ewangelizacja uliczna

[mama_kasia]

Jak się do tego odnosicie?
Mieliście okazję widzieć taką ewangelizaję?

...Dopóki nie doszło do świadectw, było w porządku - śpiew,
taniec (młodzież angażowała dzieci), słowa, scenka biblijna.
A jednak świadectwa, osobiste przeżycia mówione na ulicy - czułam
się (jako słuchacz) zażenowana.
Ale może to ma sens?

[kudyn]

A dlaczego ma nie mieć sensu, skoro św. Piotr, św. Paweł i wielu innych mówią
publicznie świadectwa.

[mama_kasia]

Źle zadane pytanie ))
Raczej zastanawiam się, dlaczego ja czułam się niepewnie.
Bo moja niepewność we mnie mnie zaniepokoiła.
Masz doświadczenia z taką ewangelizacją? Mógłyś coś napisać?

[mader1]

też byłoby to dla mnie trudne... Ale ja jestem wierząca, choć
nawracać się trzeba każdego dnia... Zastanawiam sie dlaczego byłoby
trudne...Bo zbyt cennne przezycie, żeby ... je tak... rzucać byle
gdzie ? Siewcy... czy powinni szukać gruntu czy siać nieustannie ?

[mama_kasia]

Siać nieustannie, myślę.

Dzisiaj jest takie czytania w jutrzni (mogą być rozbieżności,
ale akurat franciszkanie mają święto, więc czytanie takie):

"Mt 5, 14-16
Wy jesteście światłem świata. Nie może się ukryć miasto położone
na górze. Nie zapala się też światła i nie stawia pod korcem,
ale na świeczniku, aby świeciło wszystkim, którzy są w domu.
Tak niech świeci wasze światło przed ludźmi, aby widzieli
wasze dobre uczynki i chwalili Ojca waszego, który jest w niebie."

[kudyn]

Jeśli doświadczenie jest cenne, jeśli chcemy, żeby inni też mieli w nim udział,
to trzeba mówić. Chociaż przy ewangelizacji raczej mowa o podstawowym
doświadczeniu Boga, nie o przeżyciach mistycznych

[kudyn]

Większość z ewangelizacji w których brałem udział, miała podobną strukturę:
kerygmat, świadectwo, pieśni, modlitwa. Jeśli była na wizji, to często jakaś
scenka. Świadectwo na pewno jest trudne, bo osobiste, ale pokazuje autentyczność
orędzia. To co było mówione jest możliwe, bo tego doświadczyłem, moje życie się
zmieniło…
Kiedyś w czasie takiej ewangelizacji ulicznej, chodziłem z moją żoną po parku,
zapraszaliśmy na to miejsce gdzie była ewangelizacja i zaczepiliśmy Świadków
Jehowy. Byli bardzo zdumieni, że ktoś ich zaczepił i mówił o Bogu.
Są różne formy świadectwa, słowem, przykładem, ale pierwsze bez drugiego być nie
może. Ale warto, nawet nie mówiąc go publicznie, spróbować sobie powiedzieć,
napisać takie świadectwo, żeby np. podziękować za to Bogu.

[isma]

Sens zapewne ma. Ale jednak sw. Piotr, ekhm, nie mial zbyt wielkiego
wyboru srodkow przekazywania, zwlaszcza w porownaniu z czasami
dzisiejszymi...

[mama_kasia]

A wiecie, jakie z tych głoszonych świadectw było dla mnie
najpiękniejsze?
Jeden chłopak (nastolatek z dziwną fryzurą )) podziękował
Bogu za to, że zawsze był gdzieś blisko. Chłopak wychował
się w rodzinie wierzącej i jak się wyraził, Bóg zawsze był
gdzieś obok (w znaczeniu w pobliżu). Żadnych sensacji, odejść.

Jest nadzieja dla rodziców wychowujących w wierze ))

[alex05012000]

ja zdecydowanie uciekam... też bym sie czuła dziwnie, zażenowana?
nieswojo? sztucznie? sama nie wiem dokładnie ale nie leży mi ta
forma wyrażania wiary ani jako słuchacz czy widz, ani tym bardziej
głosiciel...
z własnego życiorysu pamiętam, raz w zyciu w wieku lat 17 chyba, 18
może pojechałam na tzw Oazę i tam pod koniec tejze wysłano nas na
ulice (Zakopanego zresztą), po 2 osoby, ewangelizować ludzi ... moje
wspomnienie jest teraz dość mgliste, ale raczej całkiem negatywne w
odbiorze...pamiętam, zę to było okropne przezycie, w dodatku
narzucone, nam kazano to robić... może dgybyśmy sami chcieli, mieli
taką potrzebę byłoby inaczej, ale nie z przymusu niejako...
gdyby mnie ktoś zaczepiał obecnie na ulicy w celu ewangelizacji też
bym delikatnie i stanowczo odmówiła, to nie jest temat do porusznia
na środku Marszałkowskiej, cokolwiek by Pismo Święte nie mówiło...
chodziłam kiedyś na gimanstykę prowadzoną przez taką nawiedzoną
babkę, były jeszcze jej koleżanki jedna czy dwie, ciągle mówiły Bóg
jest z tobą albo będę się modlić za ciebie... ale tak jakoś dziwnie,
brrr... we mnie to powoduje natychmiastowy odruch ucieczki...

[verdana]

Moje odczucie, jako osoby ewangelizowanej jest zdecydowanie
negatywne. mam zawsze wrazenie, ze osoby zaczepiajace mnie na ulicy
widzia we mnie gorszy, nieoswiecony gatunek czlowieka. Wciskanie mi,
wbrew mojej checi, jedynie slusznej wiary, jedynie odstrecza mnie od
wiary. Kiedys przerywaładelikatnie i stanowczo, teraz juz nawet nie
jestem grzeczna, co w realu zdarza mi się nadzwyczaj rzadko.
A na proby (bywały) ewangelizacji ulicznej mojego dziecka reaguję
autentyczną agresją.

Tolerancja

[a_weasley]

verdana napisała:

> mam zawsze wrazenie, ze osoby zaczepiajace mnie
> na ulicy widzia we mnie gorszy, nieoswiecony
> gatunek czlowieka.

Projekcja?
Nieoświecony widzą, ja zresztą też, ale dlaczego z tego powodu gorszy?

> teraz juz nawet nie jestem grzeczna, co
> w realu zdarza mi się nadzwyczaj rzadko.
> A na proby (bywały) ewangelizacji ulicznej
> mojego dziecka reaguję autentyczną agresją.

Agresji nie pochwalam, ale rozumiem. Chwalenia się tym - nie rozumiem.

[verdana]

Chwale się albowiem nawracanie dzieci uznaję za daleko idace
naduzycie, wiecej - pogwalcenie konstytucji. I uwazam,z e w tym
wypadku mam prawo zareagowac agresywnie, zniechęcajac osoby lamiące
prawo do dalszych tego typu działań.

[magdalaena1977]

alex05012000 napisała:
> z własnego życiorysu pamiętam, raz w zyciu w wieku lat 17 chyba, 18
> może pojechałam na tzw Oazę i tam pod koniec tejze wysłano nas na
> ulice (Zakopanego zresztą), po 2 osoby, ewangelizować ludzi ...
Ja też ewangelizowałam na oazie , ale na szczęście była to głucha wieś i
ewangelizowaliśmy nasze kucharki u nich w domu. Dla mnie najgorszy był brak
profesjonalnego przygotowania.
Bo owszem wiem, że w chwili próby Bóg będzie mówił moimi ustami, ale nie podoba
całkowite pójście na żywioł i wyrzeczenie się ludzkich środków przekazu w
planowej ewangelizacji.
Niedawno przeszłam bardzo sensowne warsztaty z wizerunku i przekonałam się jak
bardzo liczy się świadomy wysiłek włożony w publiczne wystąpienia.
Bo dla mnie takie typowe świadectwa są straszliwie nieautentyczne - jakkolwiek
sprzecznie by to brzmiało. Ja niby wiem, że ci ludzie mówią o swoich osobistych
przeżyciach, ale zwykle używają strasznie schematycznego słownictwa, związków
frazeologicznych ...

[minerwamcg]

U nas taka oazowa ewangelizacja odbywała się trochę mądrzejszą
metodą. Szło się, owszem, na wieś, ale pomagać. Babci trawę na wózek
załadować i do domu zaciągnąć, gospodarzowi siano pograbić,
gospodyni porzeczki oberwać (część dla nas, do oazowej kuchni . I
z tymi ludźmi gadało się o Bogu - przy okazji. Wiadomo, że jak to na
polskiej wsi, byli to ludzie wierzący, praktykujący, katolicy
parafii tutejszej - a rozmawiało się z nimi, żeby zaciekawić,
obudzić zainteresowanie wiarą, pokazać, że to rzecz nie tylko
niedzielno-sumowa ale codzienna, do pracy i rozmowy. I żeby się od
nich czegoś nauczyć, też. Ile się nasłuchałam przykładów ludowej
pobożności! Łącznie z tym, co robić, jak się przechodzi koło
miejsca, gdzie "strasy" ))

brrr

[sunday]

Brrr, często słuchając tych "świadectw" czuję zażenowanie. Te uśmiechy
przyklejone do twarzy, to wywlekanie swoich intymnych historii, to dopasowywanie
swojego życia do schematów wziętych z amerykańskich książeczek, ta nieco
wymuszona hasłowość i odtwórczość powodowana dobrymi intencjami... Brr.

Oczywiście, staram się nie osądzać ludzi - każdy z mówiących ma swoją historię i
swoją drogę do Niego. Ale źle się czuję na większości tego typu spotkań.

[kudyn]

Wszyscy Żydzi znają moje życie. Od początku upływało ono wśród mego narodu w
Jerozolimie. Wiedzą o mnie od dawna - gdybyż chcieli zaświadczyć! - że żyłem
według [zasad] najsurowszego stronnictwa naszej religii jako faryzeusz. A teraz
stoję przed sądem, gdyż spodziewam się obietnicy, danej przez Boga ojcom naszym,
której spełnienia ma nadzieję doczekać się dwanaście naszych pokoleń, służących
Bogu wytrwale we dnie i w nocy. Z powodu tej nadziei, królu, oskarżyli mnie
Żydzi. Dlaczego uważacie za nieprawdopodobne, że Bóg wskrzesza umarłych?
Przecież mnie samemu zdawało się, że powinienem gwałtownie występować przeciw
imieniu Jezusa Nazarejczyka. Uczyniłem to też w Jerozolimie i wziąwszy
upoważnienie od arcykapłanów, wtrąciłem do więzienia wielu świętych, głosowałem
przeciwko nim, gdy ich skazywano na śmierć, i często przymuszałem ich karami do
bluźnierstwa we wszystkich synagogach. Prześladowałem ich bez miary i ścigałem
nawet po innych miastach. Tak jechałem do Damaszku z upoważnienia i z polecenia
najwyższych kapłanów. W południe podczas drogi ujrzałem, o królu, światło z
nieba, jaśniejsze od słońca, które ogarnęło mnie i moich towarzyszy podróży.
Kiedyśmy wszyscy upadli na ziemię, usłyszałem głos, który mówił do mnie po
hebrajsku: "Szawle, Szawle, dlaczego Mnie prześladujesz? Trudno ci wierzgać
przeciwko ościeniowi". "Kto jesteś, Panie?" - zapytałem. A Pan odpowiedział: "Ja
jestem Jezus, którego ty prześladujesz. Ale podnieś się i stań na nogi, bo
ukazałem się tobie po to, aby ustanowić cię sługą i świadkiem tego, co
zobaczyłeś, i tego, co ci objawię. Obronię cię przed ludem i przed poganami, do
których cię posyłam, abyś otworzył im oczy i odwrócił od ciemności do światła,
od władzy szatana do Boga. Aby przez wiarę we Mnie otrzymali odpuszczenie
grzechów i dziedzictwo ze świętymi". Temu widzeniu z nieba nie mogłem się
sprzeciwić, królu Agryppo! Lecz nawoływałem najprzód mieszkańców Damaszku i
Jerozolimy, a potem całej ziemi judzkiej, i pogan, aby pokutowali i nawrócili
się do Boga, i pełnili uczynki godne pokuty. Z tego powodu pochwycili mnie Żydzi
w świątyni i usiłowali zabić. Ale z pomocą Bożą żyję do dzisiaj i daję
świadectwo małym i wielkim, nie głosząc nic ponad to, co przepowiedzieli Prorocy
i Mojżesz że Mesjasz ma cierpieć, że pierwszy zmartwychwstanie, że głosić będzie
światło zarówno ludowi, jak i poganom».

A oto jaka reakcja:

«Tracisz rozum, Pawle - zawołał głośno Festus, gdy on tak się bronił - wielka
nauka doprowadza cię do utraty rozsądku».

[isma]

No, nie, nie, z calym szacunkiem, ale to nie jest zaden przyklad
mniej lub bardziej spontanicznej "ewangelizacji ulicznej", tylko
mowa obroncza uwiezionego sw. Pawla postawionego przed krolem
Agryppa (bardzo sprytnie pozbawiona pierwszych wersetow, ktore na to
wyraznie wskazuja )).

Sytuacja gloszenia jest tutaj, ekhm, nieco przymusowa...

[kudyn]

Widzę, że nic się nie zmieniło w sposobie czytania.
Nikt tu przed Tobą o mniej lub bardziej spontanicznej ewangelizacji ulicznej nie
pisał. Nie wiem jak Ty, ale ja brałem udział w ewangelizacjach zaplanowanych i
myślę, że dosyć dobrze przygotowanych.
Mowa jest o świadectwie której wygląda tak samo na ulicy, jak w kościele, radiu
czy gazecie. Przykład św. Pawła pokazuje klasyczne świadectwo, czy jak kto woli,
wywlekanie swoich intymnych historii - jak wyglądało życie przed nawróceniem,
moment nawrócenia, jak wyglądało po nawróceniu. Sam Paweł sugeruje, że nie jest
to jedyne miejsce gdzie świadczy o Bogu. A przymusowość wyraźnie wskazują,
bardzo sprytnie przeze mnie zatajone słowa Pawła „uważam to za szczęście, że
mogę dzisiaj bronić się przeciwko wszystkim zarzutom, jakie stawiają Żydzi,
przed tobą, królu Agrypo”. Nie miał innego wyjścia, musiał złożyć świadectwo.
Jeżeli chcesz spontanicznego świadectwa, głoszonego bez przymusu na ulicy,
polecam Dz 22.

[isma]

NIKT? Alex i Magdalaena nie pisaly o "mniej lub bardziej
spontanicznej ewangelizacji ulicznej"? To, ze Ty brales udzial,
oczywiscie, w zaplanowanych i dosyc dobrze przygotowanych"
ewangelizacjach, to nie znaczy, ze nikt nie mial do czynienia z
innymi, naprawde.

Co zas do mowy sw. Pawla - oczywiscie, ja nie jestem teologiem, ale
uczono mnie, ze mowy obroncze maja swoja okreslona retoryczna
konstrukcje. Pawel byl obywatelem rzymskim i czlowiekiem
wyksztalconym. Mysl o tym, ze jego wypowiedz, utrzymana w dosyc
wyrazistej strukturze (sam zreszta o tym mowi, ze jest przemyslana)
ma byc przykladem, jak dzielic sie osobistym przezyciem religijnym z
nieznajomymi, wydaje mi sie dosyc osobliwa. Wydaje mi sie, ze
apologia podlega nieco innym regulom, niz formy ewangelizacji, o
ktorych tu dyskutujemy, i dlatego przyklad wydaje mi sie niezbyt
adekwatny. No, ale ja sie nie znam.

[mama_kasia]

Chwileczkę Ismo, ale dlaczego mowa Pawła nie miałaby być
dobrym przykładem przygotowanego świadectwa? Bo ja jednak
wolałabym, aby te świadectwa właśnie były przygotowane.
Aby nie były eomocjonalne (to kto teraz chce, może się
podzielić).

[isma]

No, i wlasnie o to chodzi! Ze sw. Pawel, moim zdaniem, akurat w tym
fragmencie Dziejow, nie opowiada jakichs swoich "przezyc" napotkanym
postronnym osobom, tylko przeprowadza poddany okreslonym retorycznym
wymogom wywod. To ma wiecej wspolnego z argumentacja niz
z "dzieleniem sie" (oczywiscie, on przywoluje przyklad wlasnego
zycia, bo tego wymaga sytuacja komunikacyjna: ma bronic siebie
samego jako oskarzony).

I to jak najbardziej jest godne nasladowania. Moj sprzeciw dotyczy
natomiast uzywania tego przykladu w dyskusji o emocjonalnych
osobistych "swiadectwach", takich, jakie byly krytykowane w tym
watku.

A co do "przygotowywania" swiadectw. Jak jeszcze bywalm hospicyjna
skarbonka, to to byl jeden z gorecej dyskutowanych twmatow: czy
wolno odwolywac sie do swojego osobistego doswiadczenia, zbierajac
datki. Mielismy taka wolontariuszke, ktora kazde podejscie z puszka
zaczynala od zdania "Moj ojciec umarl na raka trzustki w Hospicjum
sw. Lazarza..." Zartowalam zawsze, ze ja powinnam zaczynac od
zdania "Na nieszczescie dla Pani/Pana nie trafilam do Hospicjum sw.
Lazarza, bo gdybym trafila, to bym sie juz pewnie dzisiaj Pani/Panu
nie naprzykrzala ))". To by wlasnie byl przyklad czystej
kwestarskiej retoryki, chociaz z zycia wzietej...

[Napisala Isma w nastroju do zartow makabrycznych ))].

[kudyn]

W dwóch przywoływanych mowach św. Paweł opowiada swoje przeżycia, w Dz 22 mówi
na ulicy więc tłumu. Tak przy okazji, ciekawe ile jest w Biblii świadectw, wobec
osób z którą ma się głęboką intymną relację.
A co do tego ma zbieranie pieniędzy w hospicjum to nie mam pojęcia.

[isma]

kudyn napisał:

> W dwóch przywoływanych mowach św. Paweł opowiada swoje przeżycia,
w Dz 22 mówi
> na ulicy więc tłumu.

To moze wlasnie ten ostatni trzeba bylo dac jako przyklad bardziej
adekwatny? Choc tam tez, o ile mnie pamiec laika nie myli, Pawel
wyglasza wobec chcacych go zabic Zydow OBRONE, a nie nagabuje
przypadkowych przechodniow...


Tak przy okazji, ciekawe ile jest w Biblii świadectw, wobe
> c
> osób z którą ma się głęboką intymną relację.

Wiesz, ja nie jestem AZ TAK biegla w Pismie sw., ale sadze, ze fakt
zamieszkiwania np. przez Pawla w czyims domu uprawnia do tego, aby
mowic o relacji miedzy osobami. "Przyjecie kogos pod swoj dach" to
nie tylko jest figura relacji, ale i relacja sama.


> A co do tego ma zbieranie pieniędzy w hospicjum to nie mam pojęcia.

A, to szkoda. No, ale za to masz rozleglejsze doswiadczenia w
ulicznej ewangelizacji.

[kudyn]

Pewnie da się zauważyć, przy odrobince dobrej woli, że nie próbowałem nigdzie
promować ewangelizacji jako nagabywania przechodniów. Owszem Paweł nie nagabuje
przechodniów, nagabuje tłum. A co do kurczowego trzymania się tego, że obrona
nie ma żadnego związku ze świadectwem, to może tą osobliwość rozjaśni trochę
literatury:

Nowy Testament i Psalmy (Edycja św. Pawła, 2005)
tytuł perykopy Dz 22, 1-21: „Świadectwo Pawła o nawróceniu”
tytuł perykopy Dz 26, 12-18: „Drugie świadectwo Pawła o nawróceniu”

Międzynarodowy komentarz do Pisma Świętego (Verbinum 2000)
„W Dziejach Apostolskich obraz Pawła misjonarza idzie w parze z obrazem Pawła
więźnia, któremu poświęca się mniej więcej tyle samo miejsca. Świadczy to o
znaczeniu, jakie przywiązuje Łukasz do tej części historii Pawła, w której ma
być świadkiem (martyr) Chrystusa wobec przedstawicieli władzy religijnej i
świeckiej, zarówno żydowskiej, jak i rzymskiej” s. 1398

Katolicki komentarz biblijny (Vocatio 2001)
„Obwieszczenie wypełnienia obietnicy potwierdza, że ostatecznie to sam
zmartwychwstały Chrystus przemawia do Żydów i pogan za pośrednictwem swojego
„świadka” (w.16), który staje teraz przed sądem wykształconego króla. Ponieważ
Pawłowa Ewangelia jest jego ostateczną odpowiedzią na żydowskie oskarżenia,
apologia Apostoła i głoszona przez niego kerygma dokładnie sobie odpowiadają
(ww. 28-29); występując we własnej obronie, Paweł pełni jednocześnie rolę
świadka” ss.1243-1244.
„daję świadectwo: Porównaj ze „stoję przed sądem” (w. 6); składanie świadectwa i
obrona łączą się ze sobą (por. w. 17)” s.1245.

Przyjmując, że faktycznie wspólne zamieszkiwanie oznacza intymną relację, to
jednak nie wyciągałbym z tego wniosku, że świadectwo dopiero po bliższym poznaniu.

[isma]

Dobra, Kudyn, masz racje, daruj sobie zlosliwosci.

Co prawda w Tysiaclatce tytuly perykop sa inne, zas sytuacja w
ktorej Apostol, stawiany przed sadem z powodu konkretnych czynow,
oklicznosci tych czynow relacjonuje, nieszczegolnie sie moim zdaniem
ma do sytuacji, w ktorej opowiada sie szczegoly swojej osobistej
relacji z Panem Bogiem osobom, ktore nie wydaja sie byc nimi
przesadnie zainteresowane - ale w porzadku, to przeciez nie ja musze
miec biblijne uzasadnienie dla swojej metody ewangelizacji (albowiem
zadnej metody nie stosuje).

No, jakos wole sw. Piotra, co do ktorego Pismo sw. nie informuje,
jakoby zameczal niechetnych sluchaczy okolicznosciami uzdrowienia
swojej osobistej tesciowej lub trzykrotnego piania koguta. I sw.
Pawla z Areopagu, ktory nie widzi potrzeby streszczania swojego
zyciorysu i opowiadania swoich osobistych przezyc. Bo nie glosi
siebie, osobistego kumpla Pana Boga - tylko po prostu, "Pana nieba i
ziemi".

[kudyn]

isma napisała:

> Co prawda w Tysiaclatce tytuly perykop sa inne

Tytuły perykop nie należą do objawienia, więc w każdym wydaniu mogą być inne. A
przy okazji, spotkałem kilku biblistów sugerujących, żeby się zbytnio do
komentarzy w Tysiąclatce nie przywiązywać.

> Apostol, stawiany przed sadem z powodu konkretnych czynow,
> oklicznosci tych czynow relacjonuje, nieszczegolnie sie moim zdaniem
> ma do sytuacji, w ktorej opowiada sie szczegoly swojej osobistej
> relacji z Panem Bogiem

Świadectwo w czasie ewangelizacji nie polega na opowiadaniu szczegółów swojej
osobistej relacji z Panem Bogiem, podobnie jak nie polega na głoszeniu siebie,
czy osobistego kumpla Pana Boga.

> osobom, ktore nie wydaja sie byc nimi przesadnie zainteresowane

czy ktoś jest zainteresowany jest pewnie istotne w rozmowie osobistej, w
ewangelizacji ulicznej nie jest to tak ważne, nie da się tego zweryfikować. I
nie wiem na jakiej podstawie przyjmujesz takie założenia.

>albowiem zadnej metody nie stosuje)

Rozumiem, że ewangelizujesz bardziej spontanicznie.

> I sw. Pawla z Areopagu, ktory nie widzi potrzeby streszczania swojego
> zyciorysu i opowiadania swoich osobistych przezyc.

Ja wolę św. Pawła takiego jaki jest, czasem mówiącego tak jak na Areopagu,
czasem tak jak wobec Żydów czy Agryppy.

[isma]

Ech, Kudyn, Kudyn. Jak Kudyn przywolywac tytuly perykop, to to jest
argument w dyskusji, jak ktos inny przywolywac - to one "nie naleza
do Objawienia". No, oczywiscie, ze nie naleza. Wiec moze czytajmy,
co w tekscie i kontekscie, a nie probujmy nabierac adwersarza oraz
publicznosci na "literature", z ktora zapoznanie sie sugerowales?

Co do "kilku biblistow", zapewne, sa tacy (jak tez sa i inni).
Jakkolwiek jednak to wciaz Tysiaclatka jest zatwierdzona do uzytku
liturgicznego...

Jesli chodzi o "metody ewangelizowania". No, coz. Ten ladny
termin "martyria", ktory sie nam przy okazji sw. Pawla pojawil,
odnosi sie nie tylko do swiadczenia slowem, ale i zyciem. Wiec, jak
kazdy, zyje wsrod ludzi - czasem swiadczac, czasem pewnie
antyswiadczac, tyle. No i takie zwykle zycie zajmuje mi 24 godziny
na dobe, przewaznie.

A co do slow, to staram sie w kazdym razie, kiedy mnie ktos pyta o
wiare mojego Kosciola czy moja wlasna, nie odwracac sie plecami ze
zdaniem: "nie bede wyznania wiary przed toba skladac". To na
poczatek. Ale pewnie rownie dobre jest nagabywanie ze swoja
hagiografia masowo wystepujacych w naszym kraju pogan (na czym, byc
moze, swiadectwo "nie polega", ale jakos relacje sluchaczy takowych
w tym watku do tego wlasnie sie sprowadzaja).

Tyle z mojej strony. Ja sie nie zaliczam do (nad)gorliwych slug
zniwa. Co przynosi owoce, to sie w swoim czasie okaze.

[kudyn]

isma napisała:

> Ech, Kudyn, Kudyn. Jak Kudyn przywolywac tytuly perykop, to to jest
> argument w dyskusji, jak ktos inny przywolywac - to one "nie naleza
> do Objawienia". No, oczywiscie, ze nie naleza. Wiec moze czytajmy,
> co w tekscie i kontekscie, a nie probujmy nabierac adwersarza oraz
> publicznosci na "literature", z ktora zapoznanie sie sugerowales?

Przywołując tytuł perykopy nie sugerowałem, że przynależą do Objawienia, a w
poprzednim poście odpowiadałem na informację o odmiennych tytułach w
Tysiąclatce. Z tekstu wynika że jest to mowa obronna, która jest również
świadectwem, co literatura potwierdza, a czemu Tysiąclatka nie przeczy.

> Co do "kilku biblistow", zapewne, sa tacy (jak tez sa i inni).
> Jakkolwiek jednak to wciaz Tysiaclatka jest zatwierdzona do uzytku
> liturgicznego...

Tekst, nie komentarze i tytuły perykop. Swoją drogą zatwierdzenie do użytku nie
usuwa błędów które w Tysiąclatce liturgicznej są nadal a w jej nowszych
wydaniach zostały poprawione. I poczytaj uważnie wstępy do ksiąg, jest szansa,
że się z owymi biblistami zgodzisz.

> Jesli chodzi o "metody ewangelizowania". No, coz. Ten ladny
> termin "martyria", ktory sie nam przy okazji sw. Pawla pojawil,
> odnosi sie nie tylko do swiadczenia slowem, ale i zyciem. Wiec, jak
> kazdy, zyje wsrod ludzi - czasem swiadczac, czasem pewnie
> antyswiadczac, tyle. No i takie zwykle zycie zajmuje mi 24 godziny
> na dobe, przewaznie.

Nigdzie nie negowałem świadectwa życiem, wręcz odwrotnie. A w tym przypadku
Paweł martyr oprócz świadectwa życia, świadczy również słowem.

> A co do slow, to staram sie w kazdym razie, kiedy mnie ktos pyta o
> wiare mojego Kosciola czy moja wlasna, nie odwracac sie plecami ze
> zdaniem: "nie bede wyznania wiary przed toba skladac". To na
> poczatek. Ale pewnie rownie dobre jest nagabywanie ze swoja
> hagiografia masowo wystepujacych w naszym kraju pogan (na czym, byc
> moze, swiadectwo "nie polega", ale jakos relacje sluchaczy takowych
> w tym watku do tego wlasnie sie sprowadzaja).

Mam również nadzieję, że nie rozpowiadasz o nich wyssanych z palca informacji,
objawiając w co rzekomo wierzą, jak również nie mówisz o sprytnym pomijaniu
informacji.
Podobnie jak relacje słuchaczy takowych świadectw do tego się nie sprowadzają co
próbujesz udowodnić. Chyba że podzielimy uczestników forum na tych poprawnych co
się z Tobą zgadzają i tych innych których nie bierzemy pod uwagę.

[isma]

No, tosmy sobie poswiadczyli, kazde na swoj sposob.

Aby do zniw, Kudyn, aby do zniw.
Forum Www wprawdzie juz wtedy byc moze nie bedzie, ale
niewykluczone, ze przed tym czasem zdazy na nim przybyc ktos
autentycznie zbudowany uliczna ewangelizacja, bo na razie zadnego -
w przeciwienstwie do licznej grupy zdecydowanych jej przeciwnikow
oraz osob czujacych sie wobec niej niezrecznie - nie widze (czy Ty
takowym jestes, nawet nie probuje sie domyslac)...

[mama_kasia]

Ależ chwila, chwila, przecież ja byłam zbudowana , choć
też świadectwami (ale tylko nimi) spłoszona
Natomiast scenki, muzyka, śpiew, zabawy z dziećmi, a także
modlitwa z sąsiadami - mnie to zbudowało, a i sąsiadów także,
o czym sobie porozmawialiśmy.

[isma]

No i w porzadku. Przeciez wywody Kudyna na temat sw. Pawla nie mialy
uzasadniac zasadnosci ewangelizowania przez zabawe, spiew i muzyke
(chyba, bo nigdy nie wiadomo, co kto ma na mysli), tylko dzielenia
sie zyciorysem. Co do dzielenia sie przezyciami napisalas, ze bylas
sploszona (czy zazenowana, nie pomne).

Moze ja zle czytanm, ale nie zauwazylam zadnej wypowiedzi, w ktorej
ktos by kategorycznie napisal: "tak, to jest portrzebne, to mnie
umocnilo, zbudowalo", bo ja wiem co jeszcze. Wiec, z tym "aby do
zniw" to ja oczywiscie troche zartuje, natomiast mysle, ze czasem
warto brac pod uwage reakcje uczestnikow jakiegos przedsiewziecia,
zwlaszcza, jak ono dla ich dobra ma sie odbywac. Feedback czyli.
Jesli dominujaca reakcja na inicjatywe ma byc rezerwa, a nawet
protest, to ja jakos nie mam przekonania do takiej ewangelizacji.

Ale mowie - kazdy ma swoja droge. Na szczescie.

[kudyn]

Wysłuchałem wielu świadectw w czasie różnych ewangelizacji w tym także
ulicznych. Tak, to jest potrzebne, to mnie umocniło, zbudowało. Również osoby
które się w czasie takich akcji nawróciły, opowiadały mi, że było to dla nich ważne.

[kudyn]

Widzisz, ja w wypowiedzi Alex nic o żadnej formie spontanicznej ewangelizacji
się nie doczytałem, Magdalaena pisała o tym, że nie została przygotowana do
ewangelizacji, która jest normalnym punktem każdej oazy I stopnia, która nie
jest ewangelizacją uliczną. W tym konkretnym przypadku dotyczyła kucharek u nich
w domu. Podobnie jak ja nie napisałem, że nikt tutaj nie miał do czynienia z
ewangelizacjami spontanicznymi.

Zjawiskiem, ośmielę się powiedzieć powszechnym, we wszelakich szkołach
ewangelizacji jest wzorowanie struktury świadectwa na mowach św. Pawła.
Świadectwo ma mieć wyrazistą strukturę – jak wyglądało życie przed nawróceniem,
nawrócenie, co się zmieniło w życiu, ma być przemyślane i przygotowane, ma być
krótkie i skoncentrowane na Jezusie. Niezależnie jak nazwiemy mowy św. Pawła pod
względem literackim, na pewno są świadectwem jego spotkania z Jezusem.

A najczęstsza forma ewangelizacji ulicznej wygląda następująco: konkretne
miejsce gdzie są śpiewane pieśni, odgrywane scenki, jest głoszony kerygmat (Boża
miłość, grzech, zabawienie w Chrystusie, wyznanie wiary, w grupach katolickich
często jeszcze Duch Święty i wspólnota), świadectwa, modlitwa, w okolicy osoby
które zapraszają do udziału, jakieś plakaty, banery, ulotki w zależności od
finansów organizatora. Myślę, że o takim czymś pisała Mama Kasia.

[mama_kasia]

Tak, tak, właśnie o to mi chodziło i o taką ewanangelizację
się dopytywałam

aaa, to ja w takim razie nie zrozumiałam "pojęcia"

[alex05012000]

mnie się wydawało, że ta oazowa "ewangelizacja" to włąśnie była
uliczna ewangelizacja, ja pisałam o tym samym co magdalaena, tylko
nam zamiast kucharek zaserwowano ludzi na ulicach Zakopanego... czy
to było spontaniczne? i tak i nie...rzekłabym spontaniczność
wymuszona - mieliśmy podchodzić do ludzi i mówić im o Chrystusie czy
jakos tak... nawet nie o własnym nawróceniu, bo ja od boga nie
odchodziłąm żebym się miała nawracać... przygotowani byliśmy może
ale napewno nie wystarczająco... i moja ocena tego typu doswiadczen
jest negatywna ...
opisywanej przez mame-kasie ewangelizacji nigy nie widziałam ...

Ismo, Kudynie

[mader1]

Jak się dwoje MĄDRYCH ludzi spiera, inni mają okazję sporo się
dowiedzieć Dziękuję Wam za ten spór, w którym przytoczyliście
wiele ważnych argumentów
Najważniejsze, że chcecie służyć Bogu z całego serca. I służycie
nawet się spierając

[mama_kasia]

A ja czuję, że one są szczere
Moje zażenowanie raczej wynika z faktu, że głupio mi słuchać
tak osobistych wyznań. Spuszczam głowę, bo naruszona zostaje
(a dzieje się to na ulicy) jakś intymna sfera.
A z drugiej strony czuję, że dobrze się dzieje, że to wychodzi
na ulice. Nikt ode mnie niczego nie chce. Tylko stań i posłuchaj.

[sunday]

> A ja czuję, że one są szczere

Oj tak! Szczere i pełne dobrych intencji. A jednocześnie często auto-wymuszone.
Wiem, bo znam (a raczej znałem) takie sytuacje też od drugiej strony.

> A z drugiej strony czuję, że dobrze się dzieje, że to wychodzi
> na ulice. Nikt ode mnie niczego nie chce. Tylko stań i posłuchaj.

Tak. Tak samo dobrze, jak krzyżyk na czyjejś szyi, różaniec na palcu czy w ręku,
procesja, świadectwo życia, modlitwa przed jedzeniem, elementarna uczciwość w
interesach.

W ulicznej ewangelizacji razi mnie jednak, jak i Ciebie, to łamanie swojej (i
nagabywanego) intymności, epatowanie emocjami. Zbyt to amerykańskie - takie
otwarte, uśmiechnięte, super i w ogóle jak na hollywoodzkich filmach. Sam wolę
świadczyć życiem, niż zaczepiać ludzi na ulicy. Ale każdy ma swoją drogę -
pewnie są potrzebni i tacy ludzie, a ja nie muszę tego rozumieć ani czuć.

[isma]

Moge sie podpisac pod Sundayem.

Przy czym, to nie chodzi o to, ze mowi sie rzeczy intymne - zdarzylo
mi sie byc sluchczka czy uczestniczka bardzo intymnych rozmow o Panu
Bogu, dotykajacych bardzo podstawowych osobistych doswiadczen,
emocji. Ale one wynikaly z tego, ze i wiez miedzy mowiacymi byla
gleboka, intymna. Ze bylo osobiste zaufanie. Co zas do osob
postronnych - najczesciej samo zycie wymusza dawanie swiadectwa.
Tylko wlasnie niekoniecznie swiadectwa w postaci mowienia "na dzien
dobry" o rzeczach intymnych...

Podobnie, jak wiez miedzy mezczyzna a kobieta nie zaczyna sie (no,
nie powinna) od intymnosci, tylko od tego, co zewnetrzne,
powszednie, codzienne - tak i wiara, moim zdaniem, trzeba sie
dzielic z ludzmi na miare zaawansowania w relacji.

[mader1]

Chyba czuję to podobnie jak Wy, choć przyznaję, ze nie mam tematu
przemyślanego. Ale, może niesłusznie, czuję jakby obdarowywało się
kogoś zbyt... pochopnie dając mu złudzenie wejścia w relacje
intymne, w które się nie zamierza wchodzić...
To z pewnością zalezy od sposobu, od okoliczności...

[mama_kasia]

Mnie nikt na ulicy nie zaczepiał. Stałam i przyglądałam się.
Razem z sąsiadami. I po raz pierwszy w życiu razem z nimi
modliłam się na podwórku Cała ta ewaneglizajca - śpiew, zabawy
z dziećmi, scenki biblijne - to jak najbardziej do mnie trafiało.
Owszem, próbowali przełamać bariery, ale moim zdaniem w
bardzo wyważony sposób. Jedno "nie" wystarczało

[sunday]

> Mnie nikt na ulicy nie zaczepiał. Stałam i przyglądałam się.
> Razem z sąsiadami. I po raz pierwszy w życiu razem z nimi
> modliłam się na podwórku

I to jest niewątpliwy plus. Choć prawdopodobnie wcześniej wielokrotnie modliłaś
się wspólnie z nimi w kościele.

[trolka72]

Moje odczucia są negatywne.
Nawet jeśli głosiłby poglądy zgodne z moimi- nie życzę sobie być
epatowana wyznaniami, poglądami innych, w końcu każdy6 ma swój
rozum, a mnie sie zdaje, ze z takiej ewangelizacji wynika; chodź,
cię oświecę. Nie, dziekuję.

[sion2]

z calym szacunkiem ale nie zgodze sie z trollka ani z verdana w
kwestii ze skoro ktos chce ewangelizowac to znaczy ze uwaza sie za
kogos lepszego, oswieconego i patrzy z wyzszoscia na pospolite tlumy

bo nie ewangelizuje sie SOBĄ, nie glosi sie SIEBIE, nie mowi "JA cie
oswiece" ale dzieli sie radoscia tego co Jezus Chrystus uczynil w
moim zyciu - pojdz za Nim, doswiadczysz wiekszych cudow

ja sie czuje nieswojo wobec ewangelizzacji ulicznej ale nigdy nie
uiwazalam ewangelizujacych za pyszalkow

i nie glosi sie "jednynie slusznej religii" a Jezusa Chrystusa, tym
bardziej ze bracia protestanci o wiele czesciej taka ewangelizacje
uliczna prowadza niz katolicy

[verdana]

Sa jednakze ludzie, ktorzy w ogóle nie są chrześcijanami - i dla
nich denominacja głoszących wiarę w Jezusa Chrystusa jest
nieistotna. I nie zgodzę się z brakiem "poczucia wyzszosci" -
wielokrotnie spotkałam się wlasnie z tym, ze ewangelizujący (akurat
nie katolicy) usilowali tłumaczyć mnie i synowi, ze oni, w
przeciwieństwie do mnie, sa oświeceni i naprawde wiedza, w co
wierzyć.

[a_weasley]

Verdana napisała:

> usilowali tłumaczyć mnie i synowi, ze oni, w
> przeciwieństwie do mnie, sa oświeceni i naprawde wiedza, w co
> wierzyć.

Było to może mało dyplomatyczne, ale merytorycznie mieli rację.

[madziaq]

Nie mam pozytywnych doświadczeń. W ogole nie lubię jak ludzie "łapią" mnie na
ulicy i próbują do czegoś nakłonić, obojętnie czy chcą mi coś sprzedać,
przeprowadzić ankietę, nawracać na jakąkolwiek religię, czy co tam jeszcze...

Poza tym, nie wiem czy często to się zdarza, mam nadzieję, że nie, ale takie
osoby wywierają czasem ogromną presję. pamiętam kiedyś, jak na warszawskiej
starówce zaczepili mnie i rodziców członkowie Odnowy w Duchu Św (chyba, w każdym
razie na pewno jakaś charyzmatyczna grupa katolicka) Było ich kilkanaście osób i
ksiądz. Zaproponowali, że się za nas pomodlą, na co moi rodzice się zgodzili.
Wzięli nas więc do kółeczka, odmawiali jakąś modlitwę, w czasie której płynnie
przeszli na niezrozumiałe dla mnie słowa (przez chwile mówili jakby pół na pół -
cześć słów po polsku a część w jakimś dziwnym języku) Wzbudziło to mój niepokój,
ale moim zdaniem niedobra rzecz zdarzyła się dopiero później. Kiedy skończyli
się modlić, ksiądz powiedział, że każdy aby zostać zbawionym, musi uznać Jezusa
za swojego Pana i Zbawiciela. I zapytał po kolei moich rodziców, czy uznają w
tym momencie Jezusa za Pana i Zbawiciela. Moim zdaniem nie powinien tego robić,
bo taka deklaracja jest ważna, a trzeba mieć dużo asertywności, żeby powiedzieć,
że np nie jestem w tym momencie na to gotowa, jeśli 15 osób patrzy na mnie
wyczekująco...

[elwinga]

W czasach, gdy byłam związana z Kościołem Zborów Chrystusowych, uczestniczyłam w
dwóch młodzieżowych obozach misyjnych, których celem było prowadzenie
ewangelizacji w miastach, w których się owe obozy odbywały. Pojechałam, bo
chciałam się przełamać do tego typu rzeczy - w moim ówczesnym zborze kładziono
bardzo duży nacisk na osobiste dawanie świadectwa przy każdej możliwej okazji, a
mnie to szło średnio, żeby nie powiedzieć fatalnie. Cóż, pojechałam i
przekonałam się, że to nie dla mnie. Dla mnie mówienie o Bogu jest czymś zbyt
osobistym, abym potrafiła to robić wobec nieznajomych na ulicy.

A za dowód lekkomyślności organizatorów uważam wywiezienie nas na jednym z
obozów na festiwal w Jarocinie, żebyśmy (dzięki Bogu - tylko przez jeden dzień)
ewangelizowali tych, którzy przybyli na festiwal.

ludzie wolą wróżki...

[zuq1]

Tak sobie czytam te wpisy na temat ewangelizacji i podzielę się
własnymi wrażeniami. Oto one:
1. generalnie moje "ciało" nie lubi ewangelizacji, ale gdy już jego
opór został przełamany, były dobre efekty.
2. Nowy Testament uczy nas, że świat jest dwubiegunowy (Bóg-szatan,
światłość-ciemność, zbawieni-niezbawieni) i ludzie muszą być
skonfrontowani z Dobrą Nowiną, aby móc zdecydować, z kim chcą być w
wieczności.
3. Jakieś 10 lat temu w Krakowie podczas ewangelizacji na Rynku
spostrzegłem, że ludzie ustawiają się w kolejce do wróżki siedzącej
w Sukiennicach chętniej niż biorą traktaty i rozmawiają z nami.
Dlaczego więc nie próbować docierać do nich bezpośrednio i oddawać
pole sługom okultyzmu? Ale podeszliśmy do osób z kolejki i mieliśmy
dobre rozmowy, może coś z zasianego ziarna wyrosło/wyrośnie?
4. Cieszmy się, że w Polsce (jeszcze) można ewangelizować. We
Francji jest to podobno zabronione ustawowo. Nie wspominając już
krajów "niechrześcijańskich".

[aka21]

We
> Francji jest to podobno zabronione ustawowo

Ewangelizacje we Francji (i innych krajach) jak najbardziej są
realizowane. Nie wiem, czy doszła do skutku planowana na ten rok
izacja Paryża tańcem (hip hopem). Z pewnościa sa to ewangelizacje
legalne. Były też ewangelizacje innych miast. Tam często chodzi o to
zeby (zwłaszcza ludziom młodym) powiedzieć "coś" o Jezusie, żeby
zaszczepić to ziarenko. czasem Ci ludzie pierwszy raz o Nim słyszą.
U nas ewangelizacja też powinna być zgłoszona. Określa się miejsce i
forme jej przeprowadzenia.
W Polsce ludzie w większości wierzą. Ewangelizacja ma inne potrzeby
niż na Zachodzie.
Nasza Wspólnota prowadzi ewangelizacje uliczne. Jakaś grupa śpiewa,
pozostali chodza i zapraszaja ludzi do krótkiej Adoracji
Najswiętszego Sakramentu, spotkania z Bogiem sam na sam. Mozna
napisać intencję w której prosi się o modlitwę i ja zostawić pod
ołtarzem, a także wziąć dla siebie jeden z wielu przygotowanych
krótkich fragmentów Pisma Św. Jest tez mozliwość spowiedzi.
Był czas, ze taką ewangelizację organizowaliśmy w akademikach,
chodziliśmy po pokjach i zapraszalismy na Adorację. Owoce zawsze
były budujące Choć prawda jest taka, że jest to trudne
doświadczenie i modlitwa współbraci bardzo pomaga, przynajmniej
mnie

[minerwamcg]

>2. Nowy Testament uczy nas, że świat jest dwubiegunowy (Bóg-szatan,
> światłość-ciemność, zbawieni-niezbawieni)

Przepraszam, tak z ciekawości - jesteś manichejczykiem?

[zuq1]

Boże broń... A ten Mani, to kto taki? Zresztą manicheizm później
chyba nastał niż chrześcijaństwo? A tak z ciekawości, to nie widzisz
takiej opozycji w NT? Czy może jest niebo-czyściec-piekło?

[minerwamcg]

zuq1 napisał:

> A tak z ciekawości, to nie widzisz
> takiej opozycji w NT? Czy może jest niebo-czyściec-piekło?

Jestem katoliczką
I nie, nie uważam, żeby istniała opozycja Bóg-szatan. Bóg jest
Bogiem, szatan jest stworzeniem, co czyni pomiędzy nimi zasadniczą
nierówność.

Aj, zaraz nas wyleją za wszczynanie sporów doktrynalnych

kobieta z różańcem...

[mader1]

wracałam dziś autobusem po jednej Medycznej Przygodzie, spiesząc
się przed Drugą... Usiadłam obok dobrze ubranej, ładnej kobiety...
ja wiem... koło pięćdziesiątki. W pewnym momencie ta kobieta zrobiła
delikatny znak krzyża, wyciągnęła używany różaniec, wcale nie
ostentacyjnie, z drugiej stony nie kryjąc go też nadmiernie. Lekko
zamyslona, ale nie tracąca kontaktu z otaczającymi ludźmi,na których
spoglądała przyjaznym wzrokiem, modliła się cichutko... Natychmiast
przypomniał mi się ten wątek.
To było w tej chwili i w tym miejscu potrzebne.
Autobusowe świadectwo modlitwy.

[isma]

mader1 napisała:

>
> To było w tej chwili i w tym miejscu potrzebne.
> Autobusowe świadectwo modlitwy.

A, no wlasnie. Mniej gadac O Panu Bogu, wiecej Z Panem Bogiem.

[kudyn]

Takie świadectwo jest bardzo cenne, ale bardziej dla tych którzy już wierzą. Nie
zastąpi to ewangelizacji.

[mama_kasia]

Myślę, że ewangelizacja również w warunkach Polskich często
skierowana jest do tych, co już wierzą, a w każdym razie takm im
się wydaje.

[kudyn]

Dlatego podstawowy podręcznik szkół ewangelizacji nosi tytuł „Jak ewangelizować
ochrzczonych”.

[mader1]

myslę, że i tych, którzy nie wierzą może zainteresowac, przynajmniej
w Polsce. Rzadko widać ludzi modlących się czy czytających Pismo św.
lub choćby coś na temat wiary w miejscach publicznych.
To jest zetknięcie się , przypomnienie o Bogu czy pokazanie, że On
jest ijeżeli ma ono coś człowiekowi dać - da. Pewnie, że sam widok
kobiety z różańcem nie zastapi czytania Pisma św, wejścia we
wspólnotę parafialna, osobistej modlitwy czy lektury oraz dania
świadectwa życiem, czynem, słowem . Ale jeżeli ma dotknąć, dotknie.
Nie mówiąc ( pisząc )) już o samej modlitwie.
Modlitwa, cicha, pokorna, przyjazna, też jest bardzo osobistą
relacją. Tyle że bardzo dyskretną.
Ale zgoda, do każdego może docierać coś innego.Problem polega na
tym, że " na tym polu" jest to w zasadzie niemierzalne. Trudno
bowiem ocenić jak wiele osób zniechęca się ( i do czego ?jedynie do
tego typu ewangelizaji czy do KK, do chrześcijan ?)a jak wiele
skłania ona do myslenia, do przyjścia na mszę, do modlitwy. Jestesmy
skazani na nasze odczucia zwłaszcza, że często nie ma bardzo
istonej informacji zwrotnej - czasem widok różańca czy widok
człowieka dającego świadectwo uruchamia cały łańcuszek mysli i
działań i nie do końca ma się świadomość, co go zapoczątkowało.
Każdy też ma swoje dary, którymi powinien się dzielić.

[kudyn]

Zainteresować się może. Mnie jednak oprócz zainteresowani, zależy na wierze.
Zwyczajną drogą jest głoszenie Słowa „Przeto wiara rodzi się z tego, co się
słyszy, tym zaś, co się słyszy, jest słowo Chrystusa”. Więc naprawdę nie chodzi
o świadectwo które ma wspierać, ale o głoszenie Słowa. Nie jest to droga jedyna,
słuchałem kiedyś świadectwa Żyda, który miał bezpośrednie objawienie, trochę jak
św. Paweł i w ten sposób uznał Jezusa jako Mesjasza. Nieprawdopodobne a jednak
możliwe. Ale wg. mojego rozumienia Bogu nie chodzi o załatwianie wszystkiego za
nas.
Zniechęcać może zarówno ewangelizacja jak i różaniec. Na pewno trzeba dbać o
warsztat, dlatego dobrze, że powstają szkoły ewangelizacji. Jednak najlepszy
warsztat nie zapewni 100% owocu, tu jest coś głębiej.

[mader1]

Ale od zainteresowania się , idzie się dalej, nieprawdaż ?
Mam wrażenie, że człowiek, który opowiada o swojej drodze do Boga,
swoich przeżyciach związanych z nawróceniem czy nawracaniem się (
nie mówilismy o wspólnym czytaniu Pisma św. tylko o tym aspekcie ?),
też zasiewa jedynie.
To jest też tylko " dotknięcie" , za którym musi pójśc coś więcej.
Głoszenie Słowa ... No chyba nikt nie może powiedziec, że to
nieważne...

[kudyn]

Może iść dalej.
Jak ktoś głosi Słowo też zasiewa. W czasie ewangelizacji punktem centralnym jest
głoszenie kerygmatu, świadectwo ma tylko pomóc. Jestem w stanie sobie wyobrazić
ewangelizację bez świadectw, bez głoszenia nie.
I fundamentem każdej ewangelizacji jest modlitwa, m.in. o takie dotknięcia które
przygotują serce.

[mader1]

Ewangelizacja jest potrzebna. Ja myslę, że nikt tego nie negował. Po
to jesteśmy, każdy ma tylko na to swój sposób )))
Taka ewangelizacja uliczna - mówienie o Jezusie w różny sposób jest
bardzo piękne i potrzebne.
Właściwie sporne w tym wątku jest jedynie osobiste świadectwo i to
świadectwo uliczne takie do tłumu, a nie samo świadectwo ,które w
innych warunkach już sporne nie jest.
Pomyslałam sobie, że kobieta, która siedzi modli się, też daje
świadectwo i to głębokiej relacji z Bogiem, w tłumie. Czynem.
Wyobraźmy sobie, że modli się tak podczas zorganizowanej
ewangelizacji ulicznej To tez świadectwo.
W autobusie w dodatku spontaniczne.

Jestem w stanie sobie wyobrazić
> ewangelizację bez świadectw, bez głoszenia nie.

To w tym zagmatwanym świecie, jakoś można się dogadać.

[kudyn]

Jesteś pewna, że sporne w tym wątku jest dawanie świadectwa na ulicy?
Przejrzałem jeszcze raz wątek i znalazłem raptem 2 osoby piszące na ten temat.
Większość dotyczyła ewangelizacji w ogólności jako narzucanie innym swojej
prawdy, traktowanie z góry, wywlekania prywatnego życia które ma miejsce w
każdym świadectwie, kilku innych pojedynczych problemów. Więc nie odnoszę
wrażenia, że sprawa ewangelizacji i świadectwa poza tłumem jest oczywista.

[mader1]

Wątek czytam i wydawało mi się, że problem własnie dotyczy tego
osobistego świadectwa dawanego na ulicy, choć ktoś napisał też i o
ewangelizaji w ogólności. Jak tylko znajdę czas, doczytam jeszcze
raz. Zauważyłam już wcześniej, że jeżeli coś jest dla człowieka ...
szczególnie ważne, sprawia mu przykrość,jest dla niego problemem -
bardziej na to w wątku zwraca uwagę. Może dlatego odczytaliśmy
inaczej wypowiedzi forumowiczów ?
No to potraktuj mój głos w ten sposób, że cieszę się każdą
ewangelizają, natomiast mam mieszane odczucia co do tak mocnych
ulicznych świadectw. Wydaje mi się, że trzeba miec ogromną charyzmę,
by z tłumem nawiazać osobistą relację - tu są ważne nie tylko fakty
i przeżycia ale i odpowiednie słowa, gesty, mimika...
Sama, poproszona, dawałam świadectwo w czasie chrztu mojego synka -
przed wspólnotą zakonną i gośćmi. Nie wiedziałam, że zostanę o to
poproszona. Przygotowałabym się jakoś... No ale stało się, jak się
stało. Było to dla mnie wielkie przeżycie. Okazało się, że to, że
chwilę dobierałam adekwatne słowa, mówiłam... trochę chyba
chaotycznie,a w pewnym momencie miałam łzy w oczach, było dla sióstr
zakonnych bardzo... ja wiem... cenne, autentyczne ?
Ale mój kuzyn, który nagrywał wtedy całą uroczystośc na kamerę,
wyłączył ją. Nie był przygotowany ...
( choć historię, tak jak każdy, znał)
Może to kwestia kultury w jakiej żyjemy ?

[kann2]

Eeee, gdyby pani z różańcem krzyknęła na cały autobus: I gdzie się
pani pcha, nie widzi, że się modlę! - to by było świadectwo. A tak,
mało kto widział.

[mader1]

)))))))))
ta dobra kobieta na szczęście RZECZYWIŚCIE się modliła

[ekan13]

Osobiście nigdy z ewangelizacją uliczną KK nie miałam okazji się spotkać, jedynie z Mormonami i Świadkami Jehowy, chyba że do takiej można zaliczyć Drogę Krzyżową ulicami miast i procesję na Boże Ciało.
Natomiast zawsze przejeżdżając np autobusem obok Kościoła robię znak krzyża, klękam gdy mijam kapłana z Najśiętszym Sakramentem,czy czytam Pismo Święte w autobusie, a często czuję, że ktoś obok czyta mi przez ramię (i tylko wtedy to toleruję)i to chyba taka moja wrodzona ewangelizacja uliczna...
A i sąsiadów upierdliwie ewangelizuję słuchając ostatnio wcale niecicho (dzieci nie ma chwilowo w domu) 2TM2,3 "Dementi"

Teraz w niedzielę byłam w Częstochowie nieświadoma tego, że odbywałą się tam akuratnie pielgrzymka Rodziny Radia Maryja (!) i o tak, tam na kazdym kroku ewangelizowano mnie jak godnie przyjmować Komunię wreczając stosy ulotek i blankietów z numerem konta radia

[mader1]

> Natomiast zawsze przejeżdżając np autobusem obok Kościoła robię
znak krzyża, kl
> ękam gdy mijam kapłana z Najśiętszym Sakramentem,czy czytam Pismo
Święte w auto
> busie, a często czuję, że ktoś obok czyta mi przez ramię (i tylko
wtedy to tole
> ruję)i to chyba taka moja wrodzona ewangelizacja uliczna...

Myslę, ze tak. I pewnie nawet nie wiesz, ile to dla innych znaczy
O ile nie krzyczysz tego, co tam Kann napisał, żeby być bardziej
skuteczna ))))))))

[ekan13]

No Mader, gwarancji nie dam, że z wiekiem nie stanę się bardziej skuteczna))


Przypomniałam sobie o takim pięknym świadectwie publicznym jakie wygłosił Piotr Fronczewski na pogrzebie Gustawa Holubka.
To była ewangelizacja z najwyższej półki.

[minerwamcg]

Ekan, czy ta mowa jest gdzieś spisana? Błagam! Bo znam ją tylko we
fragmentach (tyle znalazłam w google) a chciałabym przeczytać
całość.

[kudyn]

Spisanego nie znam, ale jest nagranie:
www.youtube.com/watch?v=9X5vSmlcpYQ

[minerwamcg]

U nas takie formułkowe świadectwa tępił zawzięcie moderator Oazy,
ś.p. już teraz ks. Janusz Nanowski. Mówił nam, że jako ludzie z
katolickich rodzin, chodzący na religię, swoje nawrócenie przeżywamy
nie raz jako spektakularną zmianę całego życia, ale po drobniutkim
kawałeczku na każdy dzień. To jest dużo mniej widowiskowe niż u
kogoś, kto nie znał Jezusa a potem trzask, poznał i wszystko się
zmieniło - i na pewno dużo trudniejsze do opowiedzenia, ale tym
bardziej wartościowe. "Nie mów 'nie znałem Jezusa' - bo ty Go
znałeś, znałeś od dzieciństwa, tylko ci się nie chciało przychodzić
do kościoła, żeby się z Nim spotkać!"

[kudyn]

Czy bardziej wartościowe to nie wiem, każde nawrócenie jest cudowne i z każdego
jest wielka radość w niebie, tak samo ze spektakularnego jak i mniej widowiskowego.
Kiedyś pisałem o ProChrist, było osiem wieczorów, osiem świadectw, księdza
katolickiego który z pobożnej rodziny pochodził i zawsze się przy Bogu starał
być, gangstera, biznesmena, babci, rodziny... Nie wiem które było bardziej
wartościowe, wiem które mnie poruszyło, ale myślę, że każde było potrzebne.

[minerwamcg]

Kydyn, czytajże, co napisane... nie "bardziej wartościowe", tylko "TYM bardziej
wartościowe" )

[kudyn]

mea culpa

[ekan13]

Minerwo, jeśli niezadawala Cię forma wizualana mowy Fronczewskiego, to odkopię ja dla Ciebie

Co do tego "tym bardziej poznania", to coś jest w tym, co mówił ów ksiądz. My, którzy mamy Chrystusa "podanego na tacy" od dzieciństwa, czasem nie zadajemy sobie trudu, by zakochać się w Nim na nowo, świadomie. Świadectwa ludzi, którzy poznają go własnym wysiłkiem są dla mnie tak poprostu zawstydzające, że oni Go szukają,są głodni Jego poznania, próbują zrozumieć, a my tak mało szukamy, bo wydaje nam się, że tak dobrze znamy.
Nasuwa mi się Roman Brandstaetter i jego "Krąg biblijny i franciszkański" On, Żyd z rodziny konserwatywnej, wychowany na Starym Przymierzu, który nie zna wogóle Jezusa, zaczyna jako dziecko zbierać zlepki informacji, Jezus zaczyna go niepokoić, by jako dorosłego człowieka rozkochać w Sobie.
Jego opisy prób poszukiwania Jezusa w Jerozolimie nieziemsko mnie wzruszają, zwłaszcza punkt kulminacyjny tych niezwykłych poszukiwań...

"Wyciągnąłem na chybił trafił kilka numerów (tygodników). Z jednego z nich wypadła na podłogę dużych rozmiarów wkładka. Podniosłem ją. Była to reprodukcja rzeźby z XVII wieku Innocenza da Palermo z koscioła San Damiano w Assyżu, przedstawiająca ukrzyżowanego Chrystusa.(...)
Wyobrażała Chrystusa w chwilę po Jego śmierci. Z półrozchylonych warg uszedł ostatni oddech. Kolczasta korona spoczywa na Jego głowie jak gniazdo uwite z cierni. Miał oczy zamknięte, ale widział. Głowa Jego wprawdzie opadała bezsilnie ku prawemu ramieniu, ale na twarzy malowało się skupione zasłuchanie we wszystko, co się wokół działo. Ten martwy Chrystus żył.
Pomyślałem: Bóg. "

[ant777]

mama_kasia napisała:
> Ale może to ma sens?

Nie ma. Większy sens byłby jakby ta sama grupa regularnie sprzątała
jakąś ulicę/park/czy cokolwiek. Bybym wdzięczny gdyby w czystym
parku mógł przeczytać ogłoszenie "park jest społecznie sprzątany
przez..." zamiast: "przyłącz się do nas".

[a_weasley]

ant777 napisał:

> Większy sens byłby jakby ta sama grupa regularnie
> sprzątała jakąś ulicę/park/czy cokolwiek.

Krótko mówiąc, odwalała robotę, za którą ja, podatnik (a poniekąd również i oni,
też podatnicy) komuś płacę. Utrzymujemy firmę, która to robi, urzędnika, który
od niej wziął łapówkę, żeby to robiła ona, a nie ktoś inny, jego komórkę,
laptopa i gabinet. Może wystarczy?

> Bybym wdzięczny gdyby w czystym
> parku mógł przeczytać ogłoszenie
> "park jest społecznie sprzątany
> przez..." zamiast: "przyłącz się do nas".

Problem polega na tym, że tu nie chodzi o Twoją wdzięczność, tylko o powiedzenie
Ci o Bogu. A także paru osobom, którym trzeba to wcisnąć na ulicy, bo bez
wciskania nie posłuchają.

[ant777]

Pewnie również nie wrzucasz ani grosza na różnego rodzaju akcjach
charytatywnych, bo rzeczy kupowane np. do szpitali powinny być
kupowane z podatków które już zapłaciliśmy, a część kasy pójdzie na
utzymanie zarządu fundacji. Albo zbiórki na operacje dzieci. Można
zadać pytanie: gdzie się podziały nasze pieniądze?

Z tego co zauważyłem to wciskane rzeczy prędzej czy później ląduja w
koszu.
Ostatnio otrzymałem ręcznie (!) napisany list od Świadka Jehowy
wiadomo o czym. Za ten ręcznie napisany i podpisany z imienia i
nazwiska list gość zyskał moje uznanie. Ale nie zamierzam brać
udziału w budowaniu kolejnego oddziału ŚJ w mieście. więc list do
kosza.
Ale jakby gość przez kilka tygodni najpierw sprzątałby i dbał o
podwórko, a później napisał list to może ktoś spojrzałby łaskawszym
okiem. A tak jest wrażenie "co oni znowu ode mnie chcą".

[a_weasley]

ant777 napisał:

> Pewnie również nie wrzucasz ani grosza

Powodowany uprzejmością poprzestanę na zwróceniu uwagi, że to jest moja sprawa i
moje pieniądze.

> Z tego co zauważyłem to wciskane rzeczy prędzej czy później
> ląduja w koszu.

Zapewne większość, ale nie jest to wyłącznie cechą wciskanych ulotek o treści
religijnej.
No i, zauważmy, wątek zaczął się trochę od czego innego.

> Ale nie zamierzam brać udziału w budowaniu kolejnego oddziału
> ŚJ w mieście. więc list do kosza.
> Ale jakby gość przez kilka tygodni najpierw sprzątałby i dbał o
> podwórko, a później napisał list to może ktoś spojrzałby łaskawszym
> okiem.

Może by i spojrzał, i na onym spojrzeniu by się skończyło. Podobnie w moim
przypadku, mogę bardzo poważać ŚJ za to czy tamto, ale nie skłoni mnie to do
przejścia na jehowizm; przeszedłem natomiast na protestantyzm, mimo iż
protestanci nie sprzątają mojego podwórka ani zresztą żadnego innego w okolicy.

[aka21]

Chciałam Wam coś napisać, podzielić się radością
Po kilku latach przerwy, w miniona sobotę nasza wsapólnota
zorganizowała ewangelizację uliczną. Nie było na zewnątrz śpiwu,
świadectw, a jedynie zaproszenie na adorację do małego kościoła.
Zapraszaliśmy indywidualnie podchodzac do ludzi na ulicy, jedni
wchodzili od razu, inni po chwili rozmowy, jeszcze inni
odchodzili... Było cudownie, Jezus czekał Przejmujace były kręcące
się w oku łzy, czasem słowo: dziękuję. Naprawdę, nie spodziewaliśmy
się, że tyle osób skorzysta Można było napisać na kartce intencje
(w tych intencjach będzie odprawiona Msza Św.), wziąć z koszyczka
fragment Pisma Św.
Jezus przychodzi w takiej ciszy, spokoju Wystarczyło kogoś do
Niego zaprosić!
Dziękuję Bogu, że dał nam odwagę wyjść...