wyrzucic studenta za drzwi???

[summerdays]

Mam problem i prosze o rade :(
Dzisiaj moja grupa seminaryjna "odstawila" taka szopke na zajeciach, ze po raz
pierwszy w swojej "karierze" nie wiedzialam co mam zrobic. Bylo: rzucanie w
siebie papierkami, rozmowy przez telefony, o rozmowach i smiechach nie
wspomne. Dodam, ze nie mowie o przedszkolakach tylko o studentach ostatniego -
III roku. Jezeli sytuacja powtorzy sie w przyszlym tygodniu to sama nie wiem
co mam zrobic?
- wypraszac za drzwi "prowodyrow"???
- samej opuscic sale???
- wyjsciowki???
- inne propozycje "dyscyplinowania"????

Poradzcie, bo zalapalam dola na koniec tygodnia :(

[lodziasta]

Hmmm... Ciężka sprawa. Moim zdaniem wskazywanie palcem prowodyrów to zły pomysł. Nie można mieć do końca pewności kto wywołał zadymę, poza tym "winni" są wszyscy, którzy sie nieodpowiedni zachowywali. Nikt nie kazał reszcie dołączać się do zabawy. Zadaj sobie pytanie - dlaczego tak się stało? Czy zajęcia byly nudne? Czy może trafiła i się wyjątkowo koszmarna grupa? A może nudzą się, bi nie rozumieja materiału omawianego na zajęciach? Jak znajdziesz przyczynę, łatwiej będzie obmyśleć sposób postępowania.

Pozdrawiam:-)

[vovel123]

Zgadzam się z przedmówczynią. Znalezienie przyczyny i próba jej eliminacji
powinny pomóc. A jeżeli już widzisz, że zanosi się na jakieś nieprzewidziane
wyskoki - ostro reaguj; można zaostrzyć nieco ton wypowiedzi, podnieść głos
( choc oczywiście nie wrzeszczeć jak kobieta w reklamie jednej z sieci
komórkowych... ) i wyraźnie, pewnym tonem, zaznaczyć, że nie życzysz sobie tego
typu zachowań.Można też postraszyć ponadprogramowym kolokwium. Jeżeli sytuacja
wydaje się jeszcze do opanowania można też ostentacyjnie przerwać zawieszjąc
głos w połowie wypowiedzi....zapytać, czy może im nie przeszkadzasz....

Wyrzucanie za drzwi nie wydaje się raczej dobrym rozwiązaniem, zastanowiłabym
się nad ewentualnym zarekwirowaniem tel. komórkowego, jeśli oczywiście
delikwent korzysta z niego w czasie zajęć, choć byc może byłaby to już zbyt
daleko posunięta ingerencja...

Nic więcej nie przychodzi mi do głowy, choć z opisu wynika, że faktycznie
sytuacja nie należała do przyjemnych.Osobiście staram się jednak zawsze
utrzymać pewien poziom dyscypliny, tzn. żarty żartami, ale porządek musi być. W
trudnych sytuacjach staram się nie dać wyprowadzic z równowagi i pamiętać, że
tak naprawde to ja jestem tu "szefem" ;-)

Pzdr. i życzę powodzenia!

[lidia.d]

Też się zgadzam, że trzeba się zastanowic nad przyczyną. Jeżeli przyczyną jest
wyjątkowo okropna grupa, to ja bym ich zdyscyplinowała małym szantażem.
Nie wiem, z czego prowadzisz zajęcia, ale zawsze można powiedziec, że skoro nie
uważają, to na pewno wszystko wiedzą, ale Ty musisz miec co do tego 100%
pewności, więc im zrobisz test na następnych zajęciach, albo kazac im napisac
jakąs pracę związaną z dzisiejszym tematem i potem b. ostro ją ocenic...
Pozdrowienia
Lidka

[suffo]

Ja bym powiedziała, że kogo nie interesuje temat i ma ważniejsze sprawy do
załatwienia właśnie w tej chwili, proszę o wyjście. Jeżeli są to obowiązkowe
laboratoria powinno poskutkować, jeżeli nie, przy kolejnym wyskoku wyprosiłabym
grupę. Jeżeli z przedmiotu jest egzamin też w interesie studentów jest
uczestniczenie w zajęciach. A gdy zajęcia są nieobowiązkowe, bez konsekwencji w
postaci ocen też lepiej prowadzić je w ewentualnie mniejszym, ale rozsądnym i
zainteresowanym tematem gronie.
Zachowania opisane przez Ciebie oznaczają brak elementarnej kultury i bez
względu na to, czy zajęcia są ciekawie prowadzone, czy nie, studenci nie powinni
robić takich "wyskoków".

[krysiulka]

> Mam problem i prosze o rade :(
> Dzisiaj moja grupa seminaryjna "odstawila" taka szopke na zajeciach, ze po raz
> pierwszy w swojej "karierze" nie wiedzialam co mam zrobic. Bylo: rzucanie w
> siebie papierkami, rozmowy przez telefony, o rozmowach i smiechach nie
> wspomne. Dodam, ze nie mowie o przedszkolakach tylko o studentach ostatniego -
> III roku. Jezeli sytuacja powtorzy sie w przyszlym tygodniu to sama nie wiem
> co mam zrobic?
> - wypraszac za drzwi "prowodyrow"???
> - samej opuscic sale???
> - wyjsciowki???
> - inne propozycje "dyscyplinowania"????
>
> Poradzcie, bo zalapalam dola na koniec tygodnia :(

Boże, co za towarzystwo... Po co oni przyszli?
A jakie to są zajęcia? Może na następnych da się zrobic "kartkówkę - wejściówkę" i natychmiast poprawić, jak ktos nie zda, to wylatuje.
Ewewntualnie zrobic "kartkówke - przejściówkę" albo ostatecznie "kartkówkę - wyjściówkę"...Działa też zasypanie ludzi zadaniami (proszę, oto 150 zadań do zrobienia, dwa z nich będą na sprawdzianie na nast. zajęciach - oczywiście zadania tak dobrane, żeby miesiąc dziergali...).
Trzecia sprawa - jesli to możliwe - branie do tablicy. Nie wie człek, o co chodzi? Lufa i brak dopuszczenia na I termin kolosa zaliczeniowego.
I rzecz w takich sprawach bezwzględnie ważna - kontakt i porozumienie z wykładowcą - to on ich będzie potem pytał, niech wie, co sie dzieje i Cie wspomoże.
Tak to robiono na moich studiach (gliwicka informatyka) i tak też robie teraz...
Choć powiem szczerze, że studenci rzadko zmuszają do takich zachowań...

Na codzień nie stosuje tak ekstermalnych działan, choc studenci wiedzą, że "dla ich dobra" jestem w stanie siedzieć "w bibliotece przez miesiąc" i wynaleźć takie zadania z przedmiotu, których nie zrobią...
Bądź silna
Powodzenia
Krysia

[summerdays]

Wzielam sobie bardzo do serca Wasze rady. W sumie na tym roku sa dwie grupy i
prowadze dwa rozne przedmioty. Na pozostalych zajeciach do tej pory byl spokoj,
wiec mam nadzieje ze byly to wybryki wyjatkowe. Od kolezanki wiem, ze ta sama
grupa dzien wczesniej wystawila ja "do wiatru" na jej zajeciach - na 18 osob w
grupie przyszlo 6...
Jutro maja planowe zaliczenie z drugiego przedmiotu. A w piatek kolejne starcie
z ekonomika. No nic zobaczymy jak bedzie. Dziekuje za rady i pocieszenia :)

Profilaktyka ;-)

[klee]

Napiszę coś, co Tobie chyba jakość szczególnie nie pomoże, ale nuż, okaże się
przydatne dla innych osób czytających ten wątek. A Tobie nie pomoże dlatego, że
jest już moim zdaniem trochę za późno. Wydaje mi się, że najważniejsze, aby na
początku semestru w sposób bardzo określony i jak najbardziej stanowczy
wyjaśnić studentom, jak wyobrażasz sobie pracę z nimi, czego oczekujesz, a na
co się pod żadnymi warunkami nie zgadzasz.

Przypominam sobie, że na pierwszych zajęciach tyle razy użyłem
sofrmułowania: "nie wyobrażam sobie...", że kiedy padło po raz któryś, jedna z
pań z pierwszej ławki uśmiechnęła się i zacząłęm sobie żartować, że sam nie
przypuszczałem, iż mam taką małą wyobraźnię. To jest też ważne - aby nie brać
siebie nazbyt poważnie. Satnowczość nie oznacza bycia sztywnym. I jaki był
efekt?

Przez cały semestr tylko raz zadzwonił na zajęciach telefon, a jeśli zdarzyło
się już zupełnie incydentalnie, że ktoś zaczynał z kimś rozmawiać, wystarczyło,
że na niego spojrzałem, by przestał. I było tak, mimo że wyglądem przypominam
gimnazjalistę, jestem zniewieściały i ogólnie wzbudzam śmieszność otoczenia.
Pewien standard można w każdym razie zawsze wypracować. Trudniej to jednak
zrobić, jeśli się najpierw popuściło.

No i trzeba się liczyć z tym, że jak będziesz bardziej ostra, przypną Ci
etykietkę doktoranta cierpiącego na kompleks młodego asystenta. Moje koleżanki,
którym bardzo zależy na dobrych oipniach na swój temat, bardzo się tego
obawiają i starają się być łagodne dla studentów, by tego uniknąć. Ja mam to
gdzieś. :-)

I jeszcze taka smutna obserwacja. W jednej z grup zdarzyło się raz faktycznie,
że dwie panie zaczęły z sobą rozmawiać i śmiać się, więc poprosiłem, by się
podzieliły ze wszystkimi swoimi obserwacjami. Zrobiło się przez moment
nieprzyjemnie, ale nigdy potem już takich zachowań nie było. Za to, kiedy
rozmawiałek z nimi na koniec semsetru o tym, co im się nie podoabło, to niktóre
stwierdzały, że ja się za bardzo przejmuję sobą i że jak one się śmieją, to
myślę, że ze mnie, a one przecież - tu cytat - "czasem myślą też o innych
rzeczach na zajęciach i nie są one związane z tymiż czy ze mną". Przyznam, że
trochę mnie to zszokowało i zasmuciło. Bo to tak otwarte stwierdzenie pokazuje,
że według nich jest czymś zupełnie natrualnym, iż na zajęciach można nie
uważać, dają sobie na to wewnętrzne przyzwolenie. Ba, nawet nie wydaje im się
niestosowne mówić o tym otwarcie prowadzącemu zajęcia. I jest to tak silne
przeświadczeniem, że wydaje im się, że jeśli ktoś nie aprobuje zachowań
wynikających z takiego podejścia do sprawy, to musi być przewrażliwiony na
swoim punkcie i bierze szepty do siebie. Nie chwytają, że jego dezaprobata
wynika z tego, że chce po prostu utrzymać porządek i atmosferę pracy.

To zwrócenie uwagi było jednym jedynym, ale źle to wspominam. Nie chciałbym
musieć robić czegoś podobnego w przyszłości. Uważam, że takie metody -
zwracanie uwagi, straszenie kartkówkami, robienie kartkówek, wypraszanie
pojedynczych osób czy całej grupy etc. - są metodami szkolnymi, a to przecież
uniwersytet i nie miejsce tu na coś takiego. Myślę, że uciekanie się do takich
tanich rozwiązań świadczy raczej źle o nas niż o nich, pokazuje, że jesteśmy
kiepscy, dowodzi naszej bezradności - nie umiemy ich zmotywować, zainteresować
czy, nie niech będzie, zdyscyplinować.

Co wydaje mi się jeszcze ważne? Jeśli wprowadza się dość srogie metody, to
ważne, by przekonać przy tym studentów, iż mogą zawsze zgłaszać, co im się nie
podoba, przedyskutowywać z nimi ewnetualne sugestie i wprowadzać w życie lub
odrzucać z solidnym uzasadnieniem. Chodzi o to, by czuli, że to są ich zajęcia,
a nie Twoje, że stanowicie grupę, której jesteś liderem, a nie grupę
ćwiczeniową nad którą stoi pani magister.

Przyznam, że kłopotliwe było dla mnie czasem coś innego. Nie wiedziałem, jak
się zachować, kiedy to dochodziło do bardzo dziwnych interakcji, wręcz spięć
miedzy samymi uczestniczkami zajęć. No właśnie miałem jedną grupę złożoną z
samych pań, które czasem po prostu w dyskusji ujawniały agresję wobec siebie...

A inny problem, że często stawiałem pytanie i sam sobie na nie odpowiadałem.
Jedna ze studentek poradziła mi na koniec, że powinienem bardziej ich cisnąć,
jakoś przymuszać, posługiwać się metodami stresogennymi ;-), by mobilizować do
mówienia. Wiem, że powinienem, ale było mi po prostu szkoda czasu na wyciąganie
czegoś od nich. Wolałem sam powiedzieć i zdążyć zrobić więcej. W tym roku
poprawię się w tym względzie. :-)

Powodzenia!

[kakofonia]

Raz mi się zdarzyło wyprosić studenta z zajęć. Bardzo był zdziwiony, bo nie
przyszło biedakowi do głowy, że uparte i głośne rozmowy są czymś niestosownym.
Najpierw zwracałam mu uwagę, a potem machnęłam ręką.

Ku mojemu zdziwieniu nawet zadziałało i potem nie miałam z nim większych
problemów.

Aż trudno to pojąć

[klee]

Muszę powiedzieć, że mnie aż trudno sobie taką sytuację wyobrazić. Z jednej
strony to, że ktoś może się aż tak rozgadać na zajęciach, a z drugiej, że go
wypraszam. Bo to ostatnie jest przecież nie mniej niegrzeczne od
przeszkadzania. Nie wiem, może miałem szczęście do studentów... Jakkolwiek,
bardziej jednak pasują mi metody zaproponowane przez Vovel123 czy Lodziastą.

[suffo]

Hmm, a za moich czasów wypraszanie z zajęć było wcale nie takie rzadkie - za
brak przygotowania, za brak teczki na laboratorium, za głośne rozmowy. Inne kary
za szeroko pojęty brak kultury - wywalenie z egzaminu za brak odpowiedniego
stroju (np. brak krawata), za brak poprawnie wpisanych tytułów w indeksie przy
nazwisku prowadzącego, nieobecność prowadzącego na zajęciach, w sytuacji gdy
tydzień wcześniej studenci sie nie stawili, itp. I większość prowadzących
zdobywała posłuch wprowadzając element strachu, a nie udowadniając, że temat
zajęć jest super ciekawy. Strasznie biedną studentką byłam, miałam się uczyć i
tyle. Sama musiałam zdobywać tony książek, z interentu nie można było ściągnąć
materiałów dydaktycznych, instrukcje do ćwiczeń leżały, trzeba było robić i
nikogo nie interesowało, że na wykładzie tematu jeszcze nie było, że skrypt
trudno dostać. A teraz? Trzeba studentów prowadzić za rączkę, a ci się jeszcze
obrażają, że mało ciekawie ;-)
Dopadł mnie kryzys dydaktyczny ;-)))))

zgadzam się

[flamengista]

Niestety, pochodzimy często do zajęć z założeniem, że mamy do czynienia z
ludźmi dorosłymi. Faktycznie w większości wypadków tak jest. Ale jedni
dojrzewają wcześniej, inni nieco później. Słowem - czasami student jest
dzieckiem, który potrzebuje dostać klapsa.

Ponadto - niezależnie od dojrzałości - coraz większym problemem jest
wszechobecny brak wychowania. W takiej sytuacji trzeba czasem pokazać, kto tu
rządzi... Inaczej nas zjedzą;)

[kakofonia]

Szczerze mówiąc też sobie nie wyobrażam takiej sytuacji w odniesieniu do
studentów wyższych lat.

Ten, którego wyrzuciłam był pierwszoroczny. I niestety, trzy czwarte grupy
zachowywało się jak dzieci. Czasem jak rozwydrzone bachory.

Oczywiście, należy się starać takich sytuacji unikać. Prowadzić zajęcia
ciekawie etc. Ale prawda jest taka, że czasem choćbyśmy stanęli na uszach i
odtańczyli tango na stole, to niektórzy studenci zainteresowani nie będą. I
koniec. Ci, którzy jakieś normy dobrego wychowania mają nabyte, będą się nudzić
po cichu. Ci, których tych norm brak, będą rozwalać zajęcia.

Nie mam przekonania, że obowiązkiem wykładowcy jest studentów wychowywać. Oni
powinni już być wychowani. Dlatego chłopak został wyproszony.

Otóż to

[iwoniaw]

Rzadko mi się zdarzają jakieś niewłaściwe zachowania ze strony studentów, a
jeśli już to najczęściej - mam wrażenie - wynikają właśnie z najzwyczajniejszego
braku kindersztuby, świadomości, co wypada, a co nie. Studenci 1. roku często są
autentycznie zdziwieni, że piszczące komórki czy rozmowy na zajęciach są
niewłaściwe dlatego, że przeszkadzają prowadzącemu zajęcia,
_jak_i_kolegom_z_grupy_. Niemniej parę żartobliwych uwag na początku zajęć (o
konieczności nauczenia się obsługi własnego telefonu ze zidentyfikowaniem opcji
"wyłącz dźwięk" na czele), jak również pokazanie studentom, że traktuje się ich
poważnie - tzn. wymaga od nich, ale i od siebie - to zazwyczaj wystarcza.

[klee]

kakofonia napisała:

> Nie mam przekonania, że obowiązkiem wykładowcy jest studentów wychowywać. Oni
> powinni już być wychowani. Dlatego chłopak został wyproszony.

Wiesz, moim zdaniem to nie tylko nie jest ich (nasz) obowiązek, ale coś
podobnego po prostu nie przystoi. Byłoby oznaką większego może jeszcze braku
wychowania, wyczucia niż studenckie przeszkadzanie. Rzecz tylko w tym, że ja
postrzegam wypraszanie za drzwi właśnie jako jeden z wielu - tanich, dodam -
zabiegów wychowawczych. Nie twierdzę oczywiście, że Tobie takie intencje
przyświecały - wychowawcze. Być może nie tyle miałaś na celu wpłynięcie na
zmianę postawy studenta, co po prostu wyeliminowanie czynnika burzącego
zajęcia ;-), bo o wyrażaniu dezaprobaty dla jego zachowania trudno tu już chyba
mówić. No ale już robienie kartkówek, czy straszenie nimi to są dla mnie jak
najbardziej metody wychowawcze i to takie z najniższej półki. No bo za co taka
kartkówka, za karę, nie? Myślę, że jeśli już, to lepiej jednak motywować niż
karać, choć to jest na pewno znacznie trudniejsze.

Tak sobie myślę, wspominając swoje studenckie czasy... :-) Jeśli prowadzący
zajęcia, w których uczestniczłem, wyprosiłby z nich kogoś, to chyba spadłbym z
krzesła z wrażenia :-], nie wiem, z oburzenia lub ze śmiechu, zależy od
wykładowcy, naturalnie. :-) Ale inna rzecz, że nie wyobrażam sobie, aby ktoś z
nas miał się tak kiedyś rozgadać, aby coś podobnego było konieczne, a jeśli
już, to pozostali członkowie grupy by go raczej sami uciszyli.

Ale może jeśli tego rodzaju metody są akuteczne, to warto je jednak stosować...
Jeśli piszecie, że ci studenci tacy straszni... Sam nie wiem. Bo faktem jest,
że czasami studenci stawiają opór prośbom, sugestiom, zaleceniom. Uczestnicy
prowadzonych przeze mnie zajęć, zachowywali się w ich trakcie jak należy, ale
miałem problem "z teczką". :-] Zostawiałem im w niej zawsze kopie tekstów do
przeczytania, ot tak, żeby ułatwić im życie, żeby nie musieli biegać po
bibliotekach. Na pierwszych zajęciach poprosiłem, by teczki nie przetrzymywali.
Odniosłem się oczywiście do własnych doświadczeń w tym względzie, do tego, jak
wkurzające było, kiedy ktoś wziął teczkę na ksero, a potem biegał z nią przez
dwie godziny po mieście, a ty, bracie, stałeś i czekałeś na nią pod biblioteką.
No a teczka i tak była przetrzymywana, mało tego - artykuły ginęły. Rozmowom na
ten temat byli niechętni, traktowali je raczej jako chęć wyrażania przeze mnie
pretensji, strofowanie, atak... Jeśli już, to stwierdzali, że ja jestem
idealista, że tak było, jest i będzie, że mentalności się nie zmieni i takie
tam. Pesymistyczne to było dla mnie. Oni są w końcu młodzi, a gadają jak nasi
rodzice. Nie wierzą, że coś od nich zależy, że można budować społeczeństwo
obywatelskie, że może nam się wszystkim razem dobrze żyć w kraju etc. Dziwne,
nie? Myślałem o tym, by zrezygnować w tym roku z kopiowania tekstów dla nich. W
końcu jeśli nie szanują siebie nawzajem i nie szanują mnie (mojego czasu,
energii)... Nie ma sensu czegoś dla kogoś robić, jeśli i tak nie może on potem
z tego skorzystać. No ale w ankietach na koniec niektórzy mi napisali, że to
było dla nich dużym ułatwieniem i że ich zdaniem nie powinienem z tego
rezygnować. Jakże bym zatem mógł? :-)

A słowa Iwoniaw brzmią jak moje przykazanie: :-)

> jak również pokazanie studentom, że traktuje się ich
> poważnie - tzn. wymaga od nich, ale i od siebie - to zazwyczaj wystarcza

Tylko czy ja go aby na pewno przestrzegam?

[kakofonia]

Przystoi, nie przystoi... Nie wiem - wiem natomiast, że ten młody człowiek nie
wiedział, że pewnych rzeczy robić nie wypada.

Traktowałam moich studentów poważnie, poważnie traktowałam także swoje zadanie
prowadzenia zajęć i przekazania im jakiejś wiedzy. I generalnie - na szczęście -
nasze stosunki układały się naprawdę dobrze.

Ten wyrzucony raz nieszczęśnik też zresztą z czasem zaczął zachowywać się
normalnie.

Nie bardzo wiem, klee, jaka jest Twoja recepta na podobną sytuację. Mam
sugerować studentom, żeby sami spacyfikowali jednego czy dwóch źle wychowanych?
Przerywać zajęcia i dawać wykład pt "ABC dobrego wychowania"? Udawać, że nic
się nie dzieje i przewrzaskiwać gadających? Pogrozić paluszkiem i
powiedzieć "oj, nieładnie, kolego, nieładnie"? Wolne żarty.

Nie przeszkadzało mi, jeśli ktoś na moich zajeciach czytał książkę czy gazetę
albo przysypiał. Ok. To daje do myślenia, nakazuje zastanowić się nad
prowadzeniem zajęć i ich jakością etc. Ale jeśli ktoś zajęcia zwyczajnie
rozwala, to ja nie będę udawać, że mi to nie przeszkadza.

Ja nie twierdzę, że wyrzucanie studentów za drzwi jest cudowne i że jest to
znakomita strategia ułatwiająca prowadzenie zajęć. Twierdzę tylko tyle, że
czasem nie ma innego sposobu.

[klee]

kakofonia napisała:

> Nie przeszkadzało mi, jeśli ktoś na moich zajeciach czytał książkę czy gazetę
> albo przysypiał.

No to już rozumiem, skąd się biorą Twoje problemy. ;-P Dobra, a tak poważnie,
to ja już swoją metodę przedstawiłem, jeśli o nią pytasz. Skutkuje, a jeśli
przestanie i jeśli zacznie dziać się u mnie coś takiego, co opisujecie - choć
jeszcze raz powtórzę, że trudno mi to sobie wyobrazić - to będę kombinował i na
pewno się tymi kombinacjami podzielę. :-)

Pozdrawiam!

[kakofonia]

klee napisał:

> kakofonia napisała:
>
> > Nie przeszkadzało mi, jeśli ktoś na moich zajeciach czytał książkę czy ga
> zetę
> > albo przysypiał.
>
> No to już rozumiem, skąd się biorą Twoje problemy. ;-P

:D
Też pozdrawiam :)