kara

[mamalgosia]

Myślę, że wszyscy stosujemy jakieś kary wobec dzieci.
Jakie warunki musi spełniać kara?
Jaka być nie może?
Kiedy stosować?
Czy można odstąpić od wyznaczonej kary?

Mój Młodszy w niedzielę był naprawdę niegrzeczny. Powiedziałam mu
(groźnym głosem): "No zaraz ci wyznaczę jakąś karę!". Młody
(zaciekawiony, bo dotychczas kary dotyczyły tylko Starszego): "O! A
jaką??". Tylko, że nie miałam nic w zanadrzu, więc sam
wykombinował: "Wiem. Wyślij mnie gdzieś". Ja: "A gdzie ja bym cię
miała wysłać za karę??" "Wyślij mnie tam gdzie nie ma księży"

[dorotkak]

hahaha
u nas jakos tradycji kar nie bylo za to pogadanki umoralniajace - co czasem
bylo znacznie gorsze od jakiejs kary)))

[verdana]

U nas kar jest sporo (bo jak ocenia mąż moje metody wychowawcze -
liberalne z elementami terroru).
Dla maluchów byly - stanie w kącie, zakaz ogladania dobranocki, nie
czytanie przed snem. Dla starszych - zakaz ogladania telewizji
(raczej krotkotrwały, bo zorientowalam się, ze oznacza to izolacje
dziecka z od rodziny), zakaz korzystania z komputera (najdluzszy
ostatniu trwał 6 tygodni - bylo tak pieknie miec komputer dla
siebie, ze w dwa tygodnie po zakonczeniu kary nie wytrzymalam i
kupilam nastolatkowi komputer. Mam nadzieję, ze nie dojdzie do tego,
ze byl to efekt kary...
Najcięższa karą jest krotkotrwały zakaz jedzenia z nami posilkow -
zdarzył sie doslownie pare razy, za przestępstwa najcięższego
kalibru, mianowicie poswiadczenie danym słowem nieprawdy.
Raz w zyciu zastosowałam karę drasyczna - zabrałam dziecko ze
szkoły, nie dając nawet pożegnac się z kolegami. Do dzis mam
watpliwosci - w drugiej szkole bylo mu lepiej, ale już nigdy nie
miał bliskich kolegów - to byla jedyna klasa, gdzie sobie ich
znalazł. Syn nie ma zalu, uwaza, ze dobrze zrobiłam, a mnie do dzis
się serce sciska.
Za co kary - za oszustwa, ukrywanie złych stopni, bardzo rzadko za
co innego. Młodsze oczywiscie za przeinienia typu - wyrwanie się na
spacerze, wybiegniecie na jezdnię, swiadome zniszczenie czegoś
mojego. Czyli kara jest za świadome przewinienie z gatunku ciężzych.
czasem w złości wymierzam za wysoka, to się wycofuję. czasem
wymierzam niesprawiedliwie, to przepraszam.
Pogadanek raczej nie robię - czasem robie piekło.

[mamalgosia]

verdana napisała:

> U nas kar jest sporo (bo jak ocenia mąż moje metody wychowawcze -
> liberalne z elementami terroru).
Póki nie ma elementów horroru i ścierania krwi z podłogi, to
akceptuję


> Dla maluchów byly - stanie w kącie, zakaz ogladania dobranocki,
nie
> czytanie przed snem.
No więc własnie.
Stanie w kącie to chyba jedna grupa kar z tzw "karnym jezykiem"
SuperNiani. I chyba jedna grupa z wysłąneim dziecka do łazienki (bo
my to stosujemy). Na tyle minut iile dziecko ma lat. Nie wiem, cyz
to jest skuteczne - czasami pozwala dziecku uspokoić emocje - a to
już połowa sukcesu (ha, drugą połową jest wyciszenie własnych
emocji...). Ale czasem. Bo czasem Starszy (bo to na razie jego tylko
dotyczyło) dopiero tam wpadał w szał.
Nieczytania przed snem nie stosuję jako kary, bo chcę im czytac -
czyli jest tu już jakiś wniosek, że według mnie kara nie może
polegać na zabronieniu tego, co uważam za ważne i pożyteczne?
Zakaz ogladania tv moich Dzieci by nie zabolał - czyli kolejny
wniosek: kara musi jednak w jakiś sposób dotknąć.

> Raz w zyciu zastosowałam karę drasyczna - zabrałam dziecko ze
> szkoły, nie dając nawet pożegnac się z kolegami. Do dzis mam
> watpliwosci - w drugiej szkole bylo mu lepiej, ale już nigdy nie
> miał bliskich kolegów - to byla jedyna klasa, gdzie sobie ich
> znalazł. Syn nie ma zalu, uwaza, ze dobrze zrobiłam, a mnie do
dzis
> się serce sciska.
Rzeczywiście: bardzo drastyczna kara. jesli chcesz, to opowiedz, za
co


> Czyli kara jest za świadome przewinienie z gatunku ciężzych.
No tak. O, świadomość jest niezbędna


> czasem w złości wymierzam za wysoka, to się wycofuję. czasem
> wymierzam niesprawiedliwie, to przepraszam.
No więc to mnie nurtuje. O ile przeproszenie jakoś mnie nie boli, o
tyle wycofanie się z czegoś co już Dziecku zostało powiedziane,
jakoś mi nie pasuje. Ale jak inaczej postapić, jeśli sie widzi, że
kara jest nieproporcjonalna do przewinienia? Albo zbyt szybko zadana?
U nas była taka sytuacja. Starszy pzytrzasnął palce Młodszemu i Mąż
wlepił karę. A potem sie okazało, że przypadkiem (przypadkiem palce
przytrzaśnięte). Nie wiem, dlaczego nie zapytał, jak to się stało,
no ale nie zapytał. I jak teraz z ego wybrnąć?


> Pogadanek raczej nie robię - czasem robie piekło.
)Jak to wygląda???

[mamalgosia]

Wysłuchanie takiej pogadanki też może być swoistą karą.
Natomiast na pewno u nas nie sprawdzałoby się takie rozwiązanie.
Choćby dlatego, ze często popełniane wykroczenia są tej samej
natury - czyli kazanie nie ma sensu, bo dziecko doskonale wie, ze
zrobił (czy robi) źle

[anngal]

Wrzeszczę/wiem, że to głupie, ale czasami nie wyrabiam/Zakazuję im
tego, na czym aktualnie im zależy/ to z kolei wredne/

[mamalgosia]

anngal napisała:

> Wrzeszczę/wiem, że to głupie, ale czasami nie wyrabiam/
nie, no ja też wrzeszczę (strasznie tego u siebie nie lubię, ale -
jak to określiłaś - "nie wyrabiam"). Ale to nie jest świadomie
wymierzona kara, to tylko reakcja na daną sytuację

Zakazuję im
> tego, na czym aktualnie im zależy/ to z kolei wredne/
No właśnie: czy wredne?

[sylwia0405]

Ja też wrzeszczę, chociaż ostatnio staram się na bieżąco mówić dziecku
spokojnie, że dane zachowanie czy postępek mnie złości i ma tak nie robić.
Czasami skutkuje, a czasami jednak już muszę wrzasnąć bo inaczej to jak "grochem
o ścianę"

[mamalgosia]

a z ciekawości: czy ten wrzask pomaga?
Bo u nas jednak czasem tak. Nie "zawsze" i nie "nigdy" , czasem.

gdyby nie skutkował nigdy, to może udałoby mi sie tego oduczyć?

[sylwia0405]

Wrzask pomaga tylko czasem, tak jak i spokojne zakomunikowanie o tym, że dana
sytuacja mnie złości. Staram się ograniczać go w miarę możliwości, a zamiast
tego czasem po prostu wkracza autorytet taty do akcji. A tata to nawet nie musi
krzyczeć, wystarczy, że ostrzej uwagę zwróci - póki dzieci małe to jakoś to działa

[mamalgosia]

to może najskuteczniejsza jest różnorodność: spokojne
zakomunikowanie naprzemiennie z wrzeszczeniem?

[sylwia0405]

Różnorodne środki wyrazu trafiają do moich dzieci, ale to jeszcze maluszki,
więc nie trudno do nich dotrzeć. Inaczej rozmawia się z 16-latkiem a inaczej z
7-latkiem

[maadzik3]

No coz, kary czasem stosuje (niechetnie). Zwykle uprzedzam ze zastosuje i zwykle
uprzedzajac mowie jaka (oj, ciezko z tym czasem). Zwykle jest to ograniczenie
lub czasowe pozbawienie czasu telewizyjno-komputerowego (Mlody ma 1 godzine
dziennie ktora moze dzielic wg uznania miedzy telewizje i komputer).

[mamalgosia]

działa?

[verdana]

małgosi, dlaczego uwazasz, że wycofanie sie z wlasnego błędu jest
błędem? Nic tak nie rujnuje autorytetu rodzicow jak nieumiejetność
przyznania sie do tego, ze się człowiek pomylił, xle ocenił
sytuacje, przesadził - i nic tak nie wzmacnia autorytetu jak szczere
powiedzenie "Głupio zrobiłem, bylem za surowy, nie znałem sytuacji -
przepraszam".
Własnie w tym tygodniu zrobilam pieklo synowi za dwoje z klasówki z
francuskiego (z francuskim jest skomplikowana historia i akurat tu
zalezy mi nie tylko na wiedzy). Że byly dwa tygodnie na nauczenie
się, ze całe dwa tygodnie nic nie robił, ze to skandal... Po czym
przypadkowo wyszło, ze klasowka była przed feriami, w cięzkim
okresie - zapomniał o niej w nawale innych zajęć, w dodatku z
pisania cyfr, więc dysortografik ma zero szans na dobra ocenę.
Przeprosilam, pomoglam się jako-tako nauczyć. Miałam utrzymać kare
za coś, co nie do konca bylo jego winą?
W moim domu nikomu nie stała się krzywda, o ile nie czytalismy przed
snem. czytalismy i tak za duzo.
Jesli chodzi o telewizję, to kara dla dziecka nie jest duża - dla
nastolatka, ktory nie może posiedzieć z rodziną, ktora mniej-wiecej
oglada film, a wlasciwie ten raz dziennie sie zbiera i gada (ja nie
oglądam, bo w takim zamieszaniu nie moge śledzić watku ) to cos
duzo więcej niż "nieogladanie filmu". To także np. nieogladanie
brata, ktory mieszka gdzie indziej i przychodzi tylko wieczorem. W
dodatku nienawidze kar, ktore polegaja na izolowaniu dziecka - nie
potępiam, ale zupełnie nie przemawiaja mi do przekonania. mam
wrażenie, ze jest to dla dziecka forma odtracenia. raz w życiu tak
zrobiłam z córka - i był to ostatni raz na wieki. Poza tym mam
klaustrofobie i nikogo nigdzie nie zamkne nawet na sekundę.
Ze szkoly odebralam syna za trzy jedynki na semestr, a własciwie -
za ukrycie jednej z nich, decydujacej - i w dodatku
niesprawiedliwej. A ogolnie - za kompletne olanie pierwszego
semestru liceum.

[mamalgosia]

verdana napisała:

> małgosi, dlaczego uwazasz, że wycofanie sie z wlasnego błędu jest
> błędem? Nic tak nie rujnuje autorytetu rodzicow jak nieumiejetność
> przyznania sie do tego, ze się człowiek pomylił, xle ocenił
> sytuacje, przesadził - i nic tak nie wzmacnia autorytetu jak
szczere
> powiedzenie "Głupio zrobiłem, bylem za surowy, nie znałem
sytuacji -
> przepraszam".
Nie wiem. Może na przykład z tego powodu, że następnym razem dziecko
powie: "ostatnio się pomyliłeś, to i teraz się mylisz?" I zacznie
nadużywać? Nie wiem, zastanawiam się, jestem w tej dziedzinie
naprawdę kiepska
A wtedy to Mąż nie potrafił przeskoczyć siebie, ja to widziałam i
dopiero byłam w trudnej sytuacji - bo podważyć decyzję drugiego
rodzica uważam za fatalne.



Poza tym mam
> klaustrofobie i nikogo nigdzie nie zamkne nawet na sekundę.
No nie, ale to nie chodzi o to, by dziecko zamknąć w beczce lub w
jakiejś komórce. Właśnie celem nie jest samo zapuszkowanie, tylko
oddalenie się na chwilę, jakieś wyrównanie emocji, przemyślenie
sprawy. No cóż: SuperNiania stosuje z powodzeniem - ja z mniejszym

O, to z liceum przeniosłaś. Odwaga
>

[maika7]

mamalgosia napisała:

> Myślę, że wszyscy stosujemy jakieś kary wobec dzieci.

Dzieci juz duże, więc i pamiec chyba mi szwankuje. Starszy, jak był
młodszy niestety dostawal klapsy - do dzisiaj uważam to za swoja
porazkę. Ale Młodsza? Spytałam M, pogrzebal w pamięci i odeslal mnie
do źródła. Stanęłam w drzwiach pokoju Młodszej.
- jak cie karałam?
- co???? co robiłaś???
- no... karałam....
- nie pamiętam, moze cos tam bylo.... nie karzesz mnie.

No niemozliwe, ani ja idealna, ani dzieci. Więc może sedno jest tu:
> Jakie warunki musi spełniać kara?

Kara była w formie ponoszenia konsekwencji czynu - rozlałeś -
wytrzyj, zepsułeś? - napraw lub pomóz w naprawie, nie dopełniłes
obowiązku? - odłóz na bok, to co robisz, i zrób co miales zrobic.
Sprawiłes przykrośc? Przeproś itd.... jasny podział obowiązków,
jasne granice, obowiązujące nas wszystkich - nie tylko dzieci.

> Jaka być nie może?

Chciałoby mi sie napisać 'bezsensowna". To znaczy nieadekwatna do
czynu, niezrozumiała dla dziecka, uwłaczająca godności (te
klapsy...).

> Kiedy stosować?

Od razu. Albo najszybciej, jak sie da (jesli nie da sie od razu)

> Czy można odstąpić od wyznaczonej kary?

Wyjątkowo tak. Bardzo wyjątkowo.

> Mój Młodszy w niedzielę był naprawdę niegrzeczny. Powiedziałam mu
> (groźnym głosem): "No zaraz ci wyznaczę jakąś karę!". Młody
> (zaciekawiony, bo dotychczas kary dotyczyły tylko Starszego): "O!
A
> jaką??". Tylko, że nie miałam nic w zanadrzu, więc sam
> wykombinował: "Wiem. Wyślij mnie gdzieś". Ja: "A gdzie ja bym cię
> miała wysłać za karę??" "Wyślij mnie tam gdzie nie ma księży"
>


)

[verdana]

A moim zdaniem odstąpić od kary można nie stale, ale i nie wjątkowo.
Nawet w KK przewidziana jest amnestia.

[maika7]

verdana napisała:

> A moim zdaniem odstąpić od kary można nie stale, ale i nie
wjątkowo.
> Nawet w KK przewidziana jest amnestia.

A bo ja jestem za przemysleniem kary zanim sie ją zastosuje )

[verdana]

Nie, ja mówię o karach przemyślanych. Na przykład zakazujemy przez
trzy dni oglądac telewizję. Dziecko grzecznie nie ogląda, wychodzi z
pokoju, gdy włączamy telewizor, nie domaga się ogladania, nie
podglada z korytarza, jest grzeczne i pelne zrozumienia. Trzeciego
dnia wieczorem idzie jego ulubiony film - pozwalamy ogladac w trybie
nadzwyczajnego złagodzenia kary.
Zaręczam, ze to działa (może przy nieco starszych dzieciach) bez
porównania lepiej, niz zelazna, wojskowa konsekwencja. Dzieci
zamiast być rozżalone, zaczynają dostrzegac w rodzicu człowieka,
ktoremu tez jest przykro, ze musiał ukarac.

[maika7]

verdana napisała:

> Nie, ja mówię o karach przemyślanych. Na przykład zakazujemy przez
> trzy dni oglądac telewizję. Dziecko grzecznie nie ogląda, wychodzi
z
> pokoju, gdy włączamy telewizor, nie domaga się ogladania, nie
> podglada z korytarza, jest grzeczne i pelne zrozumienia. Trzeciego
> dnia wieczorem idzie jego ulubiony film - pozwalamy ogladac w
trybie
> nadzwyczajnego złagodzenia kary.
> Zaręczam, ze to działa (może przy nieco starszych dzieciach) bez
> porównania lepiej, niz zelazna, wojskowa konsekwencja. Dzieci
> zamiast być rozżalone, zaczynają dostrzegac w rodzicu człowieka,
> ktoremu tez jest przykro, ze musiał ukarac.

A to tak. zgadzam się. Choć nigdy nie stosowałam zakazu ogladania
telewizji. Bo tez i nie było po co - dzieci
niespecjalnie "telewizyjne" były.

Verdano, a do kiedy własciwie "karzemy" jako rodzice? dzisiaj
wracałam pociagiem z miasta i akurat obok toczyła sie rozmowa o
karaniu. Przysłuchiwałam sie i w pewnym momencie usłyszałam
zaskoczona, ze karanie (zabieranie telefonu, zakaz dostępu do
komputera) dotyczy... 19-latka. Dla mnie to egzotyka.

[verdana]

Trudno powiedzieć - na przyklad zabranie z liceum dotyczyło 15-
latka.
Chyba tez zalezy za co - 18-latka już karać nie bedę, pod warunkiem,
ze nie zacznie pić, ćpać itd. Wtedy - jesli tu można mówic o karze -
nie wykluczone, ze mogłabym nawet wyrzucić z domu. Natomiast
wszelkie zakazy w tym wieku, nie mowiac już o karaniu uwazam za
śmieszne i straszne.
Na moje oko takie kary, jak szlaban na wyjścia (nigdy nie
stosowałam, błagalam dzieci, zeby poszly na imprezę...) to chyba tak
do 16 roku życia.
Ja teraz ukarałam zakazem gry na komputerze, bo to byl moj komputer,
ktorego laskawie, acz niechętnie udzielałam - jak miałam dobry
humor, a jak bylam zła - to wolałam sama pograć. Wiec jak dziecko
mnie oszukało, to wara mu od mojego komputera.
Ale gry na własnym komputerze nastolatkowi już nie zabronię, bo
jesli mu ten komputer dałam, to dałam. Bez prawa zakazu korzystania.
gdybym podejrzewała, ze będzie grał całymi dniami - nie powinnam po
prostu kupować.

[maika7]

No więc właśnie - gdzies tam w okolicach 15-16 lat jest według mnie
granica, w której odpowiedzialnośc dziecka za swoje postepowanie
powinna się już 'samoregulować"

Ale nie wiem, jak zareagowałabym wobec uzaleznień szkodzących
zdrowiu i zyciu, ale pewnie tak, jak wobec partnera?

szlabanów wyjsciowych tez nie stosowałam, ale i nie wypychałam na
imprezy (i nie wypycham do teraz) - a niech sobie spędzają czas jak
chca

[verdana]

Ja wypychałam, bo towarzystwo jest nie mniej wazne, niz przeczytanie
kolejnej ksiązki (syn), czy uczenie się do kolejnego egzaminu
(córka). Jako, ze obojgu nigdy się nie chiało nigdzie wyjśc (będa
grali, bedzie glośno, będa pili, beda palili, tam jest NUDNO, mam
mnostwo roboty w domu) uwazalam za swój rodzicielski obowiązek
wyrzucac ich w wieku juz starszym na imprezy, pod groźbą
rodzicielskiego niezadowolenia (kosztowało mnie to majatek na
taksówki do domu...).

No, ale corka ma towarzystwo, a syn narzeczoną.

[maika7]

ja nie wypychałam, bo towarzystwo wazne, ale syn wolał jednego
przyjaciela i wycieczki rowerowe, a corka wyciąga M. na rajdy
samochodowe, co wystarcza jej za wszystkie imprezy świata. Ma dwojke
przyjaciól i woli pogaduchy z nimi od imprezowania. Ja i M. tez
nieimprezowi. Dla mnie powyżej 3 osób to juz "zbyt duży tłum". Więc
widać wyssały z mlekiem...

Myslisz, ze gdybys zaoszczedziła na taksowkach, Syn nie miałby
narzeczonej?

[verdana]

Na 100%. Jesli nie na 200.
Bo syn nigdy nie miał bliskiego przyjaciela, ani stalego towarzystwa
(taka specyfika najpierw liceum, potem studiow). Po skonczeniu
studiow praktycznie został sam.
Z trudem, razem z córka, zmusiłysmy go do paru imprez w gronie
historykow, czyli znajomych tejze córki. Tam poznał, niezupelnie
przypadkowo zresztą, przyjaciółkę córki.
No i teraz niech narzeczona sie martwi, zeby z nią na iprezy
chodził - ale już nie musi - spotykaja się także w mniejszym gronie:-
)))

[maika7]

)

Może tez bym zmuszała w takim wypadku )

[mamalgosia]

maika7 napisała:

> Dla mnie powyżej 3 osób to juz "zbyt duży tłum".
2, maiko, 2

[maika7]

mamalgosia napisała:

> maika7 napisała:
>
> > Dla mnie powyżej 3 osób to juz "zbyt duży tłum".
> 2, maiko, 2


ja piszę o duzych imprezach )))))

[minerwamcg]

Verdana dicit:
>Jako, ze obojgu nigdy się nie chiało nigdzie wyjśc (będa
> grali, bedzie glośno, będa pili, beda palili, tam jest NUDNO, mam
> mnostwo roboty w domu) uwazalam za swój rodzicielski obowiązek
> wyrzucac ich w wieku juz starszym na imprezy (...)

He, he. Przypomniała mi się Alicja, która rozważała co by było,
gdyby miano ją ukarać zbiorczo niezjedzeniem iluś tam kolacji
jednego dnia - i doszła do wniosku, że sto razy bardziej woli się
bez nich obywać, niż je jeść )) Coś w tym jest.

[dominikjandomin]

verdana napisała:

> Ja wypychałam, bo towarzystwo jest nie mniej wazne, niz przeczytanie
> kolejnej ksiązki (syn), czy uczenie się do kolejnego egzaminu
> (córka). Jako, ze obojgu nigdy się nie chiało nigdzie wyjśc (będa
> grali, bedzie glośno, będa pili, beda palili, tam jest NUDNO, mam
> mnostwo roboty w domu) uwazalam za swój rodzicielski obowiązek
> wyrzucac ich w wieku juz starszym na imprezy, pod groźbą
> rodzicielskiego niezadowolenia

Powinnaś to gdzieś opublikować. Zawsze wolałem książkę, niż iść gdzieś, gdzie
będą grali (coś paskudnego w domyśle), będzie głośno, będą pili, będą palili,
jest NUDNO)...

> No, ale corka ma towarzystwo, a syn narzeczoną.

I narzeczonej do dziś nie mam. I dotąd wolę książkę niż wyjść gdzieś gdzie ...

Coś więc jest w tym ważnego, co napisałaś...

dominik

[mamalgosia]

Ja też z tych zupełnie nieimprezowych, zupełnie. I bardzo, bardzo
książkowych. Ale Męża mam. też nieimprezowego, cudownei nam razem
Tak więc są różne ścieżki. Choć jedne pewnie łatwiejsze, a inne
trudniejsze, na jednych prawdopodobieństwo większe, na innych
mniejsze.
A tak BTW to za młody jesteś, stanowczo za młody

[dominikjandomin]

mamalgosia napisała:

> A tak BTW to za młody jesteś, stanowczo za młody

Za młody? Hm...

Mój proboszcz twierdzi inaczej... I sam się czuję inaczej. Bo kiedy potem
odchować dzieci?

[mamalgosia]

Nie no, oczywiście, że ogólnie jesteś stary Ale chodziło mi o to,
że za młody w stosunku do tych dwóch panien, które mam na myśli...

do kiedy

[mamalgosia]

Z autopsji to nie wiem, bo Dzieci małe.
Ale widzę, że wobec gimnazjalistów kary spokojnie jeszcze można
stosować. I uważam, że trzeba. Zobaczyłam (neistety!!) co potrafi
16letnia dziewczyna pisać na gg czy na naszej-klasie. Zajmuje jej to
czas, głowę, krzywdzi innych. Uważam, że zabronienie jej korzystania
z tych "zabawek" ma głęboki sens

Tak jeszcze mi się przypominają hasła: "Dopóki jesteś na moim
utrzymaniu to..." "Dopóki mieszkasz w moim domu..." - czasem poniżej
pasa, czasem chamskie. Ale coś w tym jest - no bo jeżeli dorosłe
dziecko mieszka z rodzicami, a powiedzmy że mają zielone ściany w
całym domu, a ono chce niebieskie - to chyba mogą narzucić swoje
zdanie? A może nie mogą?

[maika7]

mamalgosia napisała:

> Z autopsji to nie wiem, bo Dzieci małe.
> Ale widzę, że wobec gimnazjalistów kary spokojnie jeszcze można
> stosować. I uważam, że trzeba. Zobaczyłam (neistety!!) co potrafi
> 16letnia dziewczyna pisać na gg czy na naszej-klasie. Zajmuje jej to
> czas, głowę, krzywdzi innych. Uważam, że zabronienie jej korzystania
> z tych "zabawek" ma głęboki sens

Według mnie przede wszystkim trzeba o tym POROZMAWIAC. zakaz korzystania z gg
nic nie da. To nastawienie dziewczyny do kolegów i kolezanek jest do
"przepracowania"

>
> Tak jeszcze mi się przypominają hasła: "Dopóki jesteś na moim
> utrzymaniu to..." "Dopóki mieszkasz w moim domu..." - czasem poniżej
> pasa, czasem chamskie. Ale coś w tym jest - no bo jeżeli dorosłe
> dziecko mieszka z rodzicami, a powiedzmy że mają zielone ściany w
> całym domu, a ono chce niebieskie - to chyba mogą narzucić swoje
> zdanie? A może nie mogą?

Łaski dziecku nie robie utrzymujac je niedorosłe i niezarabiające w domu. Więc
te teksty sa bezsensowne. Od pewnego wieku razem zastanawiamy sie na co nas
stać, a na co nie, ustalamy stopien autonimii kazdego z członków rodziny itd...
Zielone sciany w pokoju dziecka - jego sprawa. Kolor ścian we wspolnym pokoju -
wybór mój i M.

[mamalgosia]

maika7 napisała:

> Według mnie przede wszystkim trzeba o tym POROZMAWIAC. zakaz
korzystania z gg
> nic nie da. To nastawienie dziewczyny do kolegów i kolezanek jest
do
> "przepracowania"
Na pewno (choć myślę, że w tych konkretnych sytuacjach, które mam na
myśli jest już na to za późno). Ale jeśli stało się coś złego,
ewidentnego, to za ten konkretny czyn - popełniony przy pomocy
właśnie gg - uważam, że jak najbardziej można ukarać
zabraniem "narzędzia zbrodni" na jakiś czas.
Ale - maiko - tak do końca to nic nie wiem. Wszystko to
jest "myślę", "uważam", "tak mi się wydaje".

[maika7]

mamalgosia napisała:


> Na pewno (choć myślę, że w tych konkretnych sytuacjach, które mam na
> myśli jest już na to za późno). Ale jeśli stało się coś złego,
> ewidentnego, to za ten konkretny czyn - popełniony przy pomocy
> właśnie gg - uważam, że jak najbardziej można ukarać
> zabraniem "narzędzia zbrodni" na jakiś czas.
> Ale - maiko - tak do końca to nic nie wiem. Wszystko to
> jest "myślę", "uważam", "tak mi się wydaje".

Zastanawia mnie zawsze skutek kary. Oczywiście nie wiem, jak w tym konkretnym
przypadku, ale skutek oczekiwany przez karającego często chyba mija sie z
rzeczywistym skutkiem obserwowanym u karanego.

[dominikjandomin]

mamalgosia napisała:

> Ale coś w tym jest - no bo jeżeli dorosłe
> dziecko mieszka z rodzicami, a powiedzmy że mają zielone ściany w
> całym domu, a ono chce niebieskie - to chyba mogą narzucić swoje
> zdanie? A może nie mogą?

Wiesz, chyba wiele problemów jest w tym, ze zawsze czyjeś zdanie musi być na
wierzchu. A niech sobie nawet ma - w swoim pokoju - wściekle różowe i wysadzane
kryształami swarowskiego... dziecka pokój...

[dominikjandomin]

maika7 napisała:

>Przysłuchiwałam sie i w pewnym momencie usłyszałam
> zaskoczona, ze karanie (zabieranie telefonu, zakaz dostępu do
> komputera) dotyczy... 19-latka. Dla mnie to egzotyka.

Wiesz, tak sobie tylko dumam...

Gdyby ten 19-latek był NA MOIM utrzymaniu i nabił straszne rachunki na
komórce... albo siedząc non-stop na grach internetowych zawalił studia (jak
kiedyś mój kolega)... to to byłoby może i słuszne, choć raczej jako działanie
obronno-lecznicze, nie KARA.

[maika7]

dominikjandomin napisał:

> maika7 napisała:
>
> >Przysłuchiwałam sie i w pewnym momencie usłyszałam
> > zaskoczona, ze karanie (zabieranie telefonu, zakaz dostępu do
> > komputera) dotyczy... 19-latka. Dla mnie to egzotyka.
>
> Wiesz, tak sobie tylko dumam...
>
> Gdyby ten 19-latek był NA MOIM utrzymaniu i nabił straszne rachunki na
> komórce... albo siedząc non-stop na grach internetowych zawalił studia (jak
> kiedyś mój kolega)... to to byłoby może i słuszne, choć raczej jako działanie
> obronno-lecznicze, nie KARA.

Widzisz, ja patrze przez pryzmat wyłacznie własnych doświadczen w tej materii.
Według mnie zasady korzystania z komorki czy komputera ustala się wcześniej i
egzekwuje na tyle wczesnie wszelkie przekrocznia (np. przekrocznie limitu
ustalonego rachunku = redukcja o okreslona kwote kieszonkowego), że 19-latek już
po prostu wie na co może sobie pozwolić. No i 19-latek to dla mnie juz
praktycznie dorosły = jak najbardziej zdolny do sensownej rozmowy i ustalenia
"czynności naprawczych" i trzymania sie ustalonych wspólnie wyjśc z "sytuacji
kryzysowych". Bez restrykcji typu zabieranie komórki.

W tej pociągowej relacji brakowało mi własnie podejścia do 19-latka, jak do
osoby, ktora jest odpowiedzialna za swoje czyny. Moze tylko takie wrażenie - jak
to z podsłuchiwaniem czyiś rozmow bywa

[mamalgosia]

maika7 napisała:

> A bo ja jestem za przemysleniem kary zanim sie ją zastosuje )
Jeju, ja to w ogóle jestem za przemyśleniem czegokolwiek ZANIM się
to zrobi lub powie
No, a teraz jeszcze wcielić to w życie... "tylko"

[maika7]

mamalgosia napisała:

> maika7 napisała:
>
> > A bo ja jestem za przemysleniem kary zanim sie ją zastosuje )
> Jeju, ja to w ogóle jestem za przemyśleniem czegokolwiek ZANIM się
> to zrobi lub powie
> No, a teraz jeszcze wcielić to w życie... "tylko"


no z tym miewam problemy niestety ))

[a_weasley]

verdana napisała:

> Nawet w KK przewidziana jest amnestia.

Teoretycznie jest taka teoria, ale w praktyce w RP się tego nie praktykuje.
Ostatnia była za wczesnego Mazowieckiego.

maika

[mamalgosia]

Piszę Twój nick w nagłówku, bo widzę, że drzewko się rozrosło

maika7 napisała:


>
> Dzieci juz duże, więc i pamiec chyba mi szwankuje.
Mi szwankuje nawet przy małych dzieciach. No, powiem więcej:
bezdzietnie też mi szwankowała (lub: )


Starszy, jak był
> młodszy niestety dostawal klapsy - do dzisiaj uważam to za swoja
> porazkę.
U nas też się zdarzają klapsy i bynajmniej nie chcę tutaj wszczynać
dyskusji i karaniu cielesnym. Tak, wolałabym by ich nie było, nie
czuję się dobrze jak wlepię, ale jednocześnie nie uważam ich za
przestępstwo. No i często przynoszą pożądany skutek. Całe życie
człowiek się uczy. Stąd między innymi mój wątek



> Kara była w formie ponoszenia konsekwencji czynu - rozlałeś -
> wytrzyj, zepsułeś? - napraw lub pomóz w naprawie, nie dopełniłes
> obowiązku? - odłóz na bok, to co robisz, i zrób co miales zrobic.
No tak, to jest oczywiste.
No i teraz sytuacja jest taka: wylał. Prosiłam by odsunął na bok,
nie odsunął no i wylał. Jescze nie wrzeszczę. Mówię: powycieraj.
Nie. No, powycieraj. Nie. I wrzask (na razie jego). Dziecko
czerwone, nie powycieram, nie powycieram, nie powycieram!! I wrzask
mój.
Tu już trudno o naturalne konsekwencje


> Sprawiłes przykrośc? Przeproś itd.... jasny podział obowiązków,
> jasne granice, obowiązujące nas wszystkich - nie tylko dzieci.
Na pewno jest to bardzo ważne.
Aczkolwiek bywa niewystarczające
Bo jeszcze teraz: jak egzekwować wypełnianie tych obowiązków i tych
jasnych granic? Bo przecież karzę nie w sytuacji, gdy on nie
wiedział, tylko właśnie wtedy gdy doskonale wiedział


> > Jaka być nie może?
>
> Chciałoby mi sie napisać 'bezsensowna". To znaczy nieadekwatna do
> czynu, niezrozumiała dla dziecka, uwłaczająca godności (te
> klapsy...).
Tak, myślę o proporcjonalności. Żeby mały czyn nie wywoływał dużej
kary (popełniliśmy kiedyś ten błąd z Mężem, tzn on nie widział tej
nieproporcjonalności, a ja nie wiedziałam co z tym zrobić, bo nie
było mozliwości porozmawiania w cztery oczy, dziecko ryczało, ja się
z karą nei zgadzałam... w tym wszystkim jeszcze babcia litująca się
nad Biedaczkiem...ojej...)


>
> > Kiedy stosować?
>
> Od razu. Albo najszybciej, jak sie da (jesli nie da sie od razu)
O!O! Bardzo ważne!
dzięki, maika! Żeby był zachowany pewien ciąg. Że nawet jeśli kara
nie wypływa naturalnie z czynu (wylałeś-wytrzyj), to my
tę "naturalność" sztucznie stwarzamy.
A jak myślisz - jesli nie mogę w danym momencie ukarać (fizycznie to
niemożliwe, okoliczności nie pozwalają), to czy zapowiedź kary ma
sens? Że np jak wrócimy do domu, to czeka cię to i to?

[maika7]

mamalgosia napisała:

> > Dzieci juz duże, więc i pamiec chyba mi szwankuje.
> Mi szwankuje nawet przy małych dzieciach. No, powiem więcej:
> bezdzietnie też mi szwankowała (lub: )

Myśle Mamalgosiu, ze w moim przypadku szwankująca pamiec troche pomaga w
zapomnieniu "jak faktycznie bywało". Np. wczoraj zapomniałam, że zdarzało się mi
i wrzeszczeć... Tyle, ze to nie kara, chyba, ze dla siebie samej. Ale fajnie na
moment odblokowuje emocje...


> U nas też się zdarzają klapsy i bynajmniej nie chcę tutaj wszczynać
> dyskusji i karaniu cielesnym. Tak, wolałabym by ich nie było, nie
> czuję się dobrze jak wlepię, ale jednocześnie nie uważam ich za
> przestępstwo. No i często przynoszą pożądany skutek. Całe życie
> człowiek się uczy. Stąd między innymi mój wątek

Tak ja teznie chce roztrząsać zasadnosci klapsów. Z mojego punktu widzenia i
mojej perspektywy TERAZ - nie były potrzebne. WTEDY nie umiałam inaczej postąpić.

> No tak, to jest oczywiste.
> No i teraz sytuacja jest taka: wylał. Prosiłam by odsunął na bok,
> nie odsunął no i wylał. Jescze nie wrzeszczę. Mówię: powycieraj.
> Nie. No, powycieraj. Nie. I wrzask (na razie jego). Dziecko
> czerwone, nie powycieram, nie powycieram, nie powycieram!! I wrzask
> mój.
> Tu już trudno o naturalne konsekwencje

Gdzieś tam po drodze wyrobiłam (nie wiem w jaki sposób) przekonanie w dzieciach,
ze jak powiedzialam coś, to to musialo byc zrobione. Pomagała w tym konsekwencja
M. Istotne jest chyba jak ta sytuacja sie zakończyła. Przy mniejszych dzieciach
dzialało pięknie np. "trzeba to posprzątać - weź ścierką, a ja pomoge ci ją
wypłukać". Ale.. ale na każde dziecko jest 'inny przepis" i zmienny w czasie.

> Na pewno jest to bardzo ważne.
> Aczkolwiek bywa niewystarczające
> Bo jeszcze teraz: jak egzekwować wypełnianie tych obowiązków i tych
> jasnych granic? Bo przecież karzę nie w sytuacji, gdy on nie
> wiedział, tylko właśnie wtedy gdy doskonale wiedział

To chyba bardzo zalezy od konkretnej sytuacji i trudno jest cos ogólnego
powiedzieć. Ważne chyba jest to, zeby obowiazki były "na miarę dzieci".


> Tak, myślę o proporcjonalności. Żeby mały czyn nie wywoływał dużej
> kary (popełniliśmy kiedyś ten błąd z Mężem, tzn on nie widział tej
> nieproporcjonalności, a ja nie wiedziałam co z tym zrobić, bo nie
> było mozliwości porozmawiania w cztery oczy, dziecko ryczało, ja się
> z karą nei zgadzałam... w tym wszystkim jeszcze babcia litująca się
> nad Biedaczkiem...ojej...)

To są paskudne sytuacje, kiedy jest za dużo sprzecznych informacji płynacych do
dziecka na raz. Ale kazda z takich sytuacji uczy... rodziców, jak reagowac w
przyszlości. Czasem wystarczy nie karać, tylko przerwać sytuacje, wyjśc z
dzieckiem. Wytłumaczyć, dlaczego danego zachowania się nie akceptuje.


> O!O! Bardzo ważne!
> dzięki, maika! Żeby był zachowany pewien ciąg. Że nawet jeśli kara
> nie wypływa naturalnie z czynu (wylałeś-wytrzyj), to my
> tę "naturalność" sztucznie stwarzamy.
> A jak myślisz - jesli nie mogę w danym momencie ukarać (fizycznie to
> niemożliwe, okoliczności nie pozwalają), to czy zapowiedź kary ma
> sens? Że np jak wrócimy do domu, to czeka cię to i to?

Nie. Natomiast zawsze ma sens rozmowa, o tym, co się stało, jak to nas wzburzyło
czy zaniepokoiło i albo wspólne zastanowienie się co zrobic w sytuacji, kiedy
takie cos się powtórzy, albo zakomunikowanie dziecku, co zrobimy, jesli znowu
będzie taka sytuacja.

[isma]

No, no, wlasnie. Kazde dziecko jest inne, i trzeba wychwycic to, na czym mu
zalezy )).
Moje dziecie np. niesystematyczne jest, ale, po pierwsze, ja tez, a po drugie
moja wyobraznia w odniesieniu do kar jest wyjatkowo ograniczona (telewizora nie
mamy, czytac czytam od przypadku do przypadku - no bo niesystematyczna jestem -
albo samo czyta, jak ma ochote...). No ale ono sie lubi popisywac. I nie lubi
wypadac glupio.

Wiec jak ona np. nie cwiczy na skrzypcach, to ja tylko, mimochodem, zaznaczam,
ze chcialabym widziec, jaka mine bedzie miala pani, jak sie okaze, ze nutki
marszyka na pamiec nie wykute... I jaka to kompromitacja bedzie. Oraz glucha
jestem na jekliwe prosby w rodzaju: "to moze zadzwon do pani, zeby przelozyc
lekcje, bo ja nie zdazylam".

A ja potrafie, oj, potrafie, byc ogolnie menconca )).

[isma]

A co do sytuacji pt. "nie powycieram", to ja mam prosto. Jak ze dwa razy
powtorze bez skutku, to wycieram ja. Tyle ze potem na co druga supozycje mojej
latorosli odpowiadam - i ona wie, ze to nie na serio, tylko ze to konwencja jest
- "nie moooooooge, okroooooopnie zmeeeeeczylam sie tym wycieraniem za ciebie".

Przy czym u nas to dotyczy glownie tych sytuacji, gdzie nie da sie zastosowac
innej mojej ulubionej metody pt. "jak nie zrobisz, to nie bedzie zrobione, i
juz", tj. np. sprzatania zabawek, ktore z racji ogrniczonego lebensraumu
wykonane byc musi, bo bysmy sie na nich pozabijali ;-(((. Wiec ja jestem
taaaaaaaka zmeeeeeczona - a mam doskonala pamiec, i potrafie pamietac, ze
zastepczo posprzatalam, przez dobre dwa albo trzy dni )) - jak za nia
posprzatam, ze na nic fajnego nie mam sily.

Na pare tygodni skutkuje, zreszta na dlugoterminowe slutki to ja nadziei i tak
nie mam )).

[maika7]

isma napisała:

> A co do sytuacji pt. "nie powycieram", to ja mam prosto. Jak ze dwa razy
> powtorze bez skutku, to wycieram ja. Tyle ze potem na co druga supozycje mojej
> latorosli odpowiadam - i ona wie, ze to nie na serio, tylko ze to konwencja jes
> t
> - "nie moooooooge, okroooooopnie zmeeeeeczylam sie tym wycieraniem za ciebie".
>
> Przy czym u nas to dotyczy glownie tych sytuacji, gdzie nie da sie zastosowac
> innej mojej ulubionej metody pt. "jak nie zrobisz, to nie bedzie zrobione, i
> juz", tj. np. sprzatania zabawek, ktore z racji ogrniczonego lebensraumu
> wykonane byc musi, bo bysmy sie na nich pozabijali ;-(((. Wiec ja jestem
> taaaaaaaka zmeeeeeczona - a mam doskonala pamiec, i potrafie pamietac, ze
> zastepczo posprzatalam, przez dobre dwa albo trzy dni )) - jak za nia
> posprzatam, ze na nic fajnego nie mam sily.
>
> Na pare tygodni skutkuje, zreszta na dlugoterminowe slutki to ja nadziei i tak
> nie mam )).


W niektórych sytuacjach robiłam podobnie )

Hm... długoterminowe skutki kar czy wychowywania w ogole???

[mamalgosia]

maika7 napisała:


> Myśle Mamalgosiu, ze w moim przypadku szwankująca pamiec troche
pomaga w
> zapomnieniu "jak faktycznie bywało".
No tak Takie mechanizmy obronne


Np. wczoraj zapomniałam, że zdarzało się m
> i
> i wrzeszczeć... Tyle, ze to nie kara, chyba, ze dla siebie samej.
Myślę, że jednak pewien poziom decybeli może być karą

>
Ważne chyba jest to, zeby obowiazki były "na miarę dzieci".
Nie "chyba", ale "na pewno". I wydaje mi się, ze mojeDzieci jak już
to mają za mało obowiązków niż za dużo czy zbyt ciężkie. Tu akurat
uważam, że jestem w porządku i wypełnienie tego o co proszę
spokojnie leży w ich możliwościach.

>
Ale kazda z takich sytuacji uczy... rodziców, jak reagowac w
> przyszlości.
Mam nadzieję. Choć jednocześnie mam wrażenie, że czegokolwiek się
nauczę, ze opanowuję już jakąś sytuację, to pojawia sie zupełnie
inna. Nawet w sferze zdrowotnej: Starszy miewał bardzo ciężkie
choroby żołądkowe. I jak już jako tako opanowałam, co z tym robić i
zwarta i gotowa stanęłam przed Młodszym, to on zafundował mi obrzęk
krtani, z którym zupełnie nie wiedziałam jak sobie radzić.
A koleżanka mająca czwórkę dzieci mówi, że przy trzecim jeszcze inne
problemy, a przy czwartym jeszcze inne. I rzadko można ustalić jakąś
receptę uniwersalną




> > A jak myślisz - jesli nie mogę w danym momencie ukarać
(fizycznie to
> > niemożliwe, okoliczności nie pozwalają), to czy zapowiedź kary
ma
> > sens? Że np jak wrócimy do domu, to czeka cię to i to?
>
> Nie.
A dlaczego uważasz, że nie?



>Natomiast zawsze ma sens rozmowa, o tym, co się stało, jak to nas
wzburzył
> o
Wiem, rozmawiam, rozmawiam, rozmawiam...
> czy zaniepokoiło i albo wspólne zastanowienie się co zrobic w
sytuacji, kiedy
> takie cos się powtórzy, albo zakomunikowanie dziecku, co zrobimy,
jesli znowu
> będzie taka sytuacja.
>
>

[maika7]

mamalgosia napisała:


> No tak Takie mechanizmy obronne

U dzieci tez najwyraźniej działają - przydybałam Starszego na gg.
- pamietasz jakies kary oprócz klapsów i mojego wrzasku?
- no chyba tam jakieś były, ale już nie pamiętam
- no, ale pamietasz przyklady, np. za co??
- nie, no nie pamiętam nic, ale coś chyba było. No bo jakies kary musza być
Rodzinna amnezja. Moze i dobrze?

> Myślę, że jednak pewien poziom decybeli może być karą

Chyba nie. To jest (jak to mówi mój, zdegustowany wrzaskiem M.) "wyrabianie relacji opartych na strachu". Gdy rozmawialiśmy o tych wrzaskliwych sytuacjach pytal, co jest dla mnie ważniejsze, relacja z dziećmi oparta na szacunku, czy na strachu.

> Nie "chyba", ale "na pewno". I wydaje mi się, ze mojeDzieci jak już
> to mają za mało obowiązków niż za dużo czy zbyt ciężkie. Tu akurat
> uważam, że jestem w porządku i wypełnienie tego o co proszę
> spokojnie leży w ich możliwościach.




> Mam nadzieję. Choć jednocześnie mam wrażenie, że czegokolwiek się
> nauczę, ze opanowuję już jakąś sytuację, to pojawia sie zupełnie
> inna. Nawet w sferze zdrowotnej: Starszy miewał bardzo ciężkie
> choroby żołądkowe. I jak już jako tako opanowałam, co z tym robić i
> zwarta i gotowa stanęłam przed Młodszym, to on zafundował mi obrzęk
> krtani, z którym zupełnie nie wiedziałam jak sobie radzić.
> A koleżanka mająca czwórkę dzieci mówi, że przy trzecim jeszcze inne
> problemy, a przy czwartym jeszcze inne. I rzadko można ustalić jakąś
> receptę uniwersalną

Ano wlasnie ) Dzieci ucza się zycia i ciągle spotykaja się z nowymi sytauacjami, to dlaczego my, rodzice mielibyśmy miec inaczej?? Ot, rozwój


> A dlaczego uważasz, że nie?

Moje "nie" jest oparte na subiektywnym przeświadczeniu, że takie kary zostaja na długo w pamięci i niosa ze soba za dużo strachu i sa nieefektywne. Jak miałam 7 lat dostalam od mamy po tyłku kablem od żelazka. Umowiłyśmy sie, ze po lekcjach wróce do domu, ale zaczełyśmy skakac z kolezankami "w gume" i ... po godzinie na boisku zjawiła się Mama. Pamietam drogę do domu, mój strach, pamiętam strach w czasie jak szukała kabla, pamiętam nieuchoronnośc bólu i sam ból i moją bezradnośc. Mam juz sporo lat, a tamto popołudnie zostało we mnie jakoś dotkliwie. Mysle, ze więcej dobrego by zdziałała, gdyby powiedziala mi o swoim niepokoju o mnie (ktorego nie rozumialam) i zawodzie, ze nie dotrzymalam słowa.
W każdym razie nigdy nie odraczałam kar, nigdy tez nie używałam "wzmacniaczy" przy klapsach.

> Wiem, rozmawiam, rozmawiam, rozmawiam...

) u mnie czasem "rozmawiam" przeradzało się w "mowię, mowię, mowię" )

[aka21]

> Myślę, że wszyscy stosujemy jakieś kary wobec dzieci.
My od pewnego czasu staramy się ich nie stosować Za radą
przedszkola!
Stosujemy konsekwencje, te naturalne, ale i też te, które potocznie
traktuje się jako kary (brak bajki, przemyślenie w kącie, swoim
pokoju itp.). Zapowiadam, ze jak będzie tak i tak dalej to
konsekwencją będzie to i to i to będzie ich wybór. Zaczęliśmy to
stosować i chyba sa rezultaty. Jak odosobnienie nazwaliśmy karą -
budziło wściekłość i chęć odwetu, teraz to ich wybór więc rodzi
zastanowienie, przemyslenie, choć często zwłaszcza u Jasia jeszcze
dużo emocji, ale z pewnością jest to dla naszych dzieci dobry
sposób. W przedszkolu maja spisane jakie są konsekwencje pewnych
zachowań i tak jest to egzekwowane, są też ostrzezenia.
Niestety, czasem, w pośpiechu (jak ja go niecierpię!) krzyczę,
poganiam Trudne to wychowywanie.
A tak na marginesie (Mamalgosiu lubisz takie poboczne wątki w
wątkach) Jak pospieszać dziecko? Jaś wszystko robi baaardzo wolno
(zwłaszcza polecenia), na wszystko ma czas, choć czasem potrafi
szybko, ale jak sam chce (i wcale nie jest to np. wtedy gdy chce iść
na upragnione sanki). Pochwały, zachęty mało pomagają.

[mamalgosia]

aka21 napisała:

> Stosujemy konsekwencje, te naturalne, ale i też te, które
potocznie
> traktuje się jako kary (brak bajki, przemyślenie w kącie, swoim
> pokoju itp.). Zapowiadam, ze jak będzie tak i tak dalej to
> konsekwencją będzie to i to i to będzie ich wybór
Ale to w sumie tylko kwestia nomenklatury. Zresztą i my nie zawsze
używamy słowa "kara". Jak zwał tak zwał - według mnie nie ma to
znaczenia.
Ale mogę się mylić.
I tez mówię np tak: "jesli u babci będziesz się dzisiaj zachowywał
źle, to jutro nie pójdziesz". W sumei nie jest to kara, no nie?
tylko naturalna konsekwencja. Ale działanie u nas podobne (tzn
czasem skuteczne, czasem nie)


> A tak na marginesie (Mamalgosiu lubisz takie poboczne wątki w
> wątkach)
Bardzo, bardzo lubię Ale ten za mało odbiega od głównego


Jak pospieszać dziecko? Jaś wszystko robi baaardzo wolno
> (zwłaszcza polecenia), na wszystko ma czas, choć czasem potrafi
> szybko, ale jak sam chce (i wcale nie jest to np. wtedy gdy chce
iść
> na upragnione sanki). Pochwały, zachęty mało pomagają.

Batem

Nasuwa mi się taka myśl, ze skoro potrafi szybciej jak chce, to
sprawić, żeby chciał tego, czego nie chce.
U nas nie zadziałam bo nawet jak chcą, to wszystko idzie powoli
(choć u Starszego z wiekiem jest poprawa - z wiekiem właśnie, a nie
na skutek jakichś moich przedsięwzięć, tak sądzę)
Co do pośpiechu, to raczej w sobie szukam winy - bo gdzie jest
powiedziane, że należy robić szybko to co można robić wolno.

[aka21]

Jak zwał tak zwał - według mnie nie ma to
> znaczenia.
Chyba jednak jest różnica w tym jak dziecko to odbiera. Na karę się
oburza, konsekwencje przyjmuje trochę spokojniej (bo sam wybrał)
> Jak pospieszać dziecko?
> Batem
Super rada!!! Ostatnio dużo takich tu dostaję, albo batem, albo
udusić. Chyba muszę swoje rodzicielstwo powtórnie przemysleć

Nasuwa mi się taka myśl, ze skoro potrafi szybciej jak chce, to
> sprawić, żeby chciał tego, czego nie chce.

To jeszcze proszę o radę: JAK? On ciągle ma jakies dodatkowe
zajęcia, to komisariat ustawić, samochód zaparkować, obrazek
dokończyć, pod poduszka coś misternie ułożyć, pogapić się w lustro,
a czas tylko biegnie i biegnie.....
Jak zabiorę zabawkę z reki przy jedzeniu to się zawsze jakaś
serwetka czy obrusik znajdzie i tak zawsze coś

[mamalgosia]

aka21 napisała:

> Chyba jednak jest różnica w tym jak dziecko to odbiera. Na karę
się
> oburza, konsekwencje przyjmuje trochę spokojniej (bo sam wybrał)
Własnie my nie mamy takich obserwacji. Nie ma znaczenia: kara czy
konsekwencja (albo nawet nagroda!) - jak się nie podoba, to się nie
podoba silnie



> Super rada!!! Ostatnio dużo takich tu dostaję, albo batem, albo
> udusić. Chyba muszę swoje rodzicielstwo powtórnie przemysleć
Jeszcze słyszałam, że można dziecko wystawić na Allegro


> To jeszcze proszę o radę: JAK?
Eee, no tego to ja nie wiem

[aka21]

> Jeszcze słyszałam, że można dziecko wystawić na Allegro
ale tego ja nie umiem Musiałabyś znowu to za mnie załatwić!

> To jeszcze proszę o radę: JAK?
> Eee, no tego to ja nie wiem
A ja myslałam, ze nie zdradzasz

[mamalgosia]

aka21 napisała:

> > Jeszcze słyszałam, że można dziecko wystawić na Allegro
> ale tego ja nie umiem Musiałabyś znowu to za mnie załatwić!
>
Musisz dać zdjęcie, najlepiej zrobić w marynarskim ubranku,
poczesać, ugładzić - wiesz, pierwsze wrażenie bardzo istotne. I
najlepiej BCM - czyli bez ceny minimalnej - bo jak dasz cenę
wywoławczą, to istnieje ryzyko, że nikt nie kupi


> > To jeszcze proszę o radę: JAK?
> > Eee, no tego to ja nie wiem
> A ja myslałam, ze nie zdradzasz
Wiem mniej niż przypuszczasz...

[aka21]

> Musisz dać zdjęcie, najlepiej zrobić w marynarskim ubranku,
> poczesać, ugładzić - wiesz, pierwsze wrażenie bardzo istotne. I
> najlepiej BCM - czyli bez ceny minimalnej - bo jak dasz cenę
> wywoławczą, to istnieje ryzyko, że nikt nie kupi
No nie do zrobienia Ubranka takowego nie mam, przyczesać nie ma
co, ugładzić to chyba tylko charakter, ale pytanie JAK?
On taki, ze nawet jak mu w przedszkolu grzeczne zdjęcie w stroju
szlacheckim zrobili, z usmiechem na anieskiej twarzyczce to i tak
wzrok wszystko powiedział (o flincie w łapkach nie wspomnę!). No
kochany jest

> > > To jeszcze proszę o radę: JAK?
> > > Eee, no tego to ja nie wiem
> > A ja myslałam, ze nie zdradzasz
> Wiem mniej niż przypuszczasz...
Tere fere kuku)))
A skąd Ty wiesz ile przypuszczam?

[mama_kasia]

Nie pamiętam, kiedy ostatnio ukarałam gimnazjalistę.
Bo tak, zakaz wyjścia na trening - nie bardzo, bo zależy mi, żeby
tam chodził. Podobnie z zakazem wyjścia z kolegami, bo też mi
zależy, aby wychodził. Zakaz oglądania TV też nie, bo wtedy
poszedłby do siebie i siedział, grając na komórce lub myśląc, jacy
to jesteśmy okrutni. Zakaz gry na komputerze - aż tak dużo znowu nie
gra.
To ja jednak wolę pogadankę i okazanie, co o tym wszystkim myślę.

Średnia ewentualne zagrożenie karą przeżywa strasznie, więc
zupełnienie nie ma na nią kar. Zaraz bierze do siebie, że to
nie tak, że winna nie jest, że przecież... I często ma rację.

Najbardziej kary potrzebne są najmłodszej, ale ukaranie jej
to horror dla nas, bo zaraz jest okropny płacz, żal i ja tego
nie wytrzymuję, tzn. jak trzeba wytrzymuję, ale wolę do takiej
sytuacji nie dopuszczać. Staram się tak stawiać wymagania i tak
je egzekwować, aby ukaranie nie było potrzebne. Sporadycznie kara
się zdarza - nieczytanie przed snem, gdy sa problemy z myciem
zębów. Wtedy nieczytanie jest konsekwencją marudzenia - mówię, że
nie mam już siły na czytanie, bo jestem wykończona jej zachowaniem.
Pomaga.

[fiamma75]

Mamy małe dziecko, ale kara jest - siedzenie w kącie. Ona b. tego
nie lubi, wie, ze to jest kara. Ląduje tam za powazne przewinienia
typu: bicie, kopanie czy robienie czegoś, czego nei wolno a zwykłe
ostrzeżenia nie pomogły.

[mamalgosia]

A czy wystarczy czasem tylko powiedzieć "bo pójdziesz do kąta"?

[k_j_z]

nie czytałąm wszystkiego wcześniejszego, ale nie wystarczy tylko
powiedziec. Trzeba mówic to, co się zrobi.
Kary podobnie, jak Verdana z tym, że ja nie karałam za ukrywanie
złych stopni. (jakos ich nie było i ukrywania nie było, ajeśli się
zdarzyło - mogło a ja nie pamietam to juz uważałam, że wystarczająca
karą była ta męka z ukrywaniem)
Kary to zakaz grania najczęściej, bo ta jest naprawde dotkliwa.
Czasem niemożność wyjścia z kolegami.
Dwa razy zdarzył się zakaz wycieczki - to była ta najstraszniejsza.

[mamalgosia]

Z tym ukrywaniem ocen, to męką samą w sobie jest tylko przez
pierwszych kilka razy. Potem już idzie to łatwiej

[k_j_z]

ukrywałaś?))

[mamalgosia]

Ja akurat nie (niespecjalnie było co, moje oceny były nudne). Ale
teraz obserwuję młodzież, którą uczę

[fiamma75]

mamalgosia napisała:

> A czy wystarczy czasem tylko powiedzieć "bo pójdziesz do kąta"?

Oczywiście, u nas jest raczej: Liczę do trzech i idziesz do kąta. I
bardzo często już przy 1 czy 2 robi to, co miała, bo "nie lubię isć
do kąta"

[synkowamama]

to bardzo ciekawe - te metody karania mają różny jednak oddźwięk - w
zależności od dziecka: ja przy "dwa" słyszę pytanie "a dlaczego
zawsze musisz liczyć do trzech?", ale jednak robi to co ma nakazane

[mamalgosia]

Może ja za późno zaczęłam stosować kary? coś mam przeczucie, że
mogłabym sobie liczyć do 29677

[atama]

A może zamiast kary - pozytywne wzmocnienie?
Nie tyle kara, że znowu wylał, ale nagroda (drobna!) jeśli przez
cały/pół posiłku będzie uważny na tyle, że uda mu się nie wylać??

[verdana]

W ogole kara za wylanie to absurd - bo nie wylał specjalnie.
Korczak stosował metode zakladów - zakladał się z dziećmi, ze coś
będa robiły (np. odrabiały polski), albo czegos nie robily (np.
klamały). Najpierw zaklad był na jeden dzieć, potem na dwa, tydzień
i dłużej. Dziecko, ktore dotrzymało warunków - dostawałlo drobną
nagrode (cukierka), jesli nie - nie było wcale karane, ani
upominane. To podobno doskonale działało.

[dominikjandomin]

verdana napisała:

> W ogole kara za wylanie to absurd - bo nie wylał specjalnie.

Owszem - aż się przeraziłem, gdy przeczytałem o karze za wylanie. Chyba, ze
rozlewa specjalnie. Ale... od kary odróżniam powycieranie po sobie. Do czysta.

[atama]

Dlaczego?
Przykład był powyżej:
> Kara była w formie ponoszenia konsekwencji czynu - rozlałeś -
> wytrzyj, zepsułeś? - napraw lub pomóz w naprawie, nie dopełniłes
> obowiązku? - odłóz na bok, to co robisz, i zrób co miales zrobic.
No tak, to jest oczywiste.
No i teraz sytuacja jest taka: wylał. Prosiłam by odsunął na bok,
nie odsunął no i wylał. Jescze nie wrzeszczę. Mówię: powycieraj.
Nie. No, powycieraj. Nie. I wrzask (na razie jego). Dziecko
czerwone, nie powycieram, nie powycieram, nie powycieram!! I wrzask
mój.
Tu już trudno o naturalne konsekwencje

[skrzynka-3]

Z czasem wypracowalam metode na takie sytuacje.
Starsi zwykle bez szemrania wycierali. Mlodsze najbardziej rogate od
razu wskakuje na wysokie C -i zalewa potokiem slow typu:
Nie bede wycierac!, to jest glupie i niesprawiedliwe!, nie chce mi
sie wycierac! tego jest za duzo! nie umiem!

Nauczona doswiadczeniem przeczekuje ignorujac (choc w srodku musze
czasem doliczyc do tysiaca zeby nie wybrac rozwiazania "udusic"

Czasem w miedzy czasie ktos w rozlane wdepnie i sprzatania przybywa.
Dosc szybko najmlodsze czegos potrzebuje i przybiega radosnie
dowiadujac sie ze niestety "rodzice sa nieczynni". Wtedy sprzata
blyskiem i bezszmerowo.

Zauwazylam w czasie ewolucje -teraz zaczyna sprzatac sama zanim
przyjdzie ze swoja sprawa albo rezygnuje z awantury mamroczac tylko
pod nosem na ciezki los

Czasem przy odmowie pomocy( typu strajk w wypelnianiu swoich
domowych obowiazkow) stosuje metode Ismy -robie sama ale potem mowie
ze jestem zmeczona bo musialam sama cos tam zrobic wiec nie mam juz
sily i ochoty na poczytanie/pogranie/pomoc itp.

[anndelumester]

Ja jestem bardziej za pozytywnym wzmacnianiem i rozbudowanym
systemem motywacyjnym - bo u nas to bardziej dziala niz kara (kary
sa w zasadzie 2 stosowane, przy ewidentnych przegieciach - brak
czytania przed snem i jest to kara straszna i brak bajki - jak
obserwuje nic strasznego).
Z taką osobowiscią jaką ma moj syn rozbudowany i stale modyfikowany
sytem nagrod i system zadaniowy sie sprawdzają bardziej.
Na razie nie ma tez problemu z przyznawaniem sie (i w domu i w
przedszkolu) - bo dziecko nie boi sie przyznać ze cos zrobiło, albo
że ma ochote zrobic jakąs głupią psotę (a repertuar jest szeroki).