Wątek dla czytających

[mama_wiktora]

Czytam, płaczę, podziwiam siłę jaką musicie w sobie znaleźć.

Przy okazji przepraszam za niewycięcie sygnaturki w jednym z postów...

[zuziowa_mama]

Czytam, czytam przez łzy...

ściskam mocno
Ania

[agusiah]

I ja czytam to forum. Nie za często. Czuję, że nie jest to dla mnie miejsce -
mimo dwóch ciąż przeleżanych plackiem. Mimo niedawnej operacji mojej córeczki.
Mimo wady serca malutkiej. Mimo oczekiwania na operację małego serduszka. Bo
moje dzieci SĄ. Nie umiem napisać, jak bardzo Wam współczuję.
Jest to jedyne forum, na które wchodzę z drżeniem serca - i myślą: "Mam
nadzieję, że nie ma nic nowego".
Bardzo serdecznie i ciepło Was pozdrawiam.
Agnieszka

[monidob]

Ja napisał ze dwa razy, nieistotne.
Chyba wszystko co trzeba i nie trzeba napisały moje poprzedniczki.
Myśle o Was ciepło, dzisiaj szczególnie o Basi (igga-81).
Pozr. M.

[zebra12]

Czytam, boję się cokolwiek napisać. Nie przeżyłam osobiście straty dziecka,
choć zginął syn mojej koleżanki i bardzo mnie to dotknęło. Miałyśmy dzieci w
tym samym wieku. Moje żyją...Choć poroniłam dwie ciąże w 11 tyg. Osobiście,
podkreślam, osobiście uważam, że poronienie, moje poronienie nie bylo dla mnie
na tyle traumatycznym przeżyciem, które mogłabym porównać do straty dziecka w
bardziej zaawansowanej ciąży czy urodzonego lub starszego... Dlatego gdy czytam
Wasze posty chce mi się ryczeć. Tyle cierpienia...
Mysle o Was ciepło i wspieram duchowo!

[taaja]

ja czytam i popieram, jako siostra umarłego mi brata bliźniaka

[natder]

Czytam to forum już od dawna... nie umiem wyrazić słowami jak bardzo boli mnie
każda kolejna strata, każda kolejna choroba... Nie umiem też opisać jak cieszą
mnie kolejne maleńkie sukcesy, maleńkie uśmiechy... Nie wiem jak ubrać w słowa
to, co czuję zaglądając tutaj i nie umiem napisać nic, co mogłoby Was wesprzeć
czy pocieszyć...
Ale każdego niemal wieczora w moim domu palą się świece... dla wszystkich
Dzieci, które odeszły i dla Was - ich Rodziców - to jedyne co mogę zrobić, po
prostu sercem być z Wami...

[nicol2]

placze i mocno sciskam modle sie za Was i Wasze malenstwa.zmienilam sie na
zawsze. jestescie bardzo silne, podziwiam i jeszcze raz mocno sciskam claudia

[m.musur]

Błądzę po tej stronie i nie wiem gdzie właściwie mam się dopisać a muszę z
siebie wyrzucić strach i ból.Mam cudnego dziewięciomiesięcznego synka Filipka
niestety z wrodzoną wadą serca.Mały jest już po zespoleniu i czekamy na termin
kolejnej operacji, być może ostatniej.Kilka dni temu zmarła córeczka mojej
koleżanki.Mała miała nieco inną wadę serca i po udanej operacji organizm nie
podjął pracy.A teraz się potwornie boję,że to samo może spotkać moją
kruszynkę,że operacja, która do tej pory była dla nas wszystkich nadzieją na
lepsze życie Filipka może nam go odebrać na zawsze.Każdego dnia patrzę na synka
i przez głowę przebiegają mi myśli że może to ostatnie chwile z moim
maleństwem...Wiem, że nie powinnam dopuszczać do siebie takiej myśli, ale
ostatnio to jest silniejsze ode mnie.

[witoldyna]

Do tej pory myślalam o Was, o Waszych Aniołkach, ale sama nie mogłam nic
zrobić. W tym roku zdałam na psychologię i od razu moją uwagę zwróciło
wywieszone w instytucie psychologii ogłoszenie o kursie i pracy jako
wolontariusz w hospicjum. Zdaje się, ze chodziło tu o hospicjum dla dorosłych,
ale ja po pierwszej sesji przejdę się do hospicjum dziecięcego. Chcialabym choc
troszkę ulżyć tym małym istotkom i ich rodzicom... Mam nadzieję, ze mi się to
uda. A myslami zawsze będę z Wami.

[mamaanitki]

Jestem mamą 16 miesięcznej Anitki. Mało brakowało a stracilibyśmy nasze
maleństwo (urodziła się w ciężkiej zamartwicy-3 pkt APGAR, ze smółkowym
zachłystowym zapaleniem płuc, od razu trafiła na reanimację i na początku nie
dawano nam większych szans że przeżyje, póżniej nie dawano dużych nadziei że
będzie zdrowa fizycznie(czy będzie siedzieć a potem chodzić) i psychicznie
(możliwe dziecięce porażenie mózgowe)) Na szczęście jest wszystko ok, ale
dzięki temu uwrażliwiłam się na los innych rodziców i codziennie czytam Wasze
forum i wspieram Was myślami i modlitwą. Pozdrawiam Mama Anitki

[rosemary4]

(*)
zapalam dla każdego Dziecka Utraconego

[edytek1]

Czytam choć nie miałam odwagi się odezwać. Jestem z wami i czasem modlę sie za
wasze kruszynki.

[wordshop]

już parę razy chciałam się tu wpisać, ale zawsze brakło mi słów. teraz też, ale
chcę, żebyście wiedziały i wiedzieli, że mnie również bolą Wasze tragedie. nie
wyobrażam sobie nawet, co przeżywacie. strata własnego maleństwa to chyba
najgorsze, co się może przytrafić. czytam, jak pięknie piszecie o swoich
dzieciach i płaczę, bo tak strasznie mi szkoda, że nie są już z Wami. wierzę
jednak, że się znów zobaczycie. inaczej po prostu być nie może.
Gorąco Was pozdrawiam.
Magda

[kajka.3]

W ten szczególny dzień chciałam Drogie Dziewczyny pozdrowić Was od prawie pięćdziesięciu mam z wątku Luty 2004. Jesteśmy z Wami całym - całym x 50 - sercem.

Zapalam światełko za Wasze Aniołki.
kasia

[adderka]

Jestem zWami i podziwiam.
Nie umiem Was wesprzeć, ale myslę o Was, Waszych dzieciach i Aniołkach bardzoe
ciepło
Add (mama Michała i Dominiki)

[kinga.krolikowska]

czytam i placze, niejednokrotnie chcialam cos napisac, ale co? czy ja potrafie
was wesprzec? czy potrafie urzyc takich slow, ktore bylyby dla was otucha? nie
nie potrafie, wiem ze nie jestem osamotniona.... nie potrafie postawic sie w
waszej sytuacji, ale staram sie zrozumiec........... moze nigdy nic tu wiecej
nie napisze, ale napewno bede czytac i ............. ale czy to wystarczy?
kinga

[rosemary4]

Waszym Aniołom (*)
Dziś zapalam wirtualnie, w weekend osobiście.

[joasiiik25]

Witajcie moje drogie.
Czytam Was regularnie, placze za kazdym razem.
Czytam nie po to, by zrozumiec Wasze cierpienie (bo rozumiem i cierpie
z Wami) ,ale by być z Wami, by wspierac duchowo.
Mysle co wieczor o Aniolkach, kiedy usypiam swojego synka.
Dziekuje za to ze powstalo "takie miejsce", ktore niesie ukojenie rozpaczy
i bolu.
Pozdrawiam serdecznie, jestescie dzielnymi kobietami,ale wolalabym,zeby bylo
was z kazdym dniem coraz mniej.

[martka21]

każdego dnia Was po cichutku wspieram!

[lilan1]

ja też tu jestem ,dużo zrozumiałam dzięki wam i na niektóre sprawy patrzę
inaczej,

[falko-cha]

Jestem tu za kazdym azem ,kiedy mam dostep do sieci....nie potraie ujac w slowa
tego ,co czuje..moja kochana Siostra miala malutka Igusie..i juz jej nie ma..i
chociaz ja jestem tylko siostra a igusie widzialam tylko raz w szpitalu , przez
szybe..to jakos mi jej brak..bo bylam przeszczesliwa ,ze bedzie z
nami..opowiadalam jej do brzucha rozne historyjki a jak zblizal sie termin to
mnamawialam ,co by wychodzila ,bo ciotka na nie czeka..prasowalam dla niej
malutkie spoioszki , skladalam mikroskopijne czapeczki i skarpetki..nie moglam
sie doczekac..chcialam dac jej to ,czego ja nie dostalam-
zainteresowanie,cieplo,przytulanki,wyglupy,zabawy...ktos mi
powiedzial "Zobacz , jeszcze jej nie ma a tyle masz oczekiwan w zwiazku z jej
przyjsciem "....mialam...ze ta mala kruszynka scementuje nasz rodzine,ze dzieki
niej cos magicznego zadzieje sie u nas...teraz wiem ,ze to blo zle..nawet
egoistyczne.....
Jak ja zaobaczylam nie moglam sie nacieszyc...chociaz to tylko przez
szybe..sliczna!!!n\taka malutka i niewinna , slodka , cudna , wspaniala = IGA ,
moja siotrzenica...
Igusiu - sciskam Cie mocno i pamietaj ,ze ciotka o Tobie pamieta i teskni
bardzo !

Asia

[watermelon01]

osmielona dzieki Waszej znajomej a mojej kolezance:))))) Zorce, chcialabym sie
dolaczyc.
nic madrego nie napisze chyba, trudno ubrac mysli w slowa.
Serdecznie Was sciskam i pamietam - o Was, o Waszych dzieciach.
jestescie wspanialymi kobietami.
m.

[zorka7]

:)))

[kasiozuzia]

Kiedyś już napisałam...tu...
Jestem mamą póltorarocznej Zuzi-Kuzi...
Dziewczyny jestem z Wami całym serduchem, choć wiem że nic nie ukoi Waszego
bólu...
Nie raz ryczałam czytając Wasze historie...

pozdrawiamy
Kasia i Zuzia

[vred-one]

Dziś wigilia Tego Dnia.
Być może jedyna to szansa, żebym TU odważył się TAK napisać o naszych Dzieciach
Nieutulonych. Nie wiem nawet, czy mam do tego prawo, bo nasze Dzieci Nieutulone
były takie malutkie. Tylko że odchodziły jedno za drugim przez lat nieomal
dziewiętnaście. I żadne z nich nie doczekało się grobu.
Dzieci. Nie "zarodki", "płody", "materiał genetyczny". Jak chcą niektórzy.
Właśnie przy grobie mojej Mamy zasadziłem trzy żywotniki. Dzięki Wam mamy teraz
miejsce naszych Aniołków. Przyjdziemy tam z naszymi synami po komunię życia.
By wszystkie nasze dzieci były zawsze z nami. Te, które tulą się do nas i te,
których przytulić nie mozemy.
Nie moge pisać. To chyba jednak nie ten dzień.
Dziękuję Wam. Dziękuję, Zorko.
Pozdrawiam do ostatniego nerwu - Vred.

[zorka7]

Trzy żywotniki... Nomen omen?
Witaj.

[aska_f]

Zapaliłam dziś z synkiem i mężem świeczuszkę na malutkim grobie dla Wszystkich
Waszych Dzieci. Czytam Was, płaczę z Wami i wspieram po cichutku. Uczę się od
Was cieszenia się każdą chwilą spędzoną z moim synkiem i rosnącą we mnie
córeczką, która ma się urodzić w styczniu.
Nie mogę powiedzieć że wiem co czujecie, ale dopiero dziś uświadomiłam sobie
jak wiele w mojej rodzinie małych Aniołków... Mój brat, brat mojej mamy, brat
mojego taty, siostrzenica mojego męża... A nikt nigdy o nich nie wspomina...
Dzięki Wam ja myślę o nich teraz bardzo często.

Pozdrawiam cieplutko,
Aśka

[vred-one]

zorka7 napisała:

> Trzy żywotniki... Nomen omen?
Tak.

[kina74]

Ja też jestem całym sercem z Wami (co prawda dopiero od trzech dni, ale
intensywnie)
Pozdrawiam
Kinga

[dumiczowa]

jestem tu,
tylko czytam,
myslę O WAS,
modle się za Was i Wasze dzieci

pozdrawiam.

['][']['][']['][']['][']['][']

[hanti]

Dzisiaj i zawsze!!!!!!!!!

(((((

[hanya00]

bardzo wam wspolczuje i pozdrawiam.nie mam slow....
hania,oskar i igor

Czytam

[mama.tadka]

[mamaniki77]

czytam was krotko ale tak intensywnie jak tylko pozwala mi na to czas.Jestem z
wami kochane Mamusie i serce mi sie kroi jak to czytam.Jaki ten swiat jest
okrutny,zwłaszcza dla dzieciątek,które są nic niewinne.Tyle bym chciała
powiedziec,wyrzucic z siebie wszystko co mnie boli,a po prostu brak mi słow...

[mamakubka]

tez czytam...
i nie mam smialosci pisac
Ewa

[mary9]

przyłączam się.czytam Was od niedawna,ale teraz już zawsze będę tu zaglądać.

[joan1973]

dziś przeczytałam o Aniele na lewym ramieniu...
tak tu trafiłam...
siedzę od kilku godzin i czytam...łzy kapią na klawiaturę...
jesteście tacy dzielni
myslę o Was ciepło, bedę wspierać duchowo
joasia mama Zuzi

[asinek]

joan1973 napisała:

> dziś przeczytałam o Aniele na lewym ramieniu...
> tak tu trafiłam...
> siedzę od kilku godzin i czytam...łzy kapią na klawiaturę...
> jesteście tacy dzielni
> myslę o Was ciepło, bedę wspierać duchowo

ja tez, tylko nie czytam, poza tym wszytsko jak Ty ... bo sie po prostu boje,
takze wspomnien ...

chcialam tylko wrzucic jeden pomysl, sama nie wiem na jakim Forum...
mieszkam w Niemczech. tutaj nie urzadza sie pogrzebow do bodaj 25 tygodnia
ciazy (czyli plodow poronionych) - u nas w miasteczku na cmentarzu ksieza
wystawili pomnik zmarlego dziecka (az wstyd przyznac ze nigdy tam nie poszlam,
choc mam 2 Aniolki), dla wszystkich kobiet ktore stracily dzieci i nie mogly
ich pogrzebac. Moze jest to tez pomysl na Polske...?

[kamila77]

Sciskam Was.

[krzysiowamama]

Czytam Was i nie wiem co więcej powiedzieć....modlę sie po prostu

[krolik110]

Nie wiem, czy jestem dobrą duszą. Nigdy nikomu nie pomogłam, nie daję pieniędzy
żebrakom, wkurzają mnie bezrobotni, bezdomni, pijący wino w bramach, nie chodzę
do kościoła, jestem antyklerykałem, nie przyjmuj księdza po kolędzie, chyba
jednak nie jestem dobrą duszą. Jedna jednak rzecz mnie w ogóle nie wkurza, a
która od pewnego czasu staje się malutką kością niezgody na naszym podwórku: to
dzieci wrzeszczące po naszymi oknami. Uwielbiam krzyczące dzieci, otwieram okna
i słucham ich sprzeczek, kłótni, rozmów, zabaw i jestem szczęśliwa. Problem
polega na tym, że żadne z tych dzieci nie jest moje. Nie liczę już miesięcy
(minął już rok, od momentu, kiedy planowałam zajść w ciążę. Każdy kolejny okres
to potworne rozczarowanie, kolejne, bolesne, pełne łez, ściśniętego gardła i
wielkiego niepokoju: bo jeżeli kiedyś uda mi się zajść w ciążę, to nikt nie da
mi gwarancji, że dziecko urodzi się zdrowe. Zatem do tego strachu nie-bycia-w-
ciąży doszedł strach przed urodzeniem dziecka chorego, martwego, a nie wiem,
jakbym to zniosła. Ja wiem, że jest forum "ciąża", ale tam piszą kobiety, które
są w ciąży i coś im się dzieje. A ja nie jestem w ciąży, choć wszystko niby gra
(lekarz powiedział) i myślę, że Wy lepiej wiecie, co się dzieje od jakiegoś
czasu w mojej głowie. Najbardziej straszne jest to, że problem siedzi własnie w
mojej głowie. Znacie to: ryczę, rozmawiam z moimi dziećmi, których nie mam i
nie wiem, czy kiedykolwiek będę miała, one maja swoje imiona, mebluję ich
pokoje i wysyłam na wakacje do rodziców nad morze.

[krolik110]

Pomyslałam sobie, że skoro mam problem z zajściem w ciążę, to, jeśli już kiedyś
zajdę, mogę mieć problem z jej doniesieniem, albo w trakcie jej trwania stanie
się coś niedobrego. Bo przecież skoro nie mogę zajść, to chyba coś jednak jest
nie tak, jak trzeba.
Fakt: presja rodziny jest wielka, wszyscy zadają dobrotliwe pytania: a kiedy,
kiedy, kiedy: od tego "kiedy" już mi się rzygać chce po prostu. Na szczęście
mieszkamy daleko od rodziny i widzimy ich raz na kilka miesięcy. Na początku
zwalałam winę mojej bezdzietności na stresy. Ten rok był bardzo trudny, zwaliło
się na męża i na mnie dużo obowiązków. Ale to minęło już dawno a poprawy nie
widać. Nie ma ciąży, choć już wielokrotnie myślałam, że wreszcie jest. Już mnie
wszystko bolało, piersi puchły, jadłam dużo, kiszone ogórki i te sprawy. I tak
do kolejnej miesiączki. Każda wiadomość o kolejnych narodzinach dzieci naszych
znajomych wpędza mnie w coś, co jest podobne do jakiegoś stanu
przedhisterycznego: myślę, że jest to spowodowane okropną zazdrością, wręcz
chorobliwą zazdrością. Nie mogę nikomu o tym mówić, bo wiem, że to jest
straszne, ale tak jest. Pewnie wszystkie kobiety, które pragna dziecka
przeżywają to w podobny sposób, ale wiedzą, że takie reakcje nie są tolerowane.

[krolik110]

Siedzę w pracy, czytam forum agablues i ledwo wytrzymuję. Trzęsie się wszystko
w środku: żal, żal, żal, straszliwy żal.

Mnie się w życiu wszystko pięknie ułożyło: kochający rodzice, mąż, dobre
wykształcenie, praca połączona z pasją, jakieś tam zabezpieczenie finansowe,
mieszkanie. A taki mały ktoś, kogo nie ma, burzy spokój: teraz też już mojego
męża. To niesamowite, że ktoś, kogo nie ma i kto nigdy nie istniał, może
wprowadzać już teraz taki niepokój. A może lepiej powiedzieć: istniał i
istnieje, tylko w mojej głowie...

[krolik110]

W szafce z lekarstwami leży sobie spokojnie test ciążowy a ja sie go boję.
Udaję, że go tam nie ma, albo, że o nim zapomniałam. Chyba mam jakąś
nerwicę:))) (naprawdę:))))) bo już od dwóch miesięcy ciągle chce mi się
wymiotować, niemal cały czas. Nie mogę wysiedzieć w pracy, szukam ciągle
jakichś wyjaśnień tego co sie dzieje, bez sensu kompletnie. Na początku znowu
myslałam, że może już, po czym dostałam okres. Myślałam, że czasem przecież
zdarza się, że kobiety na początku ciąży mają okres, więc poczekałam. Nie
użyłam yestu, bo za bardzo szczerzył kły. No i postanowiłam jeszcze trochę
poczekać. Poczekałam: 3 dni przed czasem dostałam kolejny okres... Chyba
oszaleję.

[krolik110]

Nie mogę oczekiwać wsparcia czy tym bardziej pomocy, bo niby jakiej...
Chcę, żebyście wiedziały, że wiem, że nie jestem osobnym przypadkiem: wiem, że
takich jak ja są tysiące. Taka świadomośc pomaga. Wasze dzieci umarły albo są
bardzo chore, a ja nie mogę urodzić dziecka. Dzieci rodzące sie dookoła mnie są
zdrowe, piękne, latają i wrzeszczą, a ja nie mam dzieci. Mam tylko te ich
głosy, które wpadną do mieszkania przez otwarte okno...