do osób które przeżyły stratę już dawno temu

[natkaszczerbatka]

Chciałabym się zapytać osób, mam nadzieję, że takie się znajdą, które
przeżyły stratę dziecka wiele lat temu. Stratę nienarodzonego dziecka. Mój
synek urodził się martwy w 32 tygodniu - dwa lata temu.
Zaraz po tym jak to się stało, czułam bardziej stratę ciąży. Ciąża była
bardzo trudna dla mnie, szpitale, badania, coraz gorsze diagnozy ... masywne
wielowodzie i jednocześnie zagrożenie dla mnie samej. Jak sie skończyła ta
ciaża nie ukrywam że czułam ulgę, że już po wszystkim i wreszcie mogę wrócić
do domu w wytęsknione ramoiona mojej 4-letniej wówczas córeczki.
Z dnia na dzień, z tygodnia na tydzień, z miesiąca na miesiąc ból rośne.
Wtedy czułam się jakbym straciła ciążę, teraz czuję jakbym staciła dwu-
letniego chłopczyka. On cały czas jakby był ze mną i każdego dnia jakby ode
mnie odchodził.
Czy to kiedyś minie? Czy zawsze już nie będzie dnia bez łez? Jak jest z wami -
tymi którzy przeżyli stratę dziecka wiele lat temu? Nie można o tym zapomnieć
wiem, ale czy można zrobić coś, żeby było coraz lżej a nie coraz ciężej? Ktoś
powie: trzeba się czymś zająć. To wiem. Zajmuje się. Cały czas. Staram się
nie mieć ani chwili wolnej na myślenie o tym ... ale to dopada i tak ...

[zorka7]

Wiele lat to nie jest więc powinnam siedzieć cicho. W styczniu miną trzy. Aż.
Dopiero.
A przeżywam wszystko "falami". Jest dobrze, bywa, że już potrafię czuć się
szczęśliwa, za jakiś czas, nagle, dostaję obuchem w głowę. Tak jak teraz.
Patrzę na 11-miesięcznego Bartusia i nie czuję... nic.
Gdzie jest moja córeczka? Co ja w ogóle wiem o byciu mamą trzyletniej
dziewczynki?
Właściwie, Natko, nic mądrego dziś nie powiem, ale ...mogę przytulić (ciebie
chętnie, bardzo, bardzo) i się pożegnać.

[stary71]

To tak jest. Ból pozostaje, ale rozpacz mija. Napisałem o tym w watku "Mój
Antek". Odnajdziesz się. Nie zapomnisz, ale nauczysz się na nowo serdecznie
śmiać. Zobaczysz sama. Wiele zależy od tych, co są z Toba najbliżej. Pozdrawiam.
Stary71

[annall]

Natko!
Czy prawie 6 lat od pierwszej straty to dużo? Nie wiem, ja czasem śnię o mojej
córeczce, wyobrażam sobie jak bawi sie z 4 letnim bratem. Czas nie zawsze
potrafi pomóc, u mnie po prostu powoli pozwolił mi nauczyć się z tym żyć. Są dni
gdy wszystko powraca, boli nadal, najtrudnie chyba zawsze było gdy traciłam moje
kolejne "kruszynki"( ostatnią 3,5 tygodnia temu). No i czasu nie mam zbyt wiele
na rozmyślania, z małym coraz to więcej kłopotów, ciągła bieganina od lekarza do
lekarza i tylko te noce...
Wiem, że to co napisałam nie pomoże, ale przytulam cieplutko i wierzę, że
nadajdzie taki dzień, kiedy i Ty nauczysz się z tym po prostu żyć- bo pogodzić
się nie można.
Pozdrawiam Ania ( mama chorego Mateuszka i 3 Aniołków)

[blankka_m]

Mój Mateuszek umarł ponad 5 lat temu. Na poczatk było starsznie. Teraz jest
trochę inaczej. Nie ma już tak dużo łez ale zdażają się chwilę , że sie
pojawiają(przy kazji świąt, dnia dzieck czy święta zmarłych). Wiesz w sercu
zostaje jednak jakiś ból, który w miarę upływu czasu jest inny ma inny wymiar
ale jest obecny. No i w myślach mój synek mi towarzyszy. Wiesz czasem jak leżę
w łózku w nocy to sobie z nim rozmawiam tak w myślach.
Zostają wspomnienia, chodz u mnie jest ich nie wiele ale są i pamiętam
wszystko. Pozdrawiam mama aniołka Mateuszka.

[mamaadama4]

Hanka zmarła 6,5 roku temu. Uczucie pustki i okropnego bólu minęło, ale
poczucie straty i smierci nie tylko Hanki ale i części mnie pozostało.
Hanka "rośnie" z każdym rokiem. Bardzo przeżywałam dzień kiedy dzieci z jej
rocznika szły do szkoły, potem do komunii. Nie budzę się już z mysla o niej ale
często "zasypiam z nią". Sa jednak takie momenty, niekoniecznie czyms
konkretnym spowodowane kiedy cos ściska mnie za serce, łzy same płyną a ja
czuję się tak jak wtedy, gdy lekarz powiedział, że Hania odeszła. Ból nie jest
mniejszy, ale zdarza się rzadziej. Da się z tym żyć.

[natkaszczerbatka]

ja ciągle słyszę, tak jakby to było dziś
"bicia serca nie stwierdzam"
łzy mi same napływają do oczu i nie mogę się opanować, choć wydawać by się
mogło, że już wszystko jest Ok i nagle .... znów to samo ....
nawet nie mogę pwiedzieć, że czuje to samo co wtedy ... czuje to jeszcze
gorzej, tak jakbym powoli dopiero teraz orientowała się co straciłam...

[odlipcadomarca]

To napisalam jak przyszlam na to Forum po raz pierwszy:
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=16556&w=14437989&a=14437989
Taka i ta moja odpowiedz na pytanie watku.

[margaretek]

Ciężko mi, minęło tyle lat, a ja nie potrafię się pogodzić . Osiem lat temu
straciłam mojego Synusia. W 41 tc, zaplątał się w pępowinę i niepostrzezenie
umarł. Moze 8 lat , to za mało , zeby przestało boleć? Kazdego dnia myśle o
moim Syneczku .Nigdy Go nie widziałam ( wszyscy , łącznie z moim mężem
stwierdzili , że tak bedzie lepiej dla mnie). Po narkozie, oszalała z rozpaczy
nie wiedziałam , że mogę rządać pożegnania z Synkiem. Żałuję tego strasznie.
Czasami mam wrazenie jakby ta ciąża nie miała końca, cały czas czekam ....
czekam , żeby zobaczyć moje dziecko. Razem z Nim umarła częśc mnie, już nigdy
nie będzie jak dawniej. Potem urodziłam dwie córeczki.... i myślałam , że one
zagłuszą ból i tęsknotę, ale nie. Zawsze będzie brakowało tego jednego.
Starsza Córa ma 6 i pół roku , młodsza 10 miesiecy... jak były maleńkie takie
kilku godzinne.... wtedy bolało okrutnie, patrząc na nie , wyobrażałam sobie ,
że taki sam mały Cudek leży pochowany w ziemi. Nie potrafię sobie dać rady,
niby na codzien jest wszystko wporzadku, nikt nic nie widzi, a w sercu wieczny
cień....

Magda mama Aniołka Michałka, Weroniki i Michaliny

[vitalia]

Dawno ...?? to rzecz względna.Straciłam czworo dzieci w tym jedno bliżnię a syn
ma 18 lat i zawsze patrząc na niego ,myślę o tym drugim.No i gdyby żył
Tomaszek ,to nie było by mojej ukochanej Ani,bo już dwa miesiące po jego
stracie byłam znów w ciąży.I w tym wypadku mam mieszane uczucia,naprawdę.Może
to straszne ,ale tak jest.Dwoje następnych, to też już baaardzo dawno,ale mam
je w sercu zawsze,A zmarły przez moją chorobę.Wiele lat robiłam sobie wyrzuty z
tego powodu ale teraz inaczej na to patrzę.Nie ważne kiedy straciło się
dziecko.To nie ma żadnego znaczenia.I nikt już o nich nie pamięta,i nikt nie
wspomina.Ale serce matki wciąż krwawi.

do vitalia

[k8.75]

Chciałam Cię zapytać o Twojego bliźniaka (poznałyśmy się już przy innym wątku,
też straciłam bliźnię)- czy on sam też odczuwa jakoś brak brata? Czy jakoś ma
to w głowie patrząc na inne bliźniaki?
Pozdrawiam wszystkich rodziców - myślę, że zawsze będziemy 'pamiętać' o naszych
maleństwach.

[vitalia]

k8.75 napisała:

> Chciałam Cię zapytać o Twojego bliźniaka (poznałyśmy się już przy innym
wątku,
> też straciłam bliźnię)- czy on sam też odczuwa jakoś brak brata? Czy jakoś ma
> to w głowie patrząc na inne bliźniaki?
> Pozdrawiam wszystkich rodziców - myślę, że zawsze będziemy 'pamiętać' o
naszych
>
> maleństwach.

Owszem odczuwa na swój sposób.....jak był jeszcze mały, bardzo chciał mieć
brata,,ale nie tak normalnie jak każde dziecko chce mieć rodzeństwo,,on wręcz
chorobliwie chciał brata..i trwało to kilka lat aż do czasu kiedy urodziłam
córeczkę.Tak jakby się pocieszył.Teraz jest już wspaniałym 18 latkiem ale
zawsze na swoje każde urodziny odwiedza grobek braciszka i zawsze sam .Moja
koleżanka ma bliżniaki i syn zawsze nie lubił okropnie jednego z tych chłopców
a są niemal identyczni.Nie wiem czy był zazdrosny,nie wiem czym się kierował w
wyborze tego,,WROGA,,jak go kiedyś nazwał.Był też taki moment,że obwiniał za
śmierć brata siebie,bo wyczytał gdzieś że to bliżniaczy wampiryzm czasem
powoduje że jedno z bliżniąt umiera..

[k8.75]

Dziękuję za odpowiedź,
Miałam nadzieję, że dziecko nie przeżywa tak straty, jak jego rodzice... Ale
mam też nadzieję, że nasz Filip będzie oprócz straty odczuwał też
nadprzyrodzoną opiekę swojej siostry... która, w co wierzę, w końcu jest
świętą... tak ja my teraz ją odczuwamy - za każdym razem, kiedy jest mi ciężko
z Filipem (nie jest to częste, bo jest kochanym dzieckiem), proszę o pomoc jego
siostrę i wiesz, zawsze mi pomaga:)
Czego i Wam życzę i serdecznie pozdrawiam,
K8

[vitalia]

To dobrze że wierzysz,,,dzieci są szczególnie chronione przez anioły.

[kaaama]

Natko
Ja straciłam swoją Drobinkę 2.12.1999r. - z tym, że moje przeżycie było
zdecydowanie mniej traumatyczne od Twojego (nie mam najmniejszego zamiaru
wprowadzać rankingu cierpień - bo to całkowicie bez sensu, staram się tylko
zachować obiektywizm). To było poronienie w 11 tc. Dla osób postronnych, być
może moja reakcja była "niewspółmierna do przyczyny", "to się przecież zdarza
wielu kobietom" - ale ja byłam zdruzgotana. Być może mój ból był tak mocny,
dlatego że wydawało mi się wcześniej, że nareszcie zaczęło mi się w życiu
układać i to dziecko było przeze mnie bardzo upragnione i wymarzone i nagle
dosłownie w ciągu kilku minut marzenia prysły jak bańka mydlana. Co prawda los
się do mnie szeroko uśmiechnął, bo pół roku później zaszłam w ciążę, którą
donosiłam i urodziłam drugiego synka (mój straszy syn miał wtedy 11 lat) -
trochę stresu przeżyliśmy, bo mały wylądował na Oddziale Intensywnej Terapii i
Patologii Noworodka GCZDiM - ale wszystko skończyło się happy endem. No i
wydawałoby się zgodnie z tym co głosiły różne "światłe osoby", że wszystko
powinno być OK - przecież pojawiło się dziecko, które w ich
odczuciu "zastąpiło" tamte - ale to nieprawda. Cierń w duszy został i ból też.
Jak już pisały wcześniej dziewczyny, odczuwam go falami - czasami to tylko
lekkie kłucie, ale są dni gdy bardziej daje znać o sobie. Myślę, że tak już
zostanie. Nauczyłam się z nim funkcjonować. Dla mojego męża temat jest
zamknięty, jak gdyby Drobinki nigdy nie było - ale w moim sercu będzie zawsze...
Chyba nie bardzo Ci pomogłam...
kaaama

[mader1]

17 lat i pamietam. Nie bede sie porownywala do innych piszacych tu mam, bo mi
wstyd.Moze nie powinnam...
To bylo pierwsze dziecko. Krotka ciaza , zaledwie 12 tygodni. To byly
nieludzkie czasy - wtedy nikt nie przejmowal sie zyciem od poczecia. Oprocz
nas. Tylko ja szukalam zdjec plodu w danym tygodniu ciazy i sie cieszylam,
opowiadalam mezowi. Jak zaczelo sie poronienie, nikt nie chcial mi pomoc. To
byl weekend, Warszawa, USG bylo w niewielu miejscach, prosto od mamy zajechalam
do duzego, dobrego szpitala. Potem dowiedzialam sie, ze USG bylo za drzwiami.
Bardzo bylismy naiwni. Odeslano mnie do domu, z No-spa, zebym lezala. Na drugi
dzien bylo juz po... lyzeczkowali mnie w tym samym szpitalu.
Oprocz meza nikt sie tym nie przejal. Uwazano, ze taka mloda ciaza czasem sie
tak konczy. Ze przesadzam. Ciagle przesadzam. Mam troje fajnych dzieci,
wszystkie zdrowe, wydarte sila Bogu. Kocham je, smieje sie, zartuje, w ogole
jestem wesola ale PAMIETAM.
To bylo straszne.
Tylko maz, dzieciaki, ktorym powiedzialam pamietaja.
Chcielibysmy , zeby w naszej parafii postawiono Pomnik Dziecka Nienarodzonego.
Chcielibysmy, zeby dzieciaki mialy gdzie zapalic Mu swieczke.

[mygda]

rozmawialam kilka razy na ten temat z moja babcia,
stracila dwoje dzieci,
jednego doroslego syna w 1986 r.
po tej stracie jak mowi ciagle ma rane w sercu
ale tez stracila malego synka 3 letniego.....ponad 60 lat temu
i wydawac by sie moglo ze to tyle czasu...
a jak opowiada mi o nim to zawsze placze.......
ktos kto nie przezyl takiej straty nie moze tego pojac
ludziom sie wydaje ze skoro szczesliwie wychowala pozostalą 6 dzieci
to .....nie powinno bolec (?)

[marcel25]

Droga Natko,
Miałam takie samo uczucie - ulgę. Poronienie stwierdzono w 11 tygodniu ale
dzidziuś był tak mały, że wyglądał jakby umarł w 7 tyg. Czułam tylko żal, że
tak cichutko odszedł jakby nikomu nie chciał przeszkadzać. Wróciłam do domu, do
starszej córki i byłam szczęśliwa, że jestem z nią po krótkiej (naszej
pierwszej) rozłące. A potem - z miesiąca na miesiąc, z roku na rok coraz
bardziej boli.
M.

[aggu]

Natko, nie wiem, czy wiele pomogę, bo ja jestem tylko obserwatorem. Moja mama
rodziła moją siostrę jak ja miałam 5 lat, Teraz Alicja miałaby 23 lata. Zmarła
podczas porodu... Mnie natychmiast wysłano na wakację z ciocią, niewiele
pamiętam z tego okresu, pamiętam tylko jak tata wrócił ze szpitala i stojąc w
drzwiach powiedział mi "przykro mi, kochanie, nie będziesz miała
siostrzyczki..." Ja nie przeżyłam tego traumatycznie, schowano mnie pod
kloszem, skrywano przede mną łzy i cierpienie, a całą historię znam dzięki
tacie, który po latach wszystko mi opowiedział. Z mamą o Ali nie można
rozmawiać do dzisiaj, a ja dopiero teraz, jak staram się o własne maleństwo,
powoli zaczynam uświadamiać sobie, co przeżyła... Mama jest cudowną osobą,
roześmianą, wesołą, z sercem na ręku, ma masę przyjaciół i naprawdę szczęśliwe
życie. Na pewno z czasem przestaje się myśleć i płakać codziennie, życie toczy
się wokół innych radości lub problemów, a ból powraca przy konkretnych
sytuacjach, np. Ali urodziny, Święto Zmarłych... Nawet dzisiaj, po 23 latach,
gdy stoimy razem nad malutkim grobkiem, przytula mnie i płacze... i potem już
do wieczora jest taka smutna, odległa, przybita. Ze śmiercią takiej malutkiej
istotki nie można się pogodzić, szczególnie będąc jej matką. Lecz z czasem
życie chyba przestaje kręcić się wokół tego bólu, masz jeszcze córeczkę, która
potrzebuje widzieć Cię szczęśliwą...

A parę miesięcy temu przekonałam się, że wciąż nie znam mamy bólu, nie potrafię
go pojąć... Powiedziałam mamie cała radosna, że jeśli będę mieć kiedyś
córeczkę, nazwę ją Alicja... na pamiątkę naszej Aluni. Byłam pewna, że będzie
to dla niej piękny prezent. A tymczasem mama rozpłakała się mi na ramieniu i
poprosiła, abym nigdy tego nie robiła... Chciałabym to zrozumieć...

Natko, daj sobie czas, ból na pewno zostanie, ale przykryje go taka masa
uśmiechów i iskierek radości, że coraz rzadziej będzie dawał o sobie znać...
Tak mi się przynajmniej wydaje...

Do aguu

[odlipcadomarca]

Jest taki watek "Lista zyczen osieroconych rodzicow", tam wpisalam jako kolejne
zyczenie cos, co moze pomoze Ci zrozumiec Twoja Mame:
* Gdy urodzi Ci sie dziecko, nie nadawaj Jemu lub Jej imienia mojego dziecka,
ktore odeszlo. Tak - swiat jest pelen Adasiow, Jasiow, Tomkow, Markow, Mart,
Anek, Julek czy Iwonek ale Ty jestes moim przyjacielem i MUSISZ wiedziec w
swoim sercu, ze zranisz mnie do glebi wybierajac to samo imie dla Twojego
malucha, bo dla mnie to jedno, jedyne imie jest swiete i niedotykalne - ma je
na zawsze moje dziecko, ktore nigdy nie urosnie i nie przybiegnie, gdy je
zawolam. Na to, jakie imiona nadaja swoim dzieciom obcy mi ludzie, nie mam
zadnego wplywu, ale od Ciebie - moj przyjacielu - oczekuje, ze zrozumiesz jak
bardzo to imie nie jest mozliwym wyborem chocby i od smierci mojego dziecka
minelo juz wiele lat.
A caly watek jest tu:
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=16556&w=16175892
Pozdrawiam Cie serdecznie. Twoja Mame tez, to naprawde tak trudno wytlumaczyc
ukochanym ludziom, ze nawet gdy chca jak najlepiej czasem to najlepiej to po
prostu uscisk reki :)

[czaroffnica24]

To chyba nigdy nie minie... i wiesz co? nie chcę żeby mineło. Już prawie dwa i
pół roku, miałabym dwu i pół letniego szkraba, a mam ranę w sercu, której nie
jest w stanie ukoić malńkie, tulące się do mnie ciałko mojego synka...
Myślę o nim codziennie, w każdej godzinie mojego życia, staram sie żyć
normalnie, zachowuje pozory szczęśliwej mężatki, nie wchodzę tutaj bo nie chce
czytać, nie chcę pamiętać, nie chcę ryczeć... ale to nic nie daje, widzę
dzieci, widzę kobiety w ciąży, widzę zabawki, ubranka, głupie pampersy w
markecie i ... pamiętam i znowu moje oczy robią się wilgotne.
Ale dorosłam (i to bardzo szybko) i już wiem, że ta pamięć, ten ból oznacza po
prostu miłość, ja kocham moją kruszynkę, mimo, że nie ma go koło mnie, że nie
mogę go tulić w ramionach i wycałować. Kocham go nad życie i nigdy go nie
zapomnę i ... nie chcę.
Monika, mama Aniołka Filipa

[lenka70]

jakos trudno mi pisać o Anusi ... nie robiłam tego za często. Jeżeli juz to
mówiłam. Mówienie jest juz łatwiejsze, myślenie jest chyba troszke mniej
bolesne, wspomnienia tak samo żywe...
W listopadzie minie 6 lat od śmierci Ani. Czas szybko płynie, czas leczy
rany... trochę...ale wszystko pozostanie w sercu na zawsze... i dobrze, bo to
wszystko, co mam...
Dzis mi wyjątkowo... nie wiem czy to smutek czy wzruszenie...chyba wzruszenie.
Czytam Wasze posty, wspomnienia, myśle o Ani. Kocham Ją bardzo. Na zawsze.
Mojego Aniołka.

[marta_i3]

Witaj,
O tym, że ten ból nie mija, że nigdy się nie zapomina, że zawsze już bedę sobie
wyobrażać jak by to teraz było świadczy choćby to, że minęło już 10 lat, mam
trójkę chłopaków z którymi nigdy się nie nudzę (ostatno średni złamał rękę) a
ciągle zaglądam tu na forum. I choć rzadko piszę i nie uczestniczę w w
pozaforumowym życiu to trzymam kciuki i cieplutko o wszystkich myślę.

Marta

[marcelaa]

straciłam dziecko, ale nie mysle o tym zapomniałam dopiero gdy weszłam na ta
strone wszystko wróciło:( zaszłam drugi raz w ciaze tym razem donosilam ,ale
dziecko jest niepełnosprawne(zespol downa)czasem mysle ze to jakas
kara............

[anuszka_bishi_buluu]

Marcelko proszę nie mysle że to kara jakaś, bo ten banał że czas rany leczy to
nie taki do końca banał bo czas leczy rany to prawda ale pamięci nie
odbiera.Mam dokładnie to samo co Ty, tez dopiero jak weszłam na tą stronę-
wczoraj -to mi moje wszystkie wspomnienia przezycia i łzy wrócimy. A już się
tak zakręciłam, zamotałam tym zyciem, już nowa praca, szkolenia, kariera,
podróże, już miejsce dla mojego Marcinka coraz mniejsze się zrobiło a moje
serca coraz bardziej jakby wysuszone na wiór. I jeszcze to..Nie mogę mieć
więcej dzieci z powodu wtórnej niepłodności i jeszcze dużego ryzka wystąpienia
tej samej wady u kolejnego dziecka. Nie powinnam mieć dzieci z własnym mężem.
Niby w żartach, ale możesz się domysleć na co mnie namawiają lekarze, moja
rodzina, przyjaciele. Lekarze doradzają mi niemalże taka planowaną zdradę albo
chociaż bank nasienia. I wiesz co ja przez chwilę się na to godzę a potem myslę
że wtedy to juz Bóg mnie tak pokara, tak mi dołozy, że się nie pozbieram. Ze
wtedy to już stracę wszystko i męża i dziecko potencjalne, nawet jak się zdrowe
urodzi to wpadnie w jakieś paskudne nałogi albo zginie w wypadku albo ja umrę
przy porodzie albo... To jakieś fatum co wisi nade mną tak się koszmarnie
boję!!! I tak się już boję te 3 i pół roku. Popatrz na innych ludzi-niektórzy
robią takie straszne rzeczy, są tacy podli a mają wszystko to czego my tak
pragniemy, bez wiekszego wysiłku. Zdrowe dzieci, żywe dzieci. I teraz co kara
nie kara ? Dlaczego tej kobiecie co zabiła kilkoro swoich dzieci nie spotkała
kara tylko mogła sobie w spokoju rodzic nastepne ????I gdzie tu jest
sprawiedliwość. Duzo zdrowia proszę dla Twojego maluszka...

[kam.rat]

"czas leczy rany" slyszalam to od kazdej osoby po 17 godzinnym porodzie ( 23
tydzien, serduszko przestalo bic). Wtedy myslalam, ze zabije kazdego kto tak
mowil, teraz wiem, ze nie wiedzieli po prostu co powiedziec, wiec mowili to co
kiedys uslyszeli, banalne prawda? Minelo pol roku, dla wszystkich naokolo to
duzo, juz pytaja czy probuje, czy juz sie pozbieralam, szczerze mowiac nie wiem
co odpowiadac, co to znaczy, ze sie pozbieralam, pewnie, ze tak, bo nie
strzelilam sobie w glowe, bo chodze do pracy, dbam o siebie i nie wyje 24
godziny na dobe, zadko tez zdarza sie, ze maz jak na poczatku zbiera mnie z
podlogi w lazience zaplakana i zrozpaczona. Czy to oznacza, ze sie pozbieralam,
nie to oznacza, ze nauczylam sie z tym zyc, ze potrafie sie smiac, ze umiem
opanowac lzy tam gdzie trzeba, ze w ogole zyje. Czy w srodku tak jest naprawde,
nie, wewnatrz jestem wypalonym czlowiekiem, ktorego boli widok kobiet w ciazy,
ktory boi sie kolejnej ciazy, ktoremu sciska sie serce na widok malych dzieci,
szczegolnie mojej bratanicy, ktora ma miesiac, czlowiekiem, ktory kazdego dnia
budzi sie i kladzie sie spac z mysla o dzieciatku, ktore nie moglo zyc...
przepraszam, ze nie potrafie pocieszyc, ale pisze co czuje.
kam.rat

[magania]

Moje dziecko mialoby juz 4 latka.Mialam termin na 9.11.2000r,ale niestety
stracilam dziecko w 13-tym tyg ciazy.Sposob w jaki uzyskalam ta informacje od
lekarza byl straszny,wiec cala sytuacja byla dwukrotnie bolesna.Powiem ci,ze
chyba nie ma sposobu,zeby nie myslec o straconym dziecku.Ja bardzo czesto
mysle,placze,a szczegolnie jak zbliza sie termin wyznaczonego porodu.Ale
wiem,ze tak musialo byc.Juz nauczylam sie tak myslec.Mam teraz coreczke 1,5
rocznego skarba i ona jest dla mnie nagroda,darem za wszystko co
przeszlam.Pozdrawiam serdecznie

[majuta]

Mój synek urodził się dwa tygodnie po terminie, z licznymi wadami. Starczyłoby
na dziesięcioro dzieci. NIe byłam na to przygotowana. Pan doktor nie raczył
mnie poinformować po zrobieniu usg. W szpitalu lekarzn dyżurny (kobieta!!!)
palcem pokazywał poelęgniarkom na mo nitor, jak zniekształcone nóżki i rączki
ma mój synek. Miał miec na imię Mikołaj. Nie miałam siły, żeby go tak ochrzcić.
Został Olkiem. Próbowałam bronić się przed stratą dziecka w taki irracjonalny
sposób - nie mój Mikołajek, to jakiś inny chłopiec. Dziś miałby 10 lat.
Chodziłby do czwartej klasy. Nie wiem, jak wyglądał. Nie pokazano mi go.
Każdego dnia o nim myślę, ale już nie przez cały czas, kilka razy dziennie.
Czasem mi się śni. Teraz jej Maja. Jego młodsza siostra. Urodziła się rok po
Nim. Ale nie zamiast Niego, nie jest Nim. To wciąż boli. Ta tęsknota. Razem z
Nim umarła moja radość, z Mają narodził się strach o to, ile dni jeszcze
będziemy mogły spędzić razem.

[kajka68]

witam...jestem tu po raz pierwszy...
Sara w marcu skończyłaby 14 lat...mam jeszcze 13 -letniego chłopca i 19-
miesieczna dziewczynke...ale to co tkwi we mnie ...nigdy sie nie
zarosnie..pozdrawiam cieplutko....moze tylko mysl ze jest moim aniołkiem daje
mi siłe..

[ika_281]

Witaj!
Mój synek umarł prawie cztery lata temu ... i ból nie minął. Mam wrazenie, że
ten ból nigdy nie minie.
Cokolwiek robię, robie to tak jakby Jakub zył.
Obraz synka zmienia sie i jest teraz, natko-to aż dziwne, czteroletnim
chłopcem.
Pozdrawiam

[monlil1994]

Mamy kontaktakt?

[monlil1994]

Czy mam z Tobą kontakt?

[ladyhawke12]

Przyjeto do pracy mlodego czlowieka, bardzo mlodego, patrze na niego i zaczynam
liczyc ile by miala Natalia, ile Lukasz a ile Tomek, juz zapomnialam jak to
boli. Teraz przezywam strate Damiana, zapomnialam o moich dzieciaczkach.
Zastanawiam sie czy jestem dobra matka, bo przeciez powinnam pamietac.

[alina30]

Natalio! mój Mateuszek umarł 2,5 roku temu. Był cudownym zdrowym chłopcem, miał
3 latka i zaczynał chodzić do przedszkola. Umarł nagle, na raka mózgu, o którym
nie wiedzieliśmy. W środe był jeszcze w przedszkolu, a w niedziele umarł.
Młodszy synek miał wtedy 6 miesięcy. Zajmowanie się nim nie pozwalało mi na
przeżywanie straty tak jak tego chciałam. Bardzo mi było z tym źle, że nie
mogłam jeździć na cmentarz wtedy kiedy to czułam, tylko wtedy kiedy albo była
pora spania, albo pora po karmieniu. Nie mogłam całe dnie płakać, musiałam
wychodzić z młodym na spacer, etc, etc... Poza wściekłością na los za odebranie
Mateuszka, czułam wściekłość na młodszego synka.
Dzisiaj nie jest nic lepiej, choć młodszy synek ma już 3 latka. Nie mogę przy
nim płakać, nie lubi jeździć z nami na cmentarz (mówi, że tam jest nudno).
Ja czuję w sercu dziurę. Najbardziej boli, jak biorę głęboki oddech, żeby się
odprężyć. Boli przy każdym spotkaniu z rodziną i ich radosnymi pociechami. Boli
przy każdym wydarzeniu, które już kiedyś było z Mateuszkiem (wycieczki, zabawy,
imprezki). Boli w przedszkolu jak spotykam Mateuszka grupe, jego kolegów i
panią Beatę. W święta, urodziny ... boli tak, że nic nie czuje, jakby mnie ktoś
znieczulił.
Kiedy przestanie? Wiem, że nigdy. Trzeba nauczyć się z tym żyć, ale to też boli.

Pozdrawiam
Alina

[ewak101]

Alino.Mój synek miałby teraz prawie 13 lat.Cierpiałam podobnie jak Ty,w
zasadzie nie pamiętam pierwszego roku po jego smierci,mąż zajmował sie córką,a
ja siedzialam całe dnie gapiąc się bezmyślnie w telewizor,mąż wszystkie
obowiązki wziął na siebie,jestem mu za to ogromnie wdzięczna.Pochowaj wszystkie
zdjecia,za jakiś czas będziesz mogła spokojniej do nich wrócić.Moja córka też
nie chciała chodzic na cmentarz,nie zmuszałam jej,ona była na tyle duża,że
doskonale orientowała sie w sytuacji.
Dużo pomogła mi moja przyjaciółka,osoba bardzo zaufana,wypłakałam sie do
niej,wyrzuciłam z siebie wszystko co mnie męczyło i......ulżyło,przynajmniej
częściowo,jeżeli nie masz nikogo takiego idź do psychologa,wspaniali są w
hospicjach.Pozdrawiam i przepraszam za bałagan wypowiedzi,ale nadal to wszystko
jeszcze we mnie siedzi,ale wierz mi można już z tym żyć

[fibo1]

Próbowałem już na ten wątek odpowiedzieć jakiś czas temu, ale chyba zbyt
emocjonalnie go potraktowałem i ... się nie ukazał.Teraz się poprawię.
Prawie 6 lat minęło od śmierci mojej córeczki. Czy to już " dawno temu "?
Obiektywnie chyba tak. Dla mnie jednak to najwyżej rok, może dwa. Cierpienie już
nie jest tak dojmujące i wszechobecne, myśl, że Marta umarła nie towarzyszy mi
bezustannie, patrzę na młodziutkie dziewczyny bez pustki w sercu, nawet tymi
samymi ulicami co z nią już potrafię przejechać normalnie. Czy w zw. z tym
wszystko powróciło do normy? Nie, nic nie jest tak jak przedtem. Ból wraca,
tyle, że nie demoluje mnie już na długo, na Suwalszczyznę nie pojadę nigdy, nie
oglądam żadnych filmów o dzieciach, tatusiach, szczęśliwych zakończeniach itp bo
wzbudzają moją natychmiastową agresję ( i tęsknotę chyba ). Cały czas nie godzę
się z tym co się stało, ale już wiem, że nic tego nie wróci.
Zmiana we mnie nastąpiła wtedy, gdy wreszcie pojąłem swoją odmienność teraz.
Już jestem kimś innym, mam tę dziurę w sobie na stałe. To tak jak człowiek bez
nogi przez czas jakiś myśli pewnie o sobie jako o dwunożnym i szarpie się
wewnętrznie, bo nie ma w nim spójności.
To odkrycie innego siebie bardzo mi pomogło w ułożeniu sobie życia na nowo. Nie
dążę już nerwowo do odzyskania dawnego siebie. Już znowu wiem kim jestem. Po
prostu jestem osieroconym ojcem.Ta świadomość pozwala z tego co pozostało jakoś
od nowa poukładać życie. Bez pytań: dlaczego ona? czy: gdzie byłeś Panie?
Pozwala też odseparować miłość od cierpienia, a więc kochać ją cały czas
najmocniej jak potrafię, ale bez bólu.
Umiejętność akceptacji siebie innego i nauka życia dawnego Piotrka w nowym,
okaleczonym Piotrze to chyba właśnie dar od upływającego czasu. I na to ( tylko
i aż ) możemy liczyć.

[jwachnik]

Witam
Dopiero niedawno odkryłam,że istnieje forum rodziców podobnych do mnie i
przeżywających to co ja. Moj Marek 26.stycznia obchodziłby 8 urodziny. Nistety
żyl tylko( a może aż) 3,5 miesiąca. Miał straszną wadę serca. Teraz znowu
zbliża się dla mnie trudna data.Nie mogę pisać, bo płaczę. Proszę napiszcie coś
do mnie żeby łatwiej było mi przetrwac ten okrropny okres. Dziękuję i obiecuję,
że jak tylko się trochę pozbieram to też postaram się komuś pomóc. Asia

[ulkar]

Mój Tomek zostawił mnie tutaj samą 2 lata 2 miesiące i 17 dni temu. Miałby
dzisiaj 16 lat .... kardiomiopatia... :(

[kartoflanka]

Trzymaj sie...moj Piotrus tez zyl tylko 3,5 miesiaca.

[pullpecja]

Moja dzicinka odeszła mając 8,5miesiąca -pod koniec sirpnia 2005 miną cztery
lata jak to się stało.
Przez pierwszy rok odwiedzałam ją kilka razy dziennie (mieszkałam wtedy parę
bloków od cmętarza). Pierwszą rzeczą po przebudzeniu, była myśl że muszę do
niej iść. Wieczorami po 22.00 chodziliśmy z mężem śpiewać jej kołyskanki.
Nie mogłam patrzeć w lustro, bo mój wzrok zawsze szukał jej na moim ramieniu
(uwielbiała stroić miny do lustra -nawet wkładałam jej lustro do łóżeczka i
piała z zachwytu widząc swoje odbicie).
Kiedyś się obrażałam jak ktoś mówił mi chcąc mnie pocieszyć: "Czas leczy rany".
W moim przypatku to się trochę sprawdziło. Walczyłam z tym i zarzucalam sobie
że jestem złą matką, ponieważ nie osiwiałam i nie schudłam głodząć się z
rozpaczy.
Teraz do wielu spraw podchodzę już z dystansem. Rzadziej płacze nocami w
poduszkę. Potrafię się cieszyć się z tego co daje mi życie. Jestem zrospaczoną
matką, ale i szczęśliwą żoną, szwagierką, synową, siostrą i córką. Mam
kochającą rodzinę -mam dla kogo żyć.


Jest jeszcze jedna sprawa, która pomogła mi spełnić częściowo swoje uczucia
macierzyńskie: zostałam opiekunką do dziecka. Zaproponowano mi tę opiekę w pół
roku po śmierci mojej córeczki. Rodzice mojej podopiecznej znali moją
tragiedię, ale mimo to nie bali mi się zufać i powieżyli mi swoje maleństwo.
Dodam, że przed urodzeniem Patryji wielkokrotnie pracowowałam jako opiekunka.
Madziula kończy już trzy lata w styczniu i chodzę bardzo często z nią na
cmętarz do mojej córci.

Od maleństwa uświadamiałam ją, że miałam dzidziunię, której wyrosły skrzydełka
i odleciała do nieba -do Bozi. Na pytania dlaczego tak się stało ,odpowiadam że
Patrysia była chora i musiała odejść aby już ją nic nie bolało. Cieszy mnie, że
dziecko z chęcią odwiedza Patynię i cieszy się gdy podczas wizyty w Zoo może
wybrać dla niej balonik, który potem wspólnie wbijamy w ziemię.

Nigdy nie próbowałam zapełnić pustki w sercu po Patrycji, po prostu ta praca
daje mi wiele radości. Wiecie na pewno z własnego doświadczenia, że nawet
kolejne własne dzieci nie zastąpią tej jedynej istotki...

Pozdrawiam

[martagoryczka]

Natko, zabierałam się za ten wątek, tyle razy... Nigdy go nie mogłam skończyć.
Teraz spróbuję.
Dokładnie za 20 dni Wiktoria miałaby 6 lat. Byłąby tu z nami, roześmiana,
radosna i zniecierpliwiona czekaniem na pójście do zerówki. Tak ją sobie
wyobrażam. Ból jest wielki, ściska i nie daje odetchnąć. Przychodzi falami,
nieraz zadomawia się na dłużej, czasem trwa to tylko chwilkę. Ale jest. Maksio
nie zastąpi mi mojej małej córeczki. Najbardziej boli gdy patrzę na Niego, a
inni ludzie mówią " o, jaka ładna dziewczynka". Wtedy boli najbardziej. Bo
pewnie tak śliczna byłaby teraz moja Wikusia. Mój Aniołek z kręconymi blond
włosami....
Ból nie minął, pozostał na zawsze. I choć nie raz staram się zapomnieć,
żyć "normalnie" pełnią życia, cieszyć się tym co mam, nie potrafię.
Myślę, że czas z pewnością goi rany, ale pamięci nie wymaże.
Na Twoje pytanie odpowiadam więc, że mnie boli coraz bardziej z każdym dniem,
tygodniem, miesiącem.... Każdego roku ginie jakaś cząstka mnie. Nawet już
blizna po cc nie jest już tylko blizną po Niej. Maksio też jest
jej "przyczyną". I nie raz mam takie uczucie jakby okradł mnie z tej smutnej
pamiątki.

Pozdrawiam Cię ciepło
Marta