o samotnosci...

[asica74]

W srodowy wieczor, bedac w owej "wyczesanej" restauracji, cieszac sie
wieczorem, i jedzac pyszne jedzonko rozejrzalam sie wokol i ... obok nas
siedziala sobie Bardzo Dostojna Pani i jadla kolacje. Butelka wina,
przystawki, jedno z najdrozych dan z menu. Byla sama. Rozejrzalam sie jeszcze
dokladniej i ku mamu zdziwieniu/ zaskoczeniu zauwazylam, ze bylo ich wiecej.
Byla tez Pani w Dosc Podeszlym Wieku, Z Ktora Czas Nie Obszedl Sie Zbyt
Dobrze, byta tez Calkiem Ladna Dziewczyna, przy dosc odleglym stoliku
siedzial Samotny Pan. Wszyscy byli bardzo zajeci patrzeniem w talerz,
przegladaniem dzisiejszej gazety lub wysylaniem wiadomosci. I tylko moze Pani
w Podeszlym Wieku patrzyla smetnie wokol. A ja myslalam o tym, jaka radosc
moze przyniesc samotny wieczor spedzony w miejscu, ktore jest wrecz stworzone
do swietowania we dwoje?

O samotnosci pisze sie wiele. O ludziach, ktorzy poswiecaja sie karierze. O
ludziach ktorzy zyja razem a jednak osobno. O tych, ktorzy na starosc
umieraja opuszczeni przez dzieci i Boga. O spoleczenstwie, ktore jest coraz
bardziej nuklearne. O powszechnie dostepnych w sklepach posilkach For One (in
front of TV).

Wlasnie wrocilismy z zakupow w supermarkecie (wiem, wiem jest piatek i moze
powinnam nawiazywac jakies nowe znajomosci w pubie), gdzie kasjer, brzydki,
szczerbaty czlowiek w olbrzymich okularach, opowiedzial nam cale swoje zycie.
Ze mieszka sam. Ze nie ma nikogo. A przeciez go nie znam. Widzialam go
pierwszy i chyba ostatni raz w zyciu.

Dotknelam roznych samotnosci w moim zyciu. Kiedys mialam wizje, umre sama w
domu i moze po kilku latach odkryja moj szkielet. Bo nikogo nie bedzie. Potem
bedac z Kims, doswiadczylam samotnosci we dwoje i jej zabojczego jadu.
Ostatnio odejscie Mego Pierwszego Dziecka, pokazalo mi jeszcze jedna strone
samotnosci, gdzie nawet moj M nie mogl ze mna pojsc. Uderzylam w szklana
szybe bolu i bezradnosci, i poczulam sie naprawde sama. A przeciez tyle ludzi
bylo ze mna. Tyle cieplych slow.

Ktos w tych dniach mi powiedzial, ze zycie jest nieobliczalne i
nieprzewidywalne. I dodalabym jeszcze, ze jest bardzo kruche. I mysle, ze
wciaz o tym wiemy za malo. Na codzien trudno to dostrzec, ale to
doswiadcznenie uchylilo mi taka strone zycia jakiej jeszcze nie widzialam.

Teraz juz zyje normalnie, choc mysle, o tym caly czas. Ale nie czuje sie,
tak jakby sie zawalil caly moj swiat. Moze dlatego, ze w tych ciemnych dniach
przekonalam sie ze jest ze mna ktos, kto mnie bezgranicznie kocha? I skupiam
sie na tej stronie zycia, ktora jest jasna i pelna. I mam nadzieje, ze kiedys
juz nie bedziemy sami.

w piatkowy wieczor pozdrawiam was serdecznie

Asica

[cuciolo]

Bardzo ladne to co napisalas. Mysle ze kazdy z nas doswiadczy smaotnosci. Ja
dlugo bylam sama i sama wszedzie lazilam i do kina i do teatru i na piwo tylko
ze za dnia zeby nie byc narazona na zaczepki. I zawsze powtarzalam ze jestem
sama ale nie samotna. Ale to zupelnie nie byla prawda, ot taka wymuszona,
ambicjonalnie. Teraz tez czesto bywam samotna z problemami dnia codziennego, z
dala od bliskich, ale zawsze sobie powtarzam ze to minie. Ze przyjdzie wieczor
wroci maz i choc chwilke pobedziemy razem. Czesto mysle o moich rodzicach
ktorzy sa razem a czuja sie tak samotni bo jestesmy daleko. Eh duzych jest tych
chwil, ale one mijaja. dobranoc

[marta_midwest]

A ja nic nie napisze, bo lzy zaslaniaja mi klawiature,
przytule Cie tylko mocno Asiu...

[asia.sthm]

Asiu, kochany Jarzabku, czy ty wiesz ,ze nie jestes juz malym chlopcem ale
dojrzala kobieta ?
Nie wiesz ? to ja ci to mowie.
Bardzo mnie rozcieplil taki post. No kurcze, znowu beda lzy.

[a.polonia]

Ech, Asico, pieknie napisalas....
Poruszylas tak, ze az cos szarpnelo...
Jesli chodzi o to, ze "zycie jest kruche" i o to, ze "spieszmy sie kochac ludzi
tak szybko odchodza", to niestety, zwlaszcza to drugie brzmi czesto jak pusty
frazes. Czlowiek sie budzi tylko na chwile, jak ma miejsce tragedia, pozniej
wszystko wraca do "normy", ped i nieogladanie sie za siebie, na innych.
Tak jakos ostatnio....pesymistycznie. Jesien?
I z tymi slowami udaje sie w strone wanny pelnej piany i bede rozmyslac o tym,
co napisalas. I o ludziach, wogole.
Zawsze zaluje, ze na Wszystkich Swietych nie moge byc w Polsce
Pola
PS. Nie cierpie jesc sama, nawet w stolowce uniwersyteckiej, wkladam nos w
jakas gazete, albo wysylam sms'y...

[asica74]

och dziewczyny nie placzcie, bo mialo byc optymistycznie!

[asia.sthm]

no wiem ze mialo ))
jakos nie umiem sobie siebie wyobrazic samotnej.
Raczej widze siebie jako babcie Asie taka troche odganiajaca sie od nadmiaru
atrakcji.
No ale nic nigdy nie wiadomo ))

[h2so43]

Samotność nie jest zła. Tylko w samotności można w pełni rozwinąć niektóre
talenty. Niektórym ludziom trudno jest być z kimś, niekiedy pod wpływem
działania tłumu i zgiełku człowiek ucieka w samotność. Niekiedy ludzie nas
rozczarowują i już nie mamy ochoty ich lepiej poznawać. Pędzący świat nie
zostawia nam wyboru- musimy ciąge biec, czegoś nowego się uczyć, za czymś
nadążać. Ciągle jesteśmy w jakimś sensie oceniani i przez to coraz bardziej
skłonni chować sie w samotność. Ciągle gubimy naszych przyjaciół i znajomych,
poznajemy nowych, ale tylko pobieżnie, bo nie mamy czasu, bo zanim kogos
dobrze poznamy to już zmieniliśmy pracę, wyjechaliśmy czy też ktoś zniknął nam
z oczu. Ja odbieram samotnosć jako znak naszych czasów. Czymś zupełnie innym
jest samotnosc po stracie kogoś bliskiego - wtedy powstaje pustka. Taka jakby
dziura w niebie. I choć może to się wydawać dziwne i trudne, to ta pustka daje
się zapełnić, czego Tobie Asico, życzę.

[ania_2000]

hmm...ile ludzi tyle pojec samotnosci. bo mi sie wydaje, ze kazdy odbiera ja w
inny sposob - osobiscie. dla jednych samotnosc jest niewyobrazalna, jest
powodem do lez, do smutku - dla innych jest czyms niepowtarzalnie jedynym i
czyms do czego daza.. wiem, ludzie to zwierzeta "stadne" i powinny siedziec i
zyc w kupie - jednak wielu sie z tego stada wylamuje i jest bardzo szczesliwym
bedac samym lub samotnym.
dla mnie nie jest mozliwe bycie samotnej - od kiedy pamietam, od samego
dziecinstwa zawsze "z kims" bylam - z przyjaciolkami, przyjacielami, tym
jedynym - nigdy nie bylam samotna - zawsze bylam co najmniej w "parze". Ale
taka mam nature - inaczej nie potrafie.
Jednak lubie czasem byc sama. Dobrze mi samej z soba)
i chociaz nie jest to bycie sama za czeste - to cenie ten czas. i wcale wtedy
nie jestem smutna!
zauwazylam tez u siebie coraz wieksze rozwijanie jedenej cechy - coraz bardziej
nie lubie tlumu, zamieszania, krzyku, wrzasku itp...lubie spokojne wieczory,
spacery - ale wcale nie jestem nostaligczna albo co po prostu lubie cisze.

[marta_midwest]

Lzy troche obeslchy, wiec wracajac do samotnosci - tak sobie mysle ze chyba
jeden z gorszych rodzajow to samotnosc we dwoje...

[samo]

Mi tez pociekly. Moze dlatego, ze dopiero niedawno otrzasnelam sie z depresji
jaka mnie ogarnela poprzedniej zimy. Nigdy nie bylo tak zle.
Czas leczy rany, jakkolwiek banalnie by to nie brzmialo. Pierwsze miesiace
tutaj to byl wielki kop. Mialam chyba wszystkie objawy Post Traumatic Disorder,
przy czym ta trauma byla emigracja. Co za bzdura, prawda?Kolezanki mnie
ochrzanialy tak, jak my teraz ochrzaniamy Monike, ale ja zapadalam sie w
sobie.Decydujac sie na pozostanie tutaj zerwalam z dotychczasowym stadnym
zyciem i skazalam sie na samotnosc jakiej nigdy wczesniej, bedac jak Ania
otoczona ludzmi, nie mialam okazji doswiadczyc. Chodzilam i plakalam. Czasami
wcale nie wstawalam z lozka caly dzien, dusilo mnie cos i lezalam godzinami
wpatrujac sie w sufit.
Po okresie wewnetrznej szarpaniny i cierpienia pojawil sie spokoj. Zmeczona
sama soba zaczelam wychodzic z domu, paletalam sie po alejkach nad rzeka i po
pustych chodnikach ciagnacych sie kilometrami. Ogladalam fasady domkow i
myslalam o tym,jakie zycia maja ludzie, ktorzy w nich mieszkaja.Probowalam
wyobrazac ich sobie po tym, co moglam dostrzec w ogrodach, na werandach, po
obrazkach i witrazykach... Nie bylo w tym nic ze wscibskosci. Potrzebowalam
tylko poczuc, ze nie jestem tak kompletnie sama i inna od nich wszystkich.
Zaczelam powoli czuc sie jakby moj pobyt tutaj mial byc jakims czasem
wewnetrznej przemiany, buddyjskiego uspokojenia po mojej burzliwej wczesnej
mlodosci, kiedy pochlonieta "zewnetrzem" zapomnialam o tym, co w srodku.
Uwazalam siebie zawsze za strasznie towarzyska osobe, tak wygladalo moje zycie-
nigdy w pojedynke. Teraz nauczylam sie robic duzo rzeczy sama. Moze sie wam to
wydac smieszne, ale naprawde ciezko jest nie czekajac na innych isc codziennie
na spacer, jezdzic na rowerze, zapisac sie na cwiczenia, chodzic do bibliotek,
kina czy wypozyczac filmy o ktorych nie bedzie z kim rozmawiac.Ale znalazlam
towarzysza w sobie. Wyciszylam sie.Nie to,ze uszla ze mnie para,po prostu po
waleniu glowa w niewidoczny mur dotarlo do mnie, ze taka jest kolej rzeczy i
teraz nadszedl ten cichy okres w moim zyciu. Co bedzie dalej, czas pokaze.

[asia.sthm]

Znowu cholera pociekly )
Uwielbiam widziec jak ludzie dojrzewaja.
Wiecie co? bez bolu sie nie dojrzeje.
Samo, jestes poeta....w paru dziedzinach.
))

[samo]

Buzka, Asiu :o))

[asica74]

tez tak pomyslalam, ze pieuknie napisalas o tych wloczeniu sie po pustych
ulicach... chlip chlip...

I jeszcze jedno: niedawno usyszlam cos takiego o uczeniu sie zycia: Jezeli sie
czegos nie nauczysz przez swoja inteligencje, to nauczyc sie przez bol.

[ania_2000]

no to ja teraz rycze.

a jestem w pracy!

ech samoooo....

[asia.sthm]

nawzajem prosze :o)

[a.polonia]

samo, z tym wloczeniem sie po ulicach mialam to SAMO
jakies dwa lata temu, tylko na mnie dzialalo to odwrotnie
wloczylam sie, zagladajac w ogromne okna (kto byl w Holandii, wie o czym
mowie), cieple swiatlo i ludzie przy stole i nie wierzylam w to, ze ja
kiedykolwiek bede to miala - swoje miejsce, swoj dom, i to mnie jeszcze
bardziej ciagnelo w dol.
I wiecie co, marzenia sie spelniaja, ups, ale to nie ten watek

[ania_2000]

no wlasnie - marzenia sie spelniaja...

wiecie ze trzeba 5 lat zeby sie poczuc na nowym miejscu jak u siebie???

no - wiem to z doswiadczenia. tylko kurde, zawsze po 5-6 latach przeprowadzalam
sie w nowe miejsce...i wszystko od nowa.
moze dlatego juz sie przestalam przejmowac

[samo]

Koniec rykow! Ja przez Asice, teraz wy przeze mnie... Toz napisalam ze juz sie
podzwignelam!

Wspolnota doswiadczen- mysle ze kazda z nas przeszla przez cos podobnego po
wyjezdzie za granice. Chocbysmy nie wiem ile wyrzekaly na Polske, to i tak ckli
sie za krajem. W sasiednim watku nostalgia za kiszonkami, w innym za ponurym
przeciez, zimnym i mokrym Dniem Zmarlych. Nie ma bata, jak sie czlowiek za
mlodu Mickiewicza naczytal... Ksiegi zbojeckie :o)

Ja sie ciesze,ze nie ucieklam w alkohol. Mam, a raczej mialam sklonnosci,
jeszcze w Polsce. A tutaj jakos tak sie balam,ze popadne w alkoholizm, ze juz
prawie wcale nie pije, poza jakims winkiem czasami. A pamietam jak niecaly rok
temu wstalam o 9 rano, poszlam do sklepu, kupilam sobie butelke szampana,
siadlam do stolu, wypilam i sie poryczalam. Kiedys nie moglam zrozumiec, jak
ludzie zaczynaja pic w Stanach.Myslalam,ze to dlatego,ze tutaj alkohol jest
tani jak barszcz. Ale nie. Ile razy na poczatku mialam ochote upic sie tak,zeby
moc zesztywniec, nic nie czuc i zasnac...

Tak, chyba dojrzalam dzieki temu bolowi. Wlasciwie to mam 23 lata, ale ponad
rok pobytu tutaj dodal mi chyba psychiczna dyche.I dobrze. Nie marudze juz, nie
mam jakichs tozsamosciowych watpliwosci, wiem czego chce, a czego nie. Tak mi
dobrze, tak radosnie, bo mam siebie... ;o))
(to z reklamy Merci)

[gherarddottir]

Asico bardzo ladnie napisane to co w sercu gra.
Samotni w jakiejs tam czastce siebie jestesmy zawsze i bedziemy - to jest chyba
ta zawilosc i nieprzewidywalnosc zycia i smiem twierdzic iz takze jego uroda.
Samotnosci sa rozne i te z wyboru i te, ktore sa naszymi jedynymi przyjaciolmi
(nomen omen)
Mysle, ze sztuka zycia polega na akceptacji zdarzen miedzy innymi - czasami to
bardzo, bardzo trudne, okrutnie niemozliwe sie wydaje... czasami odsuwamy
to "zrozumienie i akceptowanie" rzeczy od siebie bo nie chcemy, nie potrafimy
ich wziac i przyjac, sa zbyt bolesne czujemy sie wtedy czesto samotni - ze
soba, "bo mialo byc inaczej", "bo on jest inny", " bo przeciez to nie powinno
sie zdarzyc mnie". Wybieramy tez sami samotnosc przewrotnie od niej uciekajac -
jestesmy wtedy z kims i stajemy sie samotni "we dwoje".

Ja lubie swoje samotnosci, wybieram czasami ja swiadomie jest wtedy moja
przyjaciolka, ktora w cichy sposob dopinguje mnie do przemyslenia spraw,
pobycia ze soba i rozliczenia sie z czegos w co sie czlowiek zaplatal. Nigdy
nie balam sie samotnosci.
Moze dlatego, ze bardzo siebie lubie i lubie po prostu ze soba byc.
Sa takie dni, ze jedyna osoba z ktora rozmawiam jest moj maz - czasami sa to
zdawkowe jakies krotkie zdania wieczorem, czasami obydwoje zajeci swoim
sprawami kazdy w swoim pokoju, zasypiamy o roznych porach w sumie sie nie
widzac. Szanuje Go , a On szanuje mnie - moze dlatego tak zgodnym jestesmy
malzenstwem - kazde z nas na swoj sposob tego bycia troszke w samotnosci
potrzebuje. Dla mnie to normalne - ja lubie swoja samotnosc tego rodzjau, ja
jestem pewnie taka Pania Starsza w restauracji za wiele lat - bo lubie wyjsc
sama, do restauracji, kina, kawiarni.I moze ktos kiedys na mnie popatrzy i
pomysli o samotnosci - ale pewnie ta Starsza Pani w Restauracji, ktora bede zje
samotnie obiad, a na kolacje wroci do domu i zje ja z mezem i moze wnukami.

[frankie36]

kazdy przezywa sytuacje,gdzie jest tylko on-jako czlowiek,mimo ze moze otaczac
cie gromada ludzi.Po twoim poscie od razu przyszla mi do glowy samotnosc
rodzenia,tak wlasnie doswiadczylam przy porodach moich dzieci,mimo
M,poloznej ,lekarzy.Nie mowie ze byla to smutna samotnosc,ale taka naprawde
gleboka,poczucie ze mimo pomocy ludzi naokolo ,to w tym bolu jestem tak
naprawde sama.

I powiem wam,ze na poczatku patrzylam ze zloscia na swojego M ,ktory walczyl ze
snem,co chwila mu glowa leciala,ja w tym czasie zmagalam sie z wlasnym cialem i
troche siebie zalowalam.Ale po jakims czasie skupilam sie tylko na sobie,na
mojej samotnosci rodzenia ...

[triskell]

Po pierwsze - też bardzo się wzruszyłam, czytając Wasze posty.

Po drugie jednakowoż - z tymi ludźmi w restauracji to wcale nie musiało byc tak,
że oni doświadczają samotności czy smutku jakiegokolwiek rodzaju. Zważywszy, że
to Londyn, mogli to być po prostu turyści, albo ktoś, kogo wieczór zastał w
centrum, albo po prostu ktoś, kto miał ochotę być sam w jeden wieczór.

Mieszkając kilkanaście lat temu przez pół roku w Finlandii nauczyłam się
samotnie podróżować, chodzić na imprezy, do knajp. Zauważyłam wtedy, że
podróżując samotnie jestem w stanie więcej zobaczyć, usłyszeć, zauważyć, bo moja
uwaga nie jest rozproszona. Żadna jej część nie jest skierowana na dzielenie się
spostrzeżeniami - wszystkie spostrzeżenia wędrują "do środka". W jakiś sposób
odczuwam takie podróże głębiej. Szczególnie lubię chodzić sama po zupełnie mi
nie znanych dużych miastach, kierując się tylko i wyłącznie wyglądem ulic i
zgodnie z nim skręcając w prawo czy w lewo - tam, gdzie mnie oczy niosą a dusza
ciągnie. Wchodzić do sklepów, galerii, kafejek... obserwować... odczuwać... a
potem iść dalej, w nieznane, które dzięki temu robi się znane i "moje". Jakoś
tak w przypadku podróży samotnych bardziej niż podróżując z kimś mam wrażenie,
że ja te miejsca "odkrywam", że juz na zawsze będą "moje".

Takich ludzi, którzy przychodzą sami do restauracji, nie jest mi szkoda. Już
raczej szkoda byłoby mi takich, którzy nie mając z kim dzielić wieczora
zdecydowali się spędzickolejny samotny wieczór w domu, bo nie odważyli się sami
pójść do restauracji.

[jan.kran]

Ja pobrałam pierwszą lekcję samotności bardzo dawno temu jak miałam kilkanaście
lat. Nie umiałam nigdzie pójść sama ani do kina ani do muzeum ani na spacer.
Moja przyjaciółka Dżoanna była takim dzikim samotnym zwierzątkiem i Ona mnie
nauczyła odwagi przebywania samej ze sobą.
Bardzo mi się to w życiu przydało.
Potem jak bylam sama w Paryżu czy w Monachium bo ex ciągle gdzieś indziej bywał
niż ja zwiedziłam masę muzeów , chodziłam do kina , do knajp , było super.

Marta napisała że chyba najgorszym rodzajem samotności jest samotność we dwoje.
Ja dodam z doświadczenia że nie chyba a napewno.
Nie chcę się nad tym rozwodzić , bo jeszcze nie doszłam do siebie po wielu
latach takiej samotności.

Myślę że gdyby nie moje doświadczenia życiowe to bym sobie w łeb strzeliła w
tym Oslo.
Nie znam tu kompletnie nikogo choć mam fajnego znajomego , starszego Pana ale
spotykamy się rzadko bo On mimo wieku bardzo jest zajęy pracą i swoją Rodziną.

Jednak myślę że fakt cieszenia się każdą chwilą samotności jeżeli o mnie chodzi
to wypadkowa moich przeżyć życiowych i mojej zwariowanej pracy.
Pracę mam szybką , nerwową , odpowiedzialną. Musze pamiętać tysiąc rzeczy
równocześnie , rozmawiać na raz z kilkoma osobami i w języku w ktorym wciąż nie
czuję się pewnie.
Czasem się martwię czy nie przekazałam mojego ulubienia samotności moim dzieciom.
Oni zawsze najchętniej są ze mną, takie trzy sowy razem ale osobno.
Nos w książkę albo w komp i każdy w swoim kącie
Moje dzieci nie nawiązują łatwo kontaktów z rówieśnikami , wolą siedzieć za mną
w domu.
Ale trochę się uspokoiłam jak Młoda pojechała do Monachium. Ciągle łazi na
jakieś imprezy, opowiada o nowo poznanych ludziach a nawet już zdążyła wziąść
udział w akcji protestacyjnej)))

Nie wiem co będzie ze mną za pare lat jak Junior pojdzie w świat.
Na razie łazimy razem do kina, idziemy niedługo na koncert , robimy razem zakupy.
On to bardzo lubi , bo mam mało czasu dla Niego i cieszy się jak możemy być razem.
Jednak kiedyś nadejdzie taki moment ze zostnę naprawdę sama i przygotowuję się
do tego już teraz.
Myślę tez że na stare lata wyląduję w jakimś sympatycznym Domu Swawolnej
Starości i będą wesołą samotną staruszką ze swoim kompem , muzyczką i książkami
)))))))
K

P.S Też bardzo mne Wasze wpisy wzruszyły....

[gherarddottir]

Kranie jak to nie znasz a MY MY MY!!!!!))

[asica74]

Triskell, ach wiem, ze z tymi ludzmi w restauracji nie musialo byc tak, ze
musieli byc samotni W pierwotnej wersji postu wtracilam takie zdanie: "moze
wyciagam pochopne wnioski, bla bla", ale by oszczedzic wam najdluzszego
przysmutnawego postu w moim zyciu, wyrzucilam co sie dalo.

[sylwek07]

ehh(

[st0krotka]

jak jestem sama, nie czuje sie samotna, czesto jednak, przebywajac w
towarzystwie nagle ogarnia mnie poczucie samotnosci. moze to jakies dziwne, nie
wiem. czesto wydaje mi sie, ze odbieram na innych falach niz ludzie, ktorzy sa
wokol mnie. dla mnie dlatego samotnosc to bycie niezrozumianym. na szczescie
jest kilka osob, z ktorymi doskonale sie rozumiemy. mam nadzieje, bedzie ich
wiecej, ale teraz ciesze sie z tych, ktore mam.

ja podziwiam osoby, ktore same chodza do teatru, kina, restauracji. mysle, ze
trzeba duzo odwagi i, tak jak napisala Dorka, bardzo lubic siebie, zeby byc w
stanie cieszyc sie samotnym wyjsciem do kina czy restauracji.

[mon101]

Siorbnelam nosem pare razy, to smutny temat.Ja czesto czuje sie samotnie wsrod
ludzi, zwlaszcza w duzych towarzystwach, w co pewnie nikt by nie uwierzyl bo
mam opinie bardzo towarzyskiej i pewnej siebie. Ale to tylko rola ktora
nauczylam sie grac, zmusilo mnie do tego zycie i instynkt
samozachowawczy.Chetnie przebywam sama ze soba, nie jest to jednak samotnosc,
bo mam kilka bliskich mi osob, chociazby mame i chlopakow. Dlatego trudno mi
sobie wyobrazic jakby to bylo gdybym byla zupelnie sama na swiecie, bo jak mowi
przyslowie "syty nie zrozumie glodnego"

[ulkaa]

Stokrotko , czesto czuje to samo , co ty.
Pamietam, jak rozmawialysmy w styczniu
w tej knajpce o samotnosci w tlumie.
Usmialam sie wtedy, ze mamy te same znaki zodiaku
i powiedzialysmy dokladnie to samo ))
Ja czasami lubie byc takim troche " samutkiem ",
jak to fajnie nazywal moj kolega z lat szkolnych.
Slysze wtedy wlasne mysli i moge je sobie spokojnie poukladac w glowie.
Z tych samych powodow bardzo lubie jesienne spacery , nawet, gdy pada.
Po takich przemysleniach dostaje jakby "powera" do dzialania
i chce mi sie intensywnie zyc.

A teraz troszke z innej beczki, piekny wiersz Ks. J.Twardowskiego:

"Różne samotnosci"

Przyszedłem Ci podziękować
za samotnosci różne
Za taką, gdy nie ma nikogo
lub gdy się razem płacze
i taką, że niby dobrze,
ale zupełnie inaczej
Za najbliższą, kiedy nic nie wiadomo
i taką, że wiem po cichu, ale nie powiem nikomu
Za taką, kiedy się kocha i taką, kiedy się wierzy,
że szczęście się połamało, bo mnie się nie należy
Jest samotnością wiadomość,
list, dworzec pusty, milczenie,
pieniądz genialnie chory,
minuty jak ciężkie kamienie
Czas zawsze szczery, bo każe iść dalej i prędzej
Mogą być nawet nią włosy,
których dotknęły ręce

Są samotności różne,
na ziemi, w piekle, w niebie
Tak rozmaite, że jedna, ta
co prowadzi do Ciebie

ks. Jan Twardowski

[nataasza]

Wzruszajaco piszecie dziewczyny...
Samotnosci sie boje.Boje sie pustki, ktora wedlug mnie samotnosc ze soba niesie.
Sa takie momenty w zyciu, kiedy wlasnie taka pustka sie pojawia. Nie lubie ich,
ale dane sa nam chyba po to by spojrzec na zycie inaczej, by podniesc sie i
kroczyc dalej.
Asiu moj Aniolek, tez odszedl. Nawet nie wiedzialam, ze ze mna byl.
Pewnie bede sie jeszcze dlugo zastanawiac czy tak wybrala natura czy w swojej
nieswiadomosci zrobilam cos " nie tak" I to sa wlasnie te " puste" zyciowe
momenty.
natasza

[gianka]

Oj Foremki, ale was iscie jesienny nastroj ogarnal...
Melancholie i smutek czuje czytajac Wasze przemyslenia.
Smutno, ze komus innemu na drugim koncu swiata tez smutno.
Tylko moze wtedy przestajemy byc samotni w odczuciach, jesli kilka osob naraz
czuje to samo, i jeszcze sie tym dzieli.

Samotnosc jest ostatnimi czasy choroba spoleczna. Niestety, w dobie internetu,
zatacza coraz szersze kregi, do czego sie siec niewatpliwie przyczynia.
Wylaczasz komputer, ktory najczesciej (nie mowie zawsze) jest namiastka naszego
swiata i nagle w nieoswietlonych czterech scianach nie masz nikogo na
wyciagniecie reki, do przytulenia, poglaskania, przelamania dreczacej,
wibrujacej w uszach ciszy.
Mieszkajac w Wiedniu, wieczorami, gdzy czulam sie samotna bralam auto i
jezdzilam po miescie patrzac z zawiscia i wyciem w oswietlone okna.
A jednak dzis mysle, ze tamta samotnosc mnie podbudowala, wzmocnila. Choc tak
trudno bylo mi przez nia przejsc.
Za kazda chmura czai sie slonce.

"Czasem jest pełno ludzi po to
aby głębsza była samotność
tak bardzo jestem sama
że nawet mnie ze mną nie ma.

Anna Kamieńska

[gherarddottir]

to i ja cos dorzucam
"Samotność mędrców mistrzyni." Adam Mickiewicz

[kaja7]

Slawni ludzie o samotnosci:

www.tezeusz.pl/cms/tz/index.php?id=1540

[asia.sthm]

Kaja , znakomita stronka ! Dzieki.


Kto posiada kota, nie musi się obawiać samotności.
Daniel Defoe

Kto posiada conajmniej dwa koty, nie musi obawiac sie nudy.
asia.sthm

[viki2lav]

a je sie wlasnie poddalam samotnosci, sama jestem sobie winna! cos jest nie tak
ale nie wiem dokladnie co, nie potrafie znalezc nowych przyjaciol, po przyjciu
z pracy, dzien, a raczej resztka dnia ucieka tak szybko, ze wydaje sie ze nie
ma czasu na nic i dla nikogo, przerazajace, ale jeszce bardziej przeraza mnie
ta pustka wokol, ten milczacy telefon, ten brak mozliwosci wymiany kilku slow,
a jesli juz to jest to rzeczywiscie zdawkowe minimum.zaczynam zyc praca,
naszymi pacjentami, ich zyciem, czy to normalne? wydaje mi sie ze tak bardzo
chce dziecka zeby wypelnic pustke w zyciu, a z drugiej strony mysle ze nie dam
sobie rady wlasnie dlatego ze jestem sama.

[gianka]

Oj Viki, chyba w innym watku palnelam gafe! Scusa!

www.osamotnieni.republika.pl/index1.html - zerknijcie tu...

Asica - a co do kotów znasz to:
Człowiek, by mógl zachować równowage w życiu, powinien posiadac zarówno psa i
kota:
- psa, by go ktoś bezgranicznie kochał,
- i kota, który by go nieustannie ignorował.

Dziewczyny, lebki do góry! Słonce jutro wzejdzie ponownie.

Dzem-Whisky ........

[sylwek07]

Whisky - moja żono - jednak tyś najlepszą z dam
Już mnie nie opuścisz nie nie będę sam
Mówią - chisky to nie wszystko, można bez niej żyć
Lecz nie wiedzą o tym, że - że najgorzej to
To samotnym być, to samotnym być - nie
Nie chcę już samotnym być - nie...

[blue_jay]

Samotnosc towarzyszy mi czasem bardziej, czasem mniej, ale wciaz jest ze mna,
pod roznymi postaciami. Ucze sie byc z ludzmi, choc inni pukaja sie w czolo, bo
ja podobno taka towarzyska jestem, kto wie, moze Oscara bym dostalaza
to "granie".. Wrocilam z gor dzisiaj, a tak bardzo chcialam zostac.. samotne,
dostojne drzewa poubierane w cieple jesienne kolory, ktore stapialy sie w jedna
wielka barwna plame na pierwszym planie, po to by zginac w blekicie mgiel..
pieknosci..

Sila samotnosci

[elagrubabela]

To ja troszke inaczej - dopoki bylam kompletnie samotna, czulam sie bardzo
silna. Pamietacie bajke Andersena "Krolowa Sniegu", gdy Kaj mowi "mam serce z
lodu, nie kocham nikogo"? Tak bylo ze mna. Dosc dlugo. Owszem, mialam jakies
zwiazki blizsze-dalsze ale nie dopuszczalam zadnej prawdziwej bliskosci. Nawet
od rodzicow sie "odcielam", bo wydawalo mi sie, ze Ich tym sposobem "uwolnie"
od siebie. Coz za idiotka!!! I bylam samotna, i na dodatek mowilam sobie jaka
jestem z siebie dumna, bo taka bylam bez zobowiazan, bo bylam sama dla siebie -
nikt mnie nie potrzebowal (tak mi sie zdawalo), ja nie potrzebowalam nikogo
(czysta naiwnosc). Gdy umarla moja mama i tata zostal sam, cos sie powoli we
mnie zaczelo budzic i powoli cos zaczelo do mnie docierac. Dlugo to trwalo,
wstyd sie przyznac. Ja wciaz jestem bardzo najezona ale juz mi coraz latwiej
zaakceptowac czulosc i lagodnosc kochanych i kochajacych ludzi. Wraz z tym
coraz mniej potrzebuje samotnosci. Nie boje sie jej ani jej nie przeklinam ale
chyba rozumiem juz jak bardzo potrafi niszczyc nawet jesli teaoretycznie jest
to samotnosc na wlasne zyczenie. Elka

[myszka888]

Nie napisze, czym dla mnie jest samotnosc,
bo w kazdym z powyzszych watkow znalazlam czastke swojej.
Poza tym, jakos tak przez lzy nie umiem nic dodac.
A chcialam podziekowac za ten watek,
I Ulcii za ten wiersz-
bardzo sie w nim odnajduje...

[mulinka]

Myszeczko - dlaczego przez lzy?
a wiersz Twoj ulubiony... piekny
nie jestes mam nadzieje samotna (?)
masz wspanialego, kochajacego Meza
i wiele osob, ktore Cie bardzo lubia
ja Cie bardzo lubie )
i posylam najserdeczniejszego z mozliwych buziaczka

[myszka888]

Mulineczko,
tak sie rozczulilam czytajac wypowiedzi KUPaczek.
I tyle w tym znalazlam swoich malych odniesien.
Czasem jestem samotna.
Meza mam cudownego i bardzo z tego powodu jestem szczesliwa.
A samotnosc jakos tak czasem i do mnie zaglada.
I dziekuje bardzo za Twe mile slowa)


I- oczywiscie- nie mam nic przeciwko, jesli chodzi o stronke.)
Czuje sie wrecz zaszczycona)

[mulinka]

Myszko, ona do kazdego czasem zaglada....
probuje zagoscic na stale
trzeba byc czasem w zyciu brutalnym i...przeganiac takiego goscia
wiem, ze to nie latwe, ale...
nasze mysli sa nasze
my nimi rzadzimy
i my mozemy je zmieniac

[jan.kran]

mulinka napisała:

> nasze mysli sa nasze
> my nimi rzadzimy
> i my mozemy je zmieniac
>

Bardzo mi dziś trafiłaś do serca tymi słowami Nie jestem zwolennikiem
pozytywnego myslenia , raczej pozytywnych czynów ale czasami łatwo własną
sytucję zasmucić i pogorszyć ponurymi myślami.
A szklanka zawsze jest w połowie pełna a nie w połowie pusta , prawda)))) ?
K

[triskell]

jan.kran napisała:
> A szklanka zawsze jest w połowie pełna a nie w połowie pusta , prawda)))) ?

Ja zawsze mówię, że ona jest "prawie pełna"

[sylwek07]

a te pare procent co brakuje do pelna to tzw dobra osoba kolo Nas

[gherarddottir]

to o d nas i tylko do nas zalezy czy czujemy sie szczesliwe - wiem, ze to
dziwne, ale tak jest.

[mon101]

Kraniku, ja jestem zwolenniczka pozytywnego myslenia, bo wierze, ze pozytywne
myslenie przechodzi w pozytywne czyny. Wieczny optymizm mojej mamy potrafil
mnie wielokrotnie doprowadzic do szalu, ale dzis gdy ja widze w wieku lat 80+,
z energia i wygladem szescdzisieciolatki, wydaje mi sie ze moze cos w tym jest.

[jan.kran]

mon101 napisała:

> Kraniku, ja jestem zwolenniczka pozytywnego myslenia, bo wierze, ze pozytywne
> myslenie przechodzi w pozytywne czyny. Wieczny optymizm mojej mamy potrafil
> mnie wielokrotnie doprowadzic do szalu, ale dzis gdy ja widze w wieku lat 80+,
> z energia i wygladem szescdzisieciolatki, wydaje mi sie ze moze cos w tym jest.

Mnie chodzi o pozytywne pasywne myślenie , bardzo modne ostatnio.
Mantra : będzie dobrze , wszytstko się ułoży będzie dobrze...
I nic nie robienie ))
Ja też czasem sobie powtarzam że będzie dobrze ale jeszcze sporo wysiłku w to
wkłądam żeby tak rzeczywiście było...

A Mamy zazdroszczę , pozdrów Ją ode mnie ))
K

[sylwek07]

czasami potrzebna jest samotnosc aby moc potem docenic drugiego czlowieka ktory
jest kolo Nas ,druga sprawa ze wiele osob po skonczonych zwiazkach potrzebuje
samotnosci aby moc zastanowic sie nad dalszym swoim zyciem i wybrac odpowiednia
droge ...

[gianka]

Powiadają, "ze czasem trzeba sie skutecznie oddalic, aby moc wszystko na nowo
ocenic".
Moze samotnosc to wlasnie takie oddalenie? Inwentaryzacja uczuc i znajomosci?
PRzeglad wojsk?

[gherarddottir]

poza tym czesto tutaj w postach czytam, ze oceniacie samotnosc jako cos
negatywnego, ale samotnosc moze tez miec wydzwiek bardzo pozytywny, sklaniac do
kreacji, dzialac jak katharsis - to znowu zalezy do nas...Pozdrawiam

[viki2lav]

poczatkowo rzeczywiscie jest wspaniala, jak wszystko, ale co za duzo to nie
zdrowo, uuups zaczynam miec dola!

[gianka]

Viki - ciagniemy Cie za uszy do góry

[ania_2000]

> poza tym czesto tutaj w postach czytam, ze oceniacie samotnosc jako cos
> negatywnego, ale samotnosc moze tez miec wydzwiek bardzo pozytywny, sklaniac
do
>
> kreacji, dzialac jak katharsis -

dottir - samotnosc jest w sumie smutna, wiec nic dziwnego, ze wiekszosc z nas
ja tak traktuje..jako cos negatywnego..
co innego "swiety spokoj" - ten rodzaj "samotnosci" na pewno przez wiele jest
wygladana od czasu do czasu

[sylwek07]

viki2lav tez tak sadze ze co za duzo to nie zdrowo ...

[jan.kran]

sylwek07 napisał:

> viki2lav tez tak sadze ze co za duzo to nie zdrowo ...

Trzymaj się Viki ))
Ja teoretycznie jestem bardzo samotna ale w praktyce to jak mam książki ,
muzykę, świadomość posiadania wielu ludzi którzy mnie kochają , których ja
kocham to nigdy nie czuję się sama.
No i oczywiście Młodzież...

Mimo wszystkich przeciwności losu czuję się jakbym wygrała los na loterii)))

To od nas i tylko do nas zalezy czy czujemy sie szczesliwe - wiem, ze to
dziwne, ale tak jest...
... napisała Gherarddottir.

Nie jest tak do końca ale bardzo dużo od nas zależy. Od tego co przeżyliśmy ,
czego oczekujemy ...
Ja czułąm się samotna w okresie dojrzewania, na początku emigracji.
Teraz umiem docenić samotność i korzystam z niej.
K

[a.polonia]

Wlasnie za takie wieczory jak dzis. Poszlam na spacer, cieplutko i sucho,
liscie szeleszcza pod stopami, sesja "samotnicza" oczywiscie z zagladaniem do
okien. Mozg przewietrzylam, kilka rzeczy przemyslalam, dzieciaki poprzebierane
widzialam (Halloween czy cus?).
Taka samotnosc lubie, spacerujecie czasem? Ja baaardzo rzadko, musze czesciej
praktykowac, zwlaszcza jak pogoda taka cudna.

[gherarddottir]

Wielu ludzi narzeka na to, ze sa samotni, ale nie robia nic aby to zmienic. Nie
mowie, ze wszyscy. Jak przeprowadzilam sie do nowego kraju nie znalam nikogo.
Rodzina meza rozsiana po Norwegii, Szwecji i Finalndii. Przez pierwsze dwa
miesiace prawie nikogo oprocz swego jeszcze wtedy partnera nie widzialam.
Pomyslalam, ze fajnie by bylo od czasu do czasu z kims innym pogadac. Upieklam
ciasto i zaprosilam sasiadke na kawe - przyszla, rozmawialysmy itd. Potem ona
zaprosila mnie. Zrobilam tak z kilkoma osobami, ktore spotkalam przy roznych
okolicznosciach. Spotkala sie z Gosia, ktora znalam przez internet, zaprosilam
do siebie kolege, ktorego znalam jeszcze bedac w zwiazku z kims innym, przed
moim mezem - jednym slowem odnowilam znajomosc, ktora przerodzila sie w
przyjazn, i moj maz zyskla takze nowego kolege. Mamy kontakt do dzis z tymi
osobami, z jednymi czestszy z innymi rzadszy. Wsrod tych osob sa ludzi w roznym
wieku, sytuacji zyciowej, statusie, rasie itd. Od nas naprawde duzo zalezy.
Ludzie nie maja umiejetnosci czytania w naszych myslach - przynajmniej
wiekszosc. Oni nie wiedza, ze my nie chcemy spedzac kazdego popoludnia sami, ze
ich potrzebujemy..Ktos musi zrobic ten krok. To tak jak ze zlym poczuciem
dotyczacym wlasnego ciala - myslimy " nie lubie i nie podoba mi sie to, ze moja
kondycja z roku na rok jest coraz gorsza" ale czy cos robimy, tak z reka na
sercu, zeby te kondycje poprawic?????czy po prostu latwiej jest mowic, ze nam
sie to nie podoba?
Nie mowie tu o samotnosci takiej, w ktorej znalezlismy sie bo ludzie ktorzy nas
otaczaja po prostu nie chca miec z nami do czynienia. Osobiscie nigdy o czyms
tak skrajnym nie slyszalam - no chyba, ze zrobilismy cos lub powiedzielismy cos
co jest nie do przyjecia i wybaczenia przez te dana grupe ludzi lub nasza
postawa zdradza niechec. To banal - ale usmiechnij sie do swiata, a swiat -
przynajmniej jedna czesc usmiechnie sie do Ciebie.
Czasami to przyslowiowe zaproszenie kogos na kawe gdy lakniemy czyjegos
towarzystwa jest trudne i mozemy uslyszec "nie", ale przeciez na swiecie
istnieje wiecej niz jedna osoba. To, ze ktos odpowie "nie" nie znaczy, ze cos z
nami nie tak. Uslyszalam "nie" od niejednej osoby i jedyne co mi przychodzi do
glowy - ta osoba cos traci..nie ja!
A samotne spacery jak najbardziej cenie. Wlasnie z takiego wrocilam -
niedaleko, ale sie przeszlam.))Zagladanie w okna to moje hobby - zawsze sie
zastanawiam i mysle, ciekawe kto tam mieszka i ile radosci, ale tez smutku
miesci takie jedno okienko - bo gdybym myslalam, ze tylko radosci w porownaniu
do tego co ja mam bylabym utopistka
Pozdrawiam Was serdecznie

[mon101]

Lubie samotne spacery i te jesienne i wiosenne, letnie i zimowe. Kazda pora
roku ma swoj urok, nie wyobrazam sobie zycia na dlugo w kraju, w ktorym nie ma
por roku , trudno jet wtedy docenic skrzypienie sniegu pod nogami, czerwien i
zloto jesiennych lisci, zapach bzu i czeremchy.Spacery najlepsze sa samotne, bo
wtedy to wszystko sie dostrzega, ja przynajmniej, gdy jestem w towarzystwie
knocentruje sie na rozmowie i mozna mnie wyprowadzic na manowce

[samo]

Ja lubie samotne spacery, a ostatnio bardzo polubilam sama jezdzic na rowerze
ze sluchawkami w uszach i podziwiac jesienne widoki. Samotna jazda na rowerze
ma niezaprzeczalna zalete- nie trzeba dostosowywac do nikogo predkosci ani
kierunku jazdy. Wlasciwie mozna to samo przelozyc na spacerowanie, a przy
odrobinie dobrej woli rowniez na cale zycie- w pojedynke mozna robic wiele
rzeczy, ktorych np. juz majac rodzine sie za czesto nie robi- podrozowac na
przyklad. Ale to dzisiaj mam lepszy humor. Wkurza mnie ta zmiana czasu i ze juz
jest ciemno, chociaz wczesnie jeszcze. Wlasnie wrocilam z poobiedniego
spaceru :o)

[sylwek07]

mialem cos napisac ale nie potrafie juz mowic ani tez wyrazac co mam sercu i
duszy.......

[mulinka]

Sylwek - potrafisz! i to swietnie potrafisz
pisz! pisz to, co myslisz

[mon101]

Sylwku, bardzo to smutno zabrzmialo. Czy to jesienna chandra, ogarnia wielu
ludzi...

[sylwek07]

mon101 a no wlasnie ta jesien i dzien zmarlych ..
Mulinka sprobuje pisac ...

[viki2lav]

to ze ludzie nie czytaja w naszych myslach to rzczywiscie prawda dobrze ze
mi przypomnialas. Ja z usposobienia nie potrzebuje jednak przypomonac sobie
zeby sie do kogos usmiechnac, ja prawie zawsze sie usmiecham jesli sie do kogos
zwracam i w ogole.
Chodzilismy dzis z Olkiem (slubny) po rzymskim cmentarzu, kupilam 3 peki
kwiatow i kladlam na zapomniane groby, kobietom, z sprzed dwu stuleci. Warto!

[gherarddottir]

viki2lav napisała:

> to ze ludzie nie czytaja w naszych myslach to rzczywiscie prawda dobrze ze
> mi przypomnialas. Ja z usposobienia nie potrzebuje jednak przypomonac sobie
> zeby sie do kogos usmiechnac, ja prawie zawsze sie usmiecham jesli sie do
kogos zwracam i w ogole. (...)

skoro tak to napewno ten smutek, o ktorym pisalas " (...)ale nie wiem dokladnie
co, nie potrafie znalezc nowych przyjaciol, po przyjciu
z pracy, dzien, a raczej resztka dnia ucieka tak szybko, ze wydaje sie ze nie
ma czasu na nic i dla nikogo, przerazajace, ale jeszce bardziej przeraza mnie
ta pustka wokol, ten milczacy telefon, ten brak mozliwosci wymiany kilku slow
(..)" jest tylko typowym jak dla kazdego z nas obnizeniem nastroju spowodowanym
pora roku.
Ja niestety nie bylam dzis na cmentarzu, myslalam o swoich bliskich, ktorzy
odeszli, gdy zamykalam oczy widzialam ich usmiechajacych sie do mnie - ale nie
mialam szansy byc na ich grobach. Sylwek - nasz rodzynek zapalil symboliczna
lampke w moim imieniu - dziekuje Ci Sylwku!!!!!Pozdrawiam serdecznie!

[monhann2]

> Ja niestety nie bylam dzis na cmentarzu, myslalam o swoich bliskich, ktorzy
> odeszli, gdy zamykalam oczy widzialam ich usmiechajacych sie do mnie - ale
nie
> mialam szansy byc na ich grobach.

Ja, jak wiesz tez nie bylam na grobie(ach). Mysle o tym caly dzien, jak to dzis
w Polsce jest, jak rodzina zbiera sie, pali lampki. Dorko, ja tez widze
usmiech, a nawet slysze glos.....

A listopad w ogole napawa mnie zawsze smutkiem, jakims takim brakiem motywacji
do czegokolwiek, taka troszke stagnacja. Ale pocieszam sie, bo juz za 8 dni mam
tu znow moja mame!

[gherarddottir]

Monia kochana myslalam ja i dzis o Tobie, czy dostalas w koncu tego maila?
usciski

[monhann2]

Sorki ale nic nie ma!!!!

[gherarddottir]

pisze od nowa w taki razie bo nie mam go w wyslanych! czy Wamsie tez cos
takiego zdarza z gazeta???
Wyslalam do Monhanni do mojej siostry tego samego dnia maile i zadna ich nie
dostala jakis blad systemu po wyslaniu sie wyswietlil, ale myslalam ze
doszlo..ech ta gazeta

[sylwek07]

Wolny rynek domaga się samotnych, bo oni łatwiej poddają się jego dyktatowi.

serwisy.gazeta.pl/kraj/1,34314,3001530.html

[gherarddottir]

Sylwku dobry artykul..Ja obserwowalam blisko te dziewczyny ktore "za wszelka
cene chca zrobic kariere w duzym miescie bez wzgledu na wszystko" jakby
posiadanie szczesliwej banalnie rodziny i mieszkanie w swoim miescie czy
wiosce, w ktorym mozna by rowniez sie realizowac, bys kims - bo soba - bylo
czyms gorszym, spychanym na margines ... Zal mi ich ...potem placa kupe kasy za
terapie, ktorej sie nie poddaja, bo nie potrafia w wiekszosci same myslec, bo
sa trybikiem w jakiejs machinie, bo zgubily sie dawno, dawno i juz nie potrafia
sie odnalzec, bo nie maja zadnej struktury wartosci tak naprawde...Bo juz nie
wiedza czego chca i kim sa.. Z drugiej strony kazde duze miasto ma te
pesudo"ambitne" bo praca w agencji reklamowej czy byciem "pania z laptopem pod
pacha i w nowym garniturze prady" wydaje sie dla niektorych szczytem marzen,
ale to przeciez jeszcze za malo, zeby stanowilo o wartosci zycia i czlowieka,
to sa jakies atrybuty wyniesione przez niektore filmy i magazyny kobiece do
rangi symboli szczescia w zyciu...
Wszystko dla ludzi: i pozycje i apanaze, tylko musi w tym byc balans i trzeba
miec zdrowy stosunek do siebie i zycia. Praca w korporacji moze wiele nauczyc -
ale korporacja nie moze stac sie erzacem milosci, relacji miedzyludzkich,
ciepla, domu itd. Pracowalam w miedzynarodowej korporacji 6 lat - napatrzylam
sie na facetow i kobiety dokladnie opisanych w tym artykule. Zgubili sie.

[tiffany7]

Wlasnie wrocilam z polskiego wieczorku u Asicy gdzie razem z
Jennnifer "zaliczylysmy" sobie polski mini-maraton filmowy. Obejrzalysmy "Duze
zwierze", a na deser byla "Cisza-naznaczeni", film pokazujacy wlasnie
dziewczyne podobna do tej z artykulu. Jej antidotum na samotnosc byly imprezy
techno i jazda na haju. Sporo ostatnio takich filmow w polskiej
kinomatografii...

Samotne z wyboru?

[sylwek07]

forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=16&w=36247469

[greentea2]

Ja czesto jestem taka samotna pania w restauracji.
Mam meza i tyle. On niestety czesto wyjezdza na kilka dni lub dluzej, a ja sie zabawiam pojsciem na
jakies dobre zarcie. Dzisiaj tez tak zrobilam, najpierw samotny lunch, pozniej samotne lody.
Szkoda tylko, ze sama ze soba nie potrafie rozmawiac, zreszta nie mialabym o czym

Tez mam takie obawy, ze jak cos mi stanie, na przyklad zachoruje nie mam nawet do kogo zadzwonic z
prosba o pomoc.
Ale chyba juz przywyklam do tego bycia z sama soba i to pewnie az za bardzo.

[tamsin]

Greentea, mam wyjscie na twoje samotne lunche, jezeli oczywiscie lubisz
japonskie jedzenie! Idz do knajpy gdzie maja stoly "hibachi", usadza cie z
wieloma osobami, moze jakos sie zgadasz z nimi? Ile razy bylismy w takiej
knajpie, jakos sama rozmowa sie rozkrecala przy CALYM stole a chyba tam z 12
osob da sie upchac!

[greentea2]

Tamsin, ja w Brukseli mieszkam Na pewno jest tu cos japonskiego, ale nie sadze, ze w tym stylu.
Ale za to odkrylam, ze chinskie zarelko tutaj jest znakomite, bardzo mila niespodzianka.

Poza tym chyba lepiej z nikim nie rozmawiac, bo cos mi sie wydaje ze chlopy tu bardzo zaczepne

[tamsin]

to na wszelki wypadek jakiegos kamienia do torebki wloz, jakbys musiala ktoremu
przez leb zdzielic! A czy brukselki/belgijki sa ladne czy maszkarony?

[greentea2]

Trudno powiedziec, widzialam ladne, ale maszkaronow jeszcze wiecej

[gherarddottir]

moje jedyne wspomnienia z Brukseli (bylam pare razu sluzbowo i dwa prywatnie)
pelno plazacych sie przystojnych facetow w garniturach i dosyc duzo smieci w
centrum..niezla mieszkanka. Bab widzialam malo - jakos wybiorczo zdaje sie
patrzylam PP

[gherarddottir]

plączacych sie mialo byc

[mulinka]

"Tez mam takie obawy, ze jak cos mi stanie, na przyklad zachoruje nie mam nawet
do kogo zadzwonic z prosba o pomoc."

mam rodzine w Brukseli
maz pracuje, kuzynka w domu z dwojka dzieci (jedno malunkie, w grudniu sie
urodzilo)
masz ochote nawiazac kontakt?

[greentea2]

Mulinko dzieki
Ja ochote zawsze mam, ale czy oni maja?

[mulinka]

to juz pisze do nich
i do Ciebie na gazete
buziak i raz jeszcze gratulacje, berdzo sie z Toba ciesze

[greentea2]

Faceci sa tu bardziej atrakcyjni, dlatego wybiorczo patrzylas
Ze smieciami to tu istny cyrk. Wszystko trzeba segregowac, jak nie to pewnie w areszcie zamykaja, a z
drugiej strony syf w niektorych miejscach i pelno psich gowien na chodnikach.

[monika388]

Kto mialby ochote nawiazac kontakt z rowniez bardzo samotna i osamotniona
Monika z Australii ???

[sylwek07]

Monika a mozesz napisac gdzie jestes w ktorej czesci? bo pisza dziewczyny z
Australii

witaj

[sylwek07]

hej monika388

[monika388]

Mieszkam w Brisbane

[robina]

Hej Monika, jestem po drugiej stronie w Perth. Pozdrawiam

[monika388]

Robina...czy mozesz do mnie napisac na priv prosze?

[sylwek07]

greentea2 zobacz na liste obecnosci ,juz nie jestes sama w Belgii