Kryzys autorytetów (?)

[Gość: Fanka]

"Chciałbym porozmawiać z młodzieżą o jej wyborze i motywach postępowania.
Chciałbym zrozumieć jej sposób myślenia i odczuwania, zorientować się, w jakim
systemie wartości jest wychowywana i jaką ma wizję świata. I czy w tej wizji
mieści się poszukiwanie prawdy o własnej przeszłości i przeszłości ziemi, na
której żyje, dojrzewa, kształci się i buduje własną tożsamość. Chciałbym się
zorientować, co wie o polskiej tradycji na tych ziemiach. I co znaczy dla
niej słowo bohater."

Z listu otwartego pisarza Stanisława Srokowskiego z Wrocławia do ministra R.
Sikorskiego

Treść listu bliska ludziom, którzy na przyszłość młodzieży patrzą
perspektywicznie, z troską i wyobraźnią. Wracają słowa; wybory, motywy, system
wartości, poszukiwanie prawdy i tożsamości. A ja dodam "autorytety", ponieważ
ostatnio popularne wątki wprowadziły niemałe zamieszanie w tej kwestii.
Nie tylko Rzeczypospolite będą takie, jakie ich młodzieży chowanie.

Treść listu w całości
www.isakowicz.pl/index.php?page=news&kid=8&nid=2056&PHPSESSID=695858ea2fc084413566c6ac93ccb0bd

[Gość: maszyna prosta]

Znowu motywy. Mnie też, co jakiś czas ktoś na tym forum pyta,
dlaczego tu piszę a nie gdzie indziej. Odpowiadam: nie wiem. Motywów
najczęściej szuka policja, kiedy nie ma dowodów, po to żeby oskarżyć
i skłonić sąd do skazania. Dlatego tak często niewinni siedzą latami
w więzieniach.

Ciekawe jakie są motywy Srokowskiego? Jeśli potrzeba czystego
dialogu, to po co chce przekonywać młodych Ukraińców do swoich racji
skoro sam z góry zakłada, że do ich racji przekonać się nie da,
siekiery są argumentem nie do zbicia. A swoją drogą ciekawe by było
gdyby oni jednak jego przekonali.

Pisarz Srokowski chce wiedzieć, dlaczego to, co oczywiste dla niego
nie jest oczywiste dla Innego. Jak większość nie rozumie też różnicy
między przeciwieństwem i sprzecznością. Sprzeczność zachodzi między
było/nie było, pada/nie pada a przeciwieństwo to np.
wnętrze/zewnętrzne, głupi/mądry.

Inny to obcy, przeciwny a nie sprzeczny, albo różny i nie da się go
wyperswadować. W Innym zawiera się różnica. My nie myślimy różnicy i
myśleć jej nie potrafimy. Jesteśmy uwrażliwieni na podobieństwo i
dopatrujemy się go zawsze i wszędzie. Nawet, gdy znajdziemy się w
obcym otoczeniu, szukamy podobieństw do tego, co nam znane. Gdy zaś
inność, odmienność, pojmujemy, to staje się ona raczej
przeciwieństwem, o ile nie wręcz sprzecznością. Jeśli bowiem inne
nie daje się upodobnić do znanego, włączyć w to samo, zostaje
odrzucone w sferę obcości. Kto nie z nami, ten przeciw nam. Nie
znaczy to jednak, że różnica jest obojętna, przeciwnie, różnica
obojętna nie jest, bo budzi grozę i wywołuje agresję. I właśnie o
tyle, o ile budzi grozę, staje się dla nas uchwytna. Kiedy nie
potrafimy się doszukać podobieństwa, gdy intensywność odmienności
uniemożliwia utożsamienie, różnica staje się dla nas groźbą. Każda
neutralizacja wroga zaczyna się od łagodnej perswazji i edukacji.
Wroga trzeba szanować a nie próbować go przekabacić, szczególnie
ulubionego wroga.

Nasz sposób pojęciowania jest następstwem jednego z najbardziej
fundamentalnych dla metafizyki przeciwieństw: wnętrze/zewnętrze. A
tę parę można uzupełnić innymi, jak kosmos/chaos, miasto/pustynia.
Kosmos jest względnie bezpieczną wysepką w otchłani „otaczającego go
chaosu. Za murami miasta rozciąga się groźna pustynia. To stamtąd
przybywają obcy nam, swoim, samym swoim – barbarzyńcy, wrogowie. W
mrocznym zewnętrzu zawsze czai się złe, diabeł, demon. Sukcesy
zawsze zawdzięczamy sobie, niepowodzenia przypisujemy zbiegowi
zewnętrznych okoliczności. My, swoi, i Oni, obcy, często podludzie.
Inny – gorszy, obcy i groźny. Potwór. Inny zawsze towarzyszył Temu
Samemu. Rozum zawsze przeglądał się w Nierozumie. I niemal każda
osada miała swego wiejskiego głupka. Już Platon zamknął bramy swego
doskonale urządzonego państwa przed niebezpiecznymi poetami. W
Rzymie chrześcijanie służyli jako pożywienie dla lwów, a później
sami ogniem i mieczem nawracali niewiernych. A to przecież nie
jedyne oblicza Innego: trędowaty, szaleniec, czarownica, kobieta,
dziecko, innowierca, Indianin, Murzyn, czy po prostu kolorowy, Żyd,
imperialista lub, na odwrót, „czerwony”, kułak, homoseksualista,
nosiciel wirusa HIV.

Wspólnota (modelową, osobniczą postacią byłby w niej niejako
wyłącznie dorosły, biały, heteroseksualny, monogamiczny samiec,
wyznania chrześcijańskiego, postępujący racjonalnie)zawsze
powoływała swych Innych. I to na nich -nieodmiennie pozbawionych
możliwości mówienia we własnym imieniu, skazanych na milczenie –
uskuteczniała swe racjonalne praktyki: zamykała, badała, leczyła,
nawracała, a więc próbowała ich upodobnić do siebie, gdy zaś to nie
skutkowało, bez wahania posuwała się jeszcze dalej. Dobry Indianin
to martwy Indianin. Wówczas, gdy nie potrafimy się doszukać
podobieństwa, gdy intensywność odmienności uniemożliwia
utożsamienie, różnica staje się dla nas groźbą.

[Gość: Fanka]

Szkoda, że zmieniasz temat, bo ja chętnie poznałabym zdanie filozofa na temat
pseudoautorytetów, oraz ich destrukcyjnego wpływu na kształtowanie postaw
młodych, jeszcze nie zmanierowanych ludzi:)

Natomiast bardzo podoba mi się następujący fragment Twojej wypowiedzi, więc
pozwól, że go zacytuję "Jesteśmy uwrażliwieni na podobieństwo i
> dopatrujemy się go zawsze i wszędzie"
Owszem, urzekają nas ludzie, postawy, słowa, poglądy bliskie naszym własnym, ale
jednocześnie na podobnej zasadzie funkcjonuje ksenofobia i wszelkie -izmy z
nacjonalizmem włącznie.
Dlatego tylko człowiek mądry i wrażliwy, człowiek o szerokich horyzontach nie
widzi sprzeczności (o której tak dużo piszesz:) w przyjaznych relacjach z
"innymi" przy jednoczesnym zachowaniu poczucia wspólnoty ze "swoimi"

[Gość: pysio]

Jeszcze nie tak dawno autorytetem była inteligencja.Dzisiaj obserwujemy jej
zmierzch.Podziwiamy aktorów, piłkarzy, bokserów, ludzi którzy wykazują się
fizycznościa a nie inteligencją.Jednym słowem - siada nam system autorytetów do
którego się przyzwyczailiśmy. Wracamy do starożytności.Chyba zatoczyliśmy koło.
Fanka , maszyna ma tendencję do pokazywania wyjątków jako reguły i z tego należy
coś wyciągnąć.

[Gość: Fanka]

Myślę, że każda epoka ma swoich idoli, fałszywych bożków i swoje autorytety...
Inteligencja nigdy nie była w tym kraju rozpieszczana, z wyjątkiem jednostek
flirtujących z "jedyną, słuszną władzą", ale w społeczeństwie cieszyła się
szacunkiem.
Dziś, gdy największym idolem jet pieniądz, za inteligenta uważa się również
absolwent przemyskiej/jarosławskiej alma mater, a miarą popularności jest
zdolność do łamania nie tylko konwenansów, ale również podstawowych zasad
moralnych, rzeczywistość stała się trochę bardziej skomplikowana.
Chociaż nie tak bardzo , jak niektóre z wypowiedzi Maszyny...;)

[Gość: pysio]

Dawniej wykształcenie nobilitowało. Dzisiaj jest to wymagany dokument tak jak
np.; ostatnie świadectwa pracy - do objęcia etatu. Świat idzie naprzód i nic go
nie powstrzyma. Dzisiaj za autorytet uważa się taki co ma coś do gadania.Nigdy
nie słyszałem głosu ze strony społeczeństwa że władzę sprawują autorytety.
Natomiast ze strony polityków bardzo często.Lubią o sobie mówić że są tym
autorytetem. To jest coś w rodzaju narcyzmu czy samouwielbienia. Prawdę mówiąć
żałosne to wszystko.

[Gość: Fanka]

„NIE”, nr 33 z 13 sierpnia 2009 r.
paragraf Polskie władze pod głupim pretekstem nie przepuściły przez granicę
kilku ukraińskich nastolatków na rowerach. O wielkim zwycięstwie Polski nad
Ukrainą piszemy w czterech publikacjach:
- „90 lat przyjaźni polsko-ukraińskiej” – od Wołynia do kolarzy.
- „Rajd polski” – ekspansja naszej religijnej polityki historycznej na Wschód.
- „Strachy na Lachy” – dlaczego Stepan Bandera jest bohaterem Ukraińców.
- „Nagły atak cyklistów” – być Ukraińcem w Przemyślu.

O czym więc mamy czytać? O "głupim pretekście" , który uniemożliwił szerzenie
kultu ukraińskiego nacjonalisty?
Czy też o tym, jak ciężko jest żyć Ukraińcom w Przemyślu?

A odpowiadam w tym wątku, ponieważ tu rozmawiamy o autorytetach, którymi dla
pana są; współtwórca zbrodniczej ideologii, odpowiedzialnej za ludobójstwo
tysięcy Polaków i zakłamany, cyniczny redaktor , skompromitowany w czasie stanu
wojennego i nadal kompromitujący się atakami na ludzi prawych i szlachetnych, do
których należy znienawidzony przez takich pan, ksiądz T. Isakowicz-Zaleski.

A może miał pan na myśli jakiś inny, ciekawszy artykuł?:)

[Gość: pysio]

Jestem w kropce! Sama uczulasz wszystkich by pisać na temat. A tu takie cóś?

[Gość: Fanka]

Uczulam , proszę i zachęcam do pisania PRAWDY.

W wątku o tzw rajdzie Bandery, którego już nie ma ( nie tylko Bandery, ale
rajdu, na szczęście), Analityk umieszcza nagle zachętę do czytania ostatniego
numeru Nie, więc mu odpowiadam.

I gdzie ta kropka, Pysiu?:)

[Gość: relatywista]

Szanowna Fanko! Jak osoba światła i inteligentna wiesz zapewne jak
definiował pojęcie prawdy ks.prof Tischner? Może czasami warto się
zastanowić, czy istnieje obiektywna PRAWDA?! ( na marginesie - nie
jestem fanem Bandery, jestem przeciwnikiem gloryfikowania OUN i UPA,
nie po drodze mi z nacjonalizmami ukraińskomi, niemieckimi, polskimi
i innymi. Twierdzę natomiast, że J. Urban to klasa sama w sobie -
PRAWDA to, czy FAŁSZ?)

[Gość: Fanka]

"Jako osoba światła i inteligentna" wiesz zapewne , że pojęcia prawdy-fałszu
używa się wyłącznie w odniesieniu do faktów , a nie opinii;)
Ale jeśli chcesz znać moją n/t Twojej , dotyczącej Urbana, wybieram trzecią
opcję księdza Tischnera;)

[Gość: maszyna prosta]

Nie czytam żadnych gazet. Przez lata czytałem "NIE", ale zdałem
sobie sprawę, że jest drugą stroną, Naszego Dziennika" Cynizm Urbana
to przeciwieństwo melancholii Rydzyka, one nie są ze sobą sprzeczne.
Jeden próbuje rozśmieszyć nas na śmierć, podczas gdy drugi zasmucić.
To dwa utalentowane imbecyle, których gdyby nie było musielibyśmy
sobie wyczarować. Urban to dziecko z bajki Andersena, które ogłasza
wszem i wobec, że król jest nagi. Król rzeczywiście jest nagi, ale
tak jak my wszyscy pod ubraniem. Kiedy natomiast obnażamy go
publicznie to nic nam już nie zostaje, chyba że pusty śmiech. Idiota
zawsze śmieje się tam gdzie nie ma się z czego śmiać. Już nawet w
PRL drażniło mnie to polskie kabareciarstwo i gazeciarstwo..

Sukces cynizmu Urbana jest efektem popularnego, plebejskiego
odrzucenia oficjalnej kultury za pomocą ironii i sarkazmu. Klasyczna
cyniczna procedura polega na skonfrontowaniu patetycznych haseł
rządzącej oficjalnej ideologii - ich podniosłej poważnej tonacji - z
banalnością dnia codziennego i obstawaniu przy nich nadal w celu ich
ośmieszenia. W ten sposób wykazuje się, że za wzniosłością kryją się
egoistyczne interesy, przemoc, brutalna walka o władzę. Na przykład,
kiedy polityk mówi o obowiązku ponoszenia patriotycznych ofiar cynik
wskazuje na osobiste korzyści, jakie czerpie on z poświęcania innych.

Cynizm stanowi odpowiedź klas panujących na tego rodzaju cyniczną
demaskację. Dostrzega i bierze pod uwagę interes partykularny,
kryjący się za ideologiczną uniwersalnością, rozziew między maską
ideologiczną a rzeczywistością, zawsze jednak wynajduje powody, aby
zachować maskę. Marks zdefiniował ideologię zdaniem "Sie wissen das
nicht, aber sie tun es" – "Robią to, ale o tym nie wiedzą."
Współczesny niemiecki filozof, Peter Sloterdijk autor bestselleru
lat 80-tych: "Krytyka cynicznego rozumu " odwraca tę definicję.
Dzisiejszą ideologię definiuje: "Bardzo dobrze wiedzą co robią a
mimo to nadal to robią." Rozum cyniczny nie jest już naiwny, ale
stanowi paradoks oświeconej fałszywej świadomości: zna dobrze
kłamstwo tkwiące w ideologii jest świadom partykularnych interesów
kryjących się z ideologicznym uniwersalizmem, a mimo to ich się nie
wyrzeka.

Natomiast autorytetów trzeba sobie poszukać samemu. Kto ich nie
szuka, albo nie umie ich szukać musi zginąć w masie takich samych
plebejskich poszukiwaczy szczęścia. Nikt mu nie pomoże. To tak jakby
próbować pomóc komuś znaleźć żonę albo męża. Instytucjonalizacja
rodziny, możliwość sądzenia rodziców za znęcanie się, ingerencja
aparatu państwa w życie rodzinne, konstruowanie figury ojca jako
potencjalnego pedofila nie sprzyja budowaniu autorytetów. A my
słuchamy tych bzdur, oglądamy je w TV i załamujemy ręce

A na koniec Sonet 138 Szekspira:

When my love swears that she is made of truth
I do believe her though I know she lies.....
...........................................................
Therefore I lie with her and she with me
And in our faults by lies we flattere'd be.

Kiedy kochankowie mówią sobie wzajemnie pochlebstwa, mają na myśli
prawdę, chociaż w sensie dosłownym kłamią (i są tego świadomi): sam
akt kłamania jest ostatecznym dowodem szczerej, prawdziwej miłości,
ponieważ tak naprawdę mówią: "Kocham cię nie dla twoich cnót , ale
dla ciebie samego/ samej."

[Gość: pysio]

Cynizm Urbana to maska. Tak naprawdę jest wrażliwym i asertywnym typem. Gdy był
młody to bezkrytycznie piętnował i ujawniał prawdziwe oblicze władzy. Dostał za
to popalić. Ale też nikt nie stanął w jego obronie. Spotkała Go obojętność i
znieczulica. Dlatego zaczął stosować nową metodę opisywania rzeczywistości.
Właśnie cynizm i sarkazm.Opisuje zło i ma w d... czy ktoś się tym przejmie i
zareaguje. Nigdy nie buntuje lecz opisuje fakty. Zdaje sobie sprawę jak
zakłamane jest polskie społeczeństwo i wie że uszczęśliwianie na siłę ,to może
gdzie indziej ale nie u nas. Ogląda świat z pozycji sybaryty a to pozwala Mu na
takie postępowanie. Pełny luz!

[Gość: maszyna prosta]

Ok, pewnie masz rację, że to maska, tylko co kryje się pod tą maską.
Być może melancholia Rydzyka to też tylko maska, ale co nam z tego?
Nie twierdzę, że Urban nie jest utalentowanym i obdarzonym erudycją
publicystą Jest.I napewno jest o wiele mądrzejszy od wszystkich
PRowców Tuska czy Kaczyńskiego, ale własnie w tym upatruję jego
szkodliwość. Urban był dla mnie i moich szkolnych kolegów ważnym
autorytetem. Czytywaliśmy jego felietony na ostatniej
stronie "Szpilek" w latach 70-tych. Przez lata kupowałem NIE i
czytałem bardzo uważnie. Dzisiaj jednak uważam, że nie tędy droga. Z
Urbanem trzeba polemizować. Wydaje mi się, że nawet skutecznie
udawało mi się to robić w pewnym okresie, jednak zauważyłem, że
ludzie, z którymi rozmawiałem, albo do których adresowałem swoje
teksty woleli jednak albo traktować go dosłownie, albo udawać, że go
lekceważą. Moim zdaniem, sytuacja w jakiej jest dzisiaj znalazła się
Polska jest tak poważna, że nie stać nas na wybuchy pustego śmiechu.
Cóż, kiedy większość tak nie uważa.

Cynizm Urbana to maska, a pod maską pewnie pełen rozwagi zatroskany
nad losem kraju patriota, albo taki zwykły człowiek, ktory lubi
słodycze i opowiada wnukom bajki na dobranoc. Nawet jeśli by tak
było to niczego to nie zmienia. Znamy siebie tylko jako maski. Jaka
byłaby dla ciebie różnica, gdyby to że twój szef w pracy to głupi
dupek, który cię poniża było tylko jego maską, bo tak naprawdę
wszyscy wiedzą, że pod maską kryje się uczciwy dobry sąsiad ojciec
mąż i kolega?

Fanka pisze o tożsamości. Nie ma jednej tożsamości są tożsamości i
mamy ich tyle ile jest sytuacji, w których przychodzi nam żyć.

[Gość: Fanka]

Piszesz o o maskach na każdą okazję, Maszyno.
Gdybyś miał rację , takie słowa jak szczerość , prawdomówność, zaufanie i
bezpieczeństwo nie miały by żadnego sensu.

[Gość: maszyna prosta]

Oczywiście, że mają sens. Trochę tylko nie pasuje mi tam
bezpieczeństwo, bo szczerość , prawdomówność, zaufanie to raczej
nie-bezpieczeństwa.

Żeby żyć wcale nie potrzeba wierzyć we własne istnienie. Czym by nie
była nasza świadomość, nigdy nie jest odbiciem naszej własnej
rzeczywistości, naszego istnienia osadzonego w "czasie rzeczywistym"
Jest raczej odbiciem "czasu opóźnionego", ekranem rozproszenia
mojego 'ja' i jego tożsamości – tylko we śnie, w nieświadomości albo
w śmierci jesteśmy identyczni z samymi sobą. Świadomość nie jest
wierzeniem, jest rezultatem spontanicznego wyzwania rzuconego
rzeczywistości i bardziej efektem akceptacji 'obiektywnej iluzji'
niż 'obiektywnej rzeczywistości'. To wyzwanie jest ważniejsze dla
naszego przetrwania niż wiara w rzeczywistość i w istnienie, bo
wiara zawsze ucieka się do pociechy duchowej odnoszącej się do
innego świata. Nasz świat jest taki jaki jest, co nie czyni go
bardziej realnym. Najsilniejszym instynktem człowieka jest być w
konflikcie z prawdą i realnością.

Wiara w prawdę jest częścią elementarnych form życia religijnego.
Jest słabością intelektu i zdrowego rozsądku. Jednocześnie jest
ostatnim bastionem zwolenników moralności, apostołów legalności tego
co realne i racjonalne, którzy uważają, że zasady rzeczywistości nie
wolno kwestionować. Na szczęście nikt, nawet ci, którzy tego
nauczają nie wierzą w realność. Byłoby to zbyt smutne.

Absolutna reguła wymiany symbolicznej to oddawać to, co
otrzymaliśmy. Nigdy mniej, ale zawsze więcej. Absolutna zasada myśli
to zwrócić świat takim, jakim go otrzymaliśmy, niepojętym, a jeśli
to możliwe, to zwrócić go trochę bardziej niepojętym, trochę
bardziej enigmatycznym. Do tego potrzebne jest jednak radykalne
myślenie i radykalny język.

[Gość: Fanka]

....myślę sobie, że strasznie ciężko jest żyć na tym świecie filozofom, bo kiedy
"wszystko jest względne", iluzoryczne, wiara sprowadzona jedynie do "pociechy
duchowej" i "słabości intelektu", a najsilniejszy instynkt to "być w konflikcie
z prawdą i realnością".....życie wydaje się być jakąś okrutną grą, z karą
śmierci w nagrodę.
Brrrrr

Oczywiście, że poczucie bezpieczeństwa zależy od zaufania.
"Absolutna reguła wymiany symbolicznej to oddawać to, co
> otrzymaliśmy"
Tu się zgadzam, ale dla mnie nie jest to wymiana symboliczna....aż do bólu realna;)

[Gość: Fanka]

LXVI

Tired with all these, for restful death I cry,
As to behold desert a beggar born,
And needy nothing trimm'd in jollity,
And purest faith unhappily forsworn,
And gilded honour shamefully misplac'd,
And maiden virtue rudely strumpeted,
And right perfection wrongfully disgrac'd,
And strength by limping sway disabled
And art made tongue-tied by authority,
And folly, doctor-like, controlling skill,
And simple truth miscall'd simplicity,
And captive good attending captain ill:
Tir'd with all these, from these would I be gone,
Save that, to die, I leave my love alone.

www.youtube.com/watch?v=EDpqK5RW4Ac&feature=related
P.S. Z podziękowaniem dla Maszyny. A o kryzysie rodziny napiszę później.

[Gość: pysio]

Fanka ja tego języka po prostu nie znam! Może byś tak przetłumaczyła? Byłbym
bardzo zobowiązany.
Z rzeczywistością nie można być w konflikcie bo może byc niewesoło z psyche.
Można się na nią wściekać, niedostrzegać,lekceważyć lub totalnie olewać. Walka z
wiatrakami to jest to co najbardziej odzwierciedla żałosne próby uświadamiania.

[Gość: Fanka]

To ja się staram jak mogę....wersja oryginalna dla Filozofa-erudyty, wersja
muzyczna dla koneserów i wersja w polskim tłumaczeniu, dla tych , co spali na
lekcjach języków obcych, a Ty mi tutaj marudzisz?

Kliknij na niebieski link i po prawej stronie, u góry na "więcej informacji",
tam masz tłumaczenie....a muzyczka też cudna:)

[Gość: pysio]

W czasach gdy ja chodziłem do szkoły angielski był tylko dla snobów. Można się
było go uczyć ale po co? Była to sztuka dla sztuki - coś takiego jak dzisiaj
archeologia, sztuki piękne czy filozofia. Po za tym jestem tak rozczarowany
obecną piosenką że tylko przypadek sprawia że ją słyszę. Po za tym obcojezyczny
jest dla mnie bełkotem. Coś tu nadmieniłaś o koneserach. Ja się na pewno do nich
nie zaliczam. Wielu reaguje tak samo jak Ty.

[Gość: Fanka]

Oj, nie gniewaj się, proszę:)
Ja też chodziłam do szkoły w tych szaro-burych czasach, ale chyba optymistycznie
patrzyłam w przyszłość, a może miałam więcej szczęścia...;)

Nie spodobała Ci się wersja muzyczna i tłumaczenie?!
;(

[Gość: Fanka]

Rodzina odgrywa kluczową rolę w wychowaniu i tego ciężaru obowiązków nie da się
scedować na szkołę, ani też na Kościół lub inną organizację społeczną/religijną.
Rodzice w sposób jak najbardziej naturalny stają się autorytetami, w randze
bóstw na pewnym etapie rozwoju, ale nie wszyscy do swoich zadań dorastają.
Owszem, media ostatnio nagłaśniają problemy przemocy domowej, ale nie
demonizowałabym ich roli destrukcyjnej.
Moim zdaniem tylko i wyłącznie rodzice odpowiadają za rozpad , faktyczny lub
formalny, rodziny oraz wszelkie patologie , z jakimi musi się często zmierzyć
młody człowiek, zanim z ulgą opuści tzw dom rodzinny.
Masz rację twierdząc, że autorytetów trzeba szukać samemu, ale o wiele łatwiej
nie pobłądzić na tej trudnej drodze, kiedy ktoś nam ją wskaże....ktoś uczciwy,
zaufany i kochający, rodzice.

[Gość: pysio]

Autorytety, idole, przywódcy duchowi i wielu innych we współczesnym świecie
postawiło sobie za cel raczej kasę niż autentyczną działalność. Gdyby pozbawić
ich profitów to z pewnością większość z nich inaczej by śpiewała. Gdyby nie
pazerność to świat wyglądałby inaczej. Wyścig szczurów powoduje że nasze dzieci
chowa ulica za pieniądze ksiądz się modli, politycy są pozbawieni kręgosłupa
moralnego a my to wszystko olewamy. Ktoś kiedyś powiedział; człowiek zrobi każde
świństwo - zależy to od ceny! Chyba Napo Leon. Ojciec jest autorytetem ale do
pewnego czasu. Zmuszony do tyrania traci go i po pewnym czasie budzi się z ręką
w nocniku.Władza zdaje sobie z tego sprawę i chce ratować sytuację przy pomocy
przepisów ale z każdym paragrafem pogarsza sytuację. Jesteśmy na drodze do
nikąd. Uważam że to nie rodzice są winni temu lecz czasy w jakich nam przyszło żyć!

[Gość: Fanka]

O matko! Pysio! Co za fatalizm! A może to tylko pogoda...?;)
Jak droga donikąd?! Wszyscy jesteśmy na tej samej drodze do
szczęśliwości....wiecznej;)

[Gość: pysio]

Niestety to nie fatalizm. Lecz ja wierzę że się uda.Sytuacja obecna jest bardzo
dogodna dla tych co chcą żyć na cudzy koszt.Im zależy na status squo Władza
czuje się pewnie bo żadna wojna nam nie grozi i nie musi zabiegać o obywatela.
Jedyne czego się obawiają to możliwe rozruchy ale oni są zwarci i gotowi. Masę
forsy przeznaczają na trzymanie nas za pysk. To wszystko co wypracujemy idzie na
ten właśnie styl życia równiejszych. Jak wywołają kryzys to my i tak za to
zapłacimy. Tej sytuacji na drodze porozumienia chyba nie da się załatwić.Każdy
rozsądny głos tonie w szumie medialnym. Czekanie na jakiegoś mesjasza zdolnego
tą sytuację zmienić jest bezcelowe.Zostaje tylko spokojnie czekać na lepsze
czasy lub z honorem lec!
Co do szczęśliwości wiecznej to się zgadzam. Będę szczęśliwy opuszczając ten
burdel bo nie wiedzieć to prawdziwe szczęście.

[Gość: Fanka]

Jak zauważyłeś , skądinąd genialny facet jakim był autor sonetu, borykał się z
podobnymi problemami;)

P.S. Ależ dziś smęcimy oboje, Pysiu...;)

[Gość: mocno zdziwiony]

Dziś ??????????

[Gość: maszyna prosta]

Czemu się tak poddajesz. Właśnie o tym cały czas piszę . To nie
fatalizm to cynizm. Pysiu, weź się w garść, chłopie, i do boju! Jacy
Oni? Ja daję sobie z NIMI radę. Potrzebuję wsparcia. Nie ma co
czekać na Mesjasza, bo każdy z nas może nim być.

Patrz, mamy wszystko co nam potrzebne. Żyjemy w małym,
prowincjonalnym miasteczku, którym łatwo pogardzać, nikt nas nie zna
ani nie ceni, uważają nas za bezbronnych, są głupi.

To nie jest czas na desperowanie tylko na organizowanie.Trzeba być
silnym i nawet jeśli się boisz to im tego nie mów. Nigdy sami nie
zgadną.

Równy z Ciebie gość.

[Gość: pysio]

Człowiek jest hybrydą w kosmosie.Przypadkiem chemicznym i taka okazja drugi raz
mu się nie przytrafi. Wielu to rozumie i chce pożyć bez względu na szkody jakie
przez to wyrządza innym. Wykorzystując do granic wytrzymałości innych. Cwaniacy
starają się nie kusić losu ale czasem się przeliczą i płacą za to wg cennika.
Najczęściej głową. Ewolucja wolno bo wolno postępuje naprzód i to całe
barbarzyństwo współczesności minie. Historia ma swoje wymogi i do każdej epoki
trzeba dorosnąć. Władza na całym świecie osiągnęła szczyt swego wynaturzenia.
Każdego wolnomyśliciela potrafi zaszczuć, upokorzyć lub wyeliminować. Władza w
chwili obecnej jest największym wrogiem spokojnego obywatela który chce po
prostu żyć jak człowiek ale oni mu nie dadzą spokoju! Łupną go podatkiem,
komornik zedrze z niego ostatnią koszulę w ostateczności poszczują go zomo bo
prawo tak skonstruowali że każdemu zagraża a najmniej przestępcom w białych
kołnierzykach.Moim marzeniem jest jakaś chatka w dżungli ale wiem że gdy dojdą
do wniosku że na mnie można zarobić to i tam mnie dopadną.

[Gość: maszyna prosta]

Lepiej żyć jeden dzień jak lew niż sto lat jak owca. To chcesz mi
powiedzieć?

[Gość: pysio]

Po prostu nie chcę żyć na kolanach.Chciałbym żyć zgodnie z zasadą; niebo
gwiażdziste nade mną, prawo moralne we mnie.

[Gość: maszyna prosta]

Obowiązek ponad wszystko. Dla mnie Kant tak1 imperatyw moralny
podejrzany moralnie, bo właśnie na nim opierał się hitleryzm.

[Gość: pysio]

Niemcy wzięli pod uwagę pierwszą część hasła a o drugiej zapomnieli lub ją
interpretowali w swoisty sposób niezgodnie z zaleceniami Kanta.

[Gość: Fanka]

Pysiu, problem w tym , że nie tylko hitlerowcy relatywizowali moralność.
Dlatego żadne głębokie i wzniosłe myśli filozoficzne nie zastąpią prostej i
szlachetnej miłości.
"Gdybym mówił językami ludzi i aniołów, a miłości bym nie miał, stałbym się jak
miedź brzęcząca albo cymbał brzmiący"