SŁOWA POCIESZENIA KTÓRE PRZYNIOSŁY TYLKO BÓL

[i.n.f.i.n.i.t.y]

Na pewno po stracie Dziecka, każdy starał się Was pocieszać. Niestety ludzie
nie wiedzą, jak mają się zachować, co powiedzieć w takich momentach. Czasami
słowa, które maja przynieś ukojenie przynoszą tylko ból. Chciałabym
przytoczyć tu parę zdań, które usłyszałam w tym ciężkim dla mnie czasie.

W szpitalu, słowa położnej
- może jeszcze będzie mieć pani dzieci
- no brzuch już prawie płaski, żadnych rozstępów, co się pani martwi.
W domu, sowa rodziny i znajomych
- jak ja rodziłam W...... to też miałam cesarkę, więc wiem, co to znaczy (
tyle że W...... ma się bardzo dobrze)
- a jakby była chora to co by było (ale była całkowicie zdrowa)
- jesteś młoda dziewczyna nie przejmuj się
- wszyscy mają problemy
Dwa tygodnie po moim wyjściu ze szpitala był sylwester, więc z mężem,
rodzicami i teściami wyszliśmy o północy zobaczyć sztuczne ognie, mój pijany
sąsiad składał mi życzenia mówiąc:
- wszystkiego najlepszego i najlepsze kondolencje, co się przejmujesz.

Proszę napiszcie jeśli usłyszałyście coś podobnego.

[igga-81]

1. "jesteś młoda jeszcze będziesz mieć dzieci" pod bramą cmentarza kilka minut
po pogrzebie, tak jakby moja córcia była tylko zabawką, którą można wyrzucić i
sprawić sobie nową

2."czas goi rany" tej rany to nigdy nie zagoi i gdy słysze podobne
stwierdzenie, a słysze dość często, reaguje bardzo agresywnie.

[nikola313]

To samo slyszalam....
jest pani mloda, bedzie miec pani jeszcze dzieci(mowil lekarz) jak moja corcia
lezala pprzedemna nie miala jeszcze odcietej pepowiny !!! Pocieszenie dla matki
ktora ma przed soba sliczna zdrowa coreczke, ale martwa i mialay mnie pocieszyc
jego slowa?! Chcialam wyc z rozpaczy i bolu po stracie mojego malenstwa!
Albo slowa rodziny- napewno gdyby przezyla, bylaby uposledzona.... , ale takie
slowa nie pocieszaja, poniewaz nie przerazalo mnie to!! Wtedy mialabym ja przy
sobie, calowala i tulila i zrobilabym wszystko zeby bylo jej jak najlepiej!!
Poprostu bylaby, nie byloby tego potwornego bolu i tej przekletej pustki!!
Ten kto tego nie doswiadczy nie zrozumie!
Co nas nie zabije, to nas wzmocni. POzdrawiam Cie cieplutko! Duzo sil!

[olga-roy]

nasza znajoma po rozmowie z inna;moze to i lepiej ,ze umarl nie beda sie
meczyc..
Tym czasem to bylo nasze cierpienie.Nie dzielilismy sie nim z innymi.Napewno
wszystko bysmy przetrzymali aby tylko nasz synek mogl byc z nami.

[igga-81]

> Co nas nie zabije, to nas wzmocni. POzdrawiam Cie cieplutko! Duzo sil!


Nikolu, na razie zabija... o wzmocnieniu nie ma mowy:(

[matilda2003]

Witajcie!
Chyba kazda z nas słyszała cos czego nigdy nie chciała usłyszeć
Oto moje przykłady:
1. Neonatolog - "..cos sie dzieje z Pani synem, jeszcze nie wiemy co, ale chyba
to Pani wina, bo widze w karcie, ze brała Pani antybiotyki w ciązy. To Pani nie
wiedziała ze nie wolno..., chyba nie uda sie go uratować, no SORRY takie rzeczy
sie zdarzają..." (znienawidziłam jezyk angielski przez to soory)
2. Mój ginekolog - juz po smierci syna, kiedy wiadomo,ze miał HLHS - nie ma co
płakać, nie Pani pierwsza i nie ostatnia. Dzieci sie rodzą i umierają.
3 Mój szef - po powrocie ze skróconego macierzyńskiego - na jego pytanie -Co u
Pani? Odpowiadam - szefie swiat mi sie zawalił - mój syn umarł! - On odpowiada-
Dobrze że umarł, niech Pani pomysli jakie by Pani miała zycie z takim
dzieckiem!!

Po 18-stu miesiacach od smierci syna, rodze zdrową, wspaniała córkę.
Cesarka sie trochę przedłuza, po cos nie tak z macicą. Nie chce sie obkurczyć.
Nareszcie koniec. Przychodzi mój ginekolog z wyrokiem.
-Pani Jowito, niestety nie może mieć Pani wiecej dzieci, Pani macica jest jak
flak. Ale niech Pani nie płacze ,przeciez mamy Matylde...

Jowita

[malomi]

Tak trudno spotkać drugiego człowieka, który zrozumie Twój ból. Ja spotkałam
takich ludzi tutaj i nauczyłam się głośno mówić o moim synku, nawet jeżeli
budzi to zdziwnienie lub wręcz oburzenie. Wiem, że ktoś może mnie uważać za
wariatkę, bo nawet swojego dziecka nie widziałam, a mówię o nim jakby bardzo
długo żył.
Ja słyszałam, żebym nie rozdrapywała ran, żebym nie żyła przeszłością, że
jeszcze będe miała dzieci i jeszcze wiele słów które tak naprawde miały
uspokoić sumienie mówiącego. Nawet jeżeli próbowałam przekonywać, że mówienie o
moim zmarłym dziecku jest dla mnie metodą terapii, że w ten sposób może przezyć
żałobę po nim, że najważniejsze jest dla mnie żeby on żył w pamięci i słowach,
do niczego to nie prowadziło.
Niedawno jedna z moich ciotek opowiadała historie o wcześniaku swojej
pracownicy, który nie widzi i nie słyszy. Powiedziała, że nie można takich
małych dzieci ratować, że powinna być naturalna selekcja, że to ogromny ciężar
dla rodzica. Za chwile opowiadała o strachu i modlitwach kiedy jej córka będąc
w ciąży dowiedziała się że dziecko jest za małe do wieku ciąży. Wszystko dobrze
się skończyło.
Uderzyła mnie ta podwójna moralność, że z jednej strony ich "tragedia" była
ogromna i z takim przejęciem opowiadała o tych dniach strachu dopóki nie
otrzymali pozytywnej diagnozy, a z drugiej strony beznamiętnie mówiła o dziecku
swojej pracownicy, które wg niej powinno umrzeć, bo jest obciążeniem dla
rodziców.
Tacy są ludzie, powierzchowni, egoistyczni, szukający wrażeń i tematów o plotek.

[azjawusa]

Po urodzeniu chorej coreczki moja tesciowa przyszla
mnie odwiedzic w szpitalu.Przez caly czas nie zapytala
o Sare ani razu,opowiadala zato ile to juz swiata
zobaczyla w swoim zyciu(Hawaje,Tahiti itp,itd)
Nastepnego dnia poleciala do Las Vegas grac w kasynach.

[rendziak]

[azjawusa]

Jeszcze chcialabym dodac,ze brak jakichkolwiek
slow pocieszenia,tez boli.Ja z moja chora coreczka
czulam sie jakbym w ogole nie istniala dla krewnych.
Minelo ponad 9 lat od tamtego czasu,a ja wciaz nie
moge tego zapomniec.
Pozdrawiam Was wszystkie Asia

[marzekal]

Ja się dowiedziałam, że i tak mam dobrze, bo przecież mam już dwójkę. Owszem
mam, ale mojego Synka nie ma. "Niech się Pan nie martwi za dwa miesiące jej
przejdzie, zapomni." Słowa, które usłyszał mój mąż (tak jakby się dało). I
takie gdybanie: "a może krwiak by pęknął i dostałaby pani krwotoku, albo
zdeformowałoby dziecko, to może lepiej, że tak się stało". No i oczywiście
standardowe: "jeszcze jesteś młoda i możesz mieć nie jedno". A od mojej p.dyr.
pytanie "Kto podczas wakacji idzie na zwolnienie lekarskie?" (pracuję w szkole)
i na moją odpowiedz, że to było poszpitalne "ale aż tak długo?" (2 tygodnie)

[1megan]

osoby ze strony taty Mariny łacznie z nim: po co rozdrapujesz po co ciągniesz
ten temat po co celebrujesz wspomnienia - zapomnij
miałam ochotę spytać się czy jak im umarłoby teraz dziecko też by zapomnieli
znajomi(pseudoznajomi): przecież była chora dobrze że umarła nie będziesz miała
kłopotu urodzisz następne zdrowe - bez komentarza

[marta_i3]

A ja nie znoszę powiedzenia "Co nas nie zabije to nas wzmocni"
Odejscie synka mnie nie zabiło ale też nijak nie wzmocniło. Raczej tylko
osłabiło, pognębiło, zmieniło na gorsze.
Marta

[zorka7]

To, co usłyszałam na ulicy od koleżanki z LO, funkcjonuje już na zasadzie
kwiatka.
Gdy opowiedziałam jej o porodzie, Martynce, o tym, jak jej zabrakło...
Usłyszałam po chwili zadumy:

"Hm... Straszne, że miałas cesarkę. Czytałam w jakiejś gazecie, że jakieś nerwy
są wtedy poprzecinane i po cięciu nie można mieć orgazmów..."

Nie zartuję!!!

A... i na koniec, w ramach dalszych "pocieszeń" usłyszałam opowieść koleżanki
jak to imprezuje robiąc drugi fakultet, że nie może znaleźć na stałe faceta i
że ja to mam "przynajmniej życiowe problemy"...

Ręce i gacie opadają!...

Teraz już się z tego tylko śmieję, ale wcześniej... :(

[zorka7]

Pmiętam też jak opowiadałam pewnej osobie o tym, że imię "Martyna" jest dla
mnie najpiękniejszym imieniem, że zawsze chciałąm je dać mojej pierwszej
córeczce i że już nigdy nie będę miała córki - tutaj - o tym imieniu... Ta
osoba na to: "No co ty, przecież możesz drugiemu dziecku też dać tak na imię"...

Hm... Taki Burek1, Burek2, Burek 3...

Wrrrrr....

[kartoflanka]

o żesz ty...
ale co masz orgazmy, nie?;-)

kwiatek miesiaca!

[magdus29]

Rodzina powtarzała: "jesteście jeszcze młodzi, na pewno będziecie mięli jeszcze
dziecko, wszystko przed Wami" - a ja chcę Dominika,a nie inne dziecko.

Z kolei położna starała się mnie pocieszać mówiąć: "a może byłoby chore i
byście się państwo namęczyli" i opowiadała jakie to trudności mają jej znajomi
z nieuleczalnie chorymi dziećmi - koszmar. Zdaję sobie sprawę, że wychowanie
dziecka chorego jest strasznie trudne, ale to dziecko jest, można je przytulać,
głaskać, całować, a tak.... pozostaje pustka
A takie słowa na pewno, nie pomagają.

Magda mama Aniołak Dominika (18.08.2004)

[melka_x]

1. Jesteście młodzi, zdrowi, będziecie mieć jeszcze dzieci. Może. Ale żadne nie
będzie Natalią. Jak zauważyła kiedyś mharrison dlaczego mało komu przyszoby do
głowy złożyć w ten sposób kondolencje młodej wdowie, czyli "jesteś młoda,
zdrowa, będziesz mieć jeszcze mężów"?

2. Bóg tak chciał, niezbadane są wyroki boskie, opatrzność wie co robi. Może i
wie, ale ja nie wiem, więc jakie to ma być DLA MNIE pocieszenie?

3. Bóg przeznacza każdemu tyle ziaren piasku, ile człowiek jest w stanie unieść
i ani jednego ziarenka więcej. Powiedzcie to samobójcom i pensjonariuszom
Tworek to raz, ja nie mam ochoty wygrywać zawodów w noszeniu ciężarów to dwa.

4. Do mojej mamy - "To pani nie wie, że po takich małych dzieciach nie nosi się
żałoby?"

5. Zdanie z forum bodajże Kobieta "przyszłabym na pogrzeb dziecka, no powiedzmy
12-letniego, ale wcześniej to szopka nie pogrzeb"

[melka_x]

Oczywiście punkty 4 i 5 to nie miałyby pocieszania, ale raczej pouczenia
samozwańczych ekspertów od straty dziecka, rozpędziłam się.

[igga-81]

punkt 3 to straszna bzdura!
też kilkarotnie to słyszałam w odniesieniu do siebie
tylko ja wcale silna nie jestem i juz dawno upadłam pod ciężarem tego
cholernego worka

[igga-81]

worka z piaskiem , oczywiście

[lena1981]

Przed tym forum nie moglam normalnie porozmawiac o swojem bolu, zreszta ludzie
mysla, ze jak przejdzie kilka miesiecy, to napewno nikt niczego nie pamieta, ze
napewno nie mysli o tym co sie stalo. Tez spotykalam rozne wypowiedzi, po
ktorych robilo sie jeszce gorzej na sercu, zamiast lepiej...Mialam jeszcze o
tyle gorsza sytuacje, ze bylismy praktycznie sami, a maz ma zupelnie inny
charakter, on dusi swoj bol w sobie...Slyszalam rozne wypowiedzi i unikania,
ale staram sie tych ludzi zrozumiec, kiedys uslyszalam w reportazu, ktory byl
wlasnie poswiecony stracie dziecka, to jedna matka powiedziala, ze trzeba sie
starac popatrzec na te wypowiedzi i na to zachowanie inaczej, trzeba zrozumiec,
ze ci ludzie nie przezyli tego, ze cos takiego nie spotykamy na codzien, ze nie
jestesmy na to przygotowani, ze to moze zrozumiec czlowiek, ktory to przezyl
sam....I moze dlatego my rozumiemy sie na tym forum z poslowa, a w
rzeczywistosci roznie bywa...
Staram sie zrozumiec, ale gdyby nie to forum, to chyba moglabym zwariowac.

Dziekuje Wam dziewczyny

[alina30]

Najbardziej znienawidzone przeze mnie słowa: - Masz jeszcze Bartusia! -
wyrządziły nam wiele krzywdy. On miał wtedy 6 miesięcy, a przez to gadanie nie
mogłam się przełamać i go zaakceptować, bo wszyscy mi go pokazywali palcem, tak
jakbym nagle o nim zapomniała, że jest. Wtedy chciałam żeby i jego nie było,
tak bardzo bolały mnie te 'pocieszenia'. Cierpię bardzo na wspomnienie tamtych
dni.

Co do pkt.3 o worku piasku od Boga - ja też słyszałam podobne bzdury, tyle że w
innej wersji - że ponoć Bóg wybiera TYLKO tych, którzy takie cierpienie zniosą.
I on wie którzy to są. Wyróżnienie jakieś czy co?

-

[igga-81]

> Najbardziej znienawidzone przeze mnie słowa: - Masz jeszcze Bartusia! -

Alino, przepraszam, zdaje się, że ja też zwróciłam Ci na to uwagę..
nie miałam nic złego na myśli, zazdroszcze jednynie że masz dla kogo jeszcze
żyć, mam nadzieje że nie masz mi tego za złe..
pozdrawiam

[alina30]

Basia, proszę nie przejmuj się tym, nawet przez myśl mi nie przeszło, żeby tak
odebrać Twoje słowa!!!
Pisałam bardziej o tamtych chwilach sprzed trzech lat. Wiesz, że wtedy nie
znosiłam obecności Bartka, był dla mnie żywym (za żywym!) wspomnieniem
Mateuszka i całych naszych lepszych czasów. I wtedy właśnie tak bardzo bolało
mnie, jak ktoś mi pokazywał, że mam w nim szukać pocieszenia.
Teraz wiem, że dokładnie tak się stało - on był moim pocieszeniem! I dzisiaj
nie ma dla mnie najmniejszej wątpliwości, że dobrze, że wtedy był i że ciągle
jest.
Wierzę głęboko, że i Tobie jest gdzieś pisane TAKIE pocieszenie. Jestem z Tobą
myślami cały czas.
Pozdrawiam
----
Alina
www.republikadzieci.org/problemyiniepokoje/strata/pamiec144.htm

[igga-81]

> Wierzę głęboko, że i Tobie jest gdzieś pisane TAKIE pocieszenie

bardzo też chciałabym w to wierzyć...:)

[vinga_o]

"Jesteście młodzi, będziecie mieli dzieci" - to notorycznie powtarzane zdanie
słyszmy chyba wszyscy. Ju
"Będą jeszcze Julki" i stwierdzenie "Ty się już pogodziłaś" - słyszałam chyba po
pięć razy od jednej osoby, a po każdym razie tłumaczyłam, że właśnie Julki już
nie będzie, a pytanie o "pogodzenie" nie jest na miejscu. Bez rezultatu.
"Xińskim też umarło dziecko, ale potem mieli dwójkę zdrowych dzieci" -
porównywanie do innych denerwuje, ale chyba niesie ziarenko nadziei ...

Na szczęście nie trafiłam na ludzi, którzy pocieszaliby nas w tak drastyczny
sposób, jak niektóre z dziewczyn opisują.
Życzę samych taktownych ludzi na swojej drodze :-)))

[sayenn]

Wiele ich bylo, chcialabym o nich zapomniec, ale niestety nie wszystkie mozna
wymazac z pamieci.
- Najczesciej slyszane: "jestes mloda, jeszcze bedziesz miec dzieci"; (no tak
zbil sie wazon... kupi sie kolejny)
- Rutynowe podejscie "pocieszajacego" lekarza: "gdyby na swiecie wszystkie
ciaze konczyly sie szczesliwie, to zabrakloby miejsca na ziemi"; (no tak, to
takie oczywiste)
- Pracodawca: "Nie ma co plakac, ludziom gorsze rzeczy sie przytrafiaja"; (bez
komentarza)
- Pracodawca, kiedy dowiedzial sie o mojej kolejnej ciazy, z wielkim usmiechem
na twarzy: "moze tym razem sie uda"; (no tak, nie ma to jak dodac komus wiary).

[melka_x]

Po poronieniu i śmierci 2miesięcznej córki nasz ówczesny lekarz "W końcu się
wam uda"

[kartoflanka]

ja slyszalam głownie: "jestes młoda bedziesz miec jeszcze dzieci"...ale co
dziwne wogole mnie te slowa nie bola...natomiast strasznie mnie bolały
wszystkie uwagi na temat Piotrusia, typu: "wiesz on teraz juz nie
cierpi" "teraz jest szczesliwy w niebie" itd itp...rany mialam ochote gryzc jak
to slyszalam

[alina30]

Tak, masz racje z tym niebem. Ja też nie mogłam (i nadal nie mogę) przeżyć
tego, jak ktoś mówił, że On jest teraz w niebie i - co gorsza - że jest mu tam
dobrze. Jak to dobrze? Beze mnie? Bez nas? Samemu?

[podi11]

Podpisuję się pod wszystkimi wypowiedziami. Najgorsze jest dla mnie
to "pocieszenie" jesteś młoda i będziesz miała jeszcze dzieci. Po tych słowach
staję się agresywna i mam ochotę wyć. Dlaczego ci wszyscy ludzie traktują tak
przedmiotowo moje córeczki!! Zaczynam się zamykać przesaję rozmawiać z ludźmi
bo oni tylko ranią, choć wiem że starają się być mili, ale to boli. Moja rana
jeszcze zbyt świeża żeby więcej pisać, bo już całą klawiaturę zapłakałam, a
mogłabym wymienić mnóstwo słów które przynoszą ból.

[kata74]

jestem osobą która tekiej tragedii nie przeżyła, wobec tego nie moge nawet
sobie wyobrazić co czujecie.

skarżycie się na słowa które was ranią, i faktycznie niektóre stwierdzenią są
takie że...szkoda gadać. mam jednak nadzieję że zdajecie sobie sprawe, że
ludzie mówiący wam słowa pocieszenia- chcą was faktycznie pocieszyć nie zdając
sobie zupełnie sprawy że was okrutnie ranią.

jedna z was napisała, że jeszcze gorsze jest nic nie mówienie.

poradźcie mi w takim razie co i jak powiedzieć żeby nie urazić, nie sprawić
bólu- pytam bo moja koleżanka poroniła w 10 tygodniu, było to ich długo
oczekiwane dziecko. jak mam się wobec niej zachowywać?


Kasia

[kartoflanka]

powiedz to co czujesz
napewno nie obrazi sie jesli jej powiesz: nie wiem co powiedziec, bardzo mi
przykro, mysle o tobie, mozesz na mnie liczyc

wkurzajace jest to ze ludziom sie wydaje ze wiedza lepiej od nas, co jest dla
nas albo dla naszych dzieci dobre. Jesli zalozysz ze tego nie wiesz to chyba
nie jestes w stanie zranic...

[malomi]

Proponuje zajrzeć do watku ze wstępu do forum- jak udzielać wsparcia
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=16556&w=12484193

[odlipcadomarca]

Za kilka dni minie 19 lat od smierci mojej corki. Czesem boli mnie to, ze nikt
juz nie pociesza czy nie probuje pocieszac od lat - wszyscy zapomnieli.
A przeciez byla. I Jej nieobecnosc wciaz jest dziura w mozgu. Pocieszyc sie nie
da ale jakby kto probowal to chciaz bym wiedziala, ze przynajmniej przez te
sekunde proby pocieszania mnie pamieta o mojej dziewczynce. No i mloda juz nie
jestem, wiecej dzieci miec nie bede.
od7do3

[margaretek]

To ja tez dołozę "kwiatka"
Będąc w drugiej ciąży moja teściowa uraczyła mnie takimi słowami " no teraz to
musicie uważać , bo jaki ma sens chodzenie w ciązy i potem tego dziecka nie
mieć, przeciez jakby drugie umarło to mozna przezyc szok" ... tak, oczywiscie
to pierwsze mielismy tak dla sportu, na próbę.... nic jej nie
odpowiedziałam ....rozpłakałam się

[kasiah28]

Ja poroniłam w 6 tyg. i też wszyscy mnie pocieszali przy okazji raniąc
mnie.Lekarz powiedział:
- Wie Pani co,zawsze można drugi raz spróbować!
Tak właśnie mnie poinformował że ciąża obumarła.Niektórzy lekarze są tak chyba
przyzwyczajeni do poronień,że nawet nie zdają sobie sprawy jak bardzo mogą
skrzywdzić kobietę takimi słowami.Dla nich jest to jak pstryknięcie palcami.
Kiedy myśle o tym to łzy za każdym razem mi napływają do oczu, nigdy nie
zapomnę o moim nienarodzonym Aniołku.
Kiedy zaszłam drugi raz w ciążę i w 6 tyg. zaczełam krwawić to myślałam że
drugi raz tego nie przeżyje.Całe 9 m-cy bałam się że się nie uda i choć lekarz
zapewniał że wszystko ok to ja i tak bałam się każdego dnia zbliżającego do
porodu.Ale udało się,donosiłam i mam ślicznego, wspaniałego 1.5 rocznego synka.
Dziewczyny !Głowa do góry !
Trzymam za wszystkie kciuki.

[anhes]

hm...czytam i myślę że miałam wyjątkowo dużo szczęścia w nieszczęściu.owszem
zdarzyły się koszmarne sytuacje ale nie miały nic wspólnego z pocieszaniem. Pani
doktor która prowadziła ciążę na porannym obchodzie (nie pofatygowała sie do
porodu choć wiedziała ze sie zaczął, bo dzwoniliśmy do nie że wody płodowe są
krwiste, i że cos jest nie tak) po spojrzeniu w puste łóżeczko " no tak skąś
muszą sie brać te statystyki..."

lekarz na moje usilne prośby o wypisnie do domu, bo pobyt na odziale ze
szczęśliwymi matkami i ich dziećmi jest już ponad moje siły powiedział "popłacze
pani w poduszkę i zostanie jeszcze trochę"

od wielu ludzi słyszałam o tym że jesteśmy młodzi...mnie nie sprawia to
przykrości, wiem że będziemy mieli dzieci, wiem ze tego już nigdy nie bedzie...i
wiem że te słowa wypływają z dobrej woli, z checi pocieszenia, wiem ze ludzie
którzy je mówią nie przezyli tego i nie wiedzą jak się zachować po prostu...chcą
dobrze...a te intencje w jakich to mówią są dla mnie ważniejsze niż same słowa.

[hopee]

To prawda, nie można mieć pretensji do osób, które "nieumiejętnie" pocieszają,
a mają dobre intencje. W mojej rodzinie wszyscy mieli dobre intencje, ale nie
zawsze im to pocieszanie wychodziło. Tak naprawde w naszej sytuacji każde słowa
będą złe, bo jak można pocieszyć kobiete, która straciła dziecko (nosiła je pod
sercem, wymyślała imiona, miała plany, kochała Je) i w jednej sekundzie jej
swiat sie zawalił...Nie ma odpowiednich słów na świecie, które byłyby
odpowiednie, ale chyba cisza jest gorsza...Oczywiście mam świadomość że są
lekarze, którzy lepiej aby sie wcale nie odzywali, ale mnie to nie spotkało,
albo po prostu żyłam w takim amoku, że nic do mnie nie docierało...
Pozdrawiam Was serdecznie

[jula1107]

Moja teściowa po śmierci naszego synka powiedziała: "może to i dobrze,że umarł,
przynajmniej już nie cierpi". Chciałam jej powiedziec a JA? Wtedy nie miałam na
to siły. Usłyszałam: "zresztą przez całe życie by się męczył, a wy razem z
nim". Nigdy nie wytłumaczyła mi już potem na czym polega ta męka z własnym
dzieckiem. Aha, jeszcze raz, kiedy stawialiśmy naszemu synkowi pomniczek,
usłyszeliśmy: "nie przesadzacie z tym? to nie ma sensu, przecież na cmentarzach
kradną..." Wtedy już nie wytrzymałam, i zapytałam sie jej co ja mogę jeszcze
zrobić dla mojego dziecka? Nic więcej jak tylko dbać o jego grób. Popatrzyła na
mnie zdziwiona i chyba do dzisiaj nie rozumie tamtych słów. Oczywiście nie
zapomniała mi opowiadać o zdrowych wnukach swoich koleżnek i o tym jakie to
fajne dzieci itd. Lekarz wręczający akt dokumenty, w ogóle się do mnie nie
odezwał. Za to mojemu mężowi poradził, żeby na mnie uważał, no i oczywiście
jesteśmy młodzi i powodzenia.... Za to ksiądz zachował się wobec nas w
porządku. Opowiedział nam historię swojej siostrzyczki, która umarła jako
niemowlę i dodał, że mama całe życie boleje nad stratą córeczki. Miałam
wrażenie, że wie co czuję, nic mu nie muszę tłumaczyć, zresztą i tak się nie
odzywałam prawie wcale. A na konie i tak usłyszeliśmy standart o tym, że Bóg
wybiera itd. Tylko co mnie to obchodziło? Ja wcale nie chciałam, żeby mój synuś
był jakimś tam aniołkiem, urodziłam go przecież dla siebie! Nigdy nie zrozumię
po co Mu tam tyle aniołków? Nie było wtedy tego forum i chyba tylko moja mama
potrafiła rozmawiać o tym ze mną zwyczajnie, zresztą robi to do dzisiaj. Nie
zapomina o mim synku i zawsze coś dla Niego ma... Znajomi zaczęli omijac nas z
daleka, jakby sie obawiali że możemy zarazić ich swoim nieszczęściem. Znalazły
się na szczęście nieliczne wyjątki, osoby, które pamiętaja o naszym synku i
potrafią zrozumieć, że jest częścią naszego życia. Kiedy półtora roku póżniej
urodziłam zdrową córeczkę z każdej strony słyszałam: "no widzisz a jednak wam
sie udało". No tak,udało się.