mój wątek o dziadkach i rozpieszczaniu :)

[f-olka]

Jako, że poprzedni jest zarchwizowany to napiszę tutaj.
Mieszkamy z dziadkami. Franio starszy synek spędza z nimi dużo czasu. I widzę,
że to jest dobre. Widzę, że gdy spokojnym okiem człowiek popatrzy na to niby
rozpieszczanie to może zobaczyć jaki jest głupi i ograniczony jako rodzic.
Dziadkowie widzą fantazje dziecka i są bardziej nastawienie na dziecko, a nie
na to całe jak to nazywamy "wychowanie". Franio ma 2 lata, trudny to okres dla
mnie bardzo. Najpierw stawiałam się, że mają być granice, że to, że tamto, że
do kąta. Potem popatrzyłam jak zajmuje się Frankiem babcia (i owszem trochę
przesadzała w drugą stronę) ale w ten sposób wyrobiliśmy określony sposób
postępowania, granice zostały ustalone na zasadzie: Teraz nie możesz wziąć
noża, ale za kilka lat Ty będziesz kroić chleb. Nie ma konta, karnych jeży czy
innych rzeczy, za to jest dużo zabawy i radości. I gdyby nie dziadkowie to
pewnie mój dwulatek byłby tak samo cierpiący i ograniczony jak rzesza jego
rówieśników.

Czasami warto na dziecko i dziadków spojrzeć z innej perspektywy. Ach i
dziadkowie wcale nie robią nam na złość. Oni się po prostu dobrze bawią

[nikaa818]

A ja mam mieszane uczucia. Co prawda nie mieszkaja z nami dziadkowie
(i wcale nie żałuję) ale wystarczy , że się do nich udajemy a juz
moja cierpliwość zostaje wsytawiona na wielka próbę. Wiem , że
dziadkowie nie robią na złość tylko po prostu nie widzą nic
przeciwko temu , by spełniać wszystkie zachcianki dziecka. A na to
się nie zgadzam. Bo po co np. pozwalać dziecku oglądać kreskówki
pół dnia (ja dawkuję je bardzo ostrożnie) albo pozwalać jeść
słodycze na śniadanie, obiad i kolację. Moje dziecko dostaje u
dziadków "małpiego rozumu" i kiedy powierzam im córkę na jakiś czas
bez własnej kontrloli, to zapomina , że w ogóle są jakieś granice.
Wcale nie uważam, by z powodu naszych zasad cierpiała czy była
ograniczana. Ale myslę, że mówimy o zupełnie innych postawach
dziadków.

[mamalgosia]

F-olko,
O dziadkach pisaliśmy nie raz i ja już po prostu nie mam siły. Dla
mnie to temat-rzeka. Bo są oczywiste korzyści z kontaktów z
dziadkami (bezinteresowna miłość na przykład). Ale to co się dzieje
z moimi dziećmi w obecności babci jest czasem tak straszne, że mam
ochotę wszystkich osadzic w oddzielnych celach (ze sobą włącznie).
No i nie mogę o tym pisac

[minerwamcg]

Masz swoje racje i Mamałgosia też ma swoje racje. Problem w tym, że
dziadkowie są różni. Czasem baaaardzo różni i na tym należałoby
zakończyć dyskusję. My akurat mamy problem kompletnie nietypowy:
wiemy, że nasi rodzice, ludzie przedwojenni, ani stylu wychowania
dziecka nam do góry nogami nie wywrócą, ani zanadto pobłażliwi nie
będą, raczej przeciwnie, wymagający w rozsądnych granicach. Boli nas
co innego: że z racji nieubłaganych następstw upływu czasu będą z
naszymi dziećmi relatywnie krótko, choć co daj Boże w nienajgorszej
formie fizycznej i psychicznej.
Tak więc każdy ma gryzia, co go moli.

[mamalgosia]

gdybyś widziała, jak moja mama traktowała swoje dzieci, to NIGDY byś
nie przypuszczała, że może choć w połowie zgadzać się na to, na co
się zgadza odnośnie swoich wnuków. A ona nie tylko się zgadza, ale
jeszcze im to proponuje i podsuwa

[minerwamcg]

Jakom rzekła, dziadkowie są różni. A my rodziców Arthura już od
kilku lat dyskretnie obserwujemy w roli dziadków i swoich prognoz
nie snujemy jedynie na podstawie Arthurowych wspomnień tego, jakimi
byli rodzicami. Dwoje wnuków już mają, na głowę sobie wleźć nie
dali, jakoś tam to wszystko gra. Co zaś się tyczy mojej mamy...
myślę, że rozpieszczać jedynej wnuczki nie będzie takoż dla zasady,
jakoż i ze zdrowo pojętego egoizmu "Klient w krawacie jest mniej
awanturujący", a dzieć nierozpieszczony jest więcej energooszczędny.

[mamalgosia]

minerwamcg napisała:

> Jakom rzekła, dziadkowie są różni. A my rodziców Arthura już od
> kilku lat dyskretnie obserwujemy w roli dziadków i swoich prognoz
> nie snujemy jedynie na podstawie Arthurowych wspomnień tego,
jakimi
> byli rodzicami. Dwoje wnuków już mają, na głowę sobie wleźć nie
> dali, jakoś tam to wszystko gra.
nie, no, ja w ogóle nie chcę się wypowiadać o Waszych rodzicach, no
co Ty. Ja tylko mówię, że po mojej mamie tego bym sie w życiu nie
spodziewała

dzieć nierozpieszczony jest więcej energooszczędny.
Dla mnie to ważne. Ale moja mama najwyraźniej pragnie energię
trwonić

[chrust5]

Z ust mi to wyjelas, droga minerwo! Moi siostrzency juz sie
dziadkami ciesza a ciesza, nasi dopiero zaczynaja. A ze juz ich
uwielbiaja, to chcialabym, zeby trwalo to jak najdluzej, tym
bardziej, ze ja sama mialam jedna jedyna babcie i wiem, jak mi
dziadkow brakowalo

wiecie w czym ta na prawdę tkwi problem

[f-olka]

w tym, że rodziny nie są już wielopokoleniowe. Nasi dziadkowie też przeginali
póki nie zamieszkaliśmy z nimi. A teraz syn uczy się, że można żyć pod jednym
dachem w zgodzie mimo ogromnych różnic w poglądach, także dotyczących wychowania.

Dziadkowie i my korzystamy. Dziadkowie nie są sami, my nie jesteśmy umęczeni
wychowaniem a i gdy patrzymy na dziadków z ogromną uwagą widzimy jacy jesteśmy
zestresowani i drętwi.

Reguły można omówić z każdym. No może poza moją mamą bo ona i tak wie swoje,
ale dzieci nie rozpieszcza. Wręcz przeciwnie wieje chłodem jak na Biegunie. No
cóż może jeszcze dojrzeje do roli babci

[verdana]

mam pełen wybór - dziadkow rozpieszczajacych, choć nie tak
nadmiernie, ale zawsze i dziadkow o znacznie bardziej surowych
zasadach niz my sami.
Nigdy nie miałam problemu typu"dziadkowie karmia lodami i
cukierkami, a w domu trzeba zjeść obiad". Dla dzieci było jasne, ze
w domu nie oczekuje się tego c u dziadkowi koniec. Z wakacji wracały
po dwoch tygodniach rozpuszczania szczęśliwe i nierozpuszczone.
Dziadkowie, ktorzy wymagali tego, czgo my nie wymagaliśmy stanowili
wiekszy problem - bo oceniali dzieci jako "niegrzeczne" - nie
zjadaly np. wszystkiego z talerza, bawiły się w piżamie. Dzieci
niezbyt chętnie z nimi jeździły. W sumie moje dorosłe już dzeci maja
rewelacyjny kontakt z dziadkami 'rozpuszczajacymi", dzwonia,
spotykaja sie i niemal zerowy z tymi drugimi.

[minerwamcg]

f-olka napisała:

> w tym, że rodziny nie są już wielopokoleniowe.
I pod wieloma względami chwała Bogu!!! Za dużo się ich rozpadło albo
latami funkcjonowało źle przez tę wielopokoleniowość: wieczne
konflikty, zwalczanie nielubianej synowej czy zięcia, wzajemne
fochy, rywalizację o dzieci, zaborczość z jednej strony a
wyzyskiwanie z drugiej... A dajcież mi święty spokój! Kocham moją
mamę regularnie nad życie, ale mieszkać z nią i mężem pod jednym
dachem??? A przecież moja mama i Arthur bardzo się lubią. Co by
było, gdyby się NIE lubili?
Z teściami to samo, jestem dla nich jak córka - ale może dlatego
właśnie, że nie musimy mieszkać razem, a pod jednym dachem (tego
samego bloku) mieszkamy tylko przez połowę roku, a i wówczas nie
odwiedzamy się bez zapowiedzi.

> Reguły można omówić z każdym. No może poza moją mamą
Zostaw pod tym zdaniem duuuuużo miejsca.
Żeby te wszystkie miliony mężczyzn i kobiet mogły dopisać "i poza
moją", "i oprócz mojego ojca", "oraz z wyjątkiem mojej
teściowej", "i poza moim teściem"...

> No cóż może jeszcze dojrzeje do roli babci
A jeśli starsza pani nie ma na to ochoty? Jeżeli uważa, że swoje
zadanie rodzicielskie spełniła, a teraz ma ochotę trochę pożyć
własnym życiem? Nie każda babcia musi być babcią w kapciach, piekącą
szarlotkę i opowiadającą bajki.

[f-olka]

Z moją mamą dogadać się idzie i to był żart. Co do bycia babcią wiesz ja to
widzę trochę tak:
- owszem własne życie, ambicje, czas dla siebie- super bardzo bardzo to szanuje,
ale z drugiej strony najważniejszy jest drugi człowiek. Ja widzę trochę
uciekającą przed życiem osobę, która boi się zaangażować. Szanuje to więc nie
naciskam, ale obawiam się, że za 5-10 lat będą pretensje iż dzieci z rodzicami
męża mają super kontakt a z moimi żaden. Jednak nie naciskam. Szanuje i czekam.


Co do rozbijania rodzin to zobaczcie ile teraz ludzi się rozstaje... nie mówcie,
że mniej gdy mieszkali razem z rodzicami. Ja mieszkałam z moją babcią i bywała
na prawdę okropna i dla mnie i dla mamy i nawet dla swojego syna. Owszem rodzice
się rozwiedli. Kiedyś myślałam, że właśnie przez babcię ale nie. Owszem zwalili
wszystko na babcię, bo tak było łatwiej. I myślę, że wiele historii o teściowych
i synowych jest zwykłym uproszczeniem. Rodzice męża też mają do mnie różne swoje
pretensje, ale potrafimy o tym normalnie rozmawiać. Nawet jeśli parujemy i
jesteśmy bliscy eksplozji.

Zależy nam na sobie jako rodzinie i to się liczy najbardziej

[minerwamcg]

f-olka napisała:

> Co do rozbijania rodzin to zobaczcie ile teraz ludzi się
> rozstaje... nie mówcie, że mniej gdy mieszkali razem z rodzicami.

W tej chwili generalnie mniej ludzi mieszka z rodzicami. I
generalnie więcej się rozstaje. Wciąż jednak zdarzają się teściowie
czy rodzice rozbijający małżeństwa swoich dzieci, albo "tylko"
zamieniający im wspólne życie w piekło. I dopóki im się to udaje,
problem istnieje.

> Ja mieszkałam z moją babcią i bywała na prawdę okropna i dla mnie
> i dla mamy i nawet dla swojego syna. Owszem rodzice
> się rozwiedli. Kiedyś myślałam, że właśnie przez babcię ale nie.
> Owszem zwalili wszystko na babcię, bo tak było łatwiej.

A Ty oczywiście najlepiej wiesz, jak było. Moi rodzice też mieszkali
z dziadkami. Nie, nie rozwiedli się. Ile jednak kosztowało to
niepotrzebnych nerwów i łez moją mamę, dowiedziałam się dopiero jako
dorosła. A przecież ich wzajemne układy były bardzo dobre. Nie chcę
wyobrażać sobie, co by było, gdyby były złe.

> I myślę,
> że wiele historii o teściowych i synowych jest zwykłym
> uproszczeniem.

Zapraszam na forum "Młode mężatki". Znajdziesz tam mnóstwo "zwykłych
uproszeczń" - ale może chociaż kilka z nich da Ci do myślenia, że
realia bywają mniej idylliczne niż w Twojej rodzinie. Welcome to
real life!

> Rodzice męża też mają do mnie różne swoje
> pretensje, ale potrafimy o tym normalnie rozmawiać. Nawet jeśli
> parujemy i jesteśmy bliscy eksplozji.

Jesteś katoliczką? To weź pięćdziesiąt złotych, leć galopem do
najbliższego kościoła i zamów mszę dziękczynną za otrzymane łaski.
Albowiem wielkie są one i rzadkie.

> Zależy nam na sobie jako rodzinie i to się liczy najbardziej

Obawiam się, że kompletnie bez powodu absolutyzujesz swoje
doświadczenia. Jest Ci dobrze ze starszym pokoleniem? Gratulacje! I
rzeczywiście, jak pisałam, dziękuj Bogu, bo masz za co. Ale nie
zapominaj, że to co otrzymałaś jest darem bardzo cennym i rzadkim. I
nie, naprawdę nie wystarczy tylko chcieć...

[sulla]

Obiema rękami się pod Minerwą podpisuję. I czym jeszcze dam radę się podpisać.

[fiamma75]

Ja też się podpisuję czym się tylko da

[mader1]

napisze wyraźnie - nie mam zastrzeżeń do moich rodziców czy teściowej jako
dziadków. Raz rozpuszczali, raz byli oburzeni - normalnie. Nie zaszkodzili i
wątpię, żeby już zaszkodzili - no chyba , że jedna z mam aż tak nas zaabsorbuje,
że ie będziemy mieli czasu porozmawiać z dziećmi.
Ale, i nie wynika to z rozgoryczenia, podpisuję się pod tekstem Minerwy ))))

[a_weasley]

Minerwamcg napisała:

> W tej chwili generalnie mniej ludzi
> mieszka z rodzicami. I generalnie
> więcej się rozstaje.

Nad którą to korelacją warto pochylić się z troską. Może nas to ubogaci?

> Wciąż jednak zdarzają się teściowie
> czy rodzice rozbijający małżeństwa
> swoich dzieci, albo "tylko"
> zamieniający im wspólne życie
> w piekło.

Do czego atoli wspólne mieszkanie nie jest warunkiem ani koniecznym, ani
wystarczającym. Słyszałem o przypadku, że facet dostał problemów z potencją, bo
mamusia dzwoniła tak często, że dość regularnie przeszkadzała mu w spełnianiu
obowiązków małżeńskich. Inny - to akurat opowiadała jego żona dzwoniąc do Radyja
- meldował mamusi o niemalże każdym posunięciu i każdej rozmowie z żoną, mamusia
się wcinała, wyglądało to tak, że nawet radioksiądz po dłuższym milczeniu
stwierdził, że jeśli sprawy mają się tak, jak ona to przedstawia, to to jest
sprawa na stwierdzenie nieważności.
Obie te mamuśki mieszkały osobno, i co komu z tego?

[minerwamcg]

Moje Szczęście napisało:

> Obie te mamuśki mieszkały osobno, i co komu z tego?

No to teraz sobie wyobraź te rodziny mieszkające RAZEM. Przy Twojej
wyobraźni masz szansę zagiąć Dantego.

[a_weasley]

Minerwamcg napisała:

> No to teraz sobie wyobraź te rodziny
> mieszkające RAZEM.

Jeszcze czego, żebym się potem rzucał w nocy po łóżku jak znerwicowany padalec
na patelni...
Oczywiście, że byłoby gorzej, ja po prostu podaję to, jak i "Opowieść na bis",
jako przykłady, że jak można funkcjonować dobrze w rodzinie wielopokoleniowej
(choć znam przykłady negatywne), tak może funkcjonować chory układ przy
mieszkaniu osobno. Bo rodziny nie dzielą się na poziome i wielopokoleniowe,
tylko na zdrowe i chore.

[mamalgosia]

No aże się zadziwiłam - az tak sie zgadzam z minerwą? Prawie co do
joty

[fiamma75]

f-olka napisała:
. I gdyby nie dziadkowie to
> pewnie mój dwulatek byłby tak samo cierpiący i ograniczony jak
rzesza jego
> rówieśników.

Wypraszam sobie - moja ponad 2,5 latka jest wesołym, szzęśliwym
dzieckiem. I wcale nie jest to zasługa tego, że widzi codziennie
swoich dziadków (moich rodziców) - spędza z nimi 0,5 do 1,5 godz. I
chyba to moi rodzice bardziej potrzebują swoich wnuczek (druga to
córeczka brata). Oczywiście jest to wzajemna wymiana.
Dziecko czerpie od swoich rodziców.
My z jednej strony egzekwujemy jednak od niej pewne zachowania -za
karę idzie do kąta - dziadkowie tylko uskuteczniają przemowę
umoralniającą Ale z drugiej strony dajemy większą wolność - np.
nie naciskamy, że jakieś umiejętności powinny być nabyte teraz a nie
później, pozwalamy iść jej wlasnym rytmem, za to dziadkowie
biadolili np. nad odzwyczajaniem od pieluch.

Nie wyobrażam sobie mieszkania ze swoimi rodzicami razem, oni
zresztą też. Takie wspólne mieszkanie zazwyczaj przynosi więcej
szkód i pożytków - sporadycznie się słyszy o udanych relacjach w
tego typu rodzinie, zazwyczaj przynosi to wiele bólu i
rozczarowania, często prowadzi do kryzysów małżeńskich.

[mamalgosia]

o, Kasiu, czytam co piszesz i uderzyło mnie coś, co u nas też ma
miejsce: co prawda Synkowie uwielbiają babcię, ale to ona więcej z
nich czerpie i to ona więcej korzysta na tych wzajemnych kontaktach

[fiamma75]

Bo o tym często się zapomina - a przecież dla dziadków, którzy nie
opiekują się na codzień wnukami, to jest wielki dar. Wydaje mi się,
że to oraz własne zainterowania chronią ludzi w dojrzalszym wieku od
dziwactw (porównuję moją mamę i jej siostrę, która wnuki widzi od
święta i nie ma swoich pasji oraz pracy zawodowej).

[mamalgosia]

a ja to nawet myślę, że mój Starszy jest lekiem na depresję...

[fiamma75]

coś w tym jest...

[verdana]

Ja, jako starsza dama i tesciowa in spe (nawet zyczenia mi w tym
roku złozono) bylabym w stanie zrobić WSZYSKO, aby nie mieszkać z
moim ukochanym synem i jego przyszłą zon, ktora jest - no, cóz tu
dużo mowic - najlepszą chyba osoba, która mogła mu się trafić.
Przede wszystkim chcę być u siebie i nie musieć dostosowywac sie do
innych wymagań (ja np. mam był balagan, a dziewczyna sumiennie
sprząta). Owszem, chce byc babcią, ale zdecydowanie nie chce
wychowywać wnuków - moge ich porozpieszczać z przyjemnoscią, ale o
systematycznym wychowywaniu mowy nie ma - dziecko dostanie
rozdwojenia jaźni, albo bedę musiała podporzadkowywac się rodzicom
nawet w sytuacji, gdy jestem pewna, ze robia źle.
Moi teściowie mieszkali ze swoimi rodzicami, nie rozwiedli się, ale
wiem, ze o tym mysleli. Moim zdaniem dwa zawały teścia sa teo
bezposrednia konsekwencją. Nie mowiac już o tym, ze co najmniej
jedno dziecko (a moze i dwoje) bardzo na tym ucierpiały.

[f-olka]

Minerwo wiem jak było bo rodzice się rozwiedli gdy miałam 18 lat. Znam całą
historię niestety. I sami po latach przyznali, że owszem były konflikty z babcią
ale nie to było powodem do rozwodu.

Tak jestem katoliczką ale na msze dawać nie będę są inne formy.

I nie generalizuje. Mieszkam z teściami od jakiegoś czasu. Wcześniej
mieszkaliśmy z mężem sami i widziałam co się działo jak widzieli wnuka.
Normalnie odbijało totalnie na jego punkcie. A teraz jest normalnie. Taka
codzienność. I wszyscy korzystają i dziecko i my i rodzice. I widzę, że to jest
dobre. Mamy osobne mieszkania w jednym domu ze wspólnym wejściem. Tak jak
pisałam zdarzają się nerwowe sytuacje ale przecież między żoną a mężem też się
zdarzają. Zawsze gdy mieszka się razem, to nerwy nie raz puszczą. Jednak dobro
jakie niesie codzienny kontakt w dużej rodzinie przewyższa te nerwy.

Dodam, że mój mąż jest jedynakiem i mama kocha go ponad wszystko i wkurza mnie
tym, że go wyręcza, usprawiedliwia ale rozdzieranie tego na pył jest nic nie
warte. Wolę przymknąć oko na takie pierdoły.
Bo wiecie czasem sobie myślę, że większość konfliktów to są po prostu pierdoły i
brak szczerości.

Mnie teściowie długo źle oceniali, bardzo źle. Pewnego dnia bomba wybuchła i się
wydało. Była wielka awantura, płacze, wyjaśnianie, przepraszanie i dwa tygodnie
później z nimi zamieszkaliśmy. I teraz niedawno mi powiedzieli, że w życiu
codziennym jestem zupełnie inna, że dobrze traktuje męża i dzieci i że tak jest
lepiej gdy jesteśmy razem. Z czasem zamieszka z nami moja mama, gdy już nie
będzie mogła zajmować się sama sobą. To jest dobre. Może i Bóg dał mi to
szczęście, a może po prostu zdolność ustawiania się w roli innej osoby. Widzę
jak dziadek kwitnie, jak babcia się uspokaja i widzę jak moje starsze i młodsze
dziecko piszczy na widok dziadków.

To jest szczęście na które chcę patrzeć każdego dnia. Nawet gdy dziadkowie mnie
wkurzają.

PS. Minerwa czuje, że niechęcią do mnie pałasz ogromną. Dziwne to w tym miejscu,
dziwne.

[sulla]

F-olka, przeczytaj raz jeszcze "Może i Bóg dał mi to
szczęście, a może po prostu zdolność ustawiania się w roli innej osoby. " I
teraz ustaw się w miejscu innej osoby. Tej, która czyta, i dostaje taki przekaz
"Wszystko da się załatwić, jak się chce, a jeśli masz problem z dogadaniem się z
teściami/dziadkami/rodzicami, to najwyraźniej Twoja wina, bo jakbyś chciał to
byś się przecież dogadał. Jak ja się dogadałam, to każdy się dogada, a jeśli się
nie dogada, to najwyraźniej nie jest taki fajny jak ja."
Ja nie mówię, że Ty tak myślisz. Ja mówię tylko, że niestety tak to się czyta.

[mamalgosia]

Ale co to znaczy: "dogadać się"? Na upartego dagadać da sie z
każdym. Ale czy to oznacza, że trzeba z nim mieszkać?
Ja akurat z tych, dla których my home is my castle. Muszę bardzo
zaufać by wejść pod czyjś dach (no, nie na moment, ale na dłużej, na
częściej). Muszę bardzo zaufać, by wpuścić.
A zamieszkać...

[sulla]

Mieszkać nie trzeba, toć nawet w Biblii napisane jest "Dlatego opuści człowiek
ojca i matkę i połączy się z żoną swoją, i będą ci dwoje jednym ciałem.” I starczy.

[mamalgosia]

a, tak, też pomyślałam o tym cytacie. Nawet mi zaczęło po głowie
chodzić na melodię rubikową "opuści człowiek ojca, matkę i złączy
się ze swoją żooooonąąąąą..."

[verdana]

Bo Ty i mieszkasz i nie mieszkasz z tesciami. Macie oddzielne
mieszkania - wieszość wielopokoleniowych rodzin mieszka "na kupie",
nie ma możliwosci bycia u siebie, odosobnienia się.
Problem, który pojawiał się u znanych mi osób, wiazał się z okresem
dojrzewania dzieci. Wiekszość dziadków usilowało wówczas zatrzymac
wnuki przy sobie, robilo awantury o to, ze rodzice pozwalaja późno
wracać, kontrolowało i ostro krytykowało ubiór nastolatków, ich
obyczaje i rozrywki. Bywa tez inaczej - to prawda, są dziadkowie,
ktorzy akceptuja zmiany i we wnukach i mijajacy czas - ale nie jest
to wiekszość, niestety.
Moja znajoma psycholog powiedziała kiedys bardzo ważne zdanie -
dziecko musi miec dwoje rodziców i ani jednego więcej. Nie mozna
pozwolić, aby dzieckiem sterowało więcej doroslych, bo to jest po
prostu dla niego nie do zniesienia.

[sulla]

Wiesz, Verdana, ja myślę, ze i Ty możesz pamiętać taki wątek z innego forum,
gdzie dziewczyna miała problem z mamą lub teściową - mieszkali wszyscy razem,
ona miała chore dziecko, a babcia uparcie ignorowała zalecenia lekarzy. Nie
pomagały żadne rozmowy i prośby, babcia wiedziała lepiej, a dziewczyna bała się
o zdrowie córki.

No niestety ale i takie sytuacje się zdarzają.

[mamalgosia]

Takie to się zdarzają nawet gdy mieszkają oddzielnie. Moja
szwagierka (której grrr nie lubię) zawiozła syna do teściowej na
wakacje. Z torbą leków, które dziecko przyjmuje na stałe. Teściowa
uznała, że nie będzie mu dawała tych leków. Jak pomyślała, tak
uczyniła, dziecko zdrowe.

Jak to życie się różnie układa

[sulla]

Ba,no jasne, że się różnie życie układa. Tam jednak chodziło o roczne dziecko z
problemami neurologicznymi i strach tej mamy wydawał się być uzasadniony.

[mamalgosia]

nie no, ja wiem. Niepotrzebnie namotałam

[verdana]

Potrzebnie, potrzebnie.
Bo problem - i to istotny, a przemilczany na niemal kadym forum -
może wygladac tak, ze babcia, nie rodzice ma rację i słusznie wtraca
się do wychowania dziecka.

[mamalgosia]

Właśnie nie wiem. Bo mi też się nie podoba to co ona zrobiła (choć
niby wyszło na jej). Powinna przynajmniej porozmawiać o tym,
zapytać, no już chociażby poinformować. A nie tak od razu wszystko
odstawić. Mogła wyrządzić krzywdę dziecku i to wielką

[verdana]

W tym wypadku babcia prawdopodobnie postąpila idiotycznie - moglo
wyjść na jej, a moglo wyjść na to, ze dziecko laduje w szpitalu. No
chyba, ze babcia się zna, widzi matke-hipochondryczkę, ktora zdrowe
dziecko faszeruje lekami - wtedy to troche inna sprawa i działanie
na pewno dla dobra dziecka. mam taka znajoma, która np. na smarowała
dziecku nosek w środku codziennie oxycortem, zeby ustrzec od
zaziebienia, podawała waleriane, zeby nie przeszkadzał w sprżataniu,
leki na alergie "bo wszystkie dzieci teraz maja" - taka babcia
akurat bylaby tu zbawienna.

[minerwamcg]

>No
> chyba, ze babcia się zna, widzi matke-hipochondryczkę, ktora
zdrowe
> dziecko faszeruje lekami - wtedy to troche inna sprawa i działanie
> na pewno dla dobra dziecka. mam taka znajoma, która np. na
smarowała
> dziecku nosek w środku codziennie oxycortem, zeby ustrzec od
> zaziebienia, podawała waleriane, zeby nie przeszkadzał w
sprżataniu,
> leki na alergie "bo wszystkie dzieci teraz maja" - taka babcia
> akurat bylaby tu zbawienna.

No więc właśnie. U nas np. jedna babcia stanowiła antidotum na
drugą Babcia, z którą mieszkaliśmy wkładała na nas po dziesięć
swetrów i kategorycznie zabraniała jeść/pić wszystkiego, co było już
nie zimne, ale NIE PODGRZANE. U drugiej babci na wakacjach latało
się boso, piło zimną wodę ze sokiem, a nawet, o zgrozo, jadło lody
(skądinąd pyszne, własnej babcinej roboty). O ile jednej zawdzięczam
kłopoty z gardłem do dnia dzisiejszego, o tyle drugiej zachowanie
jakichś resztek odporności...

[sulla]

To mi przypomina,że babcia od strony taty mówiła mojemu tacie kiedy był mały,
że jeśli popije parówkę wodą to umrze. I on bardzo długo bał się popić parówkę
wodą. Mi z kolei i siostrze, czyli swoim wnuczkom,mówiła, że umrzemy albo co
najmniej do szpitala trafimy,jeśli popijemy wodą jakiś owoc. I wiecie, że ja do
tej pory się boję i nie popijam nigdy owoców wodą!
Poza tym babcia jak najbardziej kochana i super

owoce!

[mamalgosia]

No, moja Babcia mówiła mi dokładnie to samo! Owoc + woda = szpital.
Woda nieprzegotowana. Bardzo, bardzo głęboko to we mnie utkwiło,
nawet jakiś czas temu próbowałam dojść do tego, jak to jest, skąd
się mógł wziąć ten pogląd, ale niewiele odkryłam.

[mader1]

moja babcia też tak mówiła.

[verdana]

A ja częściowo wiem. Wszystkie elementarze az do lat 30-tych XX
wieku pouczały dzieci, ze nie wolno pić zimnej wody (dla mnie to
oczywiste, bo jak nie bylo lodówek, to ludzie byli do zimnych
napojow nie przyzwyczajeni) i że nie wolno popijać owoców wodą. I
rzeczywiscie taki zestaw (szczególnie gdy owoce niedojrzałe, a woda
nieprzegotowana) ma charakter wybitnie przeczyszczajacy.

Mops i kot

img443.imageshack.us/my.php?image=znudzonyfh5.jpg

[minerwamcg]

Podobnie jak naszych starszych braci w wierze zasada niełączenia
mleka z mięsem uratowała od niejednego zatrucia. Zwłaszcza w ciepłym
klimacie.
Nie wiem natomiast, skąd wzięła się zasada niełączenia mleka z
jarzynami. Ale np. moja babcia, skądinąd znakomita kucharka, za nic
w świecie nie zrobiłaby pieczeni wołowej w śmietanie (z której z
kolei słynęła szeroko kuchnia drugiej babci!), a na mizerię ze
śmietaną patrzyła jak na truciznę.

[mamalgosia]

tyle babć nie mogło kłamać!

[sulla]

A czy popijałyście kiedyś owoce wodą? Ja się przyznam, że nie próbowałam,
babciny zakaz jest we mnie silniejszy niż ciekawość...

[nikaa818]

sulla napisała:

> A czy popijałyście kiedyś owoce wodą? Ja się przyznam, że nie
próbowałam,
> babciny zakaz jest we mnie silniejszy niż ciekawość...

Moja babcia również powtarzała często by nie popijać owoców wodą. Ja
nie próbowałam, ale moja siostra - natura przekorna- postanowiła
zaryzykować i zjadła jabłko z drzewa (hehe)i popiła wodą z kranu
i .../Pamietam jak usiadła i czekała, aż COŚ sie wydarzy (czyli , że
umrze czy cos w tym rodzaju /... a tu NIC! No ale na nią nigdy
żadne eksperymenta kulinarne nie działają (które by niejednego
wykończyły) )

[a_weasley]

mamalgosia napisała:

> tyle babć nie mogło kłamać!

Podobnie jak te, które mówiły, że trzeba trzymać niemowlę w ciasnym beciku, że w
czasie ciąży nie należy się myć i że zdrowe dziecko to pulchne dziecko?

[sulla]

Z tym ciasnym becikiem to nie do końca głupie. Tylko nie o to chodzi, żeby
trzymać dziecko cały czas zawinięte, ale można uspokoić płaczącego noworodka
zawijając go w becik,łagodnie kołysząc i "szyszając" - to jest imitowanie
warunków z łona matki i nazywa się teorią "czwartego trymestru".
A z tym niemyciem się w czasie ciąży dobre, nie znałam!

[minerwamcg]

sulla napisała:

> Z tym ciasnym becikiem to nie do końca głupie. Tylko nie o to
> chodzi, żeby trzymać dziecko cały czas zawinięte, ale można
> uspokoić płaczącego noworodka zawijając go w becik,łagodnie
> kołysząc i "szyszając" - to jest imitowanie warunków z łona matki
> i nazywa się teorią "czwartego trymestru".

A o tym to nam mówili na szkole rodzenia, to rozumiemy, w
szczególności w odniesieniu do maluchów urodzonych przez cc. Ale w
czasach naszych babek (a więcej prababek) była też teoria, że
noworodka trzeba skrępować ciasno na baczność, ponieważ... ma słabe
kości, i wywijając swobodnie rączkami i nóżkami może je sobie
połamać. Serio! Dzisiaj jak zawijasz malucha w kocyk, to tak, żeby
był otulony, ale przecież mógł się ruszyć .
A historię z niemyciem to ja przyniosłam. We wczesnych latach
siedemdziesiątych do szpitala przywieziono do porodu dziewczynę tak
przeraźliwie brudną, że cały szpital stanął na równe nogi.
Dziewczyna pochodziła z zabitej dechami wsi, gdzie panowała wiara,
że kobieta w ciąży przez całe 9 miesięcy nie może się myć, bo
dziecko będzie miało... wodę w głowie.

[sulla]

Zastanawiam się właśnie, czy bardziej mnie to śmieszy czy przeraża...

[minerwamcg]

Z drugiej strony nie wszystkie babcine mądrości były głupie,
przeciwnie, większość z nich musiała być mądra, bo przecież
żyjemy Nie wyginęliśmy ani jako ludzkość, ani jako naród, więc
chyba nasi przodkowie jakoś sobie w życiu radzili, stosując zasadę,
że co nas nie zabije, to nas wzmocni...

[mamalgosia]

minerwamcg napisała:


>
> że kobieta w ciąży przez całe 9 miesięcy nie może się myć, bo
> dziecko będzie miało... wodę w głowie.

No to teraz już wiem, dlaczego jestem jaka jestem A czułam, że w
miejscu mózgu mam orzeszek - teraz wiem, że to woda i że ten chlupot
i szum fal w uszach, który ciągle słyszę, nie bierze się z niczego.
Moja mama uwielbia sie kąpać, na pewno nie rezygnowała z tego w
czasie ciąży. No i masz
>

[atama]

no i teraz monitor muszę wycierać - tak się roześmiałam na ten
chlupot )))

[nikaa818]

ot mam i podobny problem, tylko mniejszego kalibru.Córka ma alergię
na mleko i produkty mleczne. Nic sobie z tego dziadkowie nie robią,
pewnie uważaja , że to drobiazg . Mnie doprowadza to do szaleju
zupełnego. Dziecko je bo lubi i pewnie ma zupełny chaos w głowie-kto
ma rację? Podważanie autorytetu rodzica to jest niedopuszczalne,
szkodzenie jego zdrowiu niepojęte.Wszystko po to , by nie odmawiać
dziecku żadnej przyjemności.
Tak więc mam wielkie szczęście , że sama decyduje kiedy składam
dziadkom wizyty, a nie jestem na nie skazana

[mamalgosia]

f-olka napisała:


>
> PS. Minerwa czuje, że niechęcią do mnie pałasz ogromną. Dziwne to
w tym miejscu
> ,
> dziwne.

Niechęć w żadnym miejscu nei ejst dizwna - przynajmniej w takim
miejscu, gdzie spotykają się ludzie.
Nie znam uczuc minerwy, ale sądzę, że nie masz racji.

[minerwamcg]

Mamałgosiu, gdzież tu miejsce na uczucia? Kiedy uważam, że ktoś
nie ma racji, piszę o tym - i to wszystko. Niezależnie od
niewątpliwie przyjaznych uczuć do Ciebie też się nieraz ścięłyśmy
ostro - bo kiedy jedna uważa, że tak, a druga że stanowczo nie, to
co mają zrobić? To jest forum dyskusyjne, tu się rozmawia, a
chwilami kłóci.

[isma]

Spokojnie, spokojnie. My tu czasem sie za lby ostro bierzemy, ale duzo trzeba,
zebysmy sie wzajemnie do siebie zniechecili.

Nie zniechecaj sie tak od razu, i nie zniechecaj nas )).

[minerwamcg]

> PS. Minerwa czuje, że niechęcią do mnie pałasz ogromną. Dziwne to
> w tym miejscu, dziwne.

Jaaaa? Przecież ja Cię kompletnie nie znam, rozmawiam z Tobą na tym
forum pierwszy raz, a w mojej wypowiedzi trudno byłoby znaleźć
zdanie, które odnosiłoby się do Ciebie osobiście, a nie do tego, co
głosisz i sytuacji, którą opisujesz.

Ja tylko udowadniam Ci, że absolutyzujesz swoje doświadczenia i
kompletnie nie bierzesz pod uwagę, że inni mają inne, chwilami zaś
po prostu gadasz głupstwa. Czy każdy kto się z Tobą nie zgadza, musi
to robić z głębokiej niechęci??? I czy forum "wychowanie w wierze"
oznacza, że kiedy ktoś kategorycznie nie zgadza się ze swoim
rozmówcą, nie może mu tego powiedzieć, żeby ten nie posądził go o
niechęć? Cóż za pomysł.

[mader1]

chwilami zaś
> po prostu gadasz głupstwa.

eee... aż tak źle nie jest Mnie ucieszył taki pozytywny post na temat teściów
i rodziców... Jest coś miłego w takiej probie niezauważania głupot, znajdowania
dobrych stron pewnych sytuacji
Życzę im, żeby im się udało

[minerwamcg]

A nie, nie, broń Boże, ja za głupstwa uznaję bagatelizowanie lub
niedostrzeganie problemów, nie zaś w żadnym wypadku pozytywny
stosunek do teściów, bo takowy sam w sobie jest pożyteczny, a nawet
bardzo pożyteczny.

[skrzynka-3]

F-olka ja tez mieszkam z Tesciami.

No wlasnie "Z" a nie "U" i to jest to co robi "wielka roznice".
Niestety wiekszosc mlodych rodzin jest zmuszona zamieszkac u tesciow
czy rodzicow i to inna bajka.

Nam sie od 15 lat udaje ale:
1) mam gleboka swiadomosc ze otrzymalam wyjatkowa, niczym z mojej
strony nie zasluzona laske laske i stram sie o tym pamietac

2) sukces w 90% zalezy od mojej Tesciowej, ktora jest bardzo madra i
roztropna niewiasta (wlasnie do niej pasuje mi to okreslenie)

3)od poczatku mamy osobna kuchnie -to byl warunek moje Tesciwej ,
ktora zeby ratowac swoje malzenstwo musila uciekac przed rodzicami i
tesciami na koniec Polski w skrajnie trudne warunki, po swoich
doswiadczeniach uparla sie, ze mamy miec swoja kuchnie-no i byla:
plytka na prad stojaca na kartonach, prowizoryczny zlewik i
pozyczona malenka lodowka oraz biurko z lat 6-tych w roli szafek
kuchennych i blatu roboczego ale to bylo moje i nikt mi na rece nie
patrzyl jak upichcilam pierwsze mielone ktorych mozna by uzywac w
roli granatow burzacych , czy wybiegajac do pracy zostawialismy
zapchany garami z poprzedniego dnia zlew.

4) z biegiem lat bywa paradoksalnie trudniej a nie latwiej. W pewnym
momencie nie daje sie dluzej "przymykac oka" ani udawac ze pewne
tematy nie istnieja czy sa "pierdolami" jak to okreslilas.
Pisze to z cala zyczliwoscia do Ciebie -uwazaj! takie spychane
sprawy lubia wylazic spod dywanu w najmniej odpowiednim momencie-
kiedys trzeba z nimi stanac twarza w twarz i sie zmierzyc.
Im dzieci strasze tym tez trudniej w relacjach z dziadkami.

5)dwa lata temu mielismy na gorze remont i 3 tygodnie mieszkalismy
razem na dole (w warunkach metrazowych lepszych niz na co dzien
musi sobie radzic niejedna rodzina -3 pokoje i dwie lazienki na 7
osob) .
Jak sie skonczyl to otworzylismy w spolnie z Tesciami wino i zgodnie
stwierdzilismy, ze choc sie bardzo kochamy to cudownie ze na codzien
nie musimy mieszkac razem bo kiepsko by sie to skonczylo (mojego
tescia do pasji doprowadzaly rozrzucane przez dzieci rzeczy i
zachlapana podloga w lazience, mojego meza denerwowal ryczacy
wieczorami telewizor, my we dwie ciagle obijalysmy sie w kuchni i
bylysmy totalnie wykonczone uwazaniem zeby tej drugiej nie wlezc w
parade)

Podsumowujac -ucze sie na razie przez obserwacje jak byc dobra
Tesciowa (ale nie wiem czy bym potrafila jak moja idealna Tesciowa,
ktora kiedy moj biedny maz wkrotce po slubie niby zartem przyszedl
sie na mnie poskarzyc pogonila go tak ze malo ze skarpetek nie
wyskoczyl i juz wiecej na taki pomysl nie wpadl zale kierujac
bezposrednio do mnie).
Jesli ktores z moich dzieci bedzie chcialo mieszkac z nami -warunek
twardy -swoja (chocby) prowizoryczna kuchnia!

[anndelumester]

verdana napisała:

> Ja, jako starsza dama i tesciowa in spe (nawet zyczenia mi w tym
> roku złozono) bylabym w stanie zrobić WSZYSKO, aby nie mieszkać z
> moim ukochanym synem i jego przyszłą zon, ktora jest - no, cóz tu
> dużo mowic - najlepszą chyba osoba, która mogła mu się trafić.
> Przede wszystkim chcę być u siebie i nie musieć dostosowywac sie
do
> innych wymagań (ja np. mam był balagan, a dziewczyna sumiennie
> sprząta). Owszem, chce byc babcią, ale zdecydowanie nie chce
> wychowywać wnuków - moge ich porozpieszczać z przyjemnoscią, ale o
> systematycznym wychowywaniu mowy nie ma - dziecko dostanie
> rozdwojenia jaźni, albo bedę musiała podporzadkowywac się rodzicom
> nawet w sytuacji, gdy jestem pewna, ze robia źle.
> Moi teściowie mieszkali ze swoimi rodzicami, nie rozwiedli się,
ale
> wiem, ze o tym mysleli. Moim zdaniem dwa zawały teścia sa teo
> bezposrednia konsekwencją. Nie mowiac już o tym, ze co najmniej
> jedno dziecko (a moze i dwoje) bardzo na tym ucierpiały.

Nie jestem jeszcze tesciowa, ale mam podobnie.
Rob co chcesz, ale u siebie.

Mialam fanastyczne babcie i fantastycznych dziadkow, i jako dziecko
żalowalam, ze nie mieszkamy wszyscy razem - dziadkowie mieli i mają
duzy dom. Moi rodzice zawsze mowili, ze kiedys zrozumiem
I teraz mam podobnie - moj syn placze z zalu, gdy wyjezdzamy od
dziadkow, dzwoni do nich/a oni do niego co 2 dzien, ma super kontakt
i my tez - bo kazdy realizuje sie u siebie.
I uwazam, ze z naszymi charakterami jest to sytuacja idealna.

Jednoczesnie mam mozliwsc obserwowania szkód jakie wyrzadzilo
wspolne mieszkanie ze soba i to tylko przez rok z kawalkiem i to w
duzym domu, nie w ciasnym mieszkaniu, ludzi o bardzo roznym
podejsciu do zycia oglednie mowiac. W efekcie sa wielkie
rozczarowania, pretensje, a wnuki - w głupi sposob straszone
dziadkami - dziadków , u ktorych mieszkaly, sie wrecz panicznie
boją.

Jak to z ludzmi, róznie bywa, rózne rozwiazania sa optymalne.

[mader1]

I gdyby nie dziadkowie to
> pewnie mój dwulatek byłby tak samo cierpiący i ograniczony jak rzesza jego
> rówieśników.

)))
świetny tekst ))) gdyby nie to forum, dostałabym jakiejś depresji ))))
Moje dzieci miały niecodzienny kontakt z dziadkami. Przy tym, że stosunki z nimi
były poprawne a czasem dobre, odwiedziny u nas RAZ w TYGODNIU na kilka godzin -
w tym wspólną z rodzicami - czyli nami - herbatkę i ciasteczko nazywają do tej
pory pomocą przy wnukach )))
( no bo normalnie to my powinniśmy wpadać do nich od kiedy zostali dziadkami )
Pomimo to moje dzieci nie były ani ograniczone ( cokolwiek to miałoby oznaczać,
do tej pory nie są) ani nieszczęśliwe.
Myślę, wspominając dziadków z tamtego czasu, że dużo bardziej ograniczaliby im
zwłaszcza zabawy ruchowe ( bo złamie nóżkę, rozbije głowę, dziś jest zbyt zimno
na spacer), eksperymenty z jedzeniem ( zobacz jaki chlew Ci w kuchni zrobiła,
kto to słyszał żeby pozwalać jeść kluski palcami), kontakty towarzyskie ( cały
dom pełen dzieci, czy to wy musicie je zapraszać ?) ))))))))))

F-olka :)

[mader1]

ale lubię Cię )))
po prostu nasze babcie nie mają dzieci jedynaków ))) i były mocno czynne
zawodowo )))
i być może z jedną zamieszkamy - wcale nie dlatego że tacy jesteśmy dobrzy -
może być taka konieczność.

[mamalgosia]

kluski palcami to pół biedy, ale Ty pewnie masz na myśli makaron
(jak większość warszawiaków)

I bardzo mocno myślę nad tym, dlaczego ja - która miałam Babcię (ale
może jedna Babcia wiosny nie czyni, nawet cudowna), jestem jeszcze
bardziej ograniczona i cierpiąca niż moi rówieśnicy

[mader1]

"no i masz" ! Makaron wydłubywany z pomidorowej !!! )))) Ale kluski też
musiały brać w tym udział, bo wszystko było wsadzane łapami do buzi

ja też miałam nawet dwie babcie - jedna niedostępna, ale druga
sprawna,energiczna, wymagająca ( mówiła na mnie pieszczotliwie " zdechlizna" i
nauczyła mnie w wieku przedszkolnym Dziesięciu Przykazań wraz z Przykazaniem
Miłości )). i patrz, też nieszczęśliwa przynajmniej w niektórych momentach
życia ))) o ograniczeniu nie wspomnę

[sulla]

Moi dziadkowie mieszkali zawsze daleko,widywałam ich parę razy w roku zaledwie.
I zawsze dobrze mi z nimi było,i nieszczęśliwa jakoś nie jestem. Ale może to
dlatego, że jestem ograniczona i nie wiem, że powinnam być nieszczęśliwa

A w kluskach i makaronie to ja mam już wprawę. Niejednokrotnie w pracy
toczyliśmy krwawe boje o to, czy makaron jest czy nie jest kluską

[mamalgosia]

Na opakowaniu stoi "makaron", to w środku chyba jest makaron

Chociaż i z tym bywa różnie, bo kiedyś kupiliśmy coś, co na
opakowaniu miało napis "szafa", a w środku był zwykły szrank

zdechlizna

[mamalgosia]

Myślę, że nie do końca rozumiem to słowo, ale nie pytam Ciebie co
ono oznacza, bo pewnie nie jesteś w stanie wytłumaczyć. Natomiast
coś mi intuicyjnie mówi, że mogę je zastosować do siebie w 100%.

BTW - myślę, ze warto wrócić do tego i innych na ten temat wątków za
jakieś 30 lat

Dziadostwo, rodzicielstwo, teściostwo

[a_weasley]

Koncepcji dziadostwa jest wiele, i nie ma jednej słusznej, równie jak koncepcji rodzicielstwa.
Minerwa miała dwoje rodziców pracujących na pełny etat i babcia w domu, przy wszystkich swoich wadach, była pożyteczna, a nawet bardzo pożyteczna. Ja miałem mamę niepracującą i babcia na odległość też miała swoje zalety - zresztą z babcią ze strony mamy mój ojciec nie wytrzymałby długo pod jednym dachem. Ba, zapewne i w jednym mieście.
Łączy nas to, żeśmy mieli rodziców dużo z dziećmi rozmawiających, z upodobaniem opowiadających, jak drzewiej bywało, i o Bogu co trzeba też nam potrafili powiedzieć (to raczej wzmiankowana babcia mogłaby wszystko zepsuć, sądząc po efektach w przypadku kuzynów - już o tym kiedyś pisałem chyba?). Gdzie indziej oba te zadania spełni babcia lub nie będzie to zrobione wcale - na forum "Wychowanie w WIERZE" należy to chyba brać pod uwagę.
Nie ma też jedynie słusznego modelu odległości od teściów. Być może są teściowie, którzy się nie nadają do mieszkania u, być może są zięciowie (i synowe), którzy się nie nadają do mieszkania u teściów, najprawdopodobniej zaś są zestawy teściowie-zięć(synowa), które się nie nadają do mieszkania razem, choć z innymi osobami ten układ mógłby wypalić. Muszą, na dzień dobry, primo - rodzice akceptować (nie szanować, ale właśnie akceptować) wybór swojego dziecka, muszą tego zięcia/tę synową po prostu lubić (i nawzajem), po wtóre - muszą być z tej samej bajki. Teściowa-pedantka i zięć "przewróciło się, niech leży" mogą się bardzo lubić i znakomicie współpracować przy wychowywaniu dzieci, ale o wspólnym mieszkaniu można zapomnieć.
Fiamma robi ten sam błąd, który Minerwa zarzuca F-Olce - absolutyzuje doświadczenia, które wcale regułą być nie muszą. Na tle moich obserwacji odnoszę wrażenie graniczące z pewnością, że źródłem kryzysów nie jest mieszkanie z teściami per se, lecz wadliwe relacje małżonków z własnymi rodzicami oraz między sobą. Jeżeli ktoś się nie odpępił, to mieszkanie osobno nic nie da. Jeżeli się odpępił, to rodzina wielopokoleniowa może być znakomitym pomysłem.
Swego czasu opisałem w →dyskusji na sąsiednim forum kilka znanych mi rodzin wielopokoleniowych (w tym zresztą rodzinę Minerwy tyż). Że zacytuję:

"Opowieść na bis: Osobno... i co z tego?

Kaśka i Władek mieszkają na swoim. Mają
małe dziecko, drugie w drodze. Rodzice
obu stron mieszkają w tym samym mieście.
Rodzice Władka dzwonią do nich raz na
tydzień mniej więcej. Jakoś z raz na dwa
tygodnie, może rzadziej, u nich bywają,
z podobną częstotliwością Władkowie
bywają u nich (lub sam Władek czasami).
Natomiast matka Kaśki dzwoni najrzadziej
co drugi dzień i zawsze ma dużo do
powiedzenia, niezależnie od tego,
czy młodzi chcą słuchać jej rad, czy nie.
Syn i synowa pani Marii bardziej się czuli
na swoim, mieszkając u matki, i mniej od
niej słyszeli rad (tym bardziej
nieproszonych), niż Kaśka i Władek
mieszkając na swoim. Odkąd wprowadzono
sprawnie działające telefony, a potem
komórki, wiele się zmieniło.

[minerwamcg]

Arthur Weasley napisał:

>Na tle moich obserwacji odnoszę wrażenie graniczące z pewnością, że
> źródłem kryzysów nie jest mieszkanie z teściami per se, lecz
> wadliwe relacje małżonków z własnymi rodzicami oraz między sobą.
> Jeżeli ktoś się nie odpępił, to mieszkanie osobno nic nie da.
> Jeżeli się odpępił, to rodzina wielopokoleniowa może być
> znakomitym pomysłem.

Odpowiem moim ulubionym minerwizmem - tak i nie Podajesz tutaj
albowiem za mało warunków. Odpępienie i wzajemna akceptacja jest
oczywiście warunkiem koniecznym - ale absolutnie i dalece nie
wystarczającym.
Bo wyobraź sobie sytuację, kiedy układy między młodszym a starszym
pokoleniem są idealne, wszyscy się lubią, wszyscy są ludźmi z tej
samej bajki, nie ma opozycji "pedantka-bałaganiarz" ani "luzaczka-
sztywniak", odpępili się w swoim czasie i bez traumatycznych
wspomnień - a jednak np. mieszkanie jest trochę zbyt małe. I kiszka.
Ludzie nie są aniołami, a nawet jeśli by nimi byli, gdyby musieli
codziennie o siebie zahaczać skrzydłami, też by ich w końcu diabli
wzięli...
Albo jakiś odcisk na mózgu po którejś ze stron: np. teściowa lekarka
ma obsesję na punkcie bakterii, a zięć po kontrakcie w tropikach
błogosławi wszystko, co jako dziecko zjadł z ziemi brudnymi rękami,
bo mu tak nabyta odporność nieraz ratowała życie. I on nie może
patrzeć, jak ona sterylizuje przyniesione ze sklepu bułki, a ona jak
on podnosi z podłogi (czystej!) plasterek pomidora i zjada
mrucząc "będzie bardziej kaloryczne" Być może piszę o drobiazgu,
nad którym przy odrobinie dobrej woli można przejść do porządku
dziennego (zięć będzie udawał, że nie widzi, teściowa przyjmie do
wiadomości, że jej dziecko poślubiło strusia) - ale jeżeli odciski
na mózgu są dostatecznie duże i rozciągają się na więcej aspektów
życia, mogą zatruć wzajemne układy, szczególnie, jeśli na styku
tatowych i babciowych obsesji ma funkcjonować jeszcze małe dziecko.

Zatem warunków do spełnienia, aby wspólne mieszkanie z dziadkami
mogło się powieść jest dużo, i nie, w żadnym wypadku nie
wystarczy "wzajemne zrozumienie" ani żeby wszystkim "zależało przede
wszystkim na rodzinie". Jeśli gdzieś te wszystkie warunki są
spełnione i wielopokoleniowa rodzina funkcjonuje pod jednym dachem w
zgodzie i pokoju ku pożytkowi i młodego i starszego pokolenia - to
naprawdę trzeba bardzo, bardzo dziękować Bogu. Do zamówienia mszy
dziękczynnej włącznie. Bo to jest dar cenny, rzadki, i wart wysiłku
włożonego w jego rozwijanie.

Ps 127:1

[a_weasley]

"Jeżeli Pan sam domu nie zbuduje,
Próżno nad domem robotnik pracuje,
Jeżeli miasta Pan nie strzeże z góry,
Próżno straż czujna opasuje mury".

Żywy dowód, że wszystko się może zdarzyć, napisał słowa te:

> warunków do spełnienia, aby wspólne
> mieszkanie z dziadkami mogło się
> powieść jest dużo

Warunków, żeby mogło się powieść wspólne mieszkanie z mężem/żoną, też sporo i
też ta integracja nie musi przebiegać i z reguły nie przebiega bezwstrząsowo
(gdybym był niedyskretny...) jednakże chyba w tym towarzystwie wniosek, by
małżeństwo było samo w sobie złym pomysłem, zgodnie uznajemy za zbyt radykalny.
Małżeństwo wymaga różnych ustępstw i kompromisów, a też pogodzenia się z tym, że
będą czasem konflikty - również i głównie o pierdoły - między ludźmi, którzy się
kochają. Integracja dwóch w pełni ukształtowanych osobowości wymaga wysiłku.
Dlaczego z tworzeniem rodziny wielopokoleniowej miałoby być inaczej?

Z cyklu →Rzeczy, za które nie musisz przepraszać swojej kobiety:

33. Że kochasz swoją mamusię.
34. Że nie kochasz jej mamusi.

[minerwamcg]

A ja znowu zwrócę uwagę na pewną różnicę. Albowiem z małżonkiem,
jeśli chcesz małżonkiem pozostać, mieszkać MUSISZ. I jeśli nie
zakładasz, że "najwyżej się rozwiedziemy, co za problem" - to jakoś
z tą najukochańszą zarazą dogadać się trzeba. Natomiast z teściami
mieszkać - lepiej dla wszystkich, żebyś CHCIAŁ, nie musiał.

[sulla]

Ale tu chyba nikt nie twierdzi, że mieszkanie z teściami jest samo w sobie złym
pomysłem, prawda? Jedynie, że mieszkanie z teściami:
1.nie zawsze jest dobrym pomysłem
2. nie jest jedyną drogą do szczęścia rodzinnego i prawidłowego rozwoju wnucząt.
To nie jest zbyt radykalna teza, czyż nie?

[a_weasley]

sulla napisała:

> Ale tu chyba nikt nie twierdzi, że
> mieszkanie z teściami jest samo w sobie
> złym pomysłem, prawda? Jedynie, że
> mieszkanie z teściami:
> 1.nie zawsze jest dobrym pomysłem
> 2. nie jest jedyną drogą do szczęścia
> rodzinnego i prawidłowego rozwoju
> wnucząt.
> To nie jest zbyt radykalna teza, czyż nie?

To nie. Natomiast że się sprawdza "sporadycznie", a do problemów prowadzi
"zazwyczaj" - już tak.

[minerwamcg]

Ale gdybyś "sporadycznie" i "zazwyczaj" zmienił na "czasem"
i "często" - byłoby już i mniej radykalnie, i bliżej prawdy