A może będzie właśnie tak

[gopio1]

Wpadła mi dziś w ręce zapowiedź nowej książki Renaty Piątkowskiej - A może będzie właśnie tak.
Dajcie znać, jak będziecie mieli w łapkach. Fajne? I dla kogo - przypuszczam, że dla przedszkolaków.
Tytuł mi się bardzo podoba.
www.interesik.pl/ksiazka/Piatkowska-Renata/A-moze-bedzie-wlasnie-tak,47127001190KS

[i2h2]

Jeszcze nie miałam w ręku - pewnie na targach obejrzę. Ale jak na
razie żadna książka p. Piątkowskiej mnie nie zawiodła. Są po
pierwsze takie bardzo proste, ale bez przesładzania, a po drugie -
często w środku są rozwiązania tych małych (w odczuciu nas,
dorosłych) przedszkolnych problemów, podane bez jakiejś nadętej
dydaktyki, tylko tak mimochodem :-)

[verdana]

A ja się będę czepiac - zapowiedzi, nie autorki (no chyba, ze ona
jest autorka notki).
Jak widzę tak stereotypowo przedstawiane marzenia obu plci, to mi
się wątpia przewracają. Dzielny strazak i gwiazda filmowa, brr...

[i2h2]

Czepiaj się, czepiaj - chętnie sprawdzę czy jest to hołdowanie
stereotypom czy jednak nie tylko :-)

mam fragment

[neospasmina]

A może będzie właśnie tak




Strażak
Będę strażakiem.
Martwi mnie tylko to, że wszyscy chłopcy w naszym przedszkolu chcą
zostać strażakami. Nawet Filip, który zawsze chciał być kowbojem,
też nagle zmienił zdanie. Oni mi to chyba robią na złość! Przecież
jak nas będzie aż tylu, to dla wszystkich nie wystarczy pożarów!
Skończy się tak, że będziemy się kłócić o gaśnice i wyrywać sobie
sikawki. Dobrze, że mam własne wiaderko i pistolet na wodę, to
zacznę gasić, zanim oni skończą się bić.
A potem będzie jak w filmach. Wyjdę z płomieni trochę okopcony i
usmarowany. W jakimś odległym kącie znajdę biedną ofiarę i uratuję
ją w ostatniej chwili. Wyniosę na rękach ledwo żywą i zaraz potem
wszystko z hukiem się zawali. Ludzie będą mnie podziwiać, poklepywać
i chwalić, a ofiara dostanie coś do picia, opamięta się i zacznie mi
dziękować. Lekarze, jak to lekarze, będą chcieli mnie zbadać i
przylepić plaster, ale ja machnę lekceważąco ręką i powiem:
- Zostawcie, to drobiazg. Nic mi nie jest.
Strażacy w filmach zawsze tak mówią, nawet gdy są ciężko ranni i
stoją w kałuży krwi. Lekarze i tak nigdy ich nie słuchają i od razu
przyklejają plasterki.
W tym czasie gruby Wojtek stłucze chłopców na kwaśne jabłko,
odbierze im sikawkę i poleje wszystko dokoła. Pożar będzie ugaszony,
a my pojedziemy wielkim czerwonym autem do domu. No, tak to sobie
wyobrażam.
A tymczasem zakładam strażacki hełm, biorę mój patyk, który raz jest
toporkiem, raz mieczem, a raz karabinem, i idę do Mateusza. Mateusz
jest moim najlepszym kolegą i mieszka tuż obok. Nie muszę chyba
dodawać, że Mateusz też chce zostać strażakiem i że gdy otworzył mi
drzwi, miał na głowie taki sam hełm, a w ręce patyk.
- Dzisiaj poćwiczymy ściąganie kota z drzewa – oznajmiłem bez
zbędnych wstępów, bo dobrze wiem, że to również należy do obowiązków
strażaków.
- Dobra, tylko że ja nie mam ani drzewa, ani kota. – Mateusz jak
zawsze piętrzył trudności.
- Kędzior jest przecież bardzo podobny do kota. – Mówiąc to,
spojrzałem na kudłatego i wiecznie rozczochranego chomika, który jak
zwykle drzemał na szafie. - A szafa jest cała z desek, więc to takie
prawie drzewo, no nie ? – dodałem.
- Czy ja wiem ? Przecież szafa jest niebieska, nic na niej nie
rośnie i w ogóle… – Mateusz znowu szukał dziury w całym.
- Co ty, dzidziuś w pieluchach jesteś czy strażak ? – Rozzłościłem
się. – Ruszamy do akcji, bo to biedne zwierzę nie wytrzyma tam ani
chwili dłużej.
Porównanie do dzidziusia zrobiło swoje, bo Mateusz wziął się
wreszcie do roboty. Przysunęliśmy do szafy stolik, postawiliśmy na
nim krzesło, potem jeszcze kilka grubych książek i drabina była
gotowa. Byłem już w połowie drogi, Mateusz mnie ubezpieczał, gdy
Kędzior, nie czekając na ratunek, sam zlazł na ziemię i zniknął pod
tapczanem. Swoją drogą ciekawe, jak strażakom udaje się zmusić kota,
żeby siedział na drzewie tak długo, jak trzeba ?
- Powiem ci, że nigdy nie lubiłem tego chomika. Mógł rozczochraniec
jeden chwilę zaczekać. Byłem tak blisko. – Spojrzałem z niechęcią w
ślad za złośliwym gryzoniem.
- No jak pech, to pech – skrzywił się Mateusz i jak na strażaka
przystało, polał szafę wodą.
W końcu uznaliśmy, że ćwiczenia były jednak udane, Kędzior tak czy
siak został uratowany, a szafa na wszelki wypadek jest mokra. I
wszystko byłoby dobrze, gdyby nie mama Mateusza, która narzekała, że
nie można nas spuścić z oka, i zabrała nam sikawki. Teraz już wiem,
że Mateusz to marudzenie ma po mamie.
- Musimy kiedyś pojechać do moich dziadków na wieś. Tam jest pełno
roboty dla strażaków – powiedziałem, podczas gdy Mateusz podglądał
przez dziurkę od klucza, gdzie mama chowa nasze sikawki.
Nie żebym się chwalił, ale naprawdę mam najlepszych dziadków na
świecie. Mogę u nich codziennie wielkim, gumowym wężem polewać cały
ogródek, a jeszcze na koniec dostaję w nagrodę budyń z sokiem. Ale
co tam budyń, wąż, ogródek, a nawet cały dom - u dziadków
najfajniejsza jest szopa na narzędzia. Obok grabi, łopat i wiader są
tam różne skrzynie, stare krzesła i w ogóle wszystko, co babcia każe
wyrzucić, a dziadek chowa, bo jak mówi: „To się jeszcze kiedyś może
przydać”. W tej szopie zamieszkała też kiedyś bez pytania czarna
kotka, która przyszła nie wiadomo skąd. To właśnie ja znalazłem ją
pewnego razu w starej skrzynce na jabłka. Leżała tam sobie jakby
nigdy nic, a przy jej boku spały trzy małe woreczki z ogonkami jak
sznurówki i popiskiwały przez sen. Nawet takie bezpańskie koty muszą
się jakoś nazywać. Od razu wiedziałem, że żaden szanujący się kot
nie chciałby mieć na imię Puszek albo Mruczek, więc nazwałem kocięta
po strażacku: Żarek, Popiołek i Dymek, a ich mama, chuda i czarna
dostała imię Spalenizna. Dzisiaj cała czwórka grasuje po ogrodzie,
plącze się pod nogami i broi ile wlezie. Lubię, jak ta kocia rodzina
przychodzi do kuchni, pije mleko i mruczy. Ale jeszcze bardziej
lubię, jak przychodzi z wizytą wujek Staszek. Wujek nie pije mleka i
nie mruczy, ale za to bierze mnie na kolana, podkręca wąs i opowiada
o strażakach. Bo wujek sam jest strażakiem-ochotnikiem, to znaczy,
że na co dzień jest piekarzem, ale jak się gdzieś pali, to rzuca
wszystko i zamienia się w strażaka. I to właśnie jest najfajniejsze,
bo okazuje się, że można być na przykład zaklinaczem węży albo
siłaczem, a jeszcze oprócz tego, na ochotnika - strażakiem. Wujek
dobrze wie, że ja też kiedyś będę gasił pożary, ściągał z drzew
koty, podkręcał wąs i jeździł wielkim, czerwonym autem – dlatego
czasami zabiera mnie do prawdziwej remizy strażackiej.
Taka remiza to jest lepsza nawet od dziadkowej szopy. Kiedy wujek
zabrał mnie tam po raz pierwszy, powiedział:
- Przypatrz się, Adasiu. Tu wisi portret świętego Floriana, to
patron wszystkich strażaków.
Święty Florian na obrazie wyglądał na zadowolonego. Stał wśród chmur
i polewał wodą z dzbanka jakiś płonący na ziemi domek. Miał
superpłaszcz, długi i czerwony, który łopotał mu na wietrze. Widać
wiało, jak go malowali.
Tuż obok obrazu wisiały za szybką zdjęcia strażaków w akcji. W
błyszczących hełmach biegali tu i tam z toporkami i drabinami.
Wszędzie pełno czarnego dymu, a oni nic się nie boją, tylko
rozwijają grube węże i leją aż miło. Na innym zdjęciu strażacy w
pięknych mundurach stoją równiutko, jeden obok drugiego, a jakiś
bardzo ważny pan przypina im medale. Medale są złote i mają kolorowe
wstążeczki. Też bym tak chciał.
Teraz, kiedy przychodzę z wujkiem do remizy, to już nie tracę czasu
na oglądanie zdjęć za szybką, tylko pozdrawiam Floriana, zerkam na
jego superpłaszcz i idę podziwiać strażackie wozy. Ten, który podoba
mi się najbardziej, ma wielką składaną drabinę. Na jej szczycie jest
malutki balkonik. Jak cała drabina się wyprostuje, to ten balkonik
jest bardzo, bardzo wysoko. Strażak, który się tam wdrapie, może
sobie podziwiać piękne widoki, jak z jakiejś wieży. Oczywiście musi
też polewać z wysoka ogień, ale to już sama przyjemność. Oprócz tych
wielkich czerwonych samochodów w remizie jest jeszcze długa,
błyszcząca rura, po której zjeżdżają sobie strażacy. Sam już nie
wiem, co fajniejsze.
- Podoba ci się, prawda? – spytał wujek, widząc, że patrzę na rurę w
zachwycie. – Jak jedziemy do pożaru, to liczy się każda minuta. Nie
ma czasu na bieganie po schodach.
- A ja nawet jakbym miał strasznie dużo czasu, to i tak wolałbym
zjechać po takiej rurze, niż iść po schodach – zapewniłem.
I odkąd zobaczyłem to lśniące cudo, nie mogę się nadziwić, dlaczego
dziadek z babcią nie sprawili sobie takiej zjeżdżalni. Mogliby po
niej śmigać ze strychu aż do piwnicy. Na pożegnanie pogłaskałem
rurę, a nawet się do niej przytuliłem, no i coś mi się zdaje, że
rura trochę mnie polubiła. Potem, idąc w ślad za wujkiem, zobaczyłem
długie rzędy półek, a na nich hełmy,

[gopio1]

Jeśli chodzi o zawody, to mnie bardziej niż stereotypowe podejście wobec płci,
razi fakt, że prawie wszystkie książkach dla dzieci o zawodach ograniczają się
do stałej listy.

Kilkuletnie dziecko pytane kim chciałbys byc gdy dorośniesz, nawet w jednym
procencie nie zdaje sobie sprawy jak wielkie mozliwości zycie przed nim
roztacza. Szkoda, że o tak niewielu zawodach dzieciom się mówi. W kółko tylko
lekarz, strażak, policjant, aktor, murarz, kucharz... Tak jakby wszyscy ludzie
na świecie wykonywali 10 zawodów na krzyż. Wyjątkiem jest Księga zawodów
Skokowskiego.