mialam tzw. ciekawe zycie. Bardzo dlugo mi
> sie zylo oryginalnie, mocno, z poczuciem, ze panuje nad wszystkim, co mi sie
> zdarza. Nawet jako pacjent onkologiczny mialam takie poczucie )).
>
> A potem sie okazalo, ze moje zycie wcale nie musi byc wyjatkowe. Ze "zle"
> wyszlam za maz (w sensie: za czlowieka gorzej wyksztalconego, bez grosza przy
> duszy, o okreslonych, nielatwych )) cechach charakteru). Ze wszystkie
znaki
> na niebie i ziemi wskazuja, ze bedziemy rodzicami gluchego (!) dziecka. Ze
moja
>
> tzw. kariera zawodowa zatrzymala sie w martwym punkcie, bo musze przede
> wszystkim utrzymac dom, a poza tym, pewnych sciezek awansu nie umiem i nie
> chce wykorzystywac.

Ja mam 23 lata (no, prawie 24 a mój życiorys jest pełen naprawdę ostych
zakrętów. Mam nadzieję, że już wyszłam na prostą, bo nie chcę znów zmieniać,
przewartościowywać swojego życia.

[isma]

Skad ja to znam, siostro )).
Pozdrowienia od dziewczyny do wszystkiego, ktora uczy godzic sie z tym, ze nie
wszystko od niej zalezy...

[mader1]

Wiesz, kiedyś był taki głupiutki film " Dotyk anioła". Ale nawet w głupiutkim
można coś znaleźć )) Ten odcinek był akurat o zdradzie i małżeństwie. Mąż
zwierza się Aniołowi, że to wszstko przez to, że jest gorzej między Nim z Zoną.
Trudno im rozmawiać.
Anioł powiedział na to coś takiego -
Wyoraż sobie dwóch podróznych. Wsiadają do tego samego pociągu, mają wspólny
cel podróży. Na początku siedzi im się dobrze, rozmawia miło, potem brakuje już
tematów, milczą. Ale czy to jest powód, by wysiąśc z pociągu ?

Z relacją z Bogiem jest jak z każdą miłością czy przyjaźnią. Czasem są złe
chwile, zwątpienia, rozczarowania, zwykłego zmęczenia. I to one, to
przetrwanie ich decyduje o ... Pięknie, Prawdziwości relacji.

[sion2]

Byc moze statystycznie rzecz biorąc rzeczywiscie wsrod uczetsnikow tego
forum wiara jest glebsza niz przecietna krajowa . powiedzialabym tylko ze
nawet jezeli na pewno nie wyraza sie w to w braku zniechecenia, zmeczenia,
zwątpien i buntów, ani w codziennym odczuwaniu Boga "na full". Na pewno nie,
gdyz jesli ktos tak ma (brak zniechecenia, zwatpienia etc.) to raczkuje w
relacji z Bogiem.

Bo Jego nie da sie przezywac tak, jak sie przezywa relacje z ludzmi. On jest
duchem my zas mamy glebokie uwarunkowania psychiczno-cielesne ktore domagaja
sie pozywki: rozum chce rozumiec, zmysly czuc przyjemnosc, wola nie doswiadczac
zwątpien etc. Gdy Bóg bardziej kogos pociaga ku Sobie, "ukrywa sie" przed
naszymi zmyslami, przed uczuciami, staje niezrozumialy, jakby Go nie ma. W
rzeczywistosci jest blizej nas niz gdy daje sie nam poznac w euforii, w hymnach
pochwalnych, w niemal ekstazie na modlitwie. Dla Niego wazniejsza jest Twoja
modlitwa chocby 5 minut ale w oschlosci, w "nic nie czuciu", w zwatpieniu niz
godzina emocjonalnych przezyc w kosciele.

Ja Ciebie zachecam do odkrycia mocy Jezusa Eucharystycznego, takiego
ogoloconego ze wszystkiego, najmniejszego, przychodzacego w pokorze do
grzesznika... bo Jego nie dziwi zadne nasze wątpienie, On wcale nie oczekuje ze
czlowiek sam z siebie stanie sie gleboko wierzacy, to On - Jezus czyni nas
wierzacymi gdy Go ufnie prosimy o ten dar. Bo gleboka wiara jest darem od Boga,
darem ktory nie moze budowac pychy duchowej, dlatego jego otrzymanie musi byc
poprzedzone okresem gdy widzisz ze sama nie potrafisz wierzyc, ze nie panujesz
nad swoim zyciem duchowym.

Kiedy ja odczuwalam istnienie Boga???? bylo to daaaaaaaawno temu
wlasciwie "dowody" Jego istnienia moge znalezc tylko w patrzeniu na calosc mego
zycia, na poszczegolne wydarzenia przez ktore bylam przeprowadzana Jego mocna
ręką.

[warszawianka51]

Bo gleboka wiara jest darem od Boga,
>
> darem ktory nie moze budowac pychy duchowej, dlatego jego otrzymanie musi byc
> poprzedzone okresem gdy widzisz ze sama nie potrafisz wierzyc, ze nie
panujesz
> nad swoim zyciem duchowym.

Gdy Bóg bardziej kogos pociaga ku Sobie, "ukrywa sie" przed
> naszymi zmyslami, przed uczuciami, staje niezrozumialy, jakby Go nie ma. W
> rzeczywistosci jest blizej nas niz gdy daje sie nam poznac w euforii, w
hymnach
>
> pochwalnych, w niemal ekstazie na modlitwie. Dla Niego wazniejsza jest Twoja
> modlitwa chocby 5 minut ale w oschlosci, w "nic nie czuciu", w zwatpieniu niz
> godzina emocjonalnych przezyc w kosciele.


Myślę Sion nad Twoimi słowami od wczoraj. I tak sobie optymistycznie
pomyślałam, że lepiej czuć niedosyt Boga, tę niemoc w modlitwie, niż żyć bez
Boga w poczuciu spokoju.

[warszawianka51]

mader1 napisała:


> Z relacją z Bogiem jest jak z każdą miłością czy przyjaźnią. Czasem są złe
> chwile, zwątpienia, rozczarowania, zwykłego zmęczenia. I to one, to
> przetrwanie ich decyduje o ... Pięknie, Prawdziwości relacji.

Po pierwsze - zawsze miałam i mam do tej pory problem z wytrzymaniem w
jakiejkolwiek relacji. Teraz mam męża i uczę się nie odchodzić po każdej
kłótni Teraz to dla mnie jest zabawne, bo chyba już trochę się nauczyłam
powstrzymywać emocje, ale kiedyś to wcale nie było takie śmieszne, kiedy po
drobnej kłótni potrafiłam wyjść z domu z decyzją o rozstaniu. Nie potrafię też
podtrzymywać znajomości - kiedy widzę, że coś się wypala, że zaczyna nam się
coraz trudniej rozmawiać, to odchodzę.

Masz rację, może trzeba po prostu popracować nad tą sferą, bo nie tylko z
Bogiem mam problem.

[mader1]

Jej ! Ależ Ty ważne dla siebie słowa napisałaś ! Świetnie ujęłaś to, co
najbardziej Ci przeszkadza. Te momenty " obok", momenty " kłótni", "wypalania
się" ! To, co jest najboleśniejsze między nami a bliźnim, jest także
najtrudniejsze między nami a Bogiem.
Ale zobacz, uczysz się wracać, uczysz się czekać na spokój, uczysz się nie
wychodzić...Każdy ma ten trudny moment - akcent może być położony za każdym
razem gdzie indziej. Bóg chce nas uzdrowić. Uczysz się !
To bardzo wzruszające , co napisałaś Bardzo Ci za to dziękuję

[warszawianka51]

> To bardzo wzruszające , co napisałaś Bardzo Ci za to dziękuję

Proszę bardzo Nie sądziłam, że moje publiczne przyznanie się do tego, że
jestem wredna może kogoś wzruszyć. A jednak
A tak na serio - staram się, ale pewnie gdybyś zapytała mojego Męża, czy to
zauważa, to niestety odpowiedź byłaby przecząca

[mamalgosia]

Myślę, że nie do mnie ten wątek, bo nie pasuję do Twojego opisu, ale jak zwykle
się wypowiem.

Ja też z tych, którzy przykładu w domu nie mieli.

Nie bardzo rozumiem, co oznacza Twoje sformułowanie, że Bóg jest "obok". To
chyba dobrze, jak jest obok, bo dla mnie to oznacza bliskość. Ale Ty chyba
odbierasz to inaczej. Jak byś chciała by bardziej był w Twoim życiu, jakoś
głębiej, tak?
Podoba mi się natomiast wyraz "niby", którego użyłaś w kontekście praktyk
religijnych. Ono tak jakoś mi uzmysławia, co czujesz. Z tym akurat problemu nie
mam, bo większość praktyk religijnych lubię, a gdy już mi jakoś szczególnie
ciążą, to albo wykonuję w imię wierności wyborowi, którego kiedyś tam
dokonałam, lub... nie wykonuję ich. Np. Msza św. niedzielna nie zawsze bywa
radością, ale uważam, że jest na tyle ważna, że nie mogę z niej zrezygnować. Że
mnie karmi, choć może dziś akurat nie smakuje. Więc jakby poczucie obowiązku,
wierność, pamięć o tym, że było dobrze w tej kwestii i nadzieja, że będzie.
Natomiast jeśli jest to np. różaniec, to mogę tego po prostu nie zrobić. Staram
się codziennie odmówić cały różaniec. Ale bywa, że naprawdę mi się nie chce, że
w duszy nie to, co chciałabym dać Bogu, że czuję się byle jaka i w ogóle do
bani. Wtedy najpierw staram się zmusić - i czasem widzę bardzo dobre efekty. A
czasem rezygnuję. Żeby nie stało się magicznym rytuałem, żeby nie czuć się
robotem i chłopcem na posyłki, lecz człowiekiem, który czuje, a nie tylko myśli.

Moim problemem nie jest to, o czym Ty pisałaś. Ja mam problem chyba niemalże
bluźnierczy. Mianowicie nie czuję się kochana przez Boga. Nie mówię, że się mną
nie opiekuje, że nie ingeruje w moje życie, że mi nic nie daje. Nie,
bynajmniej. Ale i ja potrafię dać innym coś, nie kochając ich. I właśnie czuję,
że On tak właśnie jest dla mnie. Bluźniercze jest to o tyle, że Bóg jest
Miłością, a miłość do człowieka to dogmat. Więc mózg probuje przekonać serce.
Ale marnie mu to idzie.

trochę ot

[mama_kasia]

Mamałgosiu, pod wiatr idzie się ciężej, ale dojść też można
Miłe zdjęcie

[mamalgosia]

Tak, wiem.
Bardzo lubię taki morski zachodni wiatr w twarz.
Ale w życiu wolałabym żeby wiatr mnie popychał

[warszawianka51]

> Nie bardzo rozumiem, co oznacza Twoje sformułowanie, że Bóg jest "obok". To
> chyba dobrze, jak jest obok, bo dla mnie to oznacza bliskość. Ale Ty chyba
> odbierasz to inaczej. Jak byś chciała by bardziej był w Twoim życiu, jakoś
> głębiej, tak?

Napisałam "obok" bo miałam na myśli pewne poczucie obcości w relacji z Bogiem.
Czasem się mówi tak o niedobranych małżeństwach - że małżonkowie żyją obok
siebie a nie ze sobą. O - to znaczenie miałm na myśli.


Kurczę, wstawiłam zupkę dla Jerzyka i mi się spaliła ((


Że
>
> mnie karmi, choć może dziś akurat nie smakuje.

O - ładne to jest

Ja mam problem chyba niemalże
> bluźnierczy. Mianowicie nie czuję się kochana przez Boga. Nie mówię, że się
mną
>
> nie opiekuje, że nie ingeruje w moje życie, że mi nic nie daje. Nie,
> bynajmniej. Ale i ja potrafię dać innym coś, nie kochając ich. I właśnie
czuję,
>
> że On tak właśnie jest dla mnie. Bluźniercze jest to o tyle, że Bóg jest
> Miłością, a miłość do człowieka to dogmat. Więc mózg probuje przekonać serce.
> Ale marnie mu to idzie.

A na ten temat to chyba skrobnę maila - mogę?

[mamalgosia]

Dobry ten przykład z małżonkami, którzy żyją obok siebie, a nie ze sobą. Teraz
wiem o co Ci chodziło. I ten wyraz "obcość".
Mnie się wydaje, że nikt nie obcuje z Bogiem jak z Przyjacielem tak non stop.
Nawet mistycy miewają "noce ciemne", a ekstazy to extra, a nie coś zwyczajnego.
Jesli jednak choć czasem jest to czucie Boga silne i takie naprawdę do głębi,
to tę całą resztę (która być może stanowi 99%) można przetrwać właśnie w
wierności i mając w pamięci ten 1%.
Kiedyś miałam takie bardzo bliskie odczucie obecności Bożej, było to w 1988
roku, trwało może z godzinę. A tak poza tym... szara szarość.

Nie wiem, jaka zupa może się przypalić, to chyba dopiero jak cała woda
odparuje? Ale to się nie dzieje tak w ciągu kilku minut, prawda?
Jerzyk chyba coś mniej więcej w wieku mojego Młodszego (kwiecień 2005? moj jest
z czerwca)
A maila zawsze...
pod wiatr

[warszawianka51]

mamalgosia napisała:

> Nie wiem, jaka zupa może się przypalić, to chyba dopiero jak cała woda
> odparuje? Ale to się nie dzieje tak w ciągu kilku minut, prawda?
> Jerzyk chyba coś mniej więcej w wieku mojego Młodszego (kwiecień 2005? moj
jest
>
> z czerwca)
> A maila zawsze...

Tak, cała woda wyparowała... Ja niestety mam tak, że uwielbiam robić 5 rzeczy
na raz - to wszystko wynika oczywiście z oszczędności czasu. No, jak widać
ostatnio nic nie zaoszczędziłam - straciłam zupę i garnek ;/ Chociaż garnek
może jeszcze odzyskam, ale żeby go przywrócić do życia będę musiała stracić
mnóstwo czasu eeeeeh. Kołacze mi się po głowie post o rytmie życia, ale zanim
się wyklaruje to pewnie Boże Narodzenie nastanie
Jerzyk z kwietnia
A mail tworzy mi się w głowie

[mader1]

> Moim problemem nie jest to, o czym Ty pisałaś. Ja mam problem chyba niemalże
> bluźnierczy. Mianowicie nie czuję się kochana przez Boga. Nie mówię, że się
mną
>
> nie opiekuje, że nie ingeruje w moje życie, że mi nic nie daje. Nie,
> bynajmniej. Ale i ja potrafię dać innym coś, nie kochając ich.

Więc mózg probuje przekonać serce.

Nie przekonuj Mózgu. Nie przekonasz. Skocz. Po prostu skocz w tę Miłość. Boisz
się. Nie wiesz, jak to będzie. Nie wierzysz, boisz się, że się zawiedziesz. Nic
już nie myśl - myślenie czasem bardzo przeszkadza. Po prostu musisz przemóc
strach i skoczyć.
Są rzeczy, o których się filozofom nie śniło.

[mamalgosia]

Mader, oj, tym razem pudło. Myslenie...nie, nie, to nie w tym problem...

[mama_kasia]

A ja modlę się o wiarę dla siebie, bo im dalej w las, tym
bardziej czuję, że mi jej brakuje. A fundamentów w postaci
wierzących rodziców nie miałam, ale za to doprowadzili mnie
do chrztu i eucharystii. Chociaż potem wierzyć nie pomagali,
to za te fundamenty sakramentalne jestem im wdzięczna.

Zapału mi brakuje, ale ja jestem obowiązkowa. Cierpię natomiast
na brak czynienia z Miłości.

W chwilach obrzydliwych, gdy Złe myśli podchodzą, zawsze modlę
się do Anioła, aby walczył ze Złem. I on pomaga

[warszawianka51]

> A ja modlę się o wiarę dla siebie, bo im dalej w las, tym
> bardziej czuję, że mi jej brakuje.

No popatrz Kasiu - a ja właśnie Twoje słowa często sobie wspominam: kiedyś
napisałaś, że każda Twoja myśl i każdy czyn są poświęcone Bogu (no, w każdym
razie coś w tym sensie). Wtedy sobie pomyślałam, że to jest ten cel, do którego
chciałabym, a nie potrafię się zbliżyć.

> Zapału mi brakuje, ale ja jestem obowiązkowa. Cierpię natomiast
> na brak czynienia z Miłości.
>
Co oznacza "brak czynienia z Miłości"?

[mamalgosia]

Wtrącam się.

Chyba trochę rozumiem, co Kasia ma na myśli, pisząc "czynienie z miłości". Mam
nadzieję, że ona się wypowie, ale wtrącam swoje trzy durne grosze. Myślę, że
jest to tak, że gdy Twoja ciotka jest chora, to możesz biec ją odwiedzić, bo ją
kochasz, myślisz, jak jej sprawić przyjemność, siedzisz z nią, gadasz,
śmiejecie się, bo przepadacie za sobą. Albo idziesz do niej dlatego, że
powinnaś - niekoniecznie z miną skazańca i niekoniecznie klniesz w duchu, że
tracisz czas. Może nawet jest bardzo przyjemnie, ale poszłaś jakby z obowiązku.
Nie ma w tym drugim nic złego - przeciwnie, uważam za dużą zasługę takie
działanie wbrew. Ale jednak byłoby dobrze, żeby było inaczej. Cenię, że ktoś
się mną interesuje, bo powinien, bo jestem jego bliźnim, bo jest
chrześcijaninem itp, ale pragnę, by ktoś interesował się mną, bo sprawia mu
przyjemność bycie ze mną, bo tego po prostu chce.

I jeszcze to "wszystko czynić na chwałę Bożą", jak mówi św. Paweł. Tak -
niedościgniony ideał. Mówię rano Bogu na dzień dobry - spraw, Panie, aby ten
dzień był Twój. Znaczy: pomóż do dobra, a zło obróć w dobro albo zapomnij. Taka
intencja na całość. A jak bywa... szkoda gadać

[mama_kasia]

Tak Mamałgosiu, to jest właśnie tak. Robię często, bo wiem, że
w ten sposób mogę pomóc, albo bo jest to moim obowiązkiem, albo
dlatego, że wiem, że ten ktoś będzie się cieszył, że chce tego, że
byłby zawiedziony, gdybym zachowała się inaczej. I to dzieje się
niekoniecznie (tak jak piszesz) z miną skazańca. Ale brakuje tego czegoś,
co ma dobrze znana mi osoba - ona idzie z Miłości. A ja, mam wrażenie,
że najpierw włączam rozum. I nie potrafię tego zmienić. Moje myślenie,
rozważanie jest najpierw.

[warszawianka51]

Tak właśnie myślałam, że to miałaś na myśli, ale wolałam się upewnić
A ta dobrze znana Ci osoba ma dzieci, rodzinę i liczne obowiązki z tym
związane? Bo ja tak sobie myślę, że to może być okolicznością hamującą niekiedy
porywy serca i altruistyczne zachowania.
Jest taki zbiór teorii psychologicznych, któe traktują o tym, że altruizm w
czystej postaci nie istnieje. Jeśli komuś pomagamy, to robimy to głównie dla
siebie, żeby karmić poczucie swojej wartości. I nawet nie chodzi o jakieś
pochwały z zewnątrz, ale o połaskotanie w duszy. Im jestem starsza, tym
trudniej mi się zgodzić z tą teorią

[mama_kasia]

> A ta dobrze znana Ci osoba ma dzieci, rodzinę i liczne obowiązki z tym
> związane?

Ma Ona taka już jest

[mama_kasia]

> No popatrz Kasiu - a ja właśnie Twoje słowa często sobie wspominam: kiedyś
> napisałaś, że każda Twoja myśl i każdy czyn są poświęcone Bogu (no, w każdym
> razie coś w tym sensie). Wtedy sobie pomyślałam, że to jest ten cel, do którego
>
> chciałabym, a nie potrafię się zbliżyć.

Bo to tak jest, że mam myśli nakierowane na Boga. Może jednak także
dlatego widzę, jak wiele wiary mi brakuje, jak jest ona ciągle mała,
jak to za-wierzenie jest niepełne.

[ese1]

tak, czasami tak jest, jak napisalas... wiesz, ale to tak samo jest jak np z
malzenstwem. Kiedy dwoje ludzi sie poznaje, jest to magiczne iskrzenie,
uniesienie, radosc, milosc, malzenstwo dzieci i po latach czasami stawiaja sobie
pytanie, czy jeszcze sie kochaja. I choc nie ma tego takiego uniesienia, czy
przyslowiowych motylkow w brzuchu, to to, co ich silnie laczy, to wspomnienia
tych chwil, wspolnie przezyte radosci i smutki, wspolne zycie.
Z nasza wiara mysle, jest podobnie. Dobrze jest, gdy nie tylko ja przejmujemy od
rodzicow, ale gdy rowniez sami staramy sie tego Boga w naszym zyciu znalezc. Ja
w mlodosci przyechodzilam tzw bunt i postanowilam sama go odnalezc. I znalazlam,
pozniej byly pielgrzymki, rekolekcje, uniesienia, radosc, milosc... a pozniej
juz szara codziennosc, praca, dom, ciagly brak czasu. I w momentach, kiedy
mysle, zastanawiam sie, czy on rzeczywiscie jest, siegam pamiecia do tych dni
poszukiwan, i go odnajduje.
A i w zyciu, po drodze, znajduja sie takie dni, kiedy daje mi znac, ze jest ze
mna mimo wszystko

[warszawianka51]

Zazdroszczę Tobie i pewnie większości osób na tym forum młodości blisko Boga.
Ja we wczesnej młodości (no bo jak się ma 23 lata, to trochę głupio mówić "w
młodości" narobiłam mnóstwo głupstw i byłam bardzo daleko od wiary. Więc nie
mam do czego się odwoływać. Teraz moje życie skupia się wokół rodziny i mam
mniej czasu na budowanie relacji z Bogiem. Ale próbuje i staram się - sama nie
wiem, jak bym sobie dała radę bez tego forum Dziękuję Wam wszystkim.

[ese1]

warszawianka51 napisała:
Ale próbuje i staram się - sama nie
> wiem, jak bym sobie dała radę bez tego forum Dziękuję Wam wszystkim.

tu nie chodzi o wiek, tylko bardziej o dojrzalosc do tego, aby chciec go poznac
i przyjac.. jezeli cie to dreczy, chcesz, szukasz, to jestes na dobrej drodze, a
modlitwy tzw w przestrzen tez nie sa pozbawione sensu..
odwagi, on jest, na pewno go odnajdziesz!

OT

[warszawianka51]

Kwietniówka?? ))
Dopiero teraz skojarzyłam

tak:))

[ese1]

z doskoku

[warszawianka51]

Mi nie chodziło o wiek. Mi jest po prostu żal, że nie mam takich doświadczeń
jak niektórzy młodzi ludzie, którzy angażują się w różne działania w ramach
wspólnoty KK. Domyslam się, że są to piękne chwile dla nich i że mogą dać
takiego "duchowego kopa" na całą resztę życia. To już nie dla mnie. Ja muszę
teraz sama, bez tych wszystkich "ochów i achów" budować swoją wiarę każdego
dnia.
Pozdrawiam

[isma]

Nieeee, niekoniecznie.
Bo wtedy z kolei powstaje niebiezpieczenstwo, ze czlowiek w takiej oazie czy
innej tego rodzaju wspolnocie szuka raczej czysto ludzkiego wsparcia,
towarzystwa, sposobu spedzania czasu - a niekoniecznie samego Boga.
Ja tam sobie swoja droge od samotnego odnalezienia wiary i obecne dojrzewanie
wsrod roznorodnosci Kosciola bardzo chwale )).

Bog modlitw moich

[isma]

Boze moj, ja wiem: modlitwa nie musi byc koniecznie zachwyceniem i ekstaza, a
jednak moze mnie tak zupelnie oddac w Twoja moc i wladze, ze nie zostanie nic,
co byoby zastrzezone dla mnie. Modlitwa, zaslugujaca na to miano, nie
potrzebuje byc glosna radoscia ani promiennym blaskiem beztroskiego rozdawania
siebie. Moze ona byc jak wewnetrzne krawawienie, kiedy to w zgryzocie i bolu
serdeczna krew czlowieka wewnetrznego wsiaka cicho w jego wlasna glebie. Bylbym
szczerze rad, mogac sie modlic w ten czy podobny sposob, gdybym tylko potrafil
dawac Ci w modlitwie to, czego jedynie chcesz: nie swoje mysli i uczucia, i
akty woli, lecz jedynie samego siebie. Ale tego wlasnie nie potrafie, bo na
codziennej plyciznie mego zycia, na ktorej z koniecznosci sie znalazlem, jestem
sam sobie obcy i nie jestem u siebie. Jakze moge Cie szukac, Ciebie - dalekiego
Boga, jak moge oddac Ci siebie, skoro sam siebie nie znalazlem?

Badz dla mnie milosierny, Boze moj. Kiedy nie kwapie sie do modlitwy, to nie
chce przez to uciekac od Ciebie, lecz od siebie w swojej plytkosci; nie chce
stronic od Twojej nieskoczonosci i swietosci, lecz od pustki jalowego
targowiska mojej duszy, po ktorym musze sie blakac, skoro uciekam od swiata, a
nie moge wstapic w prawdziwy swiety przybytek swego serca, gdzie jedynie
moglbym Ciebie znalezc i czcic. Czy Twoje wspolczucie dla mnie nie rozumie, ze -
wyrugowany z miejsca, w ktorym Ty zamieszkujesz, i wygnany na plac przez Twoja
swiatynia - napelniam go niestety krzatanina tego swiata? Czy Twoje
milosierdzie nie rozumie, ze pusty zgielk tej krzataniny jest dla mnie milszy,
niz straszliwa cisza, jaka nastepuje, kiedy w modlitwie nakazuje milczenie
swiatu, a sam nie zostaje jeszcze wprowadzony w Ciebie - chocby przez Twoje
wymowne milczenie?

Co mam czynic? Nakazales mi modlic sie, a jakze moglbym sadzic, ze kazesz mi
czynic cos czego mimo pomocy Twojej laski czynic nie jestem w stanie? Wierze
zatem, ze przy wsparciu twej laski moge sie modlic. Ale w takim razie modlitwa
jakiej ode mnie zadasz w gruncie rzeczy moze byc tylko czekaniem na Ciebie,
postawa milczacej gotowosci, az Ty, ktory zawsze jestes obecny w najglebszym
dnie mojej istoty, otwirzysz mi od wewnatrz drzwi, bym i ja wszedl w siebie
samego, w ukryte sanktuarium moego zycia, aby tam przed Toba wylac przynajmniej
czare swojej krwi serdecznej.

I bedzie to godzina mojej milosci. Czy przyjdzie ona w chwili "modlitwy" - jak
to sie potocznie mowi - czy w jakims inym momencie rozstrzygajacym o zbawieniu
mej duszy, czy w chwili smierci, czy uswiadomie ja sobie jako te wlasnie
godzine mego zycia, czy nie, czy bedzie trwac ona dlugo czy krotko - to
wszystko Tobie jedynie jest wiadome. Ale ja musze byc gotow i cierpliwie
czekac, abym w chwili, kiedy otworzysz drzwi dla decyzji o moim zyciu - moze
zrobisz to cicho i ledwo dostrzegalnie - zagubiony w sprawach tego swiata, nie
zaniedbal szansy wejscia w siebie i w Ciebie. Bede wtedy w drzacych dloniach
trzymal siebie samego, to bezimiene cos, w ktorym wszystkie moje sily i
przymioty sa jeszcze, jak na poczatku, jednoscia, i zwroce Ci to cos
bezimienego w ofierze milosci.

Bog modlitw moich - visio beatifica

[isma]

Nie wiem, czy ta godzina juz sie w moim zyciu nie zaczela. Wiem tylko, ze swoj
ostateczny kres znajdzie ona dopiero w mojej smierci. W tej blogoslawionej i
plodnej godzinie mojej milosci Ty bedziesz jeszcze milczal i pozwolisz mowic
mnie - mnie samemu. Noca duszy nazywaja zas teologowie Twoje milczenie w taka
godzine, ci zas, ktorzy jej doswiadczaja, ktorzy te godzine decyzji o wiecznej
milosci nie tylko przezywali jak kazdy inny czlowiek, lecz mogli sie przy tym
jakby przygladac samym sobie, zowia sie zwykle "mistykami" (pod ktorym to
slowem ludzie wyobrazaja sobie wiele niedorzecznosci). A po godzinie mojej
milosci, spowitej w Twe milczenie, przyjdzie dzien Twojej milosci: visio
beatifica - uszczesliwiajace ogladanie.

Teraz zatem, nie wiedzac, kiedy przyjdzie moja godzina i czy juz sie nie
zaczela, musze czekac na dziedzincu Twego i mego sanktuarium, musze go oproznic
ze zgielku tego swiata, musze w Twojej lasce i czstej wierze przetrwac gorzka
cisze i pustke, jaka przez to powstaje - noc zmyslow. To jest ostateczny sens
wszystkich moich codziennych modlitw. Nie to, co przy tym mysle, nie to, co
przy tym postanawiam i czuje, nie te powierzchowne akty mojego umyslu i mojej
woli sa same z siebie przyczyna, ze znajdziesz upodobanie w mojej modlitwie.
Wszystko to wynika z przykazania i Twojej laski i sluzy ku temu, zeby dusza
byla gotowa na owa godzine, kiedy jej pozwolisz, by sama przemieniona w
modlitwe weszla w Ciebie.

Daj mi, o Boze moich modlitw, laske modlitewnego czekania na Ciebie.

[warszawianka51]

O. Dziękuję bardzo.

[isma]

Nie moje. Kogos, kogo trudno byloby o watpliwosci w wierze podejrzewac )).

Maila dostala?

[warszawianka51]

Tak i już odpisała

Pragnienie modlitwy

[isma]

A to jest komentarz do niedzielnych czytan, piotra jednego z moich ulubionych,
i nieustannie polecanych, autorow:

"Pośród wielu przepisów na fascynujące wakacje jest i taki, który pozwala
spożytkować je na modlitwę. Myślę o wielu ludziach gotowych tydzień swojego
urlopu i sporą część zaoszczędzonych pieniędzy przeznaczyć na oderwanie się od
świata i modlitwę na osobności. Tracąc czas dla Boga. Ludzie ci czasem czekają
na takie doświadczenie wiele lat. Bo to nie takie proste – pozwolić sobie na
kontrolowaną samotność. Są rodziny, dzieci. Intensywna modlitwa wydaje się być
towarem niemal luksusowym.

Prawdopodobnie ludzkość nie zna drugiego rodzaju aktu religijnego, który byłby
tak głęboko subiektywny, a jednocześnie tak dalece wykraczający poza ramy
subiektywności, jak modlitwa. Tylko dzięki niej można ocenić wiarygodność
chrześcijanina. Nasze życie jest tyle warte, ile warta jest nasza modlitwa.
Jednocześnie nasza modlitwa jest nic nie warta, jeśli nie ma w niej troski o
człowieka. Taka jest prawda o naszym duchowym życiu, a zarazem jeden z
największych paradoksów chrześcijańskiego żywota.

Nasze życie modlitewne komplikuje jeszcze inny fakt. W zasadzie nie ma
jednolitego wzorca modlitewnego. Każda modlitwa jest inna, bo każdy człowiek
jest inny. I całe szczęście, że tak jest, bo w przeciwnym wypadku nie tylko
zanudzilibyśmy się na śmierć, powtarzając martwe rytuały, ale udawalibyśmy
modlitwę, podsłuchując jedynie i podglądając modlących się ludzi. A przecież w
swojej najgłębszej warstwie, tej warstwie zasadniczej, jest modlitwa po prostu
rozmową z Bogiem mieszkającym w moim własnym wnętrzu.

Czasami wydaje nam się, że musimy się sporo napracować, aby się modlić.
Zapominamy, że już samo pragnienie modlitwy czyni modlitwę. „Pragnienie modli
się zawsze, nawet kiedy milczy język. Jeżeli pragniesz zawsze, modlisz się
zawsze. Kiedy zasypia modlitwa? – pyta św. Augustyn w dobrze znanym tekście. –
Kiedy oziębia się pragnienie". Oczywiście to podnoszące na duchu nauczanie
łatwo przyjąć jako rozgrzeszające brak modlitwy, zmęczenie, znużenie, apatię,
lub monotonię. Istnieje niebezpieczeństwo porzucenia modlitwy właśnie w tych
stanach uczuciowych i uzasadnienia sobie tego zaniedbania pragnieniem. Myślę,
że jest to subtelne błądzenie, prowadzące do aberracji. Wyraża się ono w znanym
dowcipie o irlandzkim katoliku uważającym, że lepiej jest siedzieć w pubie i
myśleć o kościele, niż siedzieć w kościele, myśląc o pubie.

Jezus nauczył swoich uczniów modlitwy najpierw własnym przykładem. Usuwając się
na ubocze. Potem na prośbę uczniów objawił najważniejsze słowo modlitwy
chrześcijanina: „Ojcze". Modlitwa w tym duchu wykracza poza wszelkie granice,
przypominając jakże banalną prawdę: Bóg nie jest Bogiem jednej, wybranej grupki
ludzkości, ale całej ludzkości. Nie ogranicza swojej łaskawości jedynie do
Abrahama i jego rodziny, ale jest gotów rozlać ją nawet na Sodomę i Gomorę,
jeśli znajdzie tam choćby dziesięciu sprawiedliwych. Nie ogranicza się jedynie
do zadeklarowanych przyjaciół, ale także do natrętów, którzy nachodzą go w porę
i nie w porę.

Uczniowie Jezusa, zwracając się do Niego z prośbą o lekcję modlitwy, już nosili
w sobie jej pragnienie. Można powiedzieć, że już wtedy byli ludźmi modlitwy.
Jezus zaś nauczył ich tylko tego, że warto tracić czas dla Boga, nawet jeśli
wydaje się, że drzwi jego domu są zamknięte. Nie jest to nigdy czas stracony.

[isault]

Dziekuję za ten wątek, nie ma przypadków na tym świecie - akurat tego teraz
potrzebowałam