verdana
19.07.09, 12:39
na kanwie watku o nastolatkach przyszla mi do glowy pewna refleksja
o różnych rodzajach wielodzietnosci. na tym forum widze własciwie
jedna, ale w realu niestety - drugą.
Jedna forma, to posiadanie w domu jasia, Malgosi, Ani, Kuby , Wojtka
i Pawła. Niezaleznie ile jest dzieci kazde z nich jest dla rodzicow
odrebne i w kazdym wypadku rodzice staraja sie, o ile to możliwe,
traktowac dziecko indywidualnie. Druga forma, to
posiadanie "dzieci". Raz na tym forum przeczytalam post, ktory mna
wstrzasnął i pamiętam go, choć bylo to pare lat temu. Pisała matka
gromadki dzieci, ze własciwie nie rozmawia z dziecmi indywidualnie,
bo przeciez one mają siebie nawzajem do rozmowy. I ze jest
zadowolona, gdy cos robiac slyszy w tle głosy dzieci, lale
nieszczegolnie ja interesuje, o czym one mówią. Bo własnie po to ma
gromadke, aby nie musiec im słuzyć za rozmowce i towarzystwo. Dla
mnie - choc oczywiscie mozna się z tym nie zgodzic - to
przyklad 'egoistycznej" wielodzietnosci, ktora nie słuzy dzieciom.
mam wrazenie, ze wielodzietność jest dobra dla dzieci tylko wtedy,
gdy pierwszy dzień w szkole, komunia, matura piątego czy ósmego
dziecka nie jest po prostu normalnym dniem, ale takim samym swiętem,
jak w przypadku drugiego dziecka (o pierwszym nie mówię, bo jak by
nie patrzeć , to co dzieje się pierwszy raz rodzice przezywaja
inaczej). Jesli zas piąte dziecko ma iść pierwszy raz do szkoły samo
albo ze starszym bratem, a zainteresowanie tym, co się działo jest
minimalne - to chyba jednak lepiej poprzestać na dwojgu.