kiedy miłość się wypala..

[moniao1]

Moi Drodzy...
Co robicie kiedy miłość się wypala..? Kiedy nie chce się już Wam patrzeć na
partnera, w moim przypadku męża..?? Kiedy rzeczy ważne dla Was przestają być
ważne dla drugiej strony?? albo nigdy ważnymi nie były:(
Z dnia na dzień czuję , że coraz więcej nas dzieli..Smutno mi się robi, kiedy
słyszę od męża :"kocham Cię", a coraz mniej to dla mnie znaczy..Coraz mniej,
bo nie szanuje moich marzeń, bo coraz trudniej iść na kompromisy..:(
Czy warto próbować budować coś od nowa??

[anuszka_bishi_buluu]

Mońka!
Jakiś czas tu zamęczam wszystkich moimi opowieściami jak to zniekochałam męża,
jak jest mi obojętny...Miłość się wypaliła i nie jest to myślę temat na inne
forum tylko własnie na to bo ja mama wrażenie że nasz związek się kruszy
właśnie przez śmierć naszego synka. Może podstawy były zbyt słabe????
Ja wzięłam ślub z rozsądku-byłam w ciązy, mój partner dobrze stojący finansowo
wiedziałam że z nim ani ani dziecku nie będzie brakowało niczego. I do tego
taki bardzo wrazliwy ,kochający facet.
Co z tego? Po śmierci Marcyśka i pierwszym szoku, po tym ja się do siebie
zbliżyliśmy żeby się nawzajem pocieszać -zaczęliśmy się od siebie
oddalać.Dziecko nas połączyło jego odejście nas podzieliło...
Jesteśmy 4 lata po ślubie a ja tak cholernie żałuję żę na ten ślub się
zgodziłam. Szłam do ołtarza z brzuchem -6 miesiąc-w białej sukience- jak w
kiepskiej komedii.
Mońka-ja często słyszę od męża kocham Cię i nie odpowiadam mu nic. Czuję się
podle. Wykorzystuję każdą jego podróż służbową żeby spotkać się z którymś z
moich adoratorów, albo wyrwać nowego. Nie tylko na kawę. Rozumiesz to ? Bo ja
siebie nie mogę zrozumieć!!!
Wraca mój mąż ja mu się rzucam na szyję jak mała dziewczynka on to uwielbia
takie okazywanie uczuć z rzucaniem się na szyję i głośnymi całuskami. Rzucam mu
się na szyję i czuję się jak szmata. Przez chwilę, do jego kolejnej
nieobecności. Potem znowu -jestem chyba uzależniona od innych facetów, tylko
nie od mojego męża. Do niego nie potrafię czuć zupełnie nic oprócz podziwu że
jest taki dobry, mądry, bogaty, uczciwy, wrażliwy. Pan pełen zalet!
Czemu ja nie mam ochoty na niego patrzeć, przytulać się do niego?
Się zrobiłam zimną suką ????
Tak o ? Podczas gdy zawsze byłam jego kochaną pieszczoszką?
A może to przez to co mi ten genetyk powiedział, żebym nie miała już więcej
dzieci ze swoim mężem bo będą znowu chore. Może ja podświadomie szukam sobie
innego partnera jak jakaś kocica w rui.
No co to jest ?
Normalne?
Czy już jestem zwierzęciem?
Dorota mama Aniołka Marcinka

[elpasso1]

Poruszył mnie Twój post
Masz prawo czuć to, co czujesz, i wyrażać to w dowolny sposób!
Myślę, że pomogłoby ci porozmawianie z kimś, zebranie swoich uczuć, potrzeb,
wątpliwości, żalu i bólu. Ogarnięcie tego mogłoby Ci pomóc odnależć klucz.
serdecznie Cie pozrdawiam
j

[agusia_o]

życie idzie dalej, po pieknej euforii zakochania i zauroczenia przeminął i co
dalej, trud dnia pracy, sprzątanie, zakupy i ciągła monotonia, z każdym innym
człowiekiem byloby tak samo... ja też sie często łapię, że jak sie pokłóce z
mężem, to zadaje sobie pytanie, dlaczego wyszłam za niego a nie za tego czy
tamtego, ale staramy sie obydwoje lub czasami ja sama pokazywać sobie wzajemnie
cos dobrego, to są wyjścia na spacer do lasu, zostawiamy małego synka pod
opieką babci czy niańki i idziemy do kina, do znajomych, czytamy wspólnie na
głos różne pisma poruszające problematykę małżeństwa, rozmawiam z nim o
naszych problemach ale staramy sie od siebie nie odwracać. Często też oglądamy
kasetę z nazego slubu, żeby zobaczyć co sobie obiecaliśmy przed Bogiem (miłość,
wierność i uczciwość małżeńską), kupuje mu kwiatki, piszę kartki na poduszce,
wysyłam sms-y ze słowami pamięci, nawet wtedy gdy nie odzywamy sie do siebie...
ale wiem ze możemy na siebie liczyc i musimy sie kochać, bo zło tylko czeka na
to, żebyśmy byli skłóceni ... przecież sama sobie go wybrałam i mam z nim
naszego ukochanego półtorarocznego synka i chce dać mu prawdziwą rodzinę, niech
sie uczy jak dawac sobie rade w trudnych sytuacjach.....

[anuszka_bishi_buluu]

Jakie to wszystko piękne jak o tym czytam Agusiu tylko że Ty swojego faceta
naprawdę kochasz, a moja miłośc wypaliła się po smierci synka do reszty .... Ja
mam 30 lat parę związków za sobą i z grubsza wiem czym się różni zauroczenie
się i zakochanie takie że miekkkie nogi od zdrowego związku takiego "po latach".
To nie chodzi o jakiś zarąbisty magnetyzm ,ale wydaje mi się że małżonków
powinno łączyć coś trochę więcej niż wspólne mieszkanie. Jak sypiać ze
współlokatorem to chyba tak samo jak z każdym innym facetem?
Nie wymagam od życia ciągłego miłosnego haju i jazdy na karuzeli tylko chodzi
mi o to że nie mogę wykrzesać z siebie ciepłych uczuć do własnego męża.
I nie wiem czy to wina tragedii która nas dotknęła czy to ja jestem jakąś
ostatnią łajzą...
Dorota mama Aniołka Marcinka

kiedy miłość się wypala..

[ladyhawke12]

Może to jest tak że, nie miłość sie wypaliła tylko nasz ból ja przyćmił i
zgasił. Jesteśmy wściekłe na to co się stało, a on jest tuz, tuż pod ręką, więc
nienawidzimy go za to że, nie jest nami że, nie czuje i nie myśli tak samo jak
my. Kiedy otwieramy oczy, nie widzimy że on tez cierpi, widzimy ze nie płacze,
że jest w wirze pracy, a to przeciez u faceta to najwiekszy dowód cierpienia,
nie umie sobie tak radzic jak kobieta, nie bedzie płakał bo nie potrafi łzami
przekazac że serce mu pękło, ma żal że tego nie widzisz, wiec jest coraz dłużej
w pracy. Jest bezsilny bo nie radzi sobie ze swoimi uczuciami a co dopiero z
Twoimi, naszymi uczuciami kobiet. I tak miłość gdzieś przycupła, przygnieciona
smutkiem i żalem. Kiedys usłyszałam zdanie, Ono nie umarło jest w innym
czasie, ale sie spotkamy, więc się cieszę że bedzie taka możliwość, a poza tym
wymyslam sobie kim mogło by byc i jest mi lżej, bo z nim o tym w myślach
rozmawiam. Przyznam że mnie zatkało. I teraz staram siętak myśleć choć jest
czasami straszliwe trudno.

[agusia_o]

anuszka_bishi_buluu napisała:

> Jakie to wszystko piękne jak o tym czytam Agusiu tylko że Ty swojego faceta
> naprawdę kochasz, a moja miłośc wypaliła się po smierci synka do reszty ....
Ja
>
> mam 30 lat parę związków za sobą i z grubsza wiem czym się różni zauroczenie
> się i zakochanie takie że miekkkie nogi od zdrowego związku takiego "po
latach"
> .
> To nie chodzi o jakiś zarąbisty magnetyzm ,ale wydaje mi się że małżonków
> powinno łączyć coś trochę więcej niż wspólne mieszkanie. Jak sypiać ze
> współlokatorem to chyba tak samo jak z każdym innym facetem?
> Nie wymagam od życia ciągłego miłosnego haju i jazdy na karuzeli tylko chodzi
> mi o to że nie mogę wykrzesać z siebie ciepłych uczuć do własnego męża.
> I nie wiem czy to wina tragedii która nas dotknęła czy to ja jestem jakąś
> ostatnią łajzą...
> Dorota mama Aniołka Marcinka



witaj Dorotko, przepraszam, nie chciałam Cię uraz, nie do końca zrozumiałam
twój problem, nie wzięłam pod uwage faktu, że to z powodu smierci niuni.... ja
w takim razie też nie wiem, jakbym sie zachowała ... ale chyba starałabym sie
potrzymywac tę miłość ...to nie jest wina żadnego z nas ni waa

Do Anuszki...

[dziunia32]

Witaj!
Od jakiegos czasu sledze Twoje posty.Wspolczuje Ci bardzo z powodu smierci
synka,ale jednoczesnie coraz mniej rozumiem Twoje postepowanie.Dochodze do
wniosku,ze glownie uzalasz sie nad soba w zwiazku z relacjami z mezem,uzywajac
przy tym dosc niewybrednego slownictwa,zamiast radykalnie cos zmienic.
Dlaczego po prostu nie powiesz mezowi prosto w oczy,ze go nie kochasz i nie
zakonczysz tego zwiazku?To byloby chyba uczciwsze niz zdradzanie meza i
udawanie,ze nic sie nie zmienilo?Z tego,co piszesz wynika,ze Twoj maz to dobry
i wartosciowy czlowiek,wiec chyba nie zasluzyl na takie traktowanie?
Twoje posty w wiekszosci sa dosc agresywne-chyba pora,zebys cos zmienila w
swoim zyciu?
Przepraszam za moralizatorski ton,ale denerwuje mnie narzekanie bez proby
zmiany czegokolwiek.
Byc moze powinnam napisac na priva, ale skoro podejmujesz taki watek na forum
wiec i ja odpowiadam Ci wlasnie tutaj.
Pozdrawiam!
Agnieszka

[margotka28]

zgadzam się z moją poprzedniczką. Zdaję sobie sprawę jak bardzo cierpisz, ale
swoim postępowaniem udowadniasz jaka jesteś małostkowa. Ja wiem jak to jest,
kiedy żyje się z mężczyzną, którego się nie kocha. Ale nigdy nie przyszło mi do
głowy zdradzać go ani tym bardziej oszukiwać. Po co z nim jesteś? Dla własnej
satysfakcji? Czy może z własnego egozimu? Bo boisz się, że już nikt ciebie nie
pokocha? Ale zadadaj sobie pytanie: czy warto ciebie kochać? Przecież jesteś
oszustką. Przepraszam, za moje ostre słowa, ale po tym co przeczytałam, same mi
się nasunęły.

[moniao1]

hm...dziewczyny...a znacie coś takiego jak autodestrukcja?? co więcej: świadoma
autodestrukcja?? robi się coś przeciwko sobie ze świadomością , że to nas
pogrąży, ale coś pcha nas do przodu i ze złością robimy coś dla siebie ale i
przeciwko sobie ( hehe:) nie wiem czy dość jasno się wyraziłam )...Przykład:
mówię mężowi coś co mnie gnębi mocno i po cichu, coś co jest sprawą delikatną i
zasadniczo tematem tabu...ale mówię to w sposób bardzo złośliwy ze
świadomością, że zranie swojego partnera..( o zgrozo! i na dodatek jestem z
tego zadowolona!)..
Może i ze zdradą tak trochę jest..pchamy się w coś niewiadomo czemu..z jednej
strony sprawia to przyjemność...z drugiej strony wiemy, że to jest złe i
pogrążamy się w tym świadomie i z przyjemnością...Ja się do tego nie
posunęłam...ale czasami mam ochotę..

[zorka7]

Wiem o czym mówisz Monia.

Banalne pytanie - ale mi pomogło:
Czy Martyna chciałaby bym źle traktowała jej tatę... Czy byłaby ze mnie dumna
gdybym go "rozwaliła" na strzępy i przy okazji siebie samą...?
...

Mądre i prawe kobiety...

[anuszka_bishi_buluu]

Posypuję głowę popiołem przed Wami bo czuję się po przeczytaniu Waszych postów
jakbym osiągnęła poziom ewolucyjny osiemnascie szebelków niższy od Was!
Moje posty są agresywne Agnieszko??? Używam niewybrednego słownictwa ????
Deenrwuje Cię że narzekam???
Jestem małostokową oszustką ????!!!!!!
No tak moze rację Wy mądre prawe, kobiety ,o których zawsze się tak ciepło
wyrażałam i jak miałam nadzieję- o ja głupia naiwna-mogę się Wam wyżalić,
połakać i znajdę choć jedno ciepłe słowo. Wy kochane dziewczyny kopnełyście
mnie w dupę ( uuupppsss przepraszam znów zieję wulgaryzmami)
Może faktycznie jestem już takim zwierzęciem że nie warto mnie kochać jak
piszesz Margo...
Tak myślę że najlepiej będzie jak wykopiecie mnie z tego forum chociaż mnie
prawie wcale nie znacie..No ale skoro po tych dwóch powyższych wypowiedziach
możecie tak wiele o mnie powiedzieć i tak mnie mieszać z błotkiem do woli to
bardzo proszę mieszajcie, opluwajcie.
Spadam
Forum wsparcia a to dobre!
Aż się poryczałam przykro trochę...
Dorota mama Aniołka Marcina i kurew największa na świecie

[zorka7]

Anuszko, spokojnie.
Zasadą tego forum jest nie oceniać i nie radzić. To czasem trudne, zresztą, jak
nigdzie, mnóstwo tu poranionych osób, które żywiołowo reagują na wszystko.

Mi po prostu zrobiło się smutno po przeczytaniu twojego posta. Trudno coś
zrobić na odległość. Napisałam więc o sobie - o tym, co mi pomogło. Tylko tyle
mogłam zrobić.
Forum nie jest i nigdy nie będzie grupą wsparcia - z tej prostej przyczyny, ze
jest tylko zbiorem literek, że zamiast czyjejś twarzy widzisz monitor. Może
natomiast pomóc gdy człowiek ma owo nieznośne poczucie wyjątkowości po stracie
dziecka.

[moniao1]

Anuszko..ja Cię wcale nie krytykuję..raczej próbuję zrozumieć..
Sama mam tysiące wątpliwości co do sensu mojego małżeństwa...Nie posunęłam się
jeszcze do zdrady, ale mam ostatnio takie niedobre myśli...Bo chyba się
zgodzisz, że zdrada partnera nie jest czymś co nam laury przynosi..? i przyczy
nia się do budowania relacji...??
Jak coś to pisz do mnie na priva...

Mądre i prawe kobiety...

[anuszka_bishi_buluu]

Zorka! Monia!
Dzięki wielkie za niespalenie mnie na stosie i niewywiezienie na kupie
gnoju.Może trochę się rozpędziłam ,ale mnie te wypowiedzi Margo i Agnieszki
zupełnie rozwaliły. Poczułam się że ja tu z sercem na dłoni, piszę co mnie
dręczy jakie koszmary we łbie zakutym mieszkają a tu ..ciach i nastepuje tak
zwana zjebka. I nie sądzę żebym była zbyt wulgarna pisząc zjebka bo nikogo to
słwo nie obraża i nie robi nikomu przykrości już lepiej napisać co leży nam na
sercu niż się wygłupiać z fałszywą cenzurą: "o k..., ale ten świat jest
po...ony"
No nikt nie obecywał nam że będzie łatwo i w małżeństwie i w macieżyństwie.
Bardzo chciałam od życia dostać mega prezent przewiązany czerwoną wsążeczką:
wielką miłość, wspaniałego męża i zdrowe, cudne dzieci.Prezent dostałam
zupełnie inny więc od czasu do czasu muszę zrobić mały bunt na pokładzie. Tak
dla higieny.
Trochę mi się życie rozsypało, jak je próbuję zgarnąć do kupki to rozsypuje się
z drugiej strony.
I to nie jest tak, że mojego męża traktuję jak ostatnie pomiotło i zdradzam go
na lewo i prawo. Nawet nic takiego nie napisałam!
Nie mogę- raczej nie powinnam- mieć więcej dzieci z moim mężem a wokół
wszystkie latają z brzuchami co mnie dopowadza do płaczu. Już pisałam co mi
lekarze doradzili więc mam po prostu troszkę problemu, nie wiem co mam robić,
miotam się jak szalona.
Może za bardzo Was zasypuję moimi problemami, za to sorki wielkie, nie bardzo
sobie czasami radzę chociaż stara baba ze mnie
Jeszcze raz dzięki za tolerancję dla słabiaków.
Dorota mama Aniołka Marcinka

[bkoniecz]

anuszka kochanie,

ja tez goscinnie, ale... Czasami wystraczy duzo mniej, zeby zniekochac swojego
faceta i szukac chwilowego szczescia gdzie indziej. Ja ciebie doskonale
rozumiem i pod skórą wiem, dlaczego tak sie dzieje. Tylko, że zupełnie nie
umiem tego wytłumaczyć. Więc piszę tylko po to, żebyś wiedziała, że nie jesteś
z tym sama. I nie tylko ty zachowujesz sie tak, żeby sprawić sobie i jemu tyle
bólu. Bo czy to trochę nie jest na zasadzie że skoro mnie tak strasznie boli to
ja zrobię wszystko, żeby i ciebie bolało choć nawet o tym nie wiesz? Ja raniłam
mojego faceta na tej zasadzie. Ale on wytrzymał ze mną i Bogu za to dziękuję.

Życzę ci dużo spokoju.

[mmmmmm2]

Nie wiem dlaczego, ale od samego początku poczułam do Ciebie sympatię. Nie
wiem, może podobne przypadki po (czyli - nieudane starania), może miłość do
zwierzaków. Poza tym po sposobie wypowiedzi - podobny do mojego (w moich
wcześniejszych postach pisałam, że znajomi stwierdzili że się zmieniłam -
stałam się asertywna, złośliwa i agresywna).
Mnie akurat ten styl odpowiada. Bo nie zawsze jest pięknie - Aniołki bawiące
się w niebie. Czasem jest totalny dół i myśli o tym, że moje dziecko leży tam w
ciemnym grobie a pada deszcz.
I czasami już nie ma łez żeby płakać. Jest chęć innego odreagowania. Na
przykład złość - nawet na kochającego męża.
Jest dół psychiczny, wieczór, a tu dzwoni moja mama i opowiada mi przez telefon
że jej wnusio (ten żyjący - czyli nie moje dziecko) fiu fiu już ząbki i taki
inteligentny. Na szczęście wie, że jak odpowiem krótko "no to zaje..ście"
znaczy że ma skończyć opowiadać.
Ale niektórzy nie wiedzą.
A ja już nie chcę przed obcymi płakać. Wolę być agresywna i wulgarna.
Anuszka, pisz, pisz dalej i wylewaj żale (nawet do rymu).
Pozdrawiam, życzę miłego weekendu, uściskaj koty!!!!!!!!!!!
Ewa - mama Aniołka Julii

do Anuszki

[speni]

Anuszko Droga !
Mysleliście z mężem o adopcji ? mam taką cichą nadzieję, że dziś niechciane
dziecko w Waszym domu znalazłoby miłośc a Wam pomogło przetrwac i zacząc
wszystko od nowa.

[soussignee]

Ja Was tylko czytam i wspieram ciepłymi myślami. Ale dziś się odezwę.
Anuszko, jeśli to ma jakiekolwiek znaczenie - odkąd rano przeczytałam posty do
Ciebie ciągle o tym myślę. Choć to nie mnie tak ostro oceniono jest mi przykro.
Trzymaj się. Czytam Twoje wypowiedzi od samego początku i nawet przez moment
Cię nie oceniłam źle.
Jako, że wsępuję tu gościnnie, to wiecej nic nie napiszę poza tym, że popieram
twoją wypowiedź.

Pozdrawiam, Aneta

[ladyhawke12]

Anuszka-Dorotka, nie wiem jak to napisać, żeby nie zabrzmiało jak rozumie.
Złośc na świat, na zycie, jest straszna, destrukcujna, zniewalająca, rzuca nami
nie zawsze w tym kierunku w ktorym wszyscy naokoło by chcieli. Robimy wszytko
aby siebie tez znienawidziec, nie wiem czemu, sama tak miałam jakiś czas temu,
obudziłam sie po nastepnej tragedii, nie chce żeby tak było z Toba. Jesli
chcesz pogadać to napisz na adres [e-mail] lub na gg 6872893.

[dziunia32]

Przyznam,ze zamurowalo mnie po przeczytaniu Twojego postu Anuszko...
Naprawde,nie sadzilam,ze Twoja reakcja bedzie tak emocjonalna!Nie zmieszalam
Cie z blotem i nigdy nie mialam takiego zamiaru!Wyrazilam tylko swoje
zdanie,gdyz wydawalo mi sie,ze Twoje posty sa pelne pytan i watpliwosci-jak
dalej zyc?
Na pewno nie chcialam urazic ani Ciebie,ani zadnej z dziewczyn na forum.Staram
sie rzadko odzywac i nie oceniac,bo choc z moim Tomkiem bylo bardzo zle,to on
zyje-wiec moze nie powinnam pouczac nikogo po stracie dziecka.Moj post
napisalam dlatego,ze dla mnie zawsze bylo naturalne,ze jesli sie kogos nie
kocha lub jest nam z kims zle,to po prostu rozstajemy sie i zaczynamy wszystko
od nowa.Nie sadzilam,ze to zdanie wywola takie negatywne reakcje.
Bardzo cenie i szanuje osoby z tego forum-ciagle pamietam,jak milo
przyjeliscie Tomka,gdy na jesieni pisalam o jego urodzinach:).Dlatego nie
chce,by ktos uznal mnie za jakas zolze,ktora wpycha sie pouczac.Nie jestem tez
ani tak madra,ani prawa-jak to mnie nazwalas,zreszta ktoz z nas jest...?
Moja zas niechec do niewybrednego slownictwa to pewnie skrzywienie
zawodowe,pewnie wiesz,ze jestem pedagogiem:)?
W kazdym razie zycze Ci powodzenia i wiecej spokoju!
Pozdrawiam!
Agnieszka

Anuszka ... :-)

[vinga_o]

Dorotko, rozumiem Twoje zachowanie i Twoje zdenerwowanie na niektóre posty w tym
wątku. Czasem robimy różne głupoty, wiemy że takie zachowanie jest złe, ale nie
potrafimy się zmienić. To powinno przejść samo. Czego Ci życzę :-)

Jeśli chodzi o to, że nie możesz zajść w ciążę z mężem - rozmawiałaś z mężem o
tym ? Są inne sposoby zajścia w ciążę, urodzenia dziecka, nie posuwając się do
zdrady. Może szczera rozmowa, a potem ciąża i dziecko zbliżyłyby Was do siebie.
Trzymam kciuki :-)

Dziewczyny - nie oceniać, nie pouczać.

Dorotko, pozdrawiam
Kinga

[alana5]

Weszłam na forum, bo wkurzył mnie mąż i trafiłam na ten wątek. Jak dobrze.
Anuszka, dzięki ci za to. Nawet nie wiesz jak mi pomogłaś. Czuję dokładnie to
samo, tyle, że nie nie jestem pewna, czy to przez śmierć dziecka. Mój Czaruś
zmienił moją samodestrukcję w chęć tworzenia, dawania, miał być
moim "lekarstwem". Starczyło na krótko... Jutro mija rok od jego śmierci.
Rozumiem cię.
Monia.. ty wiesz.

[anuteczek]

Monia,
Nie jest tajemnicą, że jestem w trakcie rozwodu, we wtorek kolejne starcie, mam
nadzieję, że już ostatnie.
Rozstaliśmy się w momencie, kiedy zdawało się, że znowu zaświeciło dla nas
słońce - zaszłam w ciążę... Miłość się wypaliła, stało się jasne, że nie możemy
być dłużej razem, pojawiła się ona.
Dziś jestem znowu szczęśliwa - mój Maciuś ładnie rośnie, mam przy sobie Kogoś
Bliskiego. Dziś nie zdecydowałabym się na budownie z mężem od nowa, wiem, że
moja walka o niego, o nas nie miała sensu. W pewnym momencie okazało się, że
mamy inne marzenia, inne sny... Przestałam walczyć, odeszłam, dziś nie żałuję.
Musimy jednak pamiętać, ze każda z nas ma swoją osobistą Historię, którą sama
pisze, Monia - nie rób niczego wbrew sobie, nie rób niczego na siłę...
przemyśl, odpocznij, porozmawiajcie
a.

się porobiło!!!!

[anuszka_bishi_buluu]

Ale narobiłam zamieszania!!!
Ale słowo daję bardzo mnie ubodła krytyka. A że krytyka tym bardziej bodzie im
bardziej jest szczera i im większe mamy poczucie winy to wyszło jak wyszło...
Zatem bardzo a'propos piszę w Walentynki...spędziłam zakręcony weekend z mężem-
tylko słowo"zakrecony" tu pasuje bo ani romantyczny ani cudowny ani nawet
fajny. W sobotę spontaniczna impreza do bólu (WIELKI POST!!!!!), powrót o
świcie i nastepnego dnia wystawa kotów. Zmusiłam męża żeby nas zawiózł na
wystawę chociaż oboje spaliśmy chyba ze 3 godziny i byliśmy
jeszcze...hmmm....że się tak wyrażę...lekko wstawieni.A na pewno nie na tyle
trzeźwi żeby wsiadać w auto. To że nas nie złapała policja to był cud boski
wyraźny. Zionęłam szanownemu kociemu jury przetrawionym mohijto...Okropne. Mega
kac nas z mężem połaczył i śmialiśmy się jak głupki jaką jesteśmy udaną parą
dyfterytów.
I tak właśnie jest są chwile całkiem ok, takie jak wczoraj kiedy nie możemy
sobie poradzić z kotami bo ręce się trzesą. Są chwile kiedy mamy dokładnie
takie samo zdanie na każdy temat, sięgamy po tą samą muzykę bo mamy taki sam
nastrój.
Ale są też takie podłe chwiliska, paskudy prawdziwe kiedy wszystkie babki wokół
chwalą się dziećmi albo brzuchami a mnie skręca. Wtedy to nachodzi. Szalona
ochota żeby wrzasnąś "ja też tak chcę!!!!!!". A adopcja....wspaniała sprawa.
Przepracowałam rok w Domu Małego Dziecka i te wszystkie sprawy że nie wiadomo
z jakiego domu jest dziecko, że choroby, że matka pijaczka(hehehe to mnie
akurat średnio rusza!) są dla mnie przemyślane miliard razy i wiem że nie ma co
przesadzać. Biorę to pod uwagę coraz bardziej...
Dzięki za wszystkie Wasze głosy!
A....jeszcze się pochwalę-moje kotowate miłości zajęły drugie miejsce i dostały
tytuł Excellent!
Nie muszę chyba opisywać jak je wycałowałam mokro i dźwięcznie-dokładnie tak
jak koty najbardziej NIE LUBIĄ :)))
...Sie musiałam pochwalić
Dorota mama Aniołka Marcinka

[mamawikusia]

No to gratulacje dla kotków.
Przeczytałam Twój post na głos mojemu pieskowi i ,aż się zaślinił z wrażenia.
On lubi takie dorodne kociaczki.
A tak całkiem poważnie to gratuluje serdecznie Anuszko -Dorotko.

Ps.Twoje posty jakos mnie tak zawsze pozytywnie podładuja .Dzisiaj naprzykład
miałam doła do "potęgi entej",a tu proszę weszłam na forum,Dorotka opowiada o:
1.alkoholu
2.zwierzaczkach
3.no i zawiści na widok dorodnych mamuś.
Podsumowują moje ulubione tematy(za wyjątkiem trzeciego).
Pozdrawiam.Karolina.