mamy emigrantki

[gersomina]

W niedziele rano wróciliśmy do Lux. Byliśmy w Polsce dwa tygodnie. I
taki smutek mnie ogarnął, odwieczne rozterki czy tu jest nasze
miejsce czy powinniśmy jednak mieszkać w Polsce. A przede wszystkim
co jest lepsze dla dzieci? Wiem, że jeszcze dzień - dwa, kozetka u
Luxnordynki i mi przejdzie, wpadne w rytm i nie bedzie czasu na
tęsknoty i smutki. Dziewczyny na emigracji czy Wy miewacie podobne
rozterki? i jak sobie z nimi radzicie?
Pozdr.

[sli-maczek]

Ja sobie nie radze. Coraz gorzej znosze bycie na obczyznie. Wiem, ze
tu lepiej finansowo, latwiej...ale mam wrazenie, ze moje zycie toczy
sie w Polsce, ze je zostawilam. Szczegolnie w ciazy nie potrafie
myslec, ze moglibysmy nie wrocic. Za dwa lata nasza starsza corka
powinna zaczac szkole w Polsce. Mam nadzieje ze uda sie nam tam byc,
ze sobie poradzimy. Zdaje sobie sprawe z trudnosci jakie tam
czekaja, z tego ze my sie zmienilismy, ale jestesmy Polakami i na
calym swiecie nie poczujemy sie bardziej w domu niz w Polsce.Tak
czuje. Mimo ze latwiej byloby czuc inaczej

[nata76]

mysle, ze to prze WYDARZENIA ostatnich dni macie takie refleksje.
Dzisiaj Obama powiedział,ze w te dni wszyscy jestesmuy POlakami,wiec
mysle ze POlacy na obczyznie jeszcze bardziej czuja wiez z Ojczyzna.
Patetycznie to brzmi,ale jakze buduje serce,ze mamy jeszcze w nas
takie uczucia...

Ja z drugiej strony, moj maz mieszka daleko od swojej Sycylii...Niby
tu mu ok,ale ja widze,ze czesc jego tam pozostała....

[bibba]

prawde mowiac w ogole nie mam takich mysli. ale ja tu jestem od 17
lat i moje dzieci urodzily sie tu - na neutralnym dla mnie i mojego
m gruncie (niemiec i polka w uk). jest mi przykro, tylko troche - ze
moje dzieci nie maja czestszego kontaktu z dziadkami, ale wlasciwie
i w pl moglyby mieszkac na tyle daleko ze nie widywalyby sie z
dziadkami czesto, wiec nie o to chodzi - chodzi o plaszczyzne
kulturowa ktorej nie dziela z reszta rodziny ani w pl ani w de.

gdybym miala sie gdzies przeprowadzac - na pewno nie wybralabym
jednak polski. ze wzgledu na dzieci. ale nie potrafie tego wyjasnic.
zastanowie sie i napisze.

[luxnordynka]

zapraszam na kozetke. My z mezem mamy wewnetrzne przekonanie, że
dobrze ze wyemigrowalismy, wszystkie znaki na niebie i na ziemi nam
to mowia... Wystarczy nam tydzien w Polsce i juz sie troche
meczymy... Co nie znaczy ze nie tesknimy do miejsc ukochanych.
Jednak mamy mozliwosc byc 3-4 razy w roku w Polsce, kilka razy w
roku jest u nas rodzina i znajomi, to wystarcza, Ewa

[sli-maczek]

Ach!Zebym ja tak mogla poczuc! Ta moja tesknota to mam wrazenie jak
gwozdz do trumny. Z trojka dzieci, wracajac z emigracji to mozna
tylko walczyc o przetrwanie...wiem to, a nie potrafie przestac
tesknic. Spedzilam ostatnie wakacje w Polsce, teraz lada chwila
znowu lece z dziecmi na 3mce...naogladam sie, niby rozumiem, ze
ciezko, ale nie wygralam z tesknota. Taki chory patriotyzm u siebie
odkrylam

[luxnordynka]

pewnie nasze myslenie i pewnosc slusznosci decyzji bierze sie stad
ze my nie emigrowalismy z powodow finansowych, zeby nam sie lepiej i
wygodniej zylo. My uciekalismy przed zawirowaniami personalnymi w
naszej rodzinie. Emigracja uzdrowila a raczej zaleczyla wszystkie
naprawde obiektywnie chore relacje. I tak zyje nam sie lepiej, w
zgodzie na odleglosc. Ewa

[ukryta]

tam dom Twój, gdzie serce Twoje...

do Polski tęsknię tak ogólnikowo - do tych łanów i wierzb płaczących, do poczucia swojskości. i do cywilizowanego kraju w środku Europy.
ja się ciężko zaprzyjaźniam ale zwykle mam duuużo znajomych. i łatwo te znajomości zawieram. ot, ludzie sie pojawiają w moim życiu i znikają. jak widoki z okien pędzącego pociągu... więc jedyne, czego mi brak, to Matka i Rodzeństwo. ale Mama nas odwiedza ze 2-3 razy do roku. a Siostry i Bracia też się po świecie rozjechali...

a dom mój tam, gdzie moje serce - wszystko co kocham, mam tutaj, w Irlandii. plus zaprzyjaźniony Kościół w którym się dobrze czujemy.
czegóż chcieć więcej?



pozdrawiam melancholijnie

[megann120]

Ja właśnie z radością wróciłam z dwutygodniowych wakacji w Polsce.
Owszem brakuje mi rodziny i przyjaciół, najgorzej jest w niedzielę
jak mój M odsypia nockę (a idzie późno spać bo jeszcze do kościoła
idziemy) więc całe popołudnie jestem sama z dzieciakami - a w Polsce
byłabym u rodziny... I tutaj też wszyscy znajomi i polscy i szkoccy
spędzają te niedziele z rodziną...
Ale po dwóch tygodniach chodzenia po krakowskich ulicach w ciąży i z
trójką dzieci mam dość. To, że połowa populacji czuje się w obowiązku
zwrócić moją uwagę na fakt że Adam nie ma czapki to pikuś, to mnie
śmieszy i zaspokaja moją potrzebę robienia na przekór (to nie za
dobre określenie, nie wiem... kontrowersyjności...) Ale te spojrzenia
politowania pogardy i nie wiem czego jeszcze rzucane na dzieci i
brzuszek po pewnym czasie mnie dobiły. Normalnie olewam co ludzie
myślą, ale to ciągłe niezrozumienie mojego stylu życia w końcu
zaczęło mnie męczyć. A tu jest zupełnie inaczej.
No i szkoła. Jakbyśmy wrócili to musiałabym dzieci w domu uczyć bo do
podstawówki publicznej bym nie posłała, a na prywatną ani ochoty bym
nie miała ani pieniędzy. I tak dzieci uczę w domu, żeby program
polskiej szkoły miały zrealizowany ale to jest bardziej na luzie.
No i względy finansowe, niestetyw naszym przypadku nie do
zaniedbania. po prostu nie dalibyśmy rady i szybko całe nasze życie
kręciłoby się wokół braku środków do życia.

[mruwa9]

Nie, nie mam takich rozterek. Jestem emigrantka z dosc krotkim,
zaledwie kilkuletnim stazem i mam dosc dobra pamiec. Swietnie
pamietam, co mnie w Polsce draznilo, jak bardzo w wielu punktach po
prostu do tego kraju nie pasowalam i sie z nim nie utozsamialam.
Nie, niewiele jest rzeczy, za ktorymi tesknie. Na pewno nie za
prezydentura Kaczynskiego. Ani za polskim systemem szkolnictwa,
zwlaszcza, ze dzieci maja szczegolne, specjalne potrzeby. Dla nich
pozostanie w Polsce byloby edukacyjna i zyciowa katastrofa. Nie
mowie , ze tu, gdzie mieszkam, jest idealnie, ale jest znacznie
latwiej. Zyje nam sie wygodniej, spokojniej. Dzieci maja naturalna
szanse na wielojezycznosc i znacznie szersze mozliwosci w
przyszlosci, chocby wynikajace z owej wielojezycznosci.A do Polski
zawsze mozna poleciec, zeby naladowac baterie, gdy przyjdzie taka
ochota. W koncu nie palilismy za soba mostow.