Czy to tylko mnie się dotyczy?

[ancia11]

Odkąd zmarła Daria wiele znajomych, kolegów, koleżanek odwróciło się odemnie.
ostatnio spotkana koleżanka (jest w 6 miesiącu ciąży) powiedziała
tylko"cześć" i jak najszybciej odeszła nie tylko ona tak się zachowała.
Ostatnio myslałam, że może boją się o swoje dzieci może myslą, że
nieszczęścia zarażają czuje sie jak trendowata zostałam sama dzięki Bogu mam
męża i syna (choćiaż też po trudach pierwszych miesięcy urodził się bowiem w
26tc).
ale ja tego nie mogę pojąć nie chodzę smutna można ze mną porozmawiać o
róznych sprawach nie mówię tylko i wyłącznie o Darii jej chorobie i
cierpieniu, naprawdę dla mnie jest to za ciężkie
Ania
www.republikadzieci.org/problemyiniepokoje/strata/pamiec203.htm

[ela2225]

Aniu myślę że nie tylko Ciebie to dotyczy.W moim gronie też zostało bardzo
niewielu znajomych.Oni nie wiedzą co powiedzieć,boją się żeby nas nie urazic
czy coś takiego.dziwią się przynajmniej moi że normalnie funkcjonujemy że
żyjemy itp.

[zorka7]

Też czułam się jak trędowata. W dodatku odbierano mi prawo mówienia o córce
jakbym popełniała jakąś notoryczną gafę.
Doświadczylam zaniechania od wielu - do tamtej pory - bliskich mi osób.
Bolało. Teraz zło staram się zamieniać na dobre - spotykając się z takimi
mamami jak ja.

[achulka1]

wiesz Aniu chyba każda z nas się tak czuje. Tak jakbyśmy rozsiewały
nieszczęścia. Też tak to wszystko odczuwałam. Dopiero na spotkaniach
Duszpasterstwa Osieroconych Rodziców ksiądz powiedział, że ci ludzie po prostu
nie wiedzą jak mają się wobec nas zachować. czy rozmawiać z nami o stracie
dziecka, czy samo słowo "dziecko" nie wzbudzi w nas smutku, żalu, tęsknoty albo
łez, a jak zaczniemy płakać to co dalej z nami zrobić. jak to usłyszałam to
mnie powaliło na kolana- jakie wtedy głupie mi się to wydawało. ale po pewnym
czasie po przemyśleniu tego wszystkiego- to ma sens. ludzie nie wiedzą jak mają
się wobec nas zachowywać, żeby nie sprawiać nam bólu. a niestety panuje takie
przekonanie, że absolutnie nie można poruszać tematu zmarłego dziecka. smutnie,
bardzo smutne. z tego co się zorientowałam to wiekszość z nas chce mówić o
swoim dziecku i o swoim bólu i chce się wypłakać( a łzy bywają oczyszczające!).
nie jesteśmy naznaczone a najgorsze co możemy zrobić to wmówić to sobie.
Aniu głowa do góry, może to Ty pierwsza podaj rękę- choć to wcale nie jest
proste.
powodzenia Asia

[zorka7]

Achulko, w jakim mieście jest Duszpasterstwo Osieroconych Rodziców?

Pytam jako współzałożycieka "Dlaczego"

(www.dlaczego.org.pl)

[ewamonika1]

zorka7 napisała:

> Achulko, w jakim mieście jest Duszpasterstwo Osieroconych Rodziców?
>

--------
witaj współzałożycielko :-)

zajrzyj tu: chodzi o Szczecin:

forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=16556&w=25292773&a=25571388
e.

[achulka1]

już kilka razy o tym pisałam, i chętnie odpowiem na każde pytanie- możecie
pisać też prywatnie.
Duszpasterstwo Osieroconych Rodziców jest w Szczecienie. Na początku
spotykaliśmy się co tydzień- jedna para( bo chodzi też tatuś Piotrusia)
była "świeżo" po pożegnaniu dziecka. Teraz spotykamy się co dwa tygodnie.
Spotkania były w piątki teraz zaczynamy spotykać się a niedzielne wieczory.
Wymiana doświadczeń dużo daje, pozwala zdystansowac się do spraw, które nam
ciążą. Polecam każdemu taką forme własnej terapii. Przynajmniej każda z nas wie
o czym mówi ta druga, zna te uczucia, wie jak to jest.
pozdrowienia Asia

[ancia11]

Dziękuję za odpowiedzi i dodam, że jest to straszne odczuć strach i lęk przed
nami innych rodziców. Ale są też osoby które odważnie pytają sie o Darię chcą
zobaczyć jej zdjęcia i to mnie podnosi na duchu, że pamiętają o Niej. A z Wami
Mamy jestem codziennie, chociaż nie zabieram głosu.
Ania
www.republikadzieci.org/problemyiniepokoje/strata/pamiec203.htm
P.S. Asiu daj znać kiedy następne spotkanie ja postaram się wtedy podrzucić
Danielka moim rodzicom i jeśli to nie problem zabrać się z Tobą

[achulka1]

nastepne spotkanie w kolejna niedziele czyli 17.09nie ma problemu z transportem
czekam na Twoj znakzapraszam innych Asia

[jaskoolka]

ja jestem z tych właśnie po drugiej stronie ... nierozumiejących
z pewnością jest tak, że trudno Wam osieroconym mamom zrozumieć reakcje nas mam,
które nie straciły dzieci ... i na odwrót
przyznaję się do błędów jakie popełniam wówczas, kiedy zorka7 mnie najbardziej
potrzebowała, a mnie nie było ... żałuję tego, ale wówczas nie wiedziałam, co
mam zrobić, jak się zachować (to mnie nie tłumaczy wiem, ale mówię jak było)..
nie rozumiałam głębi tego cierpienia, a nie wpadłam na pomysł, aby zapytać, aby
być, aby wysłuchać nic nie mówiąc, aby ... ech ... jedno tylko powiem, że nigdy
nie myślałam o mamie czy tacie, którzy stracili dziecko jako o trędowatych czy
rozsiewających nieszczęścia - nie wierzę w takie przysłowiowe rzeczy .. szalenie
Wam współczułam, ale dopiero teraz wiem, że można cos zrobić - trzeba tylko
zapytać albo po prostu być ...

cieszę się, że jest takie grono osób gdzie możecie znaleźć wsparcie i czuć się
zrozumiane ...

teraz jestem otwarta i chcę być :) na ile mi sił starczy

pozdrawiam

[ancia11]

Ja powoli zaczynam rozumieć ale i tak dziwi mnie to, że ludzie boją się łez
innych ludzi. 6 tygodni od pogrzebu Darii szliśmy z mężem na pogrzeb dzidziusia
męża kuzyna (mały Kubuś urodził się martwy) i aby rodzice zapomnieli o bólu
zaproponowaliśmy zaraz po obiedzie wycieczkę nad morze (dodam, że byliśmy barzo
bliziutko od niego)tam w spokoju moglismy porozmawiać na najbardziej bolesne
tematy. Mam nadzieję, że to choć troszkę pomogło. Ludzie bliscy nam nie są po
to aby uciekać przed nimi,czy aby oni uciekali przed nami, ale aby pomagać
sobie nawzajem.
Ania
www.republikadzieci.org/problemyiniepokoje/strata/pamiec203.htm

[edycia11]

Moi najbliżsi mąż,rodzice,przyjaciele i dobrzy znajomi pozostali.Nie uciekaja
od rozmów,rozumieją,nie boją się.Kilka jednak osób zapomniało.....i to boli bo
nie wiem dlaczego.

[agablues]

Pierwsze dni po śmierci Igi czułam się, jakbym również ja umarła, ale chodziła
po ulicy. Nigdy nie zapomnę tego, jak jedna koleżanka na mój widok przeszła na
drugą stronę ulicy i udała, ze mnie nie widzi..wiem, ze to ze starchu, wiem,
ale to było bardzo przykre. Potem, rozmowę zczynali ci, którzy nie wiedzieli co
się stało, no i oczywiście za chwilę rozmowa się konczyła.
Nie wiem jak Wy, ale dla mnie nawet najbardziej nieporadne, ale szczere słowa
są o niebo lepsze, niż udawanie, ze nie było dziecka. chciałabym, zeby o tym
wiedzieli
aga

[mamajaromira]

Z moimi znajomymi i przyjaciółmi było różnie. Większość zwyczajnie nie wie co
powiedzieć. Tak jak moje koleżanki z pracy, które są ze mną (czuje to), tylko
nie potrafią rozmawiać na "ten" temat, ale jak przychodzi kryzys to przytulą w
milczeniu i to wystarczy. Była też "przyjaciółka", która przestała się ze mną
kontaktować. Okazała się na tyle w porządku, żeby powiedzieć, że sprawa ją
przerosła (choć i tak myślę, że niewiele trzeba, żeby być obok). Ale
najbardziej boli to, że miałam dwie bliskie kumpeli, które, jak tylko
dowiedziały się o moim Synku, na siłę chciały się ze mną
spotkać, "pocieszyć", "pomiczeć". Atakowały telefonicznie i smsowo. Nie
wiedziałam wtedy dlaczego tak bardzo nalegają. Dziś wiem, że nie była to chęć
jakiegokolwiek pomocy, tylko zwykła chęć szukania sensacji. Rozpowiadały potem
moją historię wszystkim i wszędzie. Założę się, że byłam na wielu językach,
właśnie przez to że ktoś chciał się "pochwalić" nowinkami. Mam wrażenie, że one
już wymyśliły, za moimi plecami cały scenariusz tego jak powinna sobie z tym
radzić, jak się pogodzić. To wstrętne. Nie wiem jak mogłam kiedyś im ufać!! A
one nadal bez skrupułów roztrząsają moje cierpienie. Nienawidzę ich za to i za
swoją głupotę....

[kama.garbi]

przy mnie pozostał mąż
i to jest najważniejsze choć oddalenie innych i tak strasznie boli nie spotykam
się nawet z najbliższymi rodzicami siostrami a przed dalszą rodziną sama
uciekam wstydzę się tak wstydzę się że pewnie jestem wybrakowana bo to we mnie
zmarło moje dzieciątko

ale mam teraz Was
dziękuje

[mama68]

U mnie jest trochę inaczej,to ja boję się spotkań z innymi ludżmi,boję się ich
wzroku,myśli.Tak naprawdę dobrze mi jest tylko w otoczeniu tych znajomych i
rodziny która była przy mnie i pomagała mi przejść przez to wszystko.
Niemogę powiedzieć że się ktoś odemnie odsunął wręcz przeciwnie znajomi z
którymi nie miałam stałego kontaktu przychodzili aby spytać czy jakoś mogą pomóc.
Niedawno jeden z moich znajomych powiedział mi że właściwie się nie zmieniłam po
za tym że przestałam się śmiać.

[ancia11]

Ja długo czułam, że to iż Daria urodziła się tak bardzo ciężko chora (złozona
wada serduszka i wada genetyczna CATCH22) jest moją winą, że zrobiłam coś co
Jej zaszkodziło teraz jest mniej we mnie samooskarżenia ale nigdy nie zdecyduję
się na następne dziecko z lęku i poczucia winy (wiem od lekarzy że następne w
90% bedzie wczesniaczkiem, Daria też urodziła się za wcześnie)nie chcę poraz
trzeci patrzeć jak moje dziecko musi cierpieć.
A co do tematu wątku: pogodziłam się z myslą że z mężem straciliśmy wielu
znajomych (dziś koleżanka jadąc samochodem dodam że bardzo powoli, udała że
mnie nie widzi, odwruciła głowę w druga stronę jak nasze spojrzenia się
spotkały) może kiedyś będą gotowi podejść i porozmawiać.
P.S dziś Daria skończyła by pół roku, to dla Ciebie mój skarbie(*)(*)(*)kocham
Cię

kama.garbi

[dalia771]

kama.garbi napisała:

> uciekam wstydzę się tak wstydzę się że pewnie jestem wybrakowana bo to we
mnie
> zmarło moje dzieciątko
>

czuję dokładnie to samo

[janiotonio]

Hej, Mamojaromira,
Nie straciłam dziecka, syn chorował i było ryzyko, że może się gorzej rozwijać
i przeżyłam strach z tym związany i walkę - lekarzy, szpital, rehabilitację.
Ale znam osoby, które straciły dzieci. I teraz tym bardziej, po przeczytaniu
twego postu, nie wiem, co robić. Bo ja też dzwoniłam, sms-owałam, jak twoje
kumpele, żeby dać znać, że w każdej chwili mogę cokolwiek dla nich zrobić. Ty
takie zachowanie oceniasz bardzo negatywnie. A ja bardzo ich straty przeżyłam -
pamiętam o datach narodzin, datach odejścia, bardzo często o nich myślę, bardzo
to przeżywam.
Z kolei brak zachowania jakiegokolwiek boli rodziców po stracie. Nie wiem, jak
zacząć rozmowę o dziecku, któe odeszło, nie raniąc rodziców, gdy o tym sami nie
zaczynają mówić. Może nie chcą? Naprawdę chciałabym być blisko, ale mam
wrażenie, że każda moja akcja może wywołać negatywne uczucia u osieroconych
rodziców.
jestem pewna, że ci, którzy szybko odchodzą, nie boją się, ze nieszczęścia
zarażają, tylko nie wiedzą, jak nie zranić dodatkowo.
Serdecznie, gorąco pozdrawiam,
Magda

[mamajaromira]

Witaj Magdo. Przepraszam, że dopiero teraz, nie zauważyłam Twojego postu. Ale
już Ci odpowiadam.
Oczywiście że, wsparcie otoczenia jest bardzo bardzo potrzebne!!! Nie neguję
zainteresowania, dzwonienia i smsów, choć moim zdaniem trzeba mieć w tym umiar,
a nie "bombardować", jak to robiły osoby, o których pisałam.
Najbardziej jednak zabolało mnie w tej całej sytuacji to, że osoby, którym
ufałam rozpowiadały na lewo i prawo, co się u mnie wydarzyło. Po co??? W jakim
celu??? Ja nie chcę, żeby moja tragedia była "podwórkowym" lub "imprezowym"
tematem. Sama chciałabym decydować komu i co mam powiedzieć o Jaromirku i o tym
co przeżywam. Mój ból potęguje tylko świadomość, że np. ktoś, kogo nie znam, za
moimi plecami, znając tylko jakieś strzępki informacji, roztrząsa ten temat.
I to wszystko.
Nie wiem jacy są Twoi znajomi, którzy stracili dziecko. Każdy przeżywa inaczej
to cierpienie i innego wsparcia potrzebuje.
Na tym forum piszemy o swoich uczuciach, więc na koniec mogę tylko dodać, co
jest ważne dla mnie:
potrzebuję czuć, że jest obok mnie ktoś, na których mogę liczyć
potrzebuję rozmowy o moim Synku, o tym co się stało
potrzebuję zrozumienia, gdy nie chcę gadać, spotykać się
potrzebuję czyjejś koszuli do wylania łez kiedy powraca rozpacz
potrzebuję wiedzieć, że ktoś pamięta o „Jaromirkowych” datach
potrzebuję szczerości, kiedy ktoś nie wie co powiedzieć lub co zrobić.
I jak moje doświadczenie pokazało, nie trzeba nadludzkiego wysiłku, żeby temu
sprostać, a jedynie trochę wrażliwości, wyczucia, no i przełamania strachu.
Dziękuję losowi, że na mojej drodze postawił, kilku prawdziwych przyjaciół.
Pozdrawiam Cię serdecznie
monika

[szymus4]

witam,
też się spotkałam z unikaniem rozmowy na temat mojego syneczka, urodzonego w
27tc. który zmarł następngo dnia po porodzie. Nawet mi powiedziano, że szybko
zapomnę!!!czasami naprawdę niektórzy powinni milczeć!!!
Mam pytanie o Twojego synka, jak się rozwija, ile ważył jak się urodził, czy
rodziłas w Wa-wie?

[ancia11]

Danielek ma obecnie 4 latka (skończy je w grudniu)rozwija się prawidłowo
fizycznie i psychicznie (wczoraj zaczęliśmy naukę literek)i nikt nie jest w
stanie go przegadać, ma bardzo dobrą pamięć (zna całą "Lokomotywę" dodam, że
pociągi to jego pasja).Ważył przy urodzeniu 980 gram (to bardzo dużo jak na ten
tydzień ciąży)i mierzył około 35 cm. Przez pierwsze pół roku była ostra walko o
jego życie, zdrowie, wzrok, słuch i inne wcześniacze sprawy. Rodziłam w
Szczecinie
Pozdrawiam Ania

[szymus4]

ojej, tak się cieszę że rozwija się dobrze. Moj synek ur sie w 27tc i ważył
1150 g, niestety zył 1 dzień. Pytam dlatego, że teraz po stracie pocieszałam
się, że niebędzie cierpiał, bo czytałam że wsześniaki takie jak on nają prawie
100% szanse na retinopatię IIIst. i inne wcześniacze choroby, których
konsekwencją są problemy poradzenia sobie samodzielnie w życiu. A jednak to
nieprawda. Są wcześniaczki bardzo dobrze sie rozwijające. Czyli i mój synek
miał szanse na zdrowe życie. Byłam jak on odchodził i widziałam jak go
reanimowali i mialłm wrażenie że wogóle nie wiedzą co robią i czy inkubator
działa czy nie itd. Tymbardziej mi smutno że odszedł. Życzę dużo dużo zdrowia
Syneczkowi, a Tobie radości i pociechy. anna

[ancia11]

Wierzę, że teraz Twój synek bawi się z moją córeczką i patrzą z góry na swoje
mamy. Nie napisałam wcześniej ale Daniel miał trzy razy przymrażaną siatkówę i
w konsekwencji ma lekką krótkowzroczność ma okularki i wygląda w nich słodko. A
co do innych chorób ja cały czas jestem wdzięczna lekarzom że mam Danielka
pomimo, że gdy miał 3 tygodnie zachorował na posocznicę (na tle grzybicznym) i
zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych nie wahali się nawet przez sekundę i szybko
zamawiali antybiotyki z Warszawy. Potem jak Danik był już w domu pediatrzy
załatwili mu z Kasą Chorych (bo wtedy one istniały) refundację szczepionki. 3
dawki jej kosztowały około 40 tyś zł
Ania

[szymus4]

ojej to rzeczywiście dobrzy ludzie, i szybko działali i odnieśli sukces, a taka
krótkowzroczność to w sumie pryszcz w porównaniu jak mogą być chore i
upośledzone tak malusieńkie noworodki, później dzieci.
Dzisiaj płakałam i przytulałam śpioszki synka i pamiętam jaki był malutki, a te
śpioszki rozmiar 62 były by na niego dwa razy za duże. Boże jak to dobrze że
Twój synek jest taki zdolny i wyjątkowy. Żałuję tylko że nie trafiłam do
lepszego szpitala, (choć mieszkam blisko Wa-wy) z lepszą opieką
neonatologiczną, faktycznie mój syneczek miał świetny inkubator dzięki WOŚP ale
lekarze niezbyt umieli obslugiwać sprzęt. Jeszcze słowa, że moze wcelowali z
anytbiotykami...no comend. pozdrawiam. Bardzo dziękuję za rozmowę.

[edytek1909]

Aniu.
Przepraszam Cie.Nie mialam pojęcia jak bardzo czujesz sie opuszczona...
Przyznaje czasem sama nie wiedzialam jak mialabym rozmawiac z Toba gdy chcialam
zadzwonic..Nie chcialam Cie urazic...Duzo też wyjezdzalismy i nie bylo nas w
domku ale wkrotce nadrobię te zaleglości i mam nadzieje ze uda nam sie spotkac
Pozdrawiam
Edyta

uczę się...

[kama.garbi]

Panie, ile razy mam przebaczyć, jeśli mój brat wykroczy przeciwko mnie?
Czy aż siedem razy?
Jezus mu odrzekł: Nie mówię ci, że aż siedem razy, lecz aż siedemdziesiąt
siedem razy.

Przepraszam Was...

że nie potrafiłam wybaczyć swoim bliźnim
-zaniechania
-sobie niewiedzy

[annadoml]

Nie tylko,moze te osoby nie chca sprawic ci przykrosci.Moga nie wiedziec jak
zaczac rozmawiac.Sprobuj sama rozpoczac jakas rozmowe,jezeli to nie pomoze to
zostaw ich a oni kiedys sami wkoncu zrozumieja ze zle robia.

[mamarafka]

Nie jest mi zupełnie obce uczucie wyalienowania po śmierci syna. Dzięki Bogu
były to tylko chwile, które już wymazałam z pamięci. Szczególnią podporą było
dla mnie grono bliskich znajomych, którzy wspierali mnie, kiedy leżałam na
patologii ciąży , kiedy o życie walczył Rafał i kiedy umarł.
Bardzo szybko po śmierci syna postanowiłam z mężem, że nie będziemy się
izolować, że wyjdziemy do ludzi, będziemy odpowiadać na ich zaproszenia,
będziemy ich gościć u siebie. To wielki szczęście, że mamy wokół siebie ludzi
gotowych słuchać, życzliwych i mądrych. Dzięki nim powrót do normalności był
łatwiejszy.

Oczywiście zdarzały się bardzo trudne momenty, choćby kiedy innym rodziło się
zdrowe dziecko. Ale przecież świat toczy się swoim rytmem, ciężarne kobiety
rodzą dzieci i nie posiadają się z tego powodu z radości. Aby nie poddać się
zgorzknieniu zawalczyłam o to, by dzielić ich radość, z nadzieją, że i mnie
jeszcze spotka to szczęscie.

Jeśli chodzi o zarażaniu nieszczęściem, to, moim zdaniem, nie wolno ani tak
myśleć ani tym bardziej takich hipotez wypowiadać. Jeśli same będziemy się w ten
sposób postrzegały, to przecież inni mogą zacząć tak o nas myśleć! To nie naszą
decyzją skazałyśmy się na tragedie, które nas dotknęły. I nie my mamy wpływu na
doświadczenia innych.

Iza

[joamol]

Aniu,współczuję ci,że straciłaś Darię.Czytając twój post zrozumiałam, że mam
wiele szczęścia.Znajomi bardziej mojego męża niż moi i może bardziej
przyjaciele,nie zapomnieli o nas,nie odsunęli się od nas, zapraszają nas do
siebie i nas odwiedzają.Parę dni po pogrzebie naszej córci byli u nas.
Wszystkim nam było smutno,ale rozmawialiśmy i smialiśmy się nawet,gdy
opowiadali o wakacjach...Wśród nich jest para w ciąży i zupełnie nie czuli się
przy nas skrępowani.Dzięki nim poczułam,że życie płynie nadal i możemy uciec
choc na chwilkę od naszego żalu.Jedyne,co zauważyłam to,że czekają aż sama
zacznę coś o tym, co się stało, mówić i dziwnie cichną,gdy opowiadam coś o
ciąży (urodziłam martwą córeczkę).Nie wiem,czy boja się,że zaraz się rozpłaczę,
czy wolą,żebym nie wspominała o tym,czy dziwią się,że mówią o tym tak
normalnie.Ale rozumiem te dylematy poniekąd.Nie wszyscy wiedzą jak się
zachować,to raczej nie jest strach,że nieszczęście zaraża,ale strach przed tym,
że zranią cię jeszcze bardziej.Natomiast w rodzinie jest różnie,z mamą mogę o
tym rozmawiać,popłaczemy czasem razem,ale tata udaje,że nic się nie stało, a
jak już się popłaczę,to mam wrażenie,że irytuje go mój płacz,żal a to z kolei
mnie denerwuje.Jeśli już płaczę,to nie chcę słyszeć, że mam już przestać,
skończyć itp.Męża mam wspaniałego...
Myślę, że z czasem twoi znajomi,koleżanki odnajdą się w tej sytuacji,oby
prędzej niż później...
(???)Jeśli to bliskie osoby to może warto zagadać i wyjaśnić(???)
Asia