Jak wybaczyc Bogu?

[zennobi]

Kilka dni temu minał miesiąc, odkąd pochowalismy naszego synka. Właściwie
nawet nie wiemy, na co chorował: był po prostu za malutki, żeby żyć.
Chciałbym się juz tym pogodzć, ale nie mogę. Codziennie patrzę na swoją żonę
i serce mi się kraje, kiedy widzę, jak ona cierpi. NIe może znaleźć sensu w
życiu, czuje nienawiśc do swego ciała, które przecież zmieniło sie przez
ciążę. A nade wszystko nie może wybaczyć BOgu, że pozwala na takie rzeczy.
PRzeciez tak się staralismy. Prawie 3 lata walczylismy o ciążę, jedno dziecko
zmarło w 12 tygodniu. Jedyne o co się modliliśmy, to nasze dziecko. A teraz?
Teraz się okazuje, że nie warto żyć "porządnie". Bo łatwiej jest urodzić
zdrowe dziecko naszej przyjaciółce, która paliła całą ciążę a na porodówce
właściwie myslała tylko o papierosie. łatwiej jest dziewiczynie, która
poznalismy w szpitalu - była narkomanką, miała potężny konflikt serologiczny.
NIe możemy się z tym pogodzić.
Czy ktoś z Was wie, jak wybaczyc Bogu to zawiedzione zawierzenie?

[j0204]

zennobi, postawiłes bardzo cieżkie pytanie, przynajmniej na chwilę obecną dla
mnie. Moje wyobrażenie o wybaczeniu, jest takie ludzkie i proste. Nie winie
Boga o to co sie stało.Nie gniewam sie na Niego, ze zabrał mi pierwszą ciążę
(9tydz) a potem dał radość z drugiej ciąży i zabrał mi dziecko. Ale czy tego
chciał? Czy mógł zrobić inaczej? - tego jeszcze nie wiem.
Moje wyobrażenie o Bogu:
Bóg w swym miłosierdziu, dziś, pragnie obudzić w nas nadzieję, którą tak
uporczywie zabija w nas świat. Bóg jest przy nas, nawet wtedy gdy wszystko
wydaje się absurdem, stoi cicho i pokornie, by wkroczyć z mocą gdy Mu
otworzymy. Nie cierpi On jednak rzeczy, które się narzucają... dlatego trzeba
Go poszukiwać, a On nie chce się dać w pełni odgadnąć... bawi się "w chowanego"
wciąż jakby anonimowy, ale wszędzie obecny.
A MY - jesteśmy dla Niego niezbędni. Słyszy wszystkie nasze SOS... one wpadają
w Jego serce, a przejawem Jego miłości jest właśnie MIŁOSIERDZIE, dzięki niemu
nie jesteśmy skazani na beznadziejność.

ale czy to daje na odpowiedź, ja ciągle Go pytam dlaczego i chyab nie ma
odpowioedzi, jeszcze nie ma................nadal czekam.
Pozdrawiam
jola.

[zennobi]

A ja wcale nie chcę śię bawić w chowanego!
To chyba Einstain powiedział, że Bóg nie gra w kości (elektronami), dlaczego
więc z dlaczego chce sie bawić w chowanego - z ludźmi?
Czy winię Boga za to co się stało? NIe wiem
Winię za to, że wierzylismy i zawiedlismy się. Wiem że smierc jest wpisana w
ludzkie zycie dokładnie tak samo jak narodziny. Ale jak widze szloch mojej zony
trudno mi przywol;ać w pamięci słowo miłosierdzie.
Tego typu sytuacje to bezsensowne cierpnienie. Kobieta która rodzi - cierpi,
ale wie że za pare godzin, minut będzie szczęśliwa, z dzieckiem u piersi, że
jest w tym jakis cel. Moja zona miała przedwczesny poród. Bolało ja zapewne nie
mniej niż przy normalnym. I po co?
PS.
Widziałem, że odpowieadasz na wiele postów. Chylę czoła.

[mmmmmm2]

Chyba nikt Ci nie udzieli satysfakcjonującej odpowiedzi. Nie ma takiej.
Ja rodziłam przez cc. Mam teraz bliznę a nie mam dziecka. I po co? Po co
rzucałam palenie? I nie wypiłam ani kieliszka wina? Podczas gdy przed
spotkaniem w szkole rodzenia niektóre z moich koleżanek szybko kończyly
papieroska (będąc w 8 m-cu) - taraz mają fajne zdrowe dzieci. Albo kolejna
która śmiała się że na jakiejś imprezie wypila kieliszek wina za dużo aż się
przestraszyła bo dziecko przestało się ruszać. Na drugi dzień lekarz jej
powiedział że po prostu dziecko zasnęło spokojnie w związku z alkoholem. I
teraz jest zdrowe.
Czasami mam 2 wytłumaczenia: zaszłam w ciążę żeby wiedziedzieć że mogę mieć
dzieci i żeby nie musieć robić badań na bezpłodność (głupie wytłumaczenie ale
jest)
A po drugie - uświadomiłam sobie jak bardzo kocha mnie mój mąż, który cały czas
był przy mnie. Kiedyś mdlał na widok skaleczonego palca, a podczas porodu
błagał lekarzy żeby mógł być przy operacji.
Pozdrawiam i trzymam kciuki za żonę.
Ewa - mama Aniołka Julii

[gosiasz3]

Jakoś nigdy nie mieszam Boga ze sprawami najwększych nieszczęść.To raczej nie
ON decyduje...przypadek sprawia,ze dzieje sie to,co sie dzieje.
Skoro jest dobry,wszechmocny i milosierny,w jakim celu miałby mnie czy Ciebie
karać ?? I dlaczego akurat mnie czy Ciebie a nie Kowalskiego z sąsiedztwa.
Jesli zacznie sie Jego własnie obwiniać za powodowanie cierpieN i śmierci to po
co w Niego w ogóle wierzyć ??
Dotykają nas różne niepowodzenia mniejsze czy
wieksze...troski,nieszczęscia...należy je zaakceptowac jako nieodmienny element
naszego życia bez obwiniania KOGOKOLWIEK.

[ladyhawke12]

To trudne pytanie, zwlaszcza jak sie stoi na polanie lesnej i syszy slowa córki
ktora mowiże nigdy Bogu nie wybaczy, że Go nienawidzi za to że zabrał jej kogoś
kogo kochała, kto był jej oparciem. Nie wiem jak wytłumaczyc że tam był
potrzebny, że jest mu juz dobrze, że nie cierpi. Nie wiem


mama Natalki (10tg)1981
Agnieszki 18lat
Łukasza (12tg)1987
Darusia ma lat 14 (dziecko chore)
Tomeczek (16tg) 1996
Ciocia Marysi 1990 rok zyła 2 dni
Druga mama Damiana zmarl po wypadku 20.08.2004

[malomi]

Zennobi, większość z nas wygrażało Bogu pięściami. Większość z nas zadawało
sobie pytania: dlaczego ja? co ja takiego zrobiłam? czy jestem
niepełnowartościową kobietą? tak dbałam o siebie w ciąży, a X paliła, piła i
urodziła zdrowe dziecko.
Nigdy nie odnajde odpowiedzi na pytanie dlaczego ja? Chyba nie próbuje
zrozumieć dlaczego Bóg tak mnie doświadczył. Nie chce się z nim już kłócić, bo
przez wiele miesięcy po nocach krzyczałam do niego, a on nie chciał mi
odpowiedzieć. Złość na niego powoli mi mija, nie mam siły już się złościć.
Pozostało mi jedynie wspomnienie mojego synka, zdjęcie USG i dzięki niemu
poznałam wspaniałych ludzi, tutaj, którzy mnie rozumieją, pamiętają i wspierają.
Ból nigdy nie minie, z czasem jest po prostu bardzij tępy, lecz nadal odwiedza
nas nagle z ogromną siłą.
Przytul ode mnie swoją żone.

[natkaszczerbatka]

dlaczego ja?
może między innymi dlatego że próbuje się porywnywać z innymi?
Te, które pija, palą i biorą narkotyki w ciąży, też mają swój krzyż. Ja wcale
nie chciałabym się z nimi zamieniać.
Straciłam troje dzieci, bardzo rozpaczałam i rozpaczam dalej. Nigdy jednak nie
potrafiłam zakwestionować decyzji Pana Boga. Ja widzę tylko siebie i swoje
problemy, Pan Bóg musi rozwiązywać problemy i podejmować decyzje dotyczące
całego wszechświata. Widocznie musiało mieć to jakiś cel. Ja nie musze tego
wiedzieć ani rozumieć.
Zadaje sobie tylko pytanie:
Skoro zdarza się to innym, to dlaczego właśnie nie mnie?
Skoro inni ludzie cierpią, dlaczego akurat mnie to ma ominąć?
Nikt nie powiedział, ani tym bardziej Pan Bóg (który na największe cierpienie
skazał własnego syna) że w życiu ma być łatwo.

[yen74]

Bardzo trudne pytanie postawiłeś.
Ja, aby żyć chcę wierzyć, że śmierć mojej córki nie była bezsensowna. Dla niej
samej, dla mnie, dla Boga.
Mam nadzieję, że to co mi jest dane zobaczyć jest tylko częścią, że jest to
tylko jedna strona medalu...
Czasami próbuję z Nim rozmawiać i dziękować za każdy dzień z moją córeczką,a
czasami milczę...
Pozdrawiam Was ciepło

[melka_x]

A ja Cię doskonale rozumiem. Zazdroszczę osobom, które tak ufają Bogu, że nie
kwestionują sensu śmierci swoich dzieci. Przy czym nie podważam takiego
podejścia, ale po prostu stwierdzam fakt; zazdroszczę ludziom głebokiej wiary,
która pozwala im żyć z przekonaniem, że śmierc ich dziecka ma sens, nawet jeśli
nie potrafią go ogarnąć. Ja tak nie potrafię. Mimo tego staram się nie zadawać
pytania - dlaczego. Na tego typu pytania nie ma odpowiedzi, a one tylko
potęgują rozpacz. Oczywiście czasem jednak trudno przed tym uciec.
Pytanie "dlaczego moja córka?" pojawiło się kiedy myślałam o ślicznej
dziewczynce, wcześniaku, który leżał na oddziale z moją córką i którego rodzice
zostawili. Wróciło też kiedy przeczytałam o chłopcu ważącym niespełna 400g,
którego udało się uratować. Tylko, że z tego zwycięstwa cieszyli się wyłącznie
lekarze, rodzice dziecko opuścili. I w takich momentach trudno całkowicie
odpędzić myśl, że myśmy tak czekali na Natalię... że nie ma w tym żadnego
sensu, a tylko ślepy traf, na kogo wypadnie na tego bęc.

[isma]

Zennobi, na to pytanie nie ma dobrych odpowiedzi, kazdy z nas znajduje je -
albo ciagle ich szuka - we wlasnym sumieniu. Z mojego punktu widzenia, u Boga
nie jest tak, ze dostajemy "cos za cos". Jest taki biblijny werset "sludzy
nieuzyteczni jestesmy, wykonalismy co do nas nalezalo". Dla mnie to, ze sie
zyje "porzadnie" to jest wartosc sama w sobie, a nie nadzieja na nagrode.

Moj Ojciec lezy od trzech dni na OIOM-ie z podejrzeniem zatoru plucnego. To
jego drugi pobyt w szpitalu w tym roku - w marcu potracil Go na przejsciu dla
pieszych samochod. Ma szescdziesiat lat, od 57 jest ciezko chory na astme, ma
rozedme, cukrzyce, chore serce. Od kiedy pamietam, mial swiadomosc, ze kazdy
jego dzien moze byc ostatnim. Pamietam jego twarz, kiedy kolejny raz budzil sie
podlaczony do monitorow.

Moj Ojciec jest matematykiem. Zawsze powtarzal, ze ta dyscyplina jest sztuka,
ale nie zyciem. Zycie, takie, w jakie my wierzymy, to, ktore zmienia sie, ale
sie nie konczy, nie polega na tym, ze kolumna "winien" zgadza sie z
kolumna "ma"...

[anuszka_bishi_buluu]

Zennobi nie wiem jak wybaczyc Bogu ,naprawdę nie wiem. Ja się z nim kłócę i
boksuję już ponad trzy lata. Wtedy zabrał mi synka, potem po malutku zabierał
ode mnie coraz to inne elementy mojego życia. Wiesz że był taki dzień, w
tydzień po pogrzebie synka wracałam do domu z wypowiedzenim z pracy w ręku (do
widzenia po skróconym macieżyńskim), z informacją że developer splajtował i
oszczędności naszego życia trafił szlag i nie będzie nowego mieszkanka i na
czerwonym świetle facet przywalił mi w tył samochodu? Jedengo dnia!!!!Jeszcze
nigdy tak nie przeklinałam jak tego dnia, bo to już nawet nie pech to po prostu
jakieś wystawianie mnie na koszmarną próbę.Poszłam do kościoła i zaczęłam
prawie krzyczeć: ile jeszcze ? czym jeszcze mi dowalisz? dawaj śmiało! I wiesz
co? Pół roku później doiwiedziałam się żę nie będę mieć więcej dzieci....Ja
naprawdę nikomu nie zrobiłam nic złego...Ale ciągle chyba nie powiem:"Boga nie
ma, gdyby był nie pozwoliłby an coś takiego", zobacz ile tu łez jest na tym
forum, ale też ile nadziei i takiej dziecięcej wiary i ufności w nasze aniołki,
które się za nami wstawiają.

[agafa30]

nie wiem....bo ja przestałam wierzyć w Boga. Nie wierzę, żeby istnial Bóg,
Dobry Bóg, który pozwalałby na cierpienie takich malutkich, niewinnych
dzieciątek. Jak przypominam sobie moją kilkudniową córeczkę, pokłutą, z
rozciętą klatką piersiową, z rurką w buzi, z popękanymi żyłkami od nakłuć, z
obrzękami i siniakami od nakłuć!!widziałam też w szpitalach inne cierpiące
dzieciątka i nie wierzę w nic dobrego.
Tak jak napisałeś, co z tego, ze jest się dobrym, ze nie piję, nie palę, dbam o
siebie itd. i co z tego?!

[igga-81]

jeśli bóg istnieje - nienawidzę go z całej siły

[katlin25]

Ja także nie mogę się pogodzić z Bogiem.Gdzie ta sprawiedliwość? Chociaż jak mi
bardzo smutno,to wolę myśleć,że istnieje i ,że tak jest dla mojego aniołka
lepiej ,że jest tam szczęśliwa.Tak chciałabym nie mieć w sobie tyle gniewu i
żalu.W sobotę rozmawiałam z teściową,która namawiała,a wręcz kazała nam iść do
kościoła i spowiedzi.Prawie się pokłóciłyśmy..... Mam iść do spowiedzi nie
wierząc w to? Co mam powiedzieć? Że nienawidzę, nie potrafię
wybaczyć ,zrozumieć... buuu

[agafa30]

i jeszcze jedno...wiecie, nie mogłam przeżegnać się na pogrzebie w kaplicy, ani
nad grobem - mama podeszła do mnie i powiedziała, żebym sie przeżegnała, bo
wszyscy czekają, żeby odejść(to taki zwyczaj?), a ja powiedziałam, że nie
przeżegnam się, a oni niech sobie idą i stałam dalej, nie potrafię przeżegnać
się do dziś, nie wiem dlaczego, ale nie mogę...

[mmmmmm2]

przeczytałam na tym forum piękną opowieść - przeczytajcie, być może którejś z
Was też chociaż troszkę ulży. Nie umiem niestety wpisywać odpowiednio, więc
przepiszcie sobie adres. Przeczytajcie koniecznie!!!

www.poema.art.pl/site/itm_27023.html

Ewa - mama Aniolka Julii

[mutantowa]

Drogi Zennobi, za pięc dni minie rok od odejścia naszego Kubusia:( Och jaka to
była wypragniona, wymodlona ciąża po prawie 3 latach leczenia, radośc nasza nie
znała granic. Po pięknych 20 tc okazało się że synek ma wadę serduszka,
najgorszą z mozliwych, miliony razy pytałam Boga dlaczego, głaszcząc brzuszek. W
29tc odebrał nam najwiękrzy skarb i sens naszego życia.
Mój mąż nie wierzy w Boga, ja go męczyłam kiedyś starając się go nawrócić,
uświadomić, ale teraz sama mam w głowie wielką niewiadomą, milion pytań bez
odpowiedzi, moze kiedyś po naszej śmierci dowiemy się o co tak naprawde w tym
wszystkim chodzi.
Rozumiem Was doskonale, teraz też juz leczenie nasze trwa kilka miesięcy, jest
beznadziejnie, odruchowo proszę Boga "niech sie uda", "daj nam szansę". Nie wiem
co mam o tym wszystkim sobię myśleć, mam wielki żal w tym kawałku serca, który
mi pozostał:(
cieplutko Was oboje przytulam

[annall]

Pewnie nic mądrego nie napiszę, bo sama już nie wiem, co myśleć, w co wierzyć...
Długo byłam zła na Boga, za to, że zabrał Marysię, potem dał nam nadzieję-
Mateuszka (który jest z nami, ale jak długo??? choroba idzie dalej i dalej...),
potem zabrał kolejne Maleństwo, i we Wrześniu tego roku odebrał kolejną małą
Kruszynkę... Ile złości i bólu...Ale i nadziei, że może jednak...Mam mieszane
uczucia, czasem jestem wściekła, ale czasem wdzięczna za tę odrobinkę pobycia
mamą, za to że choc mój synek cierpi, że nie wiem jak będzie jutro- to jednak go
mam...
Teraz znowu mam ten czas-złości na Boga, bo skoro zabrał mi kolejne maleństwo,
to czemu odebrał córcię mojej przyjaciółce, czy już nie wystarczy...
trudne to pytania, ech i nie ma chyba tak do końca na nie odpowiedzi...
Przytulam ciepło
Ania (mama chorego Mateuszka i 3 Aniołków)

[vinga_o]

Ja już w czasie ciąży, kiedy dowiedziałam się, że moja córeczka jest
śmiertelnie chora, przeszłam bunt przeciwko Bogu. Często wtedy pytałam,
dlaczego ja, dlaczego moje dziecko. Wystarczyło mi jednak poczytać to forum,
przestałam pytać, bo jeśli inni cierpią, to niby dlaczego akurat ja miałabym
być "oszczędzona" ?
A teraz, kiedy mojej Juleńki nie ma z nami, a ja za bardzo tego nie rozumiem,
tłumaczę sobie, że przecież rodzice wielu rzeczy zabraniają swoim dzieciom,
zabierają im, a robią to z miłości, bo wiedzą co dla ich dzieci jest lepsze.
Dzieci się wtedy buntują i nie rozumieją postępowania rodziców. Czyż Bóg nie
jest takim rodzicem ? Wie lepiej czego potrzebujemy, co możemy dostać, a co
jesteśmy w stanie znieść, On jest przecież naszym Ojcem, a my Jego dziećmi. I
dlatego czasem nie rozumiemy, czasem się buntujemy ...
Wychodzę z założenia, że trzeba przyjąć takie wytłumaczenie, aby było łatwiej
przez wszystko przejść i łatwiej dalej żyć. A mi takie tłumaczenie na razie
pomaga. Każdy musi znaleźć swoje parę słów ...

Przytulam Ciebie i szczególnie mocno Twoją żonę. Dużo sił życzę
Kinga - z Juleńką na lewym ramieniu.

[fibo1]

Minęło kilka lat i nadal sobie stosunków z Bogiem nie ułożyłem. Na początku
przeklinałem, wypominałem, pytałem, nienawidziłem, analizowałem, usiłowałem w
sobie odkryć te grzechy za które mi odebrał dziecko. Już chyba powiedziałem i
pomyślałem na ten temat wszystko, więc przestałem Go winić, bo on jak
przypuszczam niewiele chce lub może. Mam tylko pretensję do siebie- trzeźwo
myślącego cynika, że tyle lat pielęgnowałem w sercu obraz ciepłego, opiekuńczego
i miłosiernego, a okazał się Bogiem ze Starego Testamentu. Naiwność jak zwykle
mści się srogo demolując uczucia.
Nic mnie nie interesują teorie rozliczne- jeśli istnieje a dopuszcza do
cierpienia i umierania dzieci, to ja uprzejmie dziękuję.
Niestety jak zawsze istnieje jakieś ale...Bo jeśli jest, to jedyne co mogę
zrobić dla mojej córci to modlitwa. Więc się modlę. Ale On wie, że dla niej
tylko kreślę krzyż na piersi. I łatwiej mi się zwracać do Matki Boskiej. To
wszystko mocno zakręcone i nielogiczne.
Niestety " filozofia przypadku " w drobinki naszych losów dmucha , nie wiemy
nigdy co za najbliższym rogiem. To już lepiej dla mnie wierzyć w ślepy traf,
przynajmniej pretensji do nikogo nie mam. Trafu nie kochałem, w traf nie
wierzyłem, wobec trafu nie byłem lojalny przez całe moje życie. Nie ma zgody.

[zennobi]

DZiekuję Wam za wszystkie cipełe słowa :)
Jakoś się cieplej robi na sercu, kiedy wiem, że ktoś czuje jak ja, choc to
wcale nie jest miłe uczucie.
Wczoraj usłyszałem czy przeczytałem takie zdanie. Jeśli myslisz że świat będzie
dla ciebie dobry, bo ty jestes dobry dla niego - to jestes jak facet na arenie
corridy, który myśli że byk go nie przewróci, bo jest wegetarianinem.
Przeczytałem tez bajeczkę o matce. WIem, że jestem teraz wyjątkowo "czepliwy"
Ale gdyby tak do końca iść za myslą tej bajki, to po pierwsze nie warto w ógóle
robic cokolwiek, dbać o dzieci w szczególnosci, bo i tak bez woli BOżej nic się
nie stanie: ani złego, ani dobrego. Po drugie czemu nie zmarło sie w
dzieciństwie wierchuszce spod znaku ss i nkwd?
pozdrawiam wszystkich forumowiczów

[tata13]

Za tydzień minie pół roku od śmierci mojego Synka. Kiedys myslałem że jestem
wierzący teraz cały czas wymyślam Bogu, przeklinam Go, pytam - bez odpowiedzi.
Dochodzę do wniosku że jeśli istnieje to na pewno nie jest sama miłością i
dobrocią. Jak kreślę krzyż to tak jak "fibo" - tylko dla mojgo synka. Z drugiej
jednak strony Chcę wierzyć że mój Synek tam gdzie jest jest wesoły i jest mu
dobrze, że nie tęskni ale czeka na nas. Bardzo chciałbym być znów razem z nim -
gdzies tam. no ale jak to zrobić skoro cały czas mam pretensje do Boga - jak to
zrobić? Sam nie wiem. Zapętliłem się w tym wszystkim.
Mówią mi że przecież Bóg tak nas pokochał że nawet umarł za nas. Może i tak.
Ale miał wtedy 33 lata i sam o tym zdecydował taki cel sobie wybrał. Mój Synek
miał 4 latka i jego celem było nauczyć się jeździć na rowerku na dwóch kółkach.
Nie pozostawiono mu żadnego wyboru.

[esqual]

Kiedy zmarl nasz syn,mial wtedy 10 lat,caly swiat sie nagle zawalil.Wiara w
Boga rowniez.Potrzebowalismy sporo czasu aby to wszystko na nowo
posklejac.Wieze ,ze jest gdzies tam,gdzie jest mu dobrze i wlasnie te nadzieje
pozwalaja nam jakos egzystowac na tym padole.Pozdrawiam

[gaja102]

Zennobi napisałeś :Ale gdyby tak do końca iść za myslą tej bajki, to po pierwsze
nie warto w ógóle
robic cokolwiek, dbać o dzieci w szczególnosci, bo i tak bez woli BOżej nic się
nie stanie: ani złego, ani dobrego.

To jak byś żył nie wierząc w żadnego boga?

[agablues]

A ja nie jestem zła na Boga, tylko na Kościół. Bo to w Kościele nas uczą ( od
dziecka!), ze Bóg jest sędzią sprawiedliwym, który za dobro wynagradza, a za złe
karze. To katolicy na chore dzieci mówią - kara Boża albo to nasz krzyż, tak Bóg
nas kocha. To przez Kościół i te nauki o bożej karze - zastanawiałam się co
takiego zrobiliśmy źle, ze Iga jest chora i umrze. To przez straszenie w
Kościele , pierwszą myślą było, ze to kara, bo przestaliśmy chodzić do Kościoła...
Trudno mi pogodzić się "pocieszeniami", ze Matka Boska tez cierpiała, bo
straciła syna. Tak jak napisał któryś z ojców - On miał 33 lata i to była jego
świadoma decyzja. Nasze dzieci i my nie mieliśmy wyboru. nas nikt nie pytał o
zdanie.

Nie mogę chodzić do Kościoła, nie mogę słuchać tych kazań, w których mówi sie ,
ze wystarczy, ze będziemy dobrzy, a będzie dobrze. Ze wystarczy się powierzyć,
oddać swoje żale, smutki itd, że od nas weźmie je Jezus czy Bóg. Kiedy
przychodzi próba - to wszystko okazuje się pustymi frazesami, takimi samymi
bajkami jak mity greckie. Jestem zła na Kościół, że upraszcza tyle ważnych
kwestii. Nie wiedzą jak jest, bo nikt z nas nie wie, a robią wrażenie, ze znają
odpowiedzi na każde pytanie. Dlatego szanuję naszego Kapelana, który często mówi
"nie wiem" i nie wymadrza się.

a Bóg... Mimo wszystko wierzę, że On wie dlaczego i wierzę, ze nie dopuszcza do
tragedii, żeby kogoś ukarać. wiara w Dobrego Boga, Opatrzność pozwala mi uporać
się z moim bólem i strachem. Jakkolwiek by to nie zabrzmiało, chcę powiedzieć,
że zostaliśmy ( moja rodzina) przeprowadzeni przez ten trudny czas,
najdelikatniej jak można było. Były ciężkie momenty, ale czuliśmy czyjąś opiekę.
Czyją? Nie wiem. Teraz Ambasadorem Boga jest Iga. Którejś nocy, kiedy bardzo do
Niego krzyczałam, uświadomiłam sobie, ze do niej nigdy nie będę krzyczała, do
niej nigdy nie będę miała żalu i pretensji. Wtedy Mu powiedziałam, ze teraz mam
ją i do niej będę mówiła, na Niego się obraziłam. Bunt minął, pretensje do
Kościoła pozostały.

Teraz czekamy na nowe dziecko. Boję się, ale nadal wierzę w Dobrego Boga.
Aga


Chore dziecko, strata dziecka
Niespodzianka

[maclaw13]

Bóg jest wielki. Bóg jest Miłością. Naprawdę. Dzieci idą do Boga.

Moje osobiste zdanie:
Zazdroszczę im, bo wiem, gdzie poszły.

[rosemary4]

Zastanów się, czy napewno zazdrościsz Dzieciom Rodziców z tego forum.

[maclaw13]

Dzieciom: Tak
Rodzicom: Nie.
Składam wyrazy głębokiego współczucia po stracie Ukochanej Osoby wszystkim Rodzicom.

[alina30]

Słuchanie o tym, że mój Mateuszek jest u Boga, przyprawia mnie o tragiczny ból
w piersiach. Nienawidzę go za to, że nam zabrał synka! To ja go urodziłam i
wychowywałam przez 3 lata !!! Nie pogodzę się z tym nigdy.
Nie umiem się już modlić. Słowa modlitwy to dla mnie bełkot. Nie chodzimy do
kościoła. Ale wiem, że to zły przykład dla młodszego synka (3 latka). Jak
pogodzić te dwie sprzeczne kwestie? Próbowałam chodzić z młodym do kościoła,
ale tam (zwłaszcza na dziecięcej mszy) miękną mi nogi i zalewam się łzami.
Zaniechałam więc tej przymusowej praktyki. Tyle tylko, że to nie rozwiazuje
problemu. Problem powróci.
W perspektywie nadchodzących świąt moja niewiara jest jeszcze sliniejsza i
jeszcze bardziej jestem zbutnowana. To jeden z aspektów bożego narodzenia,
który mnie przytłacza. Drugi, rodzinno-komercyjny, jest jeszcze bardziej
przytłaczający. Znowu zamiast klocków kupiłam znicze. I znowu zamiast
pogaduszek przy wigilijnym stole, pod pretekstem usypiania młodego, uciekne do
łożka. I najchętniej wstałabym dopiero po Nowym Roku.
Pozdrawiam ciepło Was wszystkich!
Alina

[maclaw13]

Można wierzyć i nie chodzić do kościoła (budynku), można nie wierzyć i chodzić
do kościoła. Pobyt w tym miejscu o niczym nie świadczy. Wiara to system
wartości, który wyznajesz i który pomaga ci w życiu. Możesz wychować swoje
dziecko w wierze katolickiej w domu (taka jest moja prywatna opinia). Święta w
takich warunkach można rzeczywiście sobie odpuścić ALE co na to twój synek?
Przecież on czeka cały rok na te świeta.

[alina30]

Tak właśnie jest, jak piszesz. Nie wierzę juz, ale chce chodzic z młodszym
synkiem do kościoła (na razie byłam kilka razy od dwóch lat). Chcę wychować go
w wierze katolickiej, żeby mu nie odbierać szansy. To nie jego wina, że jego
starszy brat umarł. Święta i wszystkie należne temu 'atrakcje' są i będą się
odbywać w naszym domu.
Problem jest, że ja tego nie czuję, a w kosciele wręcz cierpię. Nie potrafię
byc tam przedmiotowo. Nie mam już siły na to udawanie.

[agablues]

Mam dokładnie to samo.

Ale jak mogę pozwolić, zeby moja córka wierzyła w te oklepane frazesy, kiedy
życie pokazuje coś zupełnie innego? Dla mnie Kościół Katolicki stracił
wairygodnośc i jesli ja w to nie wierzę, moje dziecko to widzi. Nie mam zamiaru
być hipokrytką, która wysyła dziecko co niedzielę do kościoła, sama nie dając
takiego przykładu.
staram sie przekazywać za to, taki obraz Boga, jaki sama mam. Takiego, którego
może nie zawsze rozumiem, z którym nie zawsze sie zgadzam, z planami którego
czasami bardzo trudno jest mi się pogodzić, ale który - mimo wszystko - stoi za mną.

Tradycje świąteczne - szanują nie tylko głęboko wierzący katolicy. Mozna uczyć
dzieci poszanowania tradycji i poszanowania religii, nawet jak samemu kłóci sie
z Bogiem.

Alino, powiem Ci coś jeszcze. Nasz kapelan z Hospicjum, zawsze mi powtarzał, ze
Bóg bardzo ceni sobie tych, którzy Mu wygrażają i się z Nim kłócą. Mówił mi
równiez, ze czasami takie kłotnie z Bogiem, to najpiekniejsze modlitwy...
( Dziwny ksiądz, prawda? :)
Aga

[alina30]

Aga, faktycznie dziwny ten ksiądz, ale widać za mała moja głowa żeby zrozumieć
głębszy sens jego myślenia. Jak można widzieć w tym modlitwę? W wyzywaniu
kogoś? hmm....
Ale jest jeszcze jedna myśl, która mnie często prześladuje. Skoro przestałam
wierzyć w istnienie Boga, to czemu ciagle się na nim wyżywam i ciągle jestem na
niego wściekła, że ma mojego Mateusza? To kto ma mojego Mateusza, skoro nie ma
Boga? To gdzie on jest teraz, gdzieś tam sam ??? Pełna jestem sprzeczności.
Moje dawne JA - naiwne i wierzące, ciągle się w duszy odzywa. Ale dzisiejsza
JA, dwa lata po śmierci synka, to zupełnie inna Alina. Dziurawa w środku i
wbita cierpieniem do ziemi. Aż wieje ode mnie chłodem.
Masz troche racji Aga, w tym, że chcesz dziecku przekazać całą prawdę o Bogu,
nawet to, że się w niego wątpi. Ja jeszcze do tego nie doszłam. Jakoś tak
działam szablonowo, pospolicie. Ale nie wiem, jak mam to zrobić - nie udawać z
tych chodzeniem do kościoła (nie męczyć się juz nigdy), a z drugiej strony
przekazywać synkowi katolickie tradycje, uczyc go zwyczajów? W przyszłym roku w
przedszkolu bedzie miał religie. Bedzie sie źle czuł w grupie, że nie chodzi do
kościoła. Wiem to.
I po raz klejny bede musiała robic coś wbrew sobie. Nienawidze tego zycia !!!!

Pozdrawiam ciepło
Alina

[rzasia]

To po ludzku nie do pojęcia, ale.....to Bóg musi wybaczyć nam.
Nawet to, że wątpimy.
To takie trudne dozrozumienia, a co dopiero do wprowadzenia w czyn.
Wszak jesteśmy nie bogami tylko ludźmi.

[majuta]

Wybaczyć? Modliłam się o mojego Synka, a Bóg mi Go zabrał. Modliłam się o moją
kolejną, trzecią już ciążę, a Bóg mi ją zabrał. Mało, w prezencie za
niewłaściwe postępowanie (?) moja córeczka spędza beze mnie całe dnie, kiedy ja
przyjmuję kolejną dawkę cytostatyków, ratując swój organizm przed chorobą
trofoblastyczną. Kościół mnie nie kocha, bo nieprzystojnie rozwiodłam się, a
mężczyzna, którego kocham i który jest moim oparciem, nie jest moim mężem.
Kościół modli się za moją córeczkę, bo wychowuje się w niepełnej rodzinie. To
nieważne, ze otoczona miłością i troską, to nic, ze jest szanowana,
akceptowana, zadbana. Ważne, ze z piętnem. Nie wiem, co ja komu zrobiłam. Moze
jestem wyrzutem Pana Boga, może żyję na przekór? Jak mam uwierzyć w
miłosierdzie, jak zrozumieć sens mojego cierpienia? Gdybym jeszcze cierpiała
sama, ale ze mną cierpią inni. Przestałam chodzić do kościoła. Nie mogę się
pogodzić z tym, ze jestem tam gorsza, że nie wolno mi w pełni uczestniczyć we
mszy. Próbowałam się pogodzić z Bogiem, ale księża też nie rozumieją, dlaczego.
W szpitalu dwa razy w tygodniu przychodzi do mojej sali ksiądz. Za każdym razem
się dziwi i współczuje, ze ja taka młoda i chemioterapia. A co by powiedział,
ze ja taka młoda i z dwoma Aniołkami? Nia mam siły Hioba. Ale próbuję jeszcze
zaufać, jeszcze prosić. Już nie dla mnie. Dla mojej córeczki, bo ona mnie
potrzebuje. O sobie już nie myślę ani o mężczyźnie, któremu pewnie nie zdołam
urodzić dziecka. Za dużo chciałam? Mieć rodzinę to dużo?

[anatemka]

po stracie drugiej ciąży, przestałam wierzyć w boga, bo przecież gdyby był, nie
pozwoliłby na to... Teraz mam kochanego synka, więc może jednak bóg jest? Jesli
jest, to mu przebaczam.

[ladyhawke12]

majuta napisała:

> Wybaczyć? Modliłam się o mojego Synka, a Bóg mi Go zabrał. Modliłam się o
moją
> kolejną, trzecią już ciążę, a Bóg mi ją zabrał. Mało, w prezencie za
> niewłaściwe postępowanie (?) moja córeczka spędza beze mnie całe dnie, kiedy
ja przyjmuję kolejną dawkę cytostatyków, ratując swój organizm przed chorobą
> trofoblastyczną.

Wierze ze Ci sie uda, zwalczyc chorobe, kiedys uslyszalam od lekarza, ze zyje
dzieki Dzieciakom, Ja wiem ze to prawda, udalo mi sie zwalczyc nieuleczalna
chorobe, przezylam 2 smierci kliniczne, zapalenie zakrzepowe zyl i zyje, musze
byc sina bo dzieciaki mnie potrzebuja. Tobie moge dac troche swojej silki, moge
byc sercem i myslami z Toba

Kościół mnie nie kocha, bo nieprzystojnie rozwiodłam się, a
> mężczyzna, którego kocham i który jest moim oparciem, nie jest moim mężem.
> Kościół modli się za moją córeczkę, bo wychowuje się w niepełnej rodzinie. To
> nieważne, ze otoczona miłością i troską, to nic, ze jest szanowana,
> akceptowana, zadbana. Ważne, ze z piętnem. Nie wiem, co ja komu zrobiłam.

Nikomu nic nie zrobilas,Kosciul potepia rozwody, nie przymuje do wiadomosci ze
nie ma sie wplywu na to czy zwiazek przetrwa. Mnie zostawil dla mlodszej maz,
nie mialam na to wplywu, i jak bym byla sama to by sie bnademna wszyscy
litowali, a ze teraz jest ktos przy mnie, kto wpiera i kocha moja rodzinke to
jestem wyrzutek. Nie Ty i Twoja malenka zyjecie z pietnem, ale kosciol zyje z
pietnem zamkniecia sie na ludzie losy, nieszczescia.


Moze
> jestem wyrzutem Pana Boga, może żyję na przekór? Jak mam uwierzyć w
> miłosierdzie, jak zrozumieć sens mojego cierpienia? Gdybym jeszcze cierpiała
> sama, ale ze mną cierpią inni. Przestałam chodzić do kościoła. Nie mogę się
> pogodzić z tym, ze jestem tam gorsza, że nie wolno mi w pełni uczestniczyć we
> mszy. Próbowałam się pogodzić z Bogiem, ale księża też nie rozumieją,
dlaczego.

Nie jestes gorsza i nigdy nie bylas, jestes lepsza od nich, bo masz cos czego
oni nigdy nie beda mieli, czyste kochajace serce. A gdy taki tekst slysze od
ksiedza, mowie wtedy tak, a Maria Magdalena, przeciez Bog dal jej szanse, ja
tez mam do niej prawo. Ale wtedy mowia przepisy i nie ma rady. Modle sie w
domku kiedy tylko chce, i jestem pewna ze ta modlitwa jest wazniejsza niz
wystawanie bezmyslne na mszy. Mam nadzieje ze nikogo nie urazilam.
>
> W szpitalu dwa razy w tygodniu przychodzi do mojej sali ksiądz. Za każdym
razem się dziwi i współczuje, ze ja taka młoda i chemioterapia. A co by
powiedział, ze ja taka młoda i z dwoma Aniołkami? Nia mam siły Hioba. Ale
próbuję jeszcze zaufać, jeszcze prosić. Już nie dla mnie. Dla mojej córeczki,
bo ona mnie potrzebuje. O sobie już nie myślę ani o mężczyźnie, któremu pewnie
nie zdołam urodzić dziecka.

Zamiast sie dziwic , pomodlilby sie pogadal jak czlowiek z czlowiekiem, nietety
to pomalu jest zawod, i jak juz pisalam w innym watku, coraz gorzej wykonywany,
bo innaczej juz trudno pisac. Dla Twojej coreczki i dla Ciebie i dal Mezczyzny
ktorego kochasz, znajdzie sie w moim sercu miejsce, pomodle sie gdzies w duszy
swojej, moze prosby wyslucha.

Za dużo chciałam? Mieć rodzinę to dużo?

Nie nie zaduzo
Anka

[rzasia]

Droga majuto!
Wiem, jestem pewna: masz rodzinę.
A Twoja "RODZINA" jest bardziej święta niż wszyscy księża razem wzięci.
Tylko nie trać nadziei, BĘDZIE DOBRZE.
A propos księży, fajny artykuł w dzisiejszej rubryce "prasa" mówiący o ich
pseudo świętości. Nie wierzymy w księży, ale w Boga, choćby dla naszych
Aniołków, które są z Nim.

KOCHANE!!!

[majuta]

Dziękuję Wam za ciepłe słowa. Teraz jest mi trudno. Ciężko tak bardzo, że
momentami sama siebie nie rozumiem. A potem przychodzi taka chwila, jak te,
kiedy czytałam Wasze posty, gdy czuję, że nie jestem sama. Wtedy spada mi z
serca ten wielki ciężar. Wciąż mimo wszystko się modlę. Raz jest gorzej, raz
lepiej, może te modlitwy są raz skuteczne, raz nie. A moze to po prostu los?
Tylko ze trzeba w coś wierzyć. Najlepiej chyba w miłość, bo ona daje siłę. I w
ludzi, którzy wesprą, jak mogą. Pozdrawiam Was serdecznie. Coraz zdrowsza
(oby!) Kasia

[miss96]

Powiem tak:

Przecieś Bóg, będąc wszechmogącym, nie uratował swego jedynego, umiłowanego
Syna.
Jego Biedny Syn, Jezus Chrystus zmarł w najokrótniejszy sposób.
Został skatowany, zmaltretowany, wykończony ...

Mądrość zobowiązuje,
dobroć zobowiązuje,
..................,
a wszechmoc nie zobowiązuje?
Tak pojedynczy dar?

Będąc wszechmogącym cóż za problem katów swego syna zamienić w drzewo?
Dla nauczki, dla pamięci, dla opamiętania.

Tak więc nie liczyłabym na Boga i nie obwiniałabym go za nic.

Pytanie brzmi kim jest Bóg dla każdego z nas.

Moim Bogiem jest Jezus Chrystus.
zwykły, nieprawdopodobnie silny człowiek.
Czerpię z niego wzór, jestmoim natchnieniem.
Ale nie liczę na niego.
Liczę tylko na siebie.

Pozdrawiam.

[ojciec29]

Bogu nigdy nie wybaczę, jedyne co mogę zrobić, to się z tym pogodzić (może
kiedyś).

[mamaadama4]

Ha, u mnie było chyba odwrotnie niz u wiekszości. Juz kiedys o tym pisałam.
Zawsze byłam wierząca, ale niepraktykujaca. To się zmieniło po smierci Hanki.
Było mi tak źle, że szukałam jakiegos ukojenia. Znalazłam w modlitwie.
Wcześniej - to chyba wynik wychowania raktowałam Boga jako kogos kto każe nam
nieustannie sie sprawdzać, pilnować itd - w każadym razie takiego, którego o
nic sie nie prosi. Może dlatego nie było we mnie tak naturalnego buntu wobec
niego, nie miałam oczekiwań, więc nie było zawodu ani rozczarowania. Możecie mi
nie wierzyć, ale ani razu nie przemknęło mi nawet przez mysl "dlaczego Hanka,
dlaczego ja?".
Po Jej smierci to się zmieniło - nie bardzo mi się chce pisac o tym wszystkim,
ale własnie wtedy zaczęłam się modlić. Nawet wtedy nie były to specjalne
prosby, jedyna to taka, żebym uwierzyła, że nic złego jej sie nie dzieje. Bo z
tym nie mogłam sobie poradzić - gdzie ona jest i czy nie dzieje się jej nic
złego. I tak powoli, powoli przyszedł na mnie spokój.
Czy mam żal do Boga? Chyba nie. Bo bardziej mnie do niego ciągnie niz odpycha -
jeżeli tak można określić. Chyba mam inne pojęcie Boga niz inni i dlatego nie
winię go za to co sie stało.
Jest tylko jedno pytanie - dlaczego dzieci musza tak cierpieć i umierać? Ale i
tak zadałam je tak naprawde tylko raz - kapelanowi w szpitalu, zaraz po śmierci
Hanki. Wiem, że nikt mi na to pytanie odpowiedzi nie udzieli, tu jej nie
znajdę. A nie chcę stracic reszty zycia na upartym poszukiwaniu czegos czego tu
nie znajdę. Za duzo mi w zyciu umknęło, po smierci Hanki i własnych chorobach
wiem, że może nie być nastepnego dnia i nie chcę tego czasu więcej tracić.
Tym bardziej, że na swój użytek mam pewna teorię, dośc bolesna dla mnie ale
dalej nie szukam.
Do tego tak naprawde nie wiem, czy śmierci Hanki jest winny Bóg czy brygada
techniczna szpitala, która nie naprawiła zaworu tlenowego? Albo może to, że
była sobota, mniejsza obsada reanimacyjna? Dziecko z ostrego dyżuru którym byli
zajęci? Czy naprawdę Bóg to jest taki facet, który siedzi sobie gdzieś w górze,
wszystko widzi i tylko pionki przestawia albo wyrzuca je poza planszę?