problem z małym (nie)czytelnikiem

[bubasio]

Kaj ma 17 mcy i w ogóle się nie garnie do czytania
tzn garnie się do wyrywania kartek itp czynności, ale za Chiny Ludowe nie chce
słuchać bajek - wyrywa książeczki, nawet nie da pokazać sobie co jest na
obrazkach
miałam cichą nadzieję, że widząc starszego brata, który wręcz pożera słowo
pisane w każdej postaci (gazetki, książki, komiksy) to też będzie lubił czytać
no i co ja mam z nim zrobić??jak go przymusić ??;)

[i2h2]

Garnie się do wyrywania kartek?
Zdobyć szary papier, taki pakowy. Pozwolić gnieść, rwać, budować,
owijać się nim (ostrożnie, brzegiem łatwo się skaleczyć). I w ogóle
podążać tam, gdzie synek chce i taką drogą, którą on wybierze. A po
drodze opowiadać różne historie (jako żer polecam np. "Sznurkową
historię" albo "O wiadukcie..." itp.). Na książki przyjdzie czas
później, sam się dopomni.
Moja Babcia głównie mi opowadała i śpiewała. Recytowała wierszyki i
przypominała sobie zagadki, wymyślała nowe(do najbliższej księgarni
było zdaje się około 70 kilometrów, do biblioteki podobnie, więc
książek miałam gdzieś do 5-6 lat niewiele). Twierdzę, że mi to nie
zaszkodziło ;-))

[verdana]

Dlatego nie lubię akcji "czytac od niemowlęctwa". Bardzo, bardzo
dużo małych dzieci nie lubi czytania - i ja to rozumiem. dziecko w
tym wieku nawet nie bardzo rozumie, co mu sie czyta, zalewa go potok
niezrozumiałych wyrazow, a mama nawet na niego nie patrzy, tylko w
książkę. Nuuuuda.
17 miesięcy to pora na opowiadanie króciutkich bajeczek, recytowanie
wierszyków, ale dla bardzo wielu dzieci to jeszcze absolutnie nie
pora na książki.

[tattarak]

My w tym wieku chyba testowaliśmy sztywnostronnicowe i z klapkami.
Takie, gdzie coś się działo, wystawało, otwierało itd.

[bubasio]

no nie idzie mi o to żeby grzecznie siedział 20 min i słuchał
jego żadne bajki, wierszyki, piosenki nie interesują
nawet kosi kosi łapki nie da se zrobić- bo on nie ma czasu i mi ucieka :)

ps
jego starszy brat w tym wieku już "czytał", dlatego myślałam że tak być powinno
a tu nic z tego

[verdana]

Bo ma innyc charakter niz starszy brat. Być moze woli sam poznawac,
niz sluchac jak inni mowia. Nie ma w tym nic złego, ani
niepokojącego.

[kontaminacja]

NIc nie zrobisz, tak samo jak ja nic nie zdzialalam z corka. Ona jest typowym ruchowcem i ksiazkami zainteresowala sie dopiero w wieku 3 lat. Zadne wierszyki, krotkie bajeczki nie wchodzily w gre, uciekala po prostu do drugiego pokoju. Skutkuje to niestety problemami z zapamietaniem krotkiego nawet tekstu, mala ma zupelnie niewyksztalcona pamiec werbalna i juz w przedszkolu zaczynaja sie schody :(. Co innego syn, ktory odziedziczyl nienaruszony ksiegozbior po siostrze i wiekszosc bajek i wierszykow zna juz na pamiec.

[neospasmina]

Moje dzieci w tym wieku tolerowały tylko rytmiczne recytacje
(najlepiej z pokazywaniem lub wyklaskiwaniem) wierszyków (jeszcze
lepiej - śpiewanie piosenek) - koniecznie z utrzymywaniem kontaktu
wzrokowego, a najlepiej i fizycznego; zatem ucz się wierszyków na
pamięć i recytuj :-)

[delie]

Mój synek na ma 19 mcy, jak miał 17 mcy to potrafił się skupić na
książce 4 sekundy, a teraz "czyta" ciągle, przynosi książki do
poczytania, na topie jest Maks i Muchomory, ale ostatnio chyba z 15
minut taką całkiem pokaźną książeczkę z wierszami kazał sobie czytać
i powtarzał ostatnie słowa z każdej zwrotki wiersza:)

Z tego wniosek, że dziecko musi do tego dojrzeć.

doczekałam się:) Kaj idzie w ślady starszego brata

[bubasio]

i już nie rwie z premedytacją bajek (czasem coś przypadkiem zostanie mu w rączce
;)) ale przychodzi do mnie i każe czytać
co prawda muszę to robić w expresowym tempie (tzn zmyślać na podstawie obrazków)
bo bardzo szybko mi kartki przewraca

no ale postęp jest :D

[bagietka77]

ja kiedyś srobiłam sama książeczkę z moim rocznym synkiem. Wybrałam
króciutki wierszyk który znał, napisałam tekst a on paluszkami
wykonał "ilustracje" (dekorował choinkę farbami do malowania
paluszkami oraz naklejał ozdoby, bo to była książka o Mikołaju). Na
jednej ze stron wkleiłam też jego duże zdjęcie - obok dorysowałam
Mikołaja wręczającego paczkę. Okładka to po prostu jeden wielki
kolaż z małych paluszków mojego synka ;-) Całość zalaminowałam żeby
było trwałe i skleiłam stronyzwykłą taśmą klejącą. Mieliśmy dużo
frajdy a potem miłych chwil przy przeglądaniu i czytaniu. Teraz
książeczka wciąż stoi w jego księgozbiorze i jest fajną pamiątką.
Może takie twórcze podejście tez jest dobrym pomysłem na obcowanie
maluszków z literaturą.