witajcie

[ania981]

Mam na imię Ania.Czytam forum od miesiąca, czyli od czasu kiedy odszedł mój
synek Bartuś(zył tylko dwa dni). O tym, że może tak się stać wiedzieliśmy już
w czasie ciąży, kiedy to lekarze wykryli u Bartusia przepuklinę przeponową.
Wszystko było uzależnione od tego czy płucka się rozwiną na tyle żeby dziecko
mogło samodzielnie funkcjonować. Niestety nie rozwinęły się i Bartuś nie miał
żadnych szans na samodzielne życie. Tęsknię za nim ogromnie. Codziennie
wyobrażam sobie jaki byłby teraz i patrząc na mojego starszego synka
uświadamiam sobie że nigdy nie zobaczę jego uśmiechu, jego pierwszego
kroczku, nigdy nie odbiorę go ze szkoły. Mój starszy synek też strasznie za
nim tęskni. Nie wiem co mam mu odpowiadać, kiedy pyta się gdzie jest
Bartuś.Mam nadzieję, że jest u aniołków. Ale jeżeli nieba nie ma?. Sama już w
to nie wierzę.
Dobrze, że jest takie forum. Dzięki Wam wiem że nie jestem sama w cierpieniu.
Dajecie tyle wsparcia i ciepła Mamom pokrzywdzonym przez los. Ale kto lepiej
może zrozumieć ból i cierpienie matki niż matki, które same przeżyły śmierć
własnego dziecka?

[maga202]

Ja forum czytam od wczoraj. Mój synek Igorek zmarł 3 tygodnie temu, żył 20
miesięcy. Przy porodzie doszło do niedotlenienia mózgu spowodowanego błędem
lekarskim, w wyniku którego całe swoje życie nie widział, nie słyszał, nie
rozwijał się ruchowo, był dzieckiem leżącym, prawie się nie ruszał, praktycznie
nie miał mózgu. I chyba przez to że całe życie cierpiał, on nawet nie zdawał
sobie sprawy z tego że jest, jest mi trochę lżej. Nie myślę że nie zobaczę jego
pierwszego kroku, jego uśmiechu, nie odbiorę go zę szkoły, bo on na normalne
życie nie miał szans, pewnie miałam maleńką nadzieję, która malała wraz z czasem
i przepowiedniami lekarzy, z resztą sama widziałam że pomimo rehabilitacji nie
ma zadnej poprawy. W czasie jego życia cały czas maiłam na głowie to co by teraz
umiał gdyby był zdrowy, to że całe życie cierpiał spowodowało że chyba lżej
będzie mi się pogodzić z jego śmiercią, trudniej było mi pogodzić się z jego
chorobą. Z a chorobę mijego synka obraziłam się na Boga, przecież on nic mu nie
zawinił, ale w niebo wieżę jest mi z tym lżej, myślę że mój Igoryś jest tam
szczęśliwy i na pewno nic go już nie boli, wszystko widzi i słyszy. I jeszcze
jedna myśl dodaje mi otuchy, kilka lat temu zmarłmój ukochany dziadzio, który
uwielbiał dzieci i wiem że on się na pewno nim tam zaopiekował. Wiara w niebo
bardzo pomaga a wiedz że ja nie jestem osobą głęboko wieżącą. Trzymaj się.
Mama aniołka Igorka.

[agablues]

Witaj Aniu,
bardzo mi przykro, że i Ty tu trafiłaś z powodu straty synka, ale cieszę się, ze
odnalazłaś to miejsce. Pobądź z nami ile będziesz potrzebowała.
Pozdrawiam serdecznie, Aga

[urszula5]

Witaj Aniu

Przykro mi bardzo z tego powodu że Twój synek odszedł. Ja już straciłam czworo
dzieci a teraz mój synuś walczy o życie choć już wiem napewno że nie mamy dużo
czasu. Mój synek ma ZE choć wiem że ten dzień kiedyś nadejdzie to staram się
cieszyć każdą chwilą jaką mamy dla siebie . Mi też pomaga to forum tu mogę się
wyżalić , wypłakać tu każdy mnie rozumie. Tu są naprawde wspaniałe osoby.
Pozdrawiam Cię serdecznie Ula

[ania981]

Dziękuję za dobre słowa w tych trudnych dla mnie chwilach. Kiedy odszedł Bartuś
miałam wiele wątpliwości dotyczących moich reakcji. Ale tutaj na forum
znalazłam "ukojenie", że nie tylko ja tak myślę, że reakcje większości matek sa
podobne.
Ula, czytałam Twoją historię i jestem pełna podziwu dla Ciebie o to jak
walczysz o swoje maleństwo. Jesteś mi bardzo bliska, ciągle czekałam na wieści
o Twoim Bartusiu. Wiem jakie to trudne cieszyć się każdą chwilą spędzoną z
maleństwem zwłaszcza jak się widzi jak ono cierpi. Ale mimo wszystko Ty
zaakceptowałaś ten stan rzeczy i starasz się cieszyć.Mi nie dane było nawet
zobaczyć małego, widziałam Go tylko przez jeden króciutki moment przy porodzie
(CC). Ula, wiem z artykułu w gazecie że masz jeszcze dwójkę dzieci. Powiedz,
jak oni pogodzili się z odejściem sióstr i braci. Widzę jak mój synek cierpi.On
tak czekał na braciszka a teraz tylko pusta w sercu i grób na cmentarzu. Staram
się robić wszystko, żeby Michaś - mój starszy synek nie myślał, żeby starał się
zapomnieć i żyć w miarę normalnie, ale on i tak ciągle płacze, zadaje mi bardzo
dużo trudych pytań na temat życia i śmierci.

[fibo1]

Witaj Aniu!
Mam na imię Piotr. Dobrze, że tu trafiłaś.
A niebo niezależnie od istnienia boga jest napewno!
Sciskam serdecznie
fibo1

[anniia]

witaj
moja Majunia tez zyla tylko dwa dni...
Dobrze ze tu trafilas
Przytulam Cie mocno i cieplutko
Ania - mama Majunii(12.09.03-14.09.03)