Ja już tu chyba nie pasuję ... skoro moje małżeńst

[urszula5]

Już tu chyba nie pasuje skoro moje małżeństwo wczoraj legło w gruzach. W
sumie wiedziałam że może się tak stać . Przez 9 miesięcy niemogliśmy współżyć
ze sobą . Mąż tak by chciał ....dla mnie był jeden cel ... donosić ciąże.
Udało mi się ,tym razem tak . Wczoraj się dowiedziałam że mój mąż miał kogoś
i .....................a. Non stop miałam telefony od niej do prawie 5 nad
ranem , nie spałam całą noc , chciałam z nim porozmawiać przed wyjściem do
pracy, on się tłumaczy że niewie kto dzwoni. Sama już niewiem co mam myśleć ,
wiem co czuje , czuje się podle , czuje się oszukana !!! Dziś miałam do
załatwienia tyle spraw Ważnych ( związanych z mieszkaniem ) jakoś teraz mi
się nie chce.Wiem że dla dzici ( muszę , powinnam zrobić wszystko ) ale jakoś
się ziemia podemną usunęła , sparaliżowało mnie..... niewiem co mam robić !!!
Czy ratować małżeństwo , czy mieszkanie , czy może wogóle samą siebie ;;-(((
Co mam robić ??

Jest miłość co była ciałem , a stała się duchem.....

[urszula5]

Zapomniałam w tym wszystkim ...dziś byłam umówiona z dziennikarzem z telewizji
TVN na program dotyczący NAS ( czyli matek które straciły dzieci lub poroniły )
jeżeli któraś by chciała wziąć udział w tym programie to proszę o kontak na
moją poczte . Program ma być nagrywany 23.02 w Krakowie. Niewiem ja
przynajmniej tak myślę że znajdzie się ktoś komu nie jest obojętne ( życie
fasolek, maluszków które odchodzą w łonie matki czy maluszków które odchodzą po
porodzie bądź ( kilka dni ,tygodni, miesięcy po porodzie ) Niewiem dlaczego
znowu znaleźli tylko mnie , ale może któraś dołączy do mnie . Prosze o kontakt.

Pozdrawiam Ula

Jest miłość co była ciałem , a stała się duchem.....

[anuszka_bishi_buluu]

Uleczku ja tak wracając do Twojego małżeństwa. To jest chyba tak, że po śmierci
dzieciaczka jego rodzice albo się do siebie zbliżają maksymalnie albo się
maksymalnie oddalają.
Ja przezyłam fatalne chwile po śmierci mojego synka..i nadal nie jest tak
dobrze jak kiedyś. Takie wzajemne przezucanie się odpowiedizlanością za to co
się stało, moje poczucie że to przez mnie, bo przecież ja to dziecko nosiłam w
brzuchu i to że co ze mnie za kobieta jak nawet nie potrafię urodzić zdrowego
dziecka. Prosiłam męża żeby sobie poszedł i zostawił mnie w spokoju.
Potem okazało się że nie możemy mieć więcej dzieci. I znowu załamka i znowu
MOJA WINA!!! Teraz znowu okazało się że w ogóle nie powinniśmy mieć dzieci ze
sobą bo choroba naszego synka jest dziedziczna.Więc ja się rzuciłam w wir
imprezowo-rozrywkowy bo w sumie co mam do stracenia...
I takie małżeństwo? Takie do d...Pracujemy całe dnie, spotykamy się w weekendy,
seksu prawie nie ma bo mąż ciągle zmęczony, zapracowany
On ciągle powtarza że mnie kocha nad życie a ja? Już sama nie wiem..za dużo
tego złego było między nami albo nigdy nie było miłości.
Smutno mi jak o tym pomyślę
Trzymaj się Uleczko
Wsparcie jest chociaż tu na tym forum jak go nie ma w domu zawsze można odpalić
komputer.
Dorota mama Aniołka Marcinka

[grubakama]

Ula nie mogę wysłac do Ciebie maila, napisz go mnie na gg 2262693 lub na
[e-mail], chce się z Toba skontaktować. Pozdrawiam Kama

[mamawikusia]

Ciężko powiedzieć coś mądrego,doradzić kiedy w grę wchodzi miłośc.To ,ze Twój
mąż zachował się jak... nie ulega dyskusji.Ja uważam,ze nie jesteś niczemu
winna.W zyciu nieraz trzeba postawić na to co najważniejsze i ty to
zrobiłaś...donosiłaś maleństwo.Dla mnie jesteś wielka,pokazałaś jak mądrą
jesteś kobietą.Nie wiem,nie znam Twojego męza i waszych relacji.Wiem,ze masz
teraz w środku mętlik,ale proszę postaraj się wsłuchać w siebie.Ja
porozmawiałabym z mężem ,wiem,że to trudne i napewno czułabym się upodloa,ale
Urszulko chyba warto.Sama będziesz widziała czy mężowi zależy
na ,zgodzie,.Jeśli nie to wiem z obserwacji,że nie warto.Dziecko wcale nie musi
mieć dwójki rodziców jeśli ma to być rodzina,gdzie matka jest zastraszona i
upodlona.Wybór należy do Ciebie,może warto będzie dać mężowi szanse,może
zrozumiał swój bład iteraz ucieka ze wstydu przed rozmową.
Urszulko wygrałaś los na loteri- maleństwo i możesz być z siebie dumna.Jestem
pewna ,ze taka wartosciowa kobieta jak Ty napewno nie będzie w życiu sama.
Ściskam Ciebie mocno,trzymaj się.

[mamawikusia]

A i jeszcze jedno.TUTAJ KAŻDY PASUJE niezależnie od tego jak układa mu się w
małzeństwie.

[igga-81]

Droga Ulo, wiem dobrze jak wygląda kryzys, kiedy odchodzi dziecko - świat się
zmienia, my już nie jesteśmy tacy sami (nigdy już nie będziemy...). Ja też z
moim partnerem nie jestem szczęśliwa (chociaż nie wchodzi w gre osoba trzecie).
Żyjemy w zasadzie obok siebie, każde zajęte swoimi sprawami, bez czasu i ochoty
nawet na zwykłą czułość. Czasami czuję, że jesteśmy
tylko "koleżeństwem" "współlokatorami" - tak mi łatwiej go potraktować , bez
roszczeń o to, że nie daje mi wsparcia, opieki, miłości... takiej jaką bym
chciała czuć.
Jeśli mogę Ci cokolwiek doradzić - myśl w tej chwili tylko o sobie, ułóz
wszystko tak, aby Tobie było dobrze..
pozdrawiam serdecznie

do Iggi-81

[anuszka_bishi_buluu]

Iga mamy to samo-koledzy -kiedyś rodzice-teraz tylko koledzy.
Ja sobie z tym radzisz bo ja nie wiem jak wytrzymać, takie zero uczuć tylko
automatyczne chodzenie do pracy, wracanie razem do domu, robienie zakupów,
posiłki? I wszytsko takie jakieś puste. Mój mąż się stara jak może, ale ja
jestem taka pusta! Ni cholery nie mogę wykrzesać z siebie tego gorącego uczucia
które było kiedyś.
A może my się potwornie boimy, że stracimy naszych partnerów tak samo jak
straciłyśmy dzieci i boimy się ich mocniej polubić, pokochać. Przecież nie
warto tak mocno kochać to się wcale nie opłaca potem tylko ból i rozpacz i
cierpienie...?
Nie wiem sama.Jak długo tak będzie, u mnie już ponad 3 lata...czy to trzeba się
rozstać czy ciągnąć to wspólne mieszkanie razem dalej...?
Dorota mama Aniołka Marcinka

do Anuszki

[igga-81]

Anuszko, masz rację pisząc że to może być strach przed stratą kolejną bliskiej
osoby - dlatego wolimy dystans. U nas też gorące uczucie to przeszłość, mimo,
że sie staramy, próbujemy razem bywać, wyjeżdżać i "szukać miłości"... ale
czesto zupełnie na próżno. Brakuje mi tej bliskości fizyczno - emocjonalo -
intelektualnej... ale chyba juz nic nie da sie z tym zrobić. On nie chce nawet
zdjęc mojego dziecka w domu bo "nie chce z mieszkania kostnicy" i inne kwiatki,
które mnie od niego jeszcze bardziej oddalają. Ja tone we własnych myślach, on
we własnych sprawach. I tak sobie żyjemy obok siebie. I chyba jemu też to w
pewnien sposób pasuje, albo przyzwyczaił się??

[annall]

Uleńko, przytulam mocno i ciepło...

Napisałam na gazetową
Ania

[mamabenia]

Droga Ulu, codziennie jesteśmy myślami z Tobą i pamiętaj, że wciąż nasze
Aniołki nad nami czuwają,