Wątek dla czytających

[natiz]

I ja jestem z Wami...

[olawlodarczyk1]

Czytam Was od 2 mies. Od momentu, gdy moi przyjaciele stracili swoją ukochaną
Córeczkę z HLHS:((( Dzięki Wam i Nim jestem teraz innym człowiekiem, potrafie
docenić to, co mam i dziękować za to Bogu.
Tak bardzo chciałabym dodać Wam i Im sił, ale nie potrafię;((( Wiem, że Was nie
zrozumiem, ale jestem z Wami.

[mm_s]

Czytam Was i podziwiam, współczuję, przeżywam razem z Wami.
sama mam na "swoim koncie" jednego Aniołka, 13-tygodniowego, ale jego pustkę
wypełniła moja córeczka, więc jest mi lżej.
Niemniej jednak niektóre historie porządnie łapią mnie za serce...

dla wszystkich Aniołków [ ' ]

[annba1]

ja tylko czytam...ale jesteście w większości imiennie w moich myślach,
zastanawiam się jak mija Wam dzień jaki macie nastrój, zastanawiam się czy tez
w danym momencie modlicie się ze mną za Wasze Aniołki.
Przychodzę do Was, aby wspierać Was w myślach, aby z Wami popakać, aby pomyślec
o Waszych Pociechach....
pozdrawiam
a.

[kasiajka]

Jestem obecna na wielu forach, ale to ma dla mnie wymiar szczególny, mimo że
mnie bezpośrednio nie dotyczy. Jestem tu codziennie, myślę i przesyłam
pozytywne fluidy. Kasia, mama 3-letniej Oli.

[ewa505]

Ja również Was czytam i bardzo często chciałabym coś napisać, jakoś Wam pomóc, wesprzeć, powiedzieć, że jestem z Wami myślami. Jednak ciągle brakuje mi odwagi. Na samą myśl o Waszych kłopotach, troskach, serce mi sie kraje, a łzy same cisna do oczu.Modle się za Was, za Wasze dzieci.
Boże...dlaczego właśnie dzieci...niewinne maleńkie istoty...
Pozdrawiam bardzo gorąco

Z mojej strony

[rosemary4]

To już drugi 1 Listopad, który spędzam z Wami i Waszymi Aniołami.
Chciałabym napisać jak to wyglada z mojej strony. Ludzie, których bezpośrednio
nie dotknęła tragedia utraty dziecka podchodzą inaczej do tych świąt.
Nie mamy na co dzień czasu, ani przymusu wew. żeby częściej odwiedzać groby
naszych bliskich.
Od najmłodszych lat nawiedzałam groby wraz najbliższą rodziną, z nikim się tam
specjalnie nie umawialiśmy. Fakt, część rodziny zna się tylko z cmentarzy
najpierw za życia, potem po śmierci.
Ale do czego zmierzam. Nigdy świadomie nie chciałam urazić rodziców po stracie
dzieci, może nieświadomie przez zatrzymanie się przy grobie, zadumę. Jeżeli coś
takiego się stało, to chciałabym móc przeprosić te osoby. Ale jak... Myślę, że
wiele osób też tak ma.

Są wredne, wścibskie osoby na tym świecie i dlatego jest mi przykro. Ale, w
nawiązaniu do kilku wypowiedzi w ostatnim czasie, mamy po stracie nie
przejmujcie się takimi ludźmi w te dni. Kto jest w stanie, to Was zrozumie, a
reszty nie warto "brać do głowy". Odwiedzajcie swoje Skarby, kiedy tylko
chcecie.

Ja z pociechą tradycyjnie zapalimy lampkę na zapomnianym grobku dla Waszych
Aniołków.
Życzę spokoju na te trudne dni.
Ula

[pani30]

Jest mi bardzo przykro jak czytam wasze posty!!Modlę się za wszytskie aniołki!!!Dziewczyny trzymajcie się!!!

[kirania]

......jak was czytam to placze..ja mam zdrowa,piekna coreczka.za kazdym razem
jak was czytam ide....i ja wysciskuje!!!!trzymajcie sie.jestem z wami calym
serduchem!!!!!!!

[makoba]

Modle sie za Was, za Wasze dzieci. Wspieram, przytulam...

Jestem z Wami już ponad rok...

[milanad]

nie wiecie o tym, bo jestem z tych czytających, które nie śmią zabrać głosu
ponieważ nie przeżyły tego co Wy. To niemądre, ale czasami czytając Wasze posty
czuję się, jakbym was podglądała. Czasami mam straszną ochotę przytulić Was
choćby wirtualnie, ale nie robię tego, bo boję się, że moje słowa nie będą tak
samo pomocne, jak tych dziewczyn, które mają takie same lub podobne
doświadczenia. Zresztą takie słowa, że nie jest Was w stanie zrozumieć ten, kto
nie doświadczył straty dziecka, padły z ust jednej z bohaterek poruszającego
filmu Moje dziecko jest aniołem. I pewnie jest w tym trochę racji, choć nie
wszystkim uczucie empatii jest obce.
Film był przepiękny, bo przesycony Waszym wewnętrznym pięknem, które
uszlachetniło cierpienie, jakie przypadło Wam w udziale i wysubtelnił ból, jaki
w mniejszym lub większym stopniu towarzyszy Wam każdego dnia, mimo czasami
znacznego upływu czasu. Podziwiam Was za siłę, jaką potrafiłyście w sobie
znaleźć by żyć dalej, a co więcej by nieść pomoc innym, choćby w formie "rękawa
do wypłakania". Przepraszam, że tak to brzydko nazwałam.
Muszę się przyznać, że i ja czerpię sporo z Waszej siły. Uczę się od Was pokory
wobec życia, uczę się jak pozbyć się postawy roszczeniowej wobec niego, że
należy mi się wszystko, co najlepsze. Możecie być z siebie dumne (chociaż wcale
nie jestem pewna, czy w ogóle ma to dla Was jakiekolwiek znaczenie), ale dzięki
Wam pokonałam pewną swoją słabość. Jestem Wam wdzięczna i wcale nie czułabym
się urażona, gdyby ta moja wdzięczność nie obchodziła Was zupełnie. Jednak to
ona, skłoniła mnie ku temu, by napisać parę (no może trochę więcej niż
parę ;) ) słów, że jestem z Wami, płaczę z Wami, wkurzam się na "los" z Wami,
ale też że życzę wyłącznie miłych wspomnień o Waszych wspaniałych Maluszkach i
samych radosnych dni, choć z bólem i tęsknotą za Waszymi Aniołkami.
Ja również jestem mamą (32 lata). Miałam to szczęście, że po bezproblemowej
ciąży urodziłam śliczną (oczywiście dla każdej matki jej dziecko jest
najpiękniejsze;)) zdrową dziewczynkę, która niedługo skończy dwa latka.
Przez przypadek prawie dwa lata temu weszłam na to forum i dopiero wtedy
dowiedziałam się, że nie zawsze jest tak kolorowo jak u mnie (co nie znaczy, że
moje życie to bajka), że są osieroceni rodzice, że są cierpiące dzieciaczki...
Dowiedziałam się to może złe słowo, może lepsze będzie "poczułam"? To sprawia,
że zaraz po tym, jak czasami nakrzyczę na moją Natkę (bo łobuz jest) przytulam
ją i przepraszam za swój wybuch złości, bo przecież nie wiadomo ile jest nam
dane być razem. Pracuję nad tym, by tych "wybuchów" było jak najmniej i to w
stosunku do wszystkich. Pracuję nad sobą i to jest kolejna Wasza zasługa. Czy
może to mieć dla Was jakiekolwiek znaczenie? Nie wiem... To że ktoś gdzieś tam
pracuje nad sobą, by być lepszym nie przywróci życia ani zdrowia Waszym
dzieciom, nie ukoi bólu i tęsknoty... Jednak zdecydowałam się to Wam w końcu
napisać. Uznałam, że może powinnyście wiedzieć, że czytam. Może dzięki temu
pozbędę się tego poczucia jakbym uprawiała podglądactwo.
Jest jeszcze wiele rzeczy, których się od Was nauczyłam. Między innymi i to, że
pogrążeni w smutku rodzice wcale nie chcą milczeć i udawać, że nic się nie
stało. Jeszcze nigdy osobiście nie stanęłam twarzą w twarz z osieroconym
rodzicem, ale już nie będę się bała zapłakać razem z nim, lub wysłuchać żalów,
a może i pretensji.
I jeszcze jedno, piszę "do dziewczyn", ale w moich myślach jest też i Adam-tata-
Bunia, pawełek... chciałabym, aby mój mąż potrafił w ciężkich chwilach otworzyć
się, tak jak Wy to potrafiliście...

Jeszcze raz Wam wszystkim dziękuję
i
bardzo,...,bardzo mocno przytulam

Agnieszka

[szalawila]

.......

[beatacy]

Ja też Was podczytuję. Jestem pełna podziwu, ale tak naprawdę nie wim co
powiedzieć żeby nikogo nie urazić. W każdym razie wspieram was myślami choc tak
naprawdę nie wiem co przeżywacie. Pół roku temu moja bratowa straciła 6 miesię
czną córeczkę z licznymi wadami i serce pęka kiedy patrze jak się z tym próbują
uporać.Jestem z Wami.

[zushka]

czytam codziennie od dnia w którym odkyłam forum.
Serce boli, łzy się cisną, nie rozumiem decyzji Najwyższego....
To forum nauczyło mne pokory....
Pozdrawiam bardzo gorąco.

[mamciaa]

Czytam i jestem całym sercem z wszystkimi...cichutko modlę się i trzymam kciuki.

[rrybicka]

Czytam regularnie i serce mi krwawi, tyle kruszynek cierpi i tyle ich
rodzicow.... Sily i nadzieji!

[sisters]

Zaglądam do Was od kilku tygodni. Nie piszę nic, bo nie mam śmiałości. Ja nie
przeżyłam tego co Wy, ale wirtualnie bardzo Was wspieram, myślę o Was
codziennie i podziwiam za nadludzką siłę. I codziennie patrząc na swojego
Kubusia dziękuję Bogu za zdrowie. Niczego więcej nie chcę. A za Was i Wasze
Aniołki będę się modlić.
--
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=621&w=22485735

[sizi]

Ja też zaglądam, ale żeby napisać to nigdy nie miałam odwagi, ale wstrząsnęło
mną to co ostatnio w Chwili dla Ciebie powiedział profesor - -krajowy
konsultant położnictwa. Co za burak bez uczuć, wrażliwości i wiedzy. Pomyślałam
sobie - jak on NIC nie wie, NIC nie rozumie.
Myślami zawsze będę z Wami.

[kasiulek74]

Kochane,
Ja Was podczytuję od ponad dwóch lat. Niestety zawsze wylewam morze łez, a
potem jestem zła na siebie, że tutaj zajrzałam:-( Wszystko z Wami przeżywam,
wszystkim Wam współczuję z całego serca. Nie mam śmiałości żeby pisać. Boję się
aby nikogo nie urazić. Jestem pełna podziwu dla Waszej siły. Gorąco Was
wspieram wirtualnie. Nigdy jednak nie zrozumiem DLACZEGO tak cudowne osoby
spotkało tyle nieszczęść.
Przytulam cieplutko

Kasia

[bebewawa]

Witam
Jestem ciocią chłopca, który choruje na białaczkę, niecały miesiąc temu
przeżyliśmy chwile strachu i walki o jego życie - wtedy zajrzałam na Wasze
forum, nie mogąc sobie poradzić z rozpaczą, którą wtedy czułam. Miałam
namiastkę tego, co niektóre z Was spotkało, dlatego życzę Wam dużo siły i wiary
w lepsze jutro.

Pozdrawiam

[aga9982]

Kochane, czytam Wasze wątki ze łzami w oczach.Mam dwóch chłopców i gdybym
któregoś z nich straciła to nie wiem co by sie ze mną stało.Jesteście takie
dzielne.Jestem z Wami całym sercem i z Waszymi aniołkami.Tylko to Wam chciałam
powiedzieć.

[0ania]

Wiele było łez i bólu, gdy kolejno w piękny niebieski błękit-odchodziły moje
dzieci.....pierwsze-w 12 tygodniu ciąży....drugie-w ósmym. I tak przetrwałam
osiem najtrudniejszych lat w moim życiu! Ale Bóg sie zlitował, dał szansę...mam
synka-Bartoszka-jest pięknym i bardzo mądrym niespełna dwulatkiem. Czytam
Was,współczuję, ogarnia mnie straszny żal, że wokół tyle złych ludzi, a niewinne
dzieci muszą odchodzić! Wspieram Was całym serduchem,przytulam do serca...I tak
pomimo chodem przypomina mi się jak ktoś mi powiedział w chwilach bardzo dla
mnie cieżkich.."nikt nam nie obiecywał przy narodzeniu, że będziemy szczęśliwi"!
A podobno nie ma piekła-bo ono jest TUTAJ - na ziemi.

[anula311]

Czytam, często przez łzy ale dzięki wam czuję w sobie jaką siłę, staram się nie
odkładać nic na jutro, staram się aby każdy dzień spędzony z moją córeczką był
wyjątkowy. Uświadomiłam sobie, że sprzątanie, gotowanie itp. nie są najbardziej
istotnymi czynnościami. Moim największym marzeniem jest aby nigdy nie dołączyć
do waszego grona choć tak bardzo was podziwiam za to że macie siłę otworzyć
rano oczy... Zapalam światełko dla Wszystkich Aniołków (***) A Wam drogie Mamy
życzę wytrwałości, szczególnie podczas zbliżających się świąt, ściskam i
wierzę, że kiedyś znajdziecie światełko, które pozwoli Wam znowu normalnie
oddychać
Marta i Anusia

Dziekuje

[kamula]

ja jestem tu od 10 miesiecy. Dowiedzialam sie o Was podczas szukania wiadomosci
o dzieciach ktore urodzily sie przed 22 tygodniem. Bo to wlasnie mnie
dotyczylo. Urodzilam blizniaki w 20 tyg. lecz nie chciano mi dac odpowiednich
dokumentow! dy zaczelam tu zagladac uspokoilam sie, wyciszylam , cos
zrozumialam.
teraz jestem w ciazy i mam nadzieje ze tym razem bedzie innaczej:)
Dziekuje ze jestescie:)


**mama kubusie i oliwki**

[mxp4]

No to i ja sie odezwe. Rzeczywiscie czytam to forum ale prawie wcale sie nie
odzywam. Od czasu do czasu zapale swieczki od czasu do czasu zaplacze. Tak mi
tych Aniolkow zal choc pewnie nie powinno sie zalowac bo One sa juz w o wiele
lepszym miejscu bez trosk, bez bolu, bez perspektywy chorob i ciezkiego zycia,
tylko Rodzicom i Najblizszym jest ciezko. I ten niewyobrazalny BOL. Czlowiek
chcialby z calego serca tym Mamom ulzyc ale jak?
Przyszlam na to forum poniewaz w internecie znalazlam stronke chorego na
raka /neuroblastoma/ 3 letniego chlopczyka. Jest taki sliczny. I tak strasznie
cierpi. Teraz przed Swietami mial megachemie i caly czas jest w szpitalu.
Dopadaja go takie straszne bole ze prosi Boga "Kochana Boziu plose pomoz mi".
Teraz po chemii i przeszczepie szpiku lezy w lozku Mama obok niego dzien i noc.
Jest opuchniety bo nereczka jest bardzo slabiutka a drugiej nerki juz nie ma bo
zaatakowal ja nowotwor i wycieto. Boli go buzia /grzybica po chemii/ nie moze
jesc, boli go brzuszek. Ile moze zniesc takie malenstwo?! Ja czesto odwiedzam
Jego stronke. Jego Rodzice prosza o wsparcie finansowe bo sobie juz nie radza.
Staram sie pomoc jak moge. Tak bardzo bym chciala by Krzys wyzdrowial ,choc
nigdy go nie spotkalam ani nie widzialam jedynie zdjecie, ale wszystko w rekach
Najwyzszego Pana. Kochane Osierocone Mamy Bardzo serdecznie Wam wspolczuje i
zdaje sobie sprawe, ze Wasz Bol jest nieporownywalny do zadnego bolu na
swiecie. Zycze Wam Spokojnych Swiat, Ukojenia i Spokoju.

[onikat]

Uważałam że to forum jest nie dla mnie bo nie mam prawa zaglądać do osób które
cierpią a mi się udało...
Wczoraj zaglądnełam tu po raz pierwszy a dzisiaj odnalazłam ten wątek...

Nie wiem co mam powiedzieć...
Przykro mi że tak się dzieje...
:(

[jascoolka]

i ja czytam ... i ja płaczę ... otwieracie mnie na wymiar, którego nie znam,
uczycie tolerancji i wrażliwości ... i bycia cicho, kiedy nie ma się nic do
powiedzenia ... i milczącego wspierania ... życzę Wam wszystkim odnalezienia się
w życiu, odnalezienia siebie samych ... pozdrawiam!

[basia_i_fasola]

Witam wszystkich rodziców Aniołków.
Czytam Wasze forum od jakiegoś czasu i nie miałam śmiałości się odezwać. Jestem
pełna szacunku dla Was i Waszego cierpienia. Czasem mam ochotę krzyczeć, że to
niesprawiedliwe, co Was spotkało.. Czasem płacze razem z Wami.. I uczę się
pokory.
Mama malutkiej Polki

[anete]

Dziś po raz pierwszy do Was zajrzałam i siedzę tak od 2 godz i płaczę.
Podziwiam Was za Waszą wewnętrzną siłę, wiele kobiet mogłoby się nauczyć od Was
miłości i wrażliwości. Ja sama jestem matką 11 miesięcznej zdrowej Wiktorki,
choć goziło jej urodzenie się w zamartwicy, na cełe szczęście lekarze szybko
zadziałali. Codziennie modlę się o zdrowie dla niej, powierzyłam Moje
Dzieciątko opiece Matki Bożej. Teraz w moich modlitwach będę pamiętała także o
Was dzielnych Dziewczynach wielkiego serca i ducha.

[hela15]

moja Ola urodziła się 27 listopada 2005 roku. jest zdrowym i pogodnym bobaskiem. przy urodzeniu miała zawiniętą pępowinkę dwa razy wokół szyi i szelki. dopiero teraz, jak was czytam to wiem, ile mam szczęścia, że ją mam. myślę o was wszystkich.

[agapit4]

Czytam...wracam...wiem-jestem szczęściarą!A tak mi wszyscy współczuli,że urodzę
trzecie dziecko,nadal mi współczują,że w takich czasach...a ja się cieszę, oni
pukaja się w głowy.Podziwiam Was,życzę szczęścia-zasługujecie na nie!!!!!!!!!!!!!!

[molly101]

Czytam, nie płaczę. Tylko myślę o was ciepło i z całego serca życzę już tylko
lepszych dni. Staram się myśleć tylko pozytywnie. Sama się bardzo boję, ale
dodajecie mi każdego dnia mnustwo otuchy...

[iwet165]

Czytam i nie mam smiałosci pisac,ale całym sercem jestem z Wami i Waszym
bólem,choc nie przeżyłam tego co Wy staram sie zrozumieć i czasami wstydze sie
że mam tak błache problemy w porównaniu do Waszych.Cóż może być gorszego na
świecie jak strata dziecka?Łącze sie z Wami w modlitwie. Pozdrawiam

[12.12m]

nie moge pisac bo łzy mnie dławia.(*)

[mrowka75]

Czytam i wysyłam ciepłe myśli dla Was i dla Waszych dzieci

[astra161]

Czytam i myslami jestem z Wami....

[elapieczus1]

czytam i wspieram myślami o was

[ashka29]

Witam Mamy i Tatusiów Aniołków. rok temu poszła do Nieba moja Babcia, musiała
zostawic na ziemi swoich synków,siedem lat temu moja Ciocia, która musiała
zostawic córeczkę,15 lat temu mój Dziadek; są teraz z Waszymi Dziećmi i
opiekują się Nimi.Pozdrawiam Asia

[first_baby]

Jestem z Wami :*
[*] Dla wszystkich Aniołków

[justin301]

Moje Drogie,
skoro czytamy to pamiętajmy, ze jest to forum nie tylko rodziców dzieci, które
odeszły ale też dzieci chorych, którym często jest potrzebna pomoc finansowa.

Apeluję wiec do Was o pomoc w miarę możliwości dla tych dzieci - 5 zł to nie
jest dużo a przy wplatach od kilku osób można już coś za nie zdziałac. Są
organizowane aukcje i inne tego typu akcje na rzecz tych dzieci. Można coś
zrobić na taką aukcję.

Bardzo was proszę oprócz tego, ze czytamy i współczujemy pomóżmy też w inny
sposób. Ja robiłam korale z papieru i jest z tego parę groszy.

Może jakims pomysłem jest "adopcja" polegająca na wspieraniu wybranego dziecka
co miesiąc np. kwota 5 zł. Tak nas dużo i tak dużo można zrobić.

[dotkak]

Podziwiam Was dziewczyny, że staracie isę być takie dzielne i potraficie sobie
pomagać nawzajem...Ja 3 lata temu straciłam Maluszka w 12 tc, było i jest mi z
tym źle. Ale mam Ogromny prawie 13 miesięczny Skarb oraz 27 letnią Podporę i
dzięki nim moje życie, choć pełne zakrętów jest piękne.Płaczę jak czytam Wasze
historie i choć obiecuję sobie, że więcej nie będę zawsze tu wracam...Boję się
tego co przyniesie życie, ale mam nadzieję,że
pozostanę "czytającą"...Trzymajcie się ciepło.A dla wszystkich Aniołków (*) (*)
(*) (*) (*)

[drozdilla]

wchodze i niewiem czy mam prawo.bo to tak jakbym łapała ludzką krzywde z
ciekawosci.ale to nie tak...ja z wami płacze ,zapalam w sercu znicze dla
waszych maluszków i bardzo ,bardzo modle sie za wasze Aniołki...dzieki wam
jestem lepszą mama dla mojego synka -bo doceniam ze go mam-przepraszam jesli
zabrzmiało to egoistycznie ale chyba nie...bo to tak jakby wasze Aniołki
pomagały tym ktore zostały na ziemi...dziewczyny trzymajcie sie.czytam i
wspieram serduszkiem

[ladylu]

podłączam sie do tego co napisała Drozdilla...