Szpital-nie pozwalają być z dzieckiem! co robić?

[tymianek21]

Dzień dobry! dzisiaj byłam z synkiem na izbie przyjęć(poradnia
chirurgiczna-szpital w Szczecinie na Wojciecha). Został
zakwalifikowany do zabiegu w narkozie na początku lipca. Pani dr
powiedziała ze dziecko mam przyprowadzić na 7.30 i odbiorę je po 24
godz!!!!Nie będę mogła być z nim!!!To jakiś koszmar! Moje 2
koleżanki opowiadały mi ze tak właśnie robią w tym szpitalu (ich
synkowie mieli stulejke).Pani powiedziała mi że po zabiegu(usuniecie
cysty z policzka)i wybudzeniu zostanie przewieziony na sale ogólną,
ale rodzice nie mogą tam być!
Mam pytanie-czy szpital może zakazać pobytu rodzica przy dziecku?-
a może mam prawo(gdzie to sprawdzić)do bycia z synkiem?
Będę dzwoniła do innych szpitali i zapytam czy mogę być po zabiegu z
dzieckiem, ale skierowanie synka do chirurga zabrali mi rano. Czy
mogą mi teraz go nie wydać???
Dlaczego tak robią w tym szpitalu???Przecież jak Tymek albo inne
dziecko wybudzi się po narkozie i nie zobaczy najbliższych to bedzie
płakał. Ja wszystko przy nim zrobię i utule a nie wierzę że
przestanie płakać na widok obcych ludzi!!! Dziękuje za pomoc

[aniakur2]

A sprobuj udac sie na Unie Lubelska wiem ze tam mozna z dziecmi byc.

[alika77]

Pkt. 2 Europejskiej Karty Praw Malego Pacjenta: "Dzieci powinny mieć
prawo do tego, aby cały czas przebywali razem z nimi w szpitalu
rodzice lub opiekunowie. Nie powinno być żadnych ograniczeń dla osób
odwiedzających - bez względu na wiek dziecka.", pkt. 3."Rodzicom
należy stwarzać warunki pobytu w szpitalu razem z dzieckiem, należy
ich zachęcać i pomagać im w pozostawaniu przy dziecku. Pobyt
rodziców nie powinien narażać ich na dodatkowe koszty lub utratę
zarobków. Aby mogli oni uczestniczyć w opiece nad dzieckiem, powinni
być na bieżąco informowani o sposobie postępowania i zachęcani do
aktywnej współpracy".Ja bym walczyla i nie odpuscila. Wiem, ze to
latwo mowic, ale mialam podobna sytuacje, kiedy bylam z 10-
miesieczna corka w szpitalu, na jednej scianie wisiala duza plansza
z wypisanymi tymi wlasnie prawami, a dokladnie naprzeciwko byly
drzwi do gabinetu zabiegowego z tabliczka "Rodzicom wstep
wzbroniony". Chcieli mi zabrac dziecko na zalozenie kroplowki i
pobranie krwi, ale powiedzialam ze beze mnie ona tam nie pojdzie i
tyle, musieli sie poddac. Walcz o to, zebys mogla byc z dzieckiem,
albo zmien szpital - taka sytuacja to ogromny stres dla dziecka,
musi miec Ciebie obok siebie!

[gold-tea]

To jest wlasnie podlosc! Moja corka byla z synkiem w szpitalu. On
mial tylko 2 latka i przed pobieraniem krwi z zylki wyprosili corke!
malenstwo krzyczalo z bolu i wolalo "mamo ratuj" a corka w korytarzu
zalewala sie lzami!
Co im to przeszkadza, ze mama wezmie dziecko na raczki i tak pobiora
krew. Po zabiegu dodatkowo jest bol i trzeba dziecko utulic.
Przeciez to nie jest dorosly.Ech, polska podlosc.

[alika77]

Mysle, ze to, ze wyprasza sie rodzicow w takich sytuacjach jest
argumentowane tym, ze rodzice czasami po prostu... przeszkadzaja.
Jako matka nie wyobrazam sobie zostawic dziecko samo sobie w takiej
sytuacji, ale mysle, ze sa tez rodzice, ktorym moze byc trudno
zaakceptowac, ze dziecko placze, ze sie wyrywa, ze krzyczy i maja
pretensje do pielegniarek, ze robia ich dzieciom krzywde - a
przeciez robia tylko to, co konieczne i nie dla wlasnej
przyjemnosci. Mnie tylko za pierwszym razem chciano wyprosic, potem
jak juz zobaczyli, ze nie histeryzuje, nie mam do nikogo pretensji,
nie utrudniam im pracy a nawet przeciwnie to nie bylo najmniejszego
problemu. Uwazam, ze rodzice i lekarze i pielegniarki powinni
wspolpracowac ze soba na rzecz dobra dziecka, a nie zajmowac sie
tylko kazdy swoja dzialka tak, jak im wygodnie i tyle. Ale nie mam
doswiadczenia w sytuacjach kiedy dziecko jest po operacji, wiec byc
moze rzeczywiscie jest tak, jak pisze Buleczka, ze wtedy kolo
dziecka byc nie mozna - w takiej sytuacji niestety wzgledy zdrowotne
sa priorytetem ponad dobrym samopoczuciem psychychicznym i
emocjonalnym.

[buleczka-t]

Drogi tymianku,
to nie jest tak że ci zabraniają bo mają taki kaprys oni to robią
dla bezpieczeństwa twojego dziecka. Część pooperacyjna to tak jak
mała intensywna terapia.
Ja leżałam z synkiem na chirurgii w Warszawie. W dniu zabiegu mama
idzie do domu a dziecko na salę pooperacyjną i jest tak 24 godz. -
najczęściej do 9 rano następnego dnia. Mama może być przy dziecku.
Zawołają cię jak zwiozą dziecko z bloku operacyjnego na salę
pooperacyjną i możesz tak przebywać z dzieckiem do 19.
Uprzedzam że dziecko jest na środkach przeciwbólowych i śpi. Więc
nie płacze a mam nie jest niezbędna.
Pielęgniarce - jeśli chcesz by pilnowała dziecka w nocy - ja płaciła
200zł za nockę - tak, na tym oddziale pooperacyjnym.

Mama Tomcia

[agau7]

Dla dobra dziecka??? Rozumiem, że chodzi o zakażenia bakteryjne????
Przecież i tak najczęściaj pacjęci zarażają się bakteriami
szpitalnymi. Lekarz leczący moją córkę twierdził, że najlepszym
sposobem na walkę ze zjadliwymi bakteriami szpitalnymi jest kontakt
z tymi przynoszonymi z naturalnego środowiska domowego.

[buleczka-t]

Tak dla dobra dziecka! Inie chodzi tu o zakażenie bakteryjne
przenoszone z domu jak piszesz. Po zabiegu to raczej najmniejszy
problem. Najwięczy to taki że dziecko po zabiegu rozitubuje
anestezjolog a potem wybudzi. Istnieje jednak zawsze możliwość
zatrzymania krążenia lub niewydolność oddechowo-krążeniowa u
dziecka, i wtedy jest potrzebna natychmiastowa pomoc lekarska. W
niektórych przypadkach nawet ponowne zaintubowanie i pomoc
respiratora lub n-CPAP'u aby uniknąć niedotlenienia. Dziecko
znajduje się na bloku pooperacyjnym bo to zreguły zdarza się w nocy
w dniu zabiegu. To środki bezpieczeństwa. Przecież nikt wam wprost
nie powie że po narkozie może się zatrzymać serce i dziecko może
nawet umrzeć lub być reanimowane! Matka może być tak z dzieckiem od
wybudzenia po operacji aż do godz. 19. Musi wyjść jedynie na noc i
wrócić może o 7 rano.

Mama Tomcia
tomuskaczorowski.pamietajmy.com.pl

[oyate]

I własnie dlatego dziecko powninno byc pod opieką rodziców, w Matce
Polce moje były ze mna jak tylko przewieźli je na oddział
intensywnej opieki medycznej. Gdyby się scoś działo to bym szybko
zaalarmowała lekarza, przeciez tam nie siedza pielęgniarki cały
czas. dziecko nie ma już podłaczonych urządzeń (jeśli nie był to
zbyt skąplikowany zabieg).
Dziecko się budzi to rodzic reaguje czy podać dziecku wodę, czy
przytulić a nie biedne zostawione samemy sobie. W życiu bym dziecka
nie zostawiła samego po zabiegu, operacji. Dziecko to nie przedmiot,
ono ma uczucia. Dziecko kopie, krzyczy?? A dlaczego czasem??
Widziałam w wielu szpitalach, dziecko nie chce ukłucia to fakt ale
pielęgniarki krzycza na dziecko, że trzeba itp. Masakra jednym
słowem. Ja zawsze sie pchałam z dzieckiem do zabiegowego na
zakładanie np. welfronu w moich ramionach było i czuło sie
bezpieczne a przeciez o to głównie mnam chodzi by nie miało urazu na
przyszłość.

[buleczka-t]

nie wiem czemu tak wyskakujesz z pretensjami, napisałaś dokładnie to
samo co ja...

Matkę wołają pielęgniarki gdy zworzą dziecko z bloku operacyjnego po
wybudzeniu, matka od tego momentu siedzi z dzieckiem na sali
pooperacyjnej do godz. 19 potem musi opóścić szpital i gdzieś
nocować, może wrócić na salę pooperacyjną o 7 rano następnego dnia.

Na intensywnej terapii i salach pooperacyjnych matki nie nocują.

Ofszem w Matce Polsce w Łodzi jest hotel dla matek i można tak
przenocować - ale bez dziecka! Nie każdy szpital ma taki hotel. Weź
to pod uwagę. Nie ma hotelu jeśli chodzi o Łódź - korczak i sporna,
Instytut Matki i Dziecka w Warszawie też nie ma hotelu dla matek na
terenie szpitala.

Tak pielęgniarki nie siedzą przy każdym dziecku, i matki alarmują
jak coś się dzieje.

Jeśli chodzi o te urządzenia to się mylisz. Mój synek zatrzymał się
oddechowo i krążeniowo (ustała akcja serca) na sali pooperacyjnej o
17. Reanimowali i pozostał z rurką nosowo-gardłową na własnym
oddechu. O 20 pojawiła się nie wydolność i został podłączony szybko
pod n-CPAP.
Poza tym mój synek był na lekach uśmierzających ból - więc i tak go
nie czuł.
To że tobie nic się nie zdarzyło na sali pooperacyjnej na chirurgi
to nie znaczy że tam się nic nie dzieje!!!!!!!!!!

[oyate]

Bułeczko czytaj uwazniej. Napisałam, że nie ma urządzeń po
rutynowych zabiegach, po operacjach wiadomo, że są. Ale czy
pielęgniarki na nie reagują...noo..osobiście stałam przy inkubatorze
syna jak włączył się alarm. Pielęgniarka sobie spokojnie gadała,
dopiero po mojej interwencji ruszyła doope.
Dziecko po rutynowym zabiegu nie lezy cały czas na intensywnej
terapii, tylko po kilku godzinach jest przewożone do sali chorych
(oczywiście nie jest to reguła). Moje córki po dniu na intensywnej
opiece (gdzie byłam przy nich) przewiezione zostały na normalna
salę, gdzie spałam z nimi w nocy.

[buleczka-t]

I kto tu nie czyta uważnie.
Mój synek przechodził rutynowy zabieg operacyjny. I po tym rutynowym
zabiegu miał podłączony pulsoksymetr i podawany tlen przez rurkę
nosowogardłową.
Przy inkubatorach znajdują się bardzo czułe pulsoksymetry - wyją już
w momencie gdy dziecko poruszy rączką, nóżką itd. Dlatego
Pielęgniarki reagują po dłuższej chwili.
Mój synek leżał na bloku po operacyjnym przez 24h a potem był ze mną
w pokoju.
Intensywną terapię zaliczył dopiero gdy ustała akcja serca i była
konieczna reanimacja....

[oyate]

Co to znaczy dłuższa chwila, alarm w pokoju obok wył chyba z 5 minut
zanim pielęgniarka podniosła sie łaskawie.
Moje córki były po wybudzeniu po 2 godzinbach przywiezione na sale
intensywnej opieki i nie miały żadnych urządzeń, nie powiedziałam,
że to norma.
Zresztą jak by nie było rodzic powinien byc przy dziecku, sama
szukałam szpitala gdzie będę mogła byc przy dziecku i sie nim zająć
a nie zostawić na pastwę losu.
Dyskusja zeszła na zły tor i mam wrażenie, że Ty tak piszesz bo Ty
musiałaś tak mieć z dzieckiem.

[aomega]

Tymianku nie rozpaczaj tylko poszukaj szpitala gdzie po zabiegu będziesz mogła
być z dzieckiem.
Jedynym miejscem,które spotkałam gdzie matka (w odpowiednim stroju) może wejść
na salę operacyjną (!!) jest Instytut Fizjologii i Patologii Słuchu w
Kajetanach.Dziecko przy mamie oddycha przez maskę i jak zaśnie mama opuszcza
salę operacyjną i czeka na korytarzu na dziecko.Dopiero wtedy
bezpłaczowo,bezstresowo następuje przygotowanie do zabiegu(wkłucia
dożylne,wenflony itp)
Na salę wybudzeniową mama proszona jest jeszcze przed obudzeniem się dziecka.
Rodzice nocują razem z dzieckiem w pokoju hotelowym z łazienką.I co
najważniejsze-na drugi dzień wychodzi się do domu.
Ale to chyba jedyny taki szpital w Polsce!
Tymianku może warto tam zadzwonić,napisać meila i zapytać o możliwość zabiegu?
Polecam z czystym sumieniem! Moja córka miała tam kilka zabiegów i jeszcze
pewnie kilka przed nami.

[natkare]

pracuje w pewnym szpitalu dziecięcym , z tego co wiem jest tzw.
karta pacjenta a na niej prawa, dziecko MA PRAWO DO KONTAKU z
RODZICEM.
pozdr.

[martek40]

<b>Prawo pacjenta do opieki pielęgnacyjnej sprawowanej przez osobę bliską .</b>
Jedną z bezpośrednich konsekwencji choroby jest ograniczenie dotychczasowej
zdolności psychofizycznej pacjenta, co w naturalny sposób wymaga zapewnienia mu
opieki i pielęgnacji ze strony innych osób. W takich sytuacjach z pomocą
pośpieszają zazwyczaj najbliższe osoby, zwłaszcza członkowie rodziny. Zdarza się
jednak, że choroba wiąże się z koniecznością opuszczenia rodzinnego domu i
przeniesienia na czas leczenia do szpitala. Ciężar pielęgnacji i opieki nad
chorym spoczywa wówczas na personelu medycznym szpitala. Taka sytuacja jednak
dla wielu pacjentów prowadzi do dyskomfortu psychicznego; postrzegają ją bowiem
jako naruszenie ich intymności i prywatności. W konsekwencji, pomimo pobytu w
szpitalu, pragną nadal opieki i pielęgnacji ze strony bliskich osób. Czy jednak
obowiązujące prawo na to zezwala?
Jedno z praw pacjenta Polskie prawo medyczne w tym zakresie wychodzi naprzeciw
oczekiwaniom pacjentów. W ustawie z dnia 30 sierpnia 1991 r. o zakładach opieki
zdrowotnej (Dz. U. Nr 91, poz. 408 ze zm.) reguluje bowiem możliwość sprawowania
nad pacjentem opieki pielęgnacyjnej przez osobę bliską. Możliwość tę uznano za
jedno z praw pacjenta. Zgodnie bowiem z art. 19 ust. 3 pkt. 1 tej ustawy, "W
zakładach opieki zdrowotnej przeznaczonych dla osób wymagających całodobowych
lub całodziennych świadczeń zdrowotnych pacjent ma również prawo do [...]
dodatkowej opieki pielęgnacyjnej sprawowanej przez osobę bliską lub inną osobę
wskazaną przez siebie". W konsekwencji pobyt pacjenta w szpitalu jest jedynie
zmianą miejsca leczenia i nie może być postrzegany jako rodzaj odosobnienia.
Naturalne więzy pacjenta, np. więzy rodzinne, mażeńskie, przyjaźni itd. nie
zostają za bramą szpitala. Pacjent ma prawo utrzymywać je także podczas pobytu w
szpitalu.
<b>Obowiązek szpitala</b>
Oznacza to, że szpital nie przyznaje pacjentom żadnych przywilejów. Nie jest to
gest dobrej woli kierownictwa szpitala, lecz ciążący na szpitalu wymóg prawny.
Ma on obowiązek respektować te więzy, w tym oparte na nich prawo pacjenta do
opieki pielęgnacyjnej ze strony jego bliskich. Waga tego obowiązku wymaga
szczególnego podkreślenia w przypadku pacjentów małoletnich, w szczególności
noworodków i niemowląt. W tej sytuacji prawo do sprawowania opieki
pielęgnacyjnej przez osobę bliską uzasadnione jest nie tylko chorobą, ale
wiekiem pacjenta i związaną z nimi potrzebą bliskości obojga rodziców. Zgodnie
bowiem z art. 9 ust. 3 Konwencji o Prawach Dziecka, dziecko ma prawo do
regularnych stosunków osobistych i bezpośrednich kontaktów z obojgiem rodziców,
w tym także w sytuacji odseparowania. Stąd też zabranianie sprawowania opieki
pielęgnacyjnej nad dzieckiem przez oboje rodziców - na zasadzie tłumaczeń, że
przy łóżku pacjenta może być tylko jedna osoba - jest naruszaniem tego standardu
prawa międzynarodowego. Wszelkie zaniedbania szpitala w tym zakresie godzą zatem
w szereg istotnych dóbr osobistych pacjenta. Prawo, nie obowiązek Wspomniany
wyżej przepis gwarantuje pacjentowi prawo do dodatkowej opieki pielęgnacyjnej.
Oznacza to, że dla pacjenta opieka ta jest uprawnieniem, a nie obowiązkiem. W
konsekwencji szpital musi liczyć się z wolą pacjenta w tym zakresie. Z jednej
strony nie może narzucać mu dodatkowej opieki, z drugiej zaś zabraniać jej
wykonywania, gdy pacjent tego sobie życzy. Rozstrzygające znaczenie ma więc wola
pacjenta, a nie wola zgłaszających się do opieki osób lub personelu medycznego.
Pewne problemy prawne w praktyce może sprawiać sytuacja, gdy pacjent nie jest
zdolny do wyrażenia swojego stanowiska w tej kwestii. Powstaje bowiem pytanie -
kto ma podjąć wówczas decyzję w jego imieniu? W imieniu pacjenta Najmniej
trudności prawnych stwarza sytuacja, gdy pacjent niezdolny do wyrażenia swojej
woli (np. małoletni, ubezwłasnowolniony) ma przedstawiciela ustawowego (np.
rodziców, opiekuna). Przedstawiciel ustawowy rozstrzyga wówczas, czy ta
dodatkowa opieka pielęgnacyjna będzie sprawowana. Wynika to z faktu, że
przedstawiciel ustawowy jest powołany do reprezentowania takiego pacjenta,
inaczej mówiąc - do wykonywania praw w jego imieniu. Jeżeli więc, np. rodzice
małoletniego pacjenta, wyrażą wolę sprawowania nad swoim dzieckiem dodatkowej
opieki pielęgnacyjnej lub wskażą do tej opieki inną osobę, np. babcię, wówczas
personel medyczny szpitala zobowiązany jest uszanować ich decyzję. Jest to
bowiem nie ich własna decyzja, lecz decyzja podjęta w imieniu ich dziecka (w
imieniu małoletniego pacjenta). Dodatkowa opieka to nie kontakty Z prawem
pacjenta do dodatkowej opieki pielęgnacyjnej ze strony osoby bliskiej - w
praktyce medycznej niektórych szpitali - związane jest pewne nieporozumienie.
Dochodzi bowiem do nieuzasadnionego prawnie utożsamiania prawa pacjenta do
dodatkowej opieki pielęgnacyjnej ze strony osoby bliskiej (art. 19 ust. 3 pkt 1
ustawy ) z prawem pacjenta do kontaktów osobistych z osobami z zewnątrz (art. 19
ust. 3 pkt 2 ustawy). Należy z całą stanowczością podkreślić, że są to dwa
odrębne prawa pacjenta. Ich utożsamianie jest ograniczaniem katalogu prawa
pacjenta w szpitalach, gwarantowanego ustawą o zakładach opieki zdrowotnej.
Prawo do opieki pielęgnacyjnej ma charakter szerszy i nie wyczerpuje się w
osobistym kontakcie z pacjentem. Z tego powodu praktyki tych szpitali, w których
osobom bliskim - najczęściej rodzicom małoletnich dzieci - zabrania się
pozostawania z pacjentem w szpitalu w porze nocnej z tego powodu, iż czas
odwiedzin już się skończył są bezprawne. Prawne uzasadnienie takiego zakazu
stanowi zazwyczaj regulamin szpitala określający godziny odwiedzi pacjentów w
porze dziennej. Nie ma podstaw prawnych do tego typu praktyk. Ustawa o zakładach
opieki zdrowotnej nie "zawęża" prawa pacjenta do dodatkowej opieki
pielęgnacyjnej ze strony osoby bliskiej do jakiejkolwiek pory dnia, w
szczególności nie wyklucza z jego zakresu pory nocnej. W konsekwencji osoba
sprawująca względem pacjenta dodatkową opiekę pielęgnacyjną nie ma obowiązku
wykonania polecenia opuszczenia szpitala wydanego przez personel medyczny. Jej
pobyt na terenie oddziału szpitalnego ma bowiem swoje umocowanie w ustawie,
która ma - co należy podkreślić - pierwszeństwo przed regulaminem szpitalnym
(patrz regulamin zakładu opieki zdrowotnej). Szpital nie płaci Zgodnie z art. 19
ust. 4 pkt. ustawy o zakładach opieki zdrowotnej koszt realizacji prawa pacjenta
do dodatkowej opieki pielęgnacyjnej nie może obciążać szpitala. Tym samym osoba
sprawująca taką opiekę nie może żądać od szpitala wynagrodzenia za jej
sprawowanie, zwrotu kosztów dojazdu, diety, noclegu itd. Z drugiej jednak strony
i szpital nie może obciążać takiej osoby opłatami za jej pobyt na terenie
szpitala. Również niedopuszczalna jest praktyka tych szpitali, które zabraniają
pacjentom korzystania z dodatkowej opieki pielęgnacyjnej z uwagi na to, iż nie
są w stanie zapewnić tym osobom warunków pobytu przy pacjencie, np. krzesła obok
łóżka. Trudności materialne i organizacyjne szpitala nie mogą brać pierwszeństwa
przed prawem pacjenta do dodatkowej opieki pielęgnacyjnej. Jeżeli zatem osoby
zainteresowane życzą sobie tego, szpital ma obowiązek umożliwić sprawowanie tej
opieki w ramach warunków, jakie posiada. Dla pacjenta i jego osób bliskich
często najważniejszą sprawą jest możliwość wzajemnej bliskości i wsparcia w
trudnych chwilach cierpienia spowodowanego chorobą niż materialne wygody. Prymat
być przed mieć powinien stanowić wskazówkę co do działania personelu medycznego
przy realizacji omawianego prawa pacjenta.
Autor: Mariusz Żelichowski, prawnik, doktorant na Wydziale Prawa i Administracji UJ

Tymianku, życzę zdrówka i powodzenia.

[emi28]

Poszukaj innego szpitala, skierowanie muszą Ci oddac, jeśli nie
skorzystasz z ich usług. nawet w naszym malutkim powiatowym
szpitaliku mozna być z dzieckiem do chwili wjazdu na salę
operacyjną. czekaliśmy na synka pod salą i bylismy znim w chwili,
gdy się wybudził. I nie wyobrażam sobie, żeby mogło być inaczej
szczególnie w przypadku niewielkich, planowanych zabiegów. dzieci w
rózny sposób znosza narkoze, jedno wybudzi się szybciej, drugie
póxniej. po co malucha narażac na niepotrzebny stres, skoro i tak
musi swoje przejść?Dzwon i pytaj, na pewno znajdziesz szpital, w
którym będziesz mogła towarzyszyć dziecku.

[emi28]

Tymianek, jak nie znajdziesz szpitala w szczecinie spróbuj u nas, w
Kamieniu Pomorskim. To nie tak daleko od Ciebie, a lekarze chirurdzy
i tak są ze Szczecina - jest tu lekarz, który jest ordynatorem
oddziału Chirurgii jednodniowej w jednym ze szczecińskich szitali.
naprawdę polecem i na pewno będziesz mogla być z synkiem.

[tymianek21]

Bardzo dziekuje wam za rady i informacje. Już zadzwoniłam na Unie -
to inny szpital w Szczecinie i tam nie mogę być tylko na tej
sali wybudzeń a po 2 godz. jak bedzie na sali ogólnej mogę być nawet
w nocy! Synek ma mieć usunietą cyste z policzka (wg. tej pani
dr "jest to rutynowy zabieg u dorosłych przeprowadzany w
znieczuleniu miejscowym, ale ponieważ dzieci sie ruszają musi byc
narkoza. Po zabiegu -po 2godz synek zostanie przewieziony na sale
ogolną". Kiedy powiedziałam że nie wyobrazam sobie tego
usłyszałam "niech pani nie przesadza. Proszę zobaczyć tu na ten
dzień mam zapisanych kilka zabiegów i co by było jak by przy kazdym
dziecku na sali byli rodzice???" Więc powiedziałam ze wszystko
zrobie przy synku a ona patrzyła na mnie jak na histeryczke i
powiedziała "prosze się nastawić ze zobaczy pani dziecko po 24h"!
Tak mnie to przytkało ze nie rozmawiałam dalej. Po prostu nie mogę
uwierzyć ze tak jest na Wojciecha! Zdecydowałam sie na ten szpital
bo to szpital dzieciecy i myslałam ze tu najlepiej jest maluchom i
ich rodzicom. Przeczytałam te prawa małego pacjenta-czyli oni
działaja nie zgodnie z prawem! Moje 2 kol. miały jeszcze gorzej.
Rok temu oddały dzieci (też do szpitala na Wojciecha) na zabieg
(stulejka) i dowiedziały sie że mają przyjść po 24 godz. Teraz
szpital informuje łaskawie "żeby sie nastawić".A ja wtedy
tłumaczyłam sobie że ta stulejka to b. cięzki zabieg i
dlatego nie mogły byc przy dzieciach i ze to było lato więc wiecej
zarazków ! Niestety to praktyka tego szpitala. Ja wiem że rodzice
histeryzuja, zadają pytania-być może po zabiegu dzieci nadal śpią-
ale jak wszystkie maluchy na sali zaczną płakac to pielęgniarki nie
poradza sobie!Dziekuję za pomoc i rady. Jeszcze raz dziekuję za
pomoc i pozdrawiam Was.

[agamama123]

Jedynymi chwilami kiedy nie byłam przy moim synu w czasie jego hospitalizacji
były jego pobyty na OIOMie - po pierwszej operacji 3 doby, po drugiej - dobę.
Rozumiem dlaczego wtedy musiał być beze mnie ( z resztą, naszpikowany morfina i
tak nie wiedział co się z nim dzieje)- miałam tylko możliwość oglądania go przez
szybę. Po opuszczeniu OIOMU i przewiezieniu na izolatki byłam z nim już cały
czas - mówię o warszawskim CZD.

[alyeska]

CZesc,
moj synek tz ma miec usuwana cyste z raczki. Zabieg jest przeprowadzany zagranica bo tutaj mieszkamy. Jestem ja ( lub moj maz) z dzieckiem caly czas do momentu az zasnie pod narkoza i po operacji jestem przy nim zanim sie obudzi. Oczywiscie ktores z nas bedzie z dzieckiem w nocy. Nie wyobrazam sobie zostawienia go samego. Szpitale robia jak im jest wygodniej.

[oyate]

No własnie zobaczcie jak jest u nas w Polsce, najlepiej, żeby
dziecko było z dala bo bakterie itp. A na zachodzie?? Nawet po
przeszczepach czy poważnych operacjach rodzice od razu praktycznie
mogą się zobaczyć z dzieckiem. Czego się boja nasi lekarze?? tego,
że coś zpartolili?? A może częstych sytuacji przewiezienia dziecka
na salę nie do końca wybudzonego?? Tak było gdy byłam w szpitalu z
córkami. Hałas o to był jak się patrzy, bo to własnie może
doprowadzić do problemów z oddychaniem

[martek40]

oyate napisała:

> Czego się boja nasi lekarze?? tego,
> że coś zpartolili??

To bardzo możliwe. I potrzebują czasu, by ułożyć dla rodziców
jakąś wiarygodnie brzmiące wytłumaczenie...? Sama nie wiem...
Ja także przeszłam rozdzielenie z córeczką po operacji
i do dziś zastanawiam się, jak można być tak wyzutym z ludzkich uczuć. Przecież
lekarze także mają dzieci...
Chcecie, to przeczytajcie:
martasiolek.blog.onet.pl/2,ID194193083,DA2007-04-05,index.html
martasiolek.blog.onet.pl/2,ID197586284,DA2007-04-14,index.html
martasiolek.blog.onet.pl/2,ID205691929,DA2007-05-04,index.html
A pytanie, co działo się za drzwiami OIOM-u a wcześniej sali operacyjnej nadal
pozostaje otwarte...

Pozdrawiam Was serdecznie i życzę zdrówka,
a wszystkim Aniołkom zapalam światełko (*)(*)(*)

[nati1011]

daruj sobie Wojciecha. Bardzo dobrze, ze likwidują ten patologiczny
szpital. Moja córka (12 miesiecy) jak upadła i bylo podejrzenie
wstrząsu mózgu (wieczorem) to też lekarz powiedział, ze musi zostac
na obserwacji. Mąż spytał, czy mozemy zostac z dzieckiem - nie, to
czy ktoś bedzie przy niej siedział (widzieliśmy już wcześniej jak
taka "obserwacja" wygląda - tez nie. Więc zabraliśmy mała do domu,
bo my przynajmniej czuwaliśmy przy niej calą noc. Zresztą o
Wojciecha to ksiażkę moge napisać.

My przenieśliśmy się na Unii. Teraz mają tam fantastyczna pediatrię.
A rodzice moga być z dzieckiem cały czas.

[rybka789]

Byłam z Synek ponad dwa lata temu na chirurgi.
Miał z 14 razy pobieraną krew, usg, rtg, wyciągane wkłucie centralne i inne
przeżycia.
Zawsze spokojnie lecz stanowczo pytałam czy mogę być z dzieckiem.
często personel patrzył porozumiewawczo na siebie a ja błyskawicznie
odpowiadałam za nich...
"Jeśli będę zachowywać sie nie odpowiednio Panie mnie wyproszą i wyjdę".
Zostawiałam buty na korytarzu i cały dobytek, robiłam dobrą minę do złej gry
byle by być z Nim. Rozmawiałam z Pielęgniarkami jak z matkami...np."Chciała by
Pani być przy swoim dziecku w takiej chwili?"
Pomagałam trzymać, unieruchamiać, głaskałam, całowałam bo wiedziałam że to dla
jego dobra mimo tego że łzy leciały mi jak grochy. Wiem że pielęgniarki tez się
denerwują jak muszę 6 miesięcznemu dziecku po raz trzeci wkłuć sie w welfronem
bo żyłki pękają. Wierze ze starają sie tak jak umieją najlepiej.
Nie byłam jak jak pobierali płyn rdzeniowy...i żałuje....wyłam na korytarzu. A
dziecko było spocone zaszlochane i 30 minut Go uspokajałam....

Co by było gdyby mi nie pozwolili....

Spytała bym sie ordynatora co muszę zrobić by być z dzieckiem....
Przynieść jałowe ubranie, kupić je, zapłacić jak mogę pomóc mojemu dziecku...I
spytała bym w czym bym przeszkadzała a nie pomagała Pielęgniarką...

Szpital na Wojciecha- nadal jak w latach 70-tych..

[annall]

Jeśli chodzi o podejście do kontaktu dzieci z rodzicami. Ale ja wywalczyłam 6
lat temu pobyt z synkiem po operacji (powaznej, stan bardzo cięzki)właśnie na
Wojciecha. Kosztowało mnie to sporo stresów, powolałam sie na kartę praw
dziecka, zagroziłam TV i innymi mediami i udało się. Byłam przy każdym kłuciu,
zmianie opatrunku itp. Pogadaj z ordynatorem.
Ale na kolejną planową już operację wybralismy się na Unię- tam dziecko z
narkozy pod opieką lekarza wybudzało się przy mnie:):):)

Trzeba być stanowczym i znać prawa swoje i dziecka. Przy dobrych chęciach i
zrozumieniu personelu mozesz nawet być na intensywnej- ja byłam...

Trzymam kciuki i walcz- to zawsze mniejsza trauma dla dziecka.
Anka
ps.
jak coś to pisz na priw- mam dobrych lekarzy przez lata walki o syna.
a

[1urszula1]

Dla mnie to jest szokujace, ze wciaz w Polsce sa szpitale, w ktorych
rozdziela sie dzieci od rodzicow, wtedy kiedy sa obolale i
przerazone, czyli wtedy kiedy ich najbardziej potrzebuja! Mam
koszmarne wspomnienia z polskich szpitali. Musialam zostawiac na noc
5cio dniowego noworodka, ktorego karmilam piersia! Teraz mieszkam w
Anglii i tu jest nie do pomyslenia cos takiego. Dziecko jest
zabierane dopiero po narkozie i bylismy spowrotem przed obudzeniem.
Kazde pobranie krwi, wenflon itd... u mamy na kolanach! I jest dla
mnie oburzajace kiedy czytam, ze ktos to probuje usprawiedliwiac!
Rozumiem, jak dziecko jest po ciezkiej operacji pod wplywam lekow,
wlasciwie nie swiadome, ale zabrac dziecko od matki na 24 godziny po
zabiegu wyciecia cysty?!?!?!
Jak ktos moze to wogole tlumaczyc?
Mam nadzieje, ze uda Ci sie normalny szpital!