majaki senne

[a50]

Mam pytanie - czy macie zaburzenia snu ? Pytam dlatego, bo takie męczące sny
ma mój syn. Kiedy miał 7-8 lat budził się nocą i spacerował po mieszkaniu,
płakał. EEG było wtedy nieprawidłowe i rozpoznano to jako padaczkę. Napadów
typowych dla padaczki nigdy nie zaobserowałam, ale może coś przeoczyłam.
Obecnie ma 19 lat i od ok,1/2 roku nie zażywa już nic. Wszystko pod nadzorem
lekarza - prawidłowe EEG, brak napadów - zadecydował o powolnym wycofywaniu
się z leczenia i tak też się stało. Natomiast w ciągu ostatnich 2-ch miesięcy
obudził się 3 razy w nocy z krzykiem i tłumaczył, że widział jakieś wędrujące
głowy, światełka. Martwi mnie czy nie nie jest to jakaś nowa forma napadów.
Czy komuś z Was zdarzają się takie nocne koszmary ? Może jstem
przewrażliwiona, teraz syn zdawał maturę i być może to sytuacja stresowa tak
podziałała. Wybieramy się do neurologa, ale chciałabym usłyszeć Wasze zdanie
na ten temat. Pozdrawiam.

[agulka242]

Syn moich bliskich sąsiadów,a zarazem przyjaciół(ma 13 lat) także miał
takie "majaki".Budził się po kilka razy w nocy,nie wspominając o
zasypianiu,któremu również towarzyszyły lęki i koszmary.Rodzice zrobili nawet
testy na narkotyki,konsultowali sprawę z psycholożką ,aż w końcu trafili do
dobrego psychiatry dziecięcego,który skierował ich do neurologa i w ten sposób
ustalono,że chłopak ma padaczkę(eeg podczas snu było katastrofalne).Młody
bierze leki przeciwpadaczkowe(troszkę to trwało,aż dostosowali mu odpowiednie
po których nie tył np).Minęło już 1,5 od rozpoznania i od brania leków,kłopty
się skończyły.Wczoraj dowiedziałm się,że eeg jest super i odstawiają mu Depakine
(oprócz niej bierze jeszcze inne leki) i wygląda na to,że wszystko jest na jak
najlepszej drodze.Chłopak miał takie schizy,że włos się na głowie nawet mi
(także mam padaczkę i wystepowały u mnie lęki,ale to był pikus!)jeżył.Widział
jakieś maszkarony,bał się zasnąć,mama musiała spać z nim,a w dzień był
padnięty,niewyspany i jak czasami też w dzień bał się być sam(bo akurat nie był
w szkole z powdu np.anginy) to przychodził do mnie(byłam na wychowawczym)i było
mu raźniej,a poza tym ja go doskonale rozumiałam.Rodzice odetchneli w gruncie
rzeczy po tym jak zdiagnozowano u niego epi.Brali pod uwagę również inne choroby
(w tym psychiczne).Myślę,że młody także odetchnął.Na początku był oczywiście
załamany,że ma epi.Płakał i nie wyobrażał sobie chyba dalszego bytowania,ale
rodzice wzieli się za niego i wytłumaczyli,że są na tym świecie gorsze
nieszczęścia,ja też rozmawiałam z nim i teraz jest juz ok.No i jak już
wspomniałam jest na dobrej drodze do wyjścia z tego.

[missy27]

Mam 27 lat , na epilepsję sie leczę od 12 roku życia tj 15 lat...Moje napady nie
mają charakteru napadowości w ten sposób że mnie ,,rzuca" po prostu trace
kontakt z otoczeniem...Przez cały czas choroby , bywało raz lepiej raz
gorzej...te utraty świadomości miały czas trwania od ułamku sekund...a czasem do
nawet kilku minut....było juz dobrze...nawet zamirzałam robić prawo
jazdy...teraz znowu nie mogę, Gdy mam napad, wydaje mi się jakbym wiedziła co
nastąpi w danej chwili...Stosowałam długo jeden lek...nie potrafiłam od niego
odejśc...pojawiły się skutki uboczne..Depakine chrono 500 , także proponuję nie
stosowac zbyt wiele lat jednego lekarstwa...a może takie o jak najmniejszych
skutkach ubocznych...
MÓj zapis EEG niewielka patologia rozsiana, napadowości nie notuje się

[gozia22wr]

polecam wizytę u neurologa. mi przez 7 lat wciskali, że mam EEG
prawidłowe...zróbcie badanie jeszcze raz