przelamujac fale

[asica74]

Wielokrotnie mi sie zdarza, iz zycie mi sie dzieli na etapy. Rzecz jasna, sa
to czasami okresy wyznaczane pewnymi ramami, jak na przyklad studia, ect. Ale
tez przychodzi taki czas, ze czuje, iz zamyka sie pewiem etap, cos przemija,
nadchodzi cos nowego, lub tez czuje, ze do czegos doroslam, badz tez, ze cos
bezpowrotnie minelo. Dla przykladu napisze, ze do dzis pamietam dzien, kiedy
postanowilam, ze nikomu nigdy wiecej nie pozwole na mnie krzyczec. Moze sie
to komus wydawac smieszne, ale dla mnie byl to ogromny krok. Przelamalam
jakas niepojeta dla mnie fale.

Innym wydarzeniem bylo spotkanie z kims, kto notorycznie wykorzystywal moja
osobe, do wywyzszania siebie. I przyszedl taki moment, gdy postanowilam, ze
nigdy wiecej nie pozwole nikomu mnie w taki sposob traktowac. I jak grzyby po
deszczu wyrosly obok mnie osoby, z ktorymi sie dobrze czuje, i ktore zaczynam
lubiec i szanowac.

Obecnie wciaz zadziwia mnie osiaganie doroslosci. Widze to w pokonywaniu tych
przeciwnosci losu, ktore niegdys wydawaly mi sie nie do przejscia. Ostatnie
wydarzenia w mym zyciu, strata Dziecka, o obecnie wlamanie do naszego
mieszkania, pomogly wykielkowac wewnetrzemu przekonaniu, iz sie nie poddam.
Ze bedzie trzeba o wiele wiecej, by mnie zlamac.

A czy w waszym zyciu sa/byly takie momenty? Ktore was uksztaltowaly,
skierowaly na droge do bycia osoba, ktora teraz jestescie?

[gherarddottir]

mialam kilka takich "przelamanych fali" w swoim zyciu.
Pierwsza gdy chodzialm do przedszkola i stojac kiedys przed lustrem
uswiadomilam sobie, ze to cialo, ktore mam bede miala juz do konca.
Druga fala - gdy umarl moj ojciec, kolejne przychodzily falami wlasnie....
Co mnie nie zabije to mnie wzmocni - mocno w to wierze.

[jan.kran]

Asico , mocno Cie przytulam i podziwiam. Za odwage , szczerosc i sile.
Pomysle nad moimi falami.
Na pewno smierc taty , wyjazd z PL ... ale najwiekszym przelomem bylo pozbycie
sie czlowieka ktory niszczyl moje zycie a jak sie niedawno okazalo nie tylko
moje.
Sciskam mocno.
Kran

[tamsin]

Kochana Asica, to jest piekne co napisalas o osiaganiu doroslosci, dla mnie
takim momentem bylo, gdy przestalam obawiac sie zadawac pytan. Zadawanie pytan
samej sobie bylo dla mnie chyba najwazniejszym stepem w
osiagnieciu 'doroslosci'.

[robina]

Asico, jestes wielka. Moja fala bylo na pozor niewazne wydarzenie, kiedy to
poszlam na moja pierwsza powazna rozmowe kwalifikacyjna w sprawie pracy, przed
tym wydarzeniem wydawalo mi sie ze jestem bardzo wstydliwa, niesmiala, po tym
spotkaniu przekonalam sie ze jestem odwazna i to bardzo poprawilo moj 'self
esteem', od tamtej pory moge nawet 'przemawiac' przed tlumami. Najwazniejszym
jednak przelomem byla choroba mojej mamy, teraz moje zycie dzieli sie
na 'przed' i 'po'.

[zodiakalny_kot]

Asku,
Bardzo, bardzo mi sie podoba to, co napisalas, bo ja tez w pewnym momencie
zycia zaczelam zauwazac, to o czym piszesz. Bardzo czesto zastanawialam sie,
nad tym, co wlasciwie "sprawia", ze w pewnym momencie jakos cos "dostrzegamy" ,
i juz dalej nie dajemy sie a to wykorzystywac, jako dobre przyjaciolki z
pogwalceniem samych siebie, a to dla tzw. "dobra" ogolnego, itp. co sprawia, ze
w pewnym momencie jakos tam "otwieraja sie nam oczy". Jak mowisz, sa to wlasnie
momenty przelomowe. Przelamywanie fal - bardzo ladnie ujete.
Ja bardzo chcialabym o tym moc porozmawiac, bo to wazne - niezwykle. Kiedys
nawet przymierzalam sie do napisania watku pod tytulem: "Slowa (oczywiscie
bardzo szeroko pojete), ktore zmienily moje zycie" - ja mialam takich kilka,
ktore literalnie zmienily moje patrzenie na zycie. I co za tym idzie - wrecz
zmienily moje zycie...
Ale ja, to nadal czajnik jestem - boje sie wszystkiego, etc.
Nie mniej temat jest super - mam wielka nadzieje, czegos sie dowiedziec - od
osob tak bardzo madrzejszych ode mnie.

[sylwek07]

Asiu gratuluje Ci ze umiesz dorastac ,mi narazie to roznie bywa.

[triskell]

Asiczko, przede wszystkim dziękuję Ci za tak piękny i szczery post.

A jeśli chodzi o mnie... Trzy takie momenty przychodzą mi do głowy:
1. Pobyt w Finlandii, kiedy to miałam dużo czasu spędzanego sam na sam z
przyrodą, wiele rzeczy sobie przemyślałam, zrozumiałam, w co wierzę, jak wygląda
moja ścieżka duchowa, w którą stronę chcę się rozwijać. Wcześniej byłam
ateistką, która nie miała właściwie żadnych konkretnych wyobrażeń o tym, jak
widzi siebie i swój związek z resztą wszechświata. Zrozumienie swojego miejsca w
Naturze, nauczenie się rozumienia jej cykli i rozpoznawania ich w swoim własnym
życiu, bardzo mnie ukształtowało.
2. Moment, gdy rzuciłam pracę (uczenie w szkole) przez którą zaczynałam robić
sie zgorzkniała i zgaszona (a właściwie to moment parę dni wcześniej, gdy
obejrzałam "Telmę i Louise" i podjęłam decyzję o rzuceniu ww. pracy)
3. Zdanie sobie sprawy, podczas gdy byłam w udanym związku z kobietą, że jestem
jednak osobą heteroseksualną i potrzebuję być z mężczyzną. To wywaliło moje
ówczesne życie do góry nogami a to, że teraz jestem tutaj i jestem mężatką było
przecież konsekwencją tego momentu.

A, no i jeszcze powinnam chyba dodać moment, gdy zaczęłam tańczyć, bez czego
trudno mi sobie teraz wyobrazić swoje życie. A było to zaledwie 5-6 lat temu.

Mnóstwo fal mam jeszcze do przełamania. Ale powalczę z nimi .

[maja92]

A ja dorosla to chyba jestem cale moje pokrecone zycie...
Moze to zasluga bycia wychowywanym przez Dziadkow - spokojne i dojrzale
podejscie do zycia...
Ale mialam moment dwa/trzy lata temu, gdy przekroczylam jeden z punktow
doroslosci, ktorego myslalam ze nigdy nie zalicze - cierpliwosci do innych...

[wdrodze]

A moje najwazniejsze momenty to:
11 lat-zaczelam tracic wiare (jestem ochrzczona katoliczka)
21lat-wyprowadzilam sie od rodzicow,poznalam co to znaczy zyc samodzielnie
23lata-pierwszy powazny zawod milosny
27lat-ostatni przed moim mezem zawod milosny
29lat-wyjazd z Polski,poznanie przyszlego meza,zajscie w ciaze,slub(wszystko
wydarzylo sie w ciagu jednego roku)
30 lat-urodzilam coreczke i co dalej?

[azja1974]

hmm, a ja na razie to widze same fale, ktore mna miotaja i z ktorymi walcze,
ale przelamac jakos nie moge. czasem mi sie wydaje, ze "idzie ku lepszemu" i ze
posuwam sie do przodu, a potem widze, ze jakies kroczki malutkie drobie,
przychodzi trudniejszy moment i juhuuu, spadam razem z fala... czesto sie
zastanawiam, czy naprawde mozna sie zmienic. brakuje mi wlasnie takiego momentu
przelomowego, zebym poczula, ze naprawde cos sie zmienilo i juz nie bedzie tak
samo jak przedtem. jedyne, co mi przychodzi do glowy to zmiany negatywne - np.
kiedy bylam swiezo na emigracji i kiedy przezywalam b.wazne momenty w swoim
zyciu, kiedy tez czulam sie b. samotna, to wiele kontaktow z "przyjaciolmi"
zaczelo sie rozluzniac. i byl taki moment, kiedy moja najlepsza przyjaciolka
nie odpowiadala na moje rozpaczliwe maile, smsy itd, i wtedy poczulam, ze nasza
relacja sie zmienila, ze juz nigdy nie bedzie tak samo, ze juz nie jestesmy
przyjaciolkami tylko kolezankami. i faktycznie - spotykamy sie, kiedy
przyjezdzam do pl, ale niczego juz od niej nie oczekuje. to zawsze ja dzwonie
pierwsza, inicjuje spotkania, wspolne wyjazdy, ale to juz nigdy nie bedzie, tak
jak kiedys. oj, chyba troche skrecilam watek, za co przepraszam.

[mon101]

A mnie sie aktualnie wydaje, ze stoje na desce, fala gna pode mna i pelno mam
wody w oczach, uszach, nosie

[blaubeeree]

Asiu,dziekuje Ci za ten post.Przeczytalam go wczoraj,zaraz po tym,jak go
napisalas..i poszlam spac.Polozylam sie i to wlasnie Twoje slowa mialam caly
czas w glowie.Zaczelam sie zastanawiac,jakie ja mam fale do przelamania
Moje fale,hmm.Jedna z wazniejszych to czas po maturze,kiedy studiowalam u mnie
w czestochowie.Jezdzilam codziennie na zajecia,mieszkalam z rodzicami i powoli
zaczynalam miec dosc,bo przeciez zawsze chcialam studiowac zagranica.I wtedy
wlasnie postanowilam "cos" zrobic.no i studiuje tutaj.To taka jedna fala,ktora
musialam pokonac.Przekonac siebie i wszystkich w okolo,ze potrafie,ze mi sie
uda,ze dam rade sama
Druga wazna,kiedy po raz kolejny plakalam przez kogos,kto mnie po raz kolejny
skrzywdzil.Powiedzialam sobie,ze to ostatni raz placze przez kogos,kto tak
naprawde nie zasluguje na moje uczucie a juz absolutnie nie pozwole sobie siebie
tak traktowac,niszczyc.Nie chce juz plakac przez mezczyzne..
A teraz jestem na takiej jednej fali,ktora mnie caly czas ze soba niesie i nie
pozwala z niej zejsc i zaufac innej osobie,z ktora moglabym byc szczesliwa.Ta
fala nazywa sie wielki_strach_przed_zaufaniem.Moze kiedys uda mi sie ja
pokonac,ale na razie nie jestem w stanie nawet z nia walczyc
Dziekuje Asiu za to,ze pomoglas mi przemyslec i stawic sie pewnym problemom,o
ktorych nie chcialam od dosc dawna myslec.

[annie_laurie_starr]

Nigdy nie widzialam swego zycia jako przelmywania fal...Nie bylo jakichs
wielkich zwrotow i wielkich zmian. Ok, byly - ale nic nie byla az takim
wielkim dramatycznym wydarzeniem.
Ja bardziej widze swoje zycie jako wyznaczanie sobie celow i ich osiaganie.
Oczywiscie nic nie przychodzi mi latwo - czasem bardzo zazdroszcze ludziom,
ktorym zycie podaje wszystko na tacy- ja zawsze niezle sie napracuje zanim cos
osiagne. Ale potem mam satysfakcje.

Zdarzalo sie tez w moim zyciu, ze nie bardzo wiedzialam czeo wlasciwie chce,
ale wiedzialam jak to zdobyc. Jak w piosence Sex Pistols.

[mulinka]

Asiczko,
jestem z Ciebie bardzo dumna
Mulinka - mamuska
p.s.hmmm, zycie, jego urok to ciagle przelamywanie fal

[gherarddottir]

Jeszcze mi sie tak przypominalo: najwieksza chyba "fala" w moim zyciu byl
moment, gdy uzmyslowilam sobie, ze nie moge wybrac drogi, ale moge wybrac
strone drogi po ktorej krocze.
Zawsze takze kazda smierc bliskiej mi osoby, najpierw ta pierwsza wielka taty,
potem kolejna wielka i niewybaczalna, z ktora do dzis sie nie
pogodzilam..Pamietam jak wtedy sie do mnie "przykleil" wers z Baczynskiego i w
kolka powtarzalam: "jakem w czasie dorosla".

[bietka1]

Niestety w moim zyciu nie bylo przelamujacych fal. W kazdym razie trudno mi je okreslic.
Jakiekolwiek zmiany odbywaja sie we mnie ewolucyjnie. Ucze sie tylko z wlasnych doswiadczen.
A czas leczy rany. Moze dlatego tak dlugo to trwa...
Ech, moze sie od was czegos naucze

[frankie36]

Przeczytalam ten watek z samego ranca i nie moglam o nim zapomniec,zastanowilam
sie nad moim zyciem do tej pory.Podobnie jak ty przechodzialm etapy i to tak
rozne,ze czasami nie wydaje sie mozliwe ze to ja ,ta sama ,bo moje zycie tak
sie w nich roznilo.

Prawie 13 lat smierc ojca,na poczatku udawalam ze tak wlasciwie nic si enie
zmienilo,nie cierpialam pytan sasiadek :No to jak wy sobi eteraz bez taty
radzicie?Zaciskalam zeby w nowej szkole jak nauczycielka po chamsku i
niedelikatnie kazala wstawac polsierotom i sierotom.Nauczylam sie zabijac
karpia na wigilie, w koncu ni epotrzeba do tego faceta.Nauczylam sie usmiechac
przez lzy i nie narzekac.Dopiero w wieku ok.20 lat umialam zaplakac po ojcu i o
nim mowic.

W tym czasie wplatalam sie w nastepny etap,studia,przyjaznie ktore trwaja do
dzis i bardzo trujacy zwiazek.Wlasciwie moj poprzedni etap mnie na ten zwiazek
przygotowal,bylam zahartowana,usmiech na buzi mimo ze do smiechu mi nie bylo.Ze
z tego wszystkiego wyszlam jako tako do tej pory sie dziwie ,gdzies to tam
jeszcze siedzi gleboko upchniete,zasypane,czasami uwiera,nie czesto ale czasami.

Pozniej w miare spokojnie,wychodze za maz za wspanialego czlowieka,ktory ma na
tyle cierpliwosci do mnie ,ze moja hardosc i dzikosc ustepuje miejsca
delikatniejszym emocjom.Wyjazd za granice,otwieraja mi sie oczy,poza Polska tez
jest swiat i ludzie wszedzie tacy sami.Ucze sie tej innosci,opadaja
bariery,chyba robie sie wiecej toleracyjna.W tym czasie rodza sie moje
dzieci,nowe przyjaznie,po kilku latach czuje sie dobrze,wierze w siebie.

Kolejny wyjazd za granice,ciezkie poczatki,szukanie nowych drog,wszystko sie
uklada nawet niezle,coraz lepiej,wydaje mi sie ze nic mnie juz nie
zaskoczy,dzieci w szkole,praca,urzadzanie domu i wtedy jak grom z jasnego
nieba,choroba dziecka.O przyszlosci za wiele nie mysle,usmiecham sie wieczorem
po dobrym dniu,pierdolami sie nie przejmuje,chyba jestem bardziej
wyciszona,wsluchana w siebie i innych.Mam potrzebe glebszego zrozumienia calego
tego majdanu zwanego zyciem

[elagrubabela]

Zyje w poczuciu powolnego pelzniecia pod gore. Nie jest to specjalnie stroma
gora ale taki niekonczacy sie podjazd. Kto jezdzi na wozku lub na rowerze wie,
ze takie dlugie, niestrome podjazdy sa duzo bardziej meczace i wyczerpujace niz
krotki, stromy odcinek. No wiec ja jade wciaz pod gore. Upadkow nie licze w
ogole, bo juz je kiedys wkalkulowalam w pokonywanie podjazdu. Kresu nie znam i
nie chce znac choc moge sie spodziewac, ze bedzie coraz trudniej, bo
moi "wspolcierpietnicy" w pozniejszych latach zycia zaczynaja wracac do
klopotow z poczatkow walki z choroba. Kto zainteresowany, niech czyta (wybralam
strone po polsku, bo pewnie nie wszyscy znaja angielski):
www.idn.org.pl/polio-pl/ Tak wiec istnieje prawdopodobienstwo, ze
moje przelamanie fali dopiero nastapi. Ze dopelzne do jakiejs wyrwy czy dziury
i bede musiala pogodzic sie z faktem, ze nie jest lepiej a jest i bedzie
gorzej. Narazie tylko teoretyzuje i wciaz licze na cud - ha ha ha
Mimo lat, ktore mam za soba wciaz najtrudniej jest sie pogodzic i samej
przelamac w kwestii proszenia o pomoc, polegania na innych. Jesli kiedys uda mi
sie z tym pogodzic do konca, ze to jest w porzadku, ze opieram sie na innych to
bedzie pewnie ta moja przelamana fala. Ale narazie nie jestem na to gotowa w
zadnym stopniu. Elka

[azja1974]

ela, z ta nichecia do polegania na innych czy proszenia kogokolwiek o pomoc
doskonale cie rozumiem, chociaz ty pewnie masz wiecej "okazji" do potrzebowania
pomocy. ja tez, czy to w ciazy, czy przy zepsutym kolanie wolalam doczolgac sie
do kuchni niz ciagle o cos prosic. to pewnie wada wrodzona, ze wszystko bym
chciala sama. gdyby nie bylo wsrod nas samo, i gdybym na to przedtem wpadla, to
tez wybralabym nick samo - swoja droga ciekawe, czy to wlasciwa entymologia
naszej samo(si)

[samo]

Samo- bo wszystko najchetniej robiloby samo, takie samotne samopomocowe
samo :o) Nick wlasciwie jest pseudonimem Basquiat'a, jednego z moich ulubionych
malarzy:
www.basquiat.com/images/mug_basquiat3.jpg
ale pasowal i pasuje w sam raz, jak dobrze skrojone rajtuzy ;o)

Poplakalam sie na waszych wypowiedziach, wiedzialam juz jak Asica watek
zaczela, ze beda ryki.

Moje przelamane fale to pierwszy wyjazd do ojca za granice i przezyty szok i
koszmar, potem drugi i ostatni (w miedzyczasie bywal w Polsce, ale mial dla
mnie malo czasu, poza tym nigdy nie ujawnil prawdziwego,psychotycznego
oblicza). Kolejna fala to decyzja o zamieszkaniu w USA i cala zmiana w moim
zyciu z tym zwiazana,Dorosle Zycie Dla Idiotow 101.
W miedzyczasie udowadnianie sobie za kazdym razem, ze jestem cos warta- matura
na 5.0,zdawanie na 2 oblegane kierunki, koszmarny stres przy sesjach konczacy
sie szokiem, ze znowu tak dobrze poszlo. Hiperambicja- tak nazwalabym chyba
siebie podczas bierzmowania, gdybym do niego podeszla. Przeklenstwo w
polaczeniu z brakiem wiary we wlasne mozliwosci.

[nataasza]

Tak sobie od wczoraj mysle o tych moich falach. Pewnie bylo ich kilka,ale te
najwazniejsze dotycza moich relacji z innymi. Pamietam, taki moment, kiedy moj
tata poraz kolejny probowal zranic i upokorzyc. I nagle uswiadomilam sobie, ze
to co mowi, odbija sie ode mnie, ze nie boli. Przelamalam fale.

Jest jeszcze przyjazd do Holandii. Tyle, ze ta fale ciagle jeszcze przelamuje.
Mam uczucie, jakby ktos zamknal mnie w akwarium, a ja wale we wszystkie szybki,
zeby sie ratowac. Ale nikt tego nie widzi i nie slysze i z mojej szamotaniny
nic nie wynika. Mam uczucie, ze taj fali nie przelamie. Ze sie utopie.

Dziekuje Wam wszystkim za ten watek.
natasza

[cobaea]

W sumie to sporo tych fal bylo w moim zyciu.Najwazniejsze:
W jakims sensie szybko doroslam, zdalam sobie sprawe, ze moge liczyc tylko na
siebie, zawsze i wszedzie, oduczylam sie prosic o pomoc, nauczylam sie, ze sama
dam sobie rade!
Dawno temu zrozumialam tez, ze milosc oznacza tez zgode na odejscie owego kogos
z naszego zycia.ni eda sei nikogo zatrzymac na sile.
Duzo pozniej zrozumialam tez, ze zwiazek , w ktorym bylam, ciagnie mnie w dol,
ze ta cala szarpanina nie przynosi niczego dobrego, wrecz odwrotnie. Ze
pomylilismy przyjaazn i jakies tam przyciaganie z miloscia, ze w sumie
krzywdzilismy sie nawzajem. Byly proby powrotow, z obu stron, w koncu udalo mi
sie uwolnic, podjac decyzje, ze to juz definitywny koniec i kropka, rozdzial
zamkniety, ze zasluguje na milosc, a nie jakis tam substytut, ze nie pozwole sei
juz wiecej ranic i nie bede juz plakac przez faceta.
Bylo warto, bo teraz jestem z kims, kocham i jestem kochana, pozwolilam tez
sobie pierwszy raz pomoc, juz nie jestem totalna Zosia-Samosia. Nauczylam sei
brac, co jest wazne tak samo, jak dawanie.

I nie boje sie juz smierci. Swojej . Oswoilam ja dawno temu, kiedy diagnoza
lekarza nie dawala szans. Jak widac lekarze sa omylni. Nie potrafie sie jednakze
pogodzic ze smierca najblizszych. za kazdym razem jest to szok. I bol.

Inie jestem za stara na nic. Na studia tutaj tez nie. Do cholery, mam dopiero 30
lat, wiele drzwi stoi otworem, to tylko inni wmawiali mi, ze sa dla mnie
nieodwolalnie zamkniete.
pare osob na tym forum bylo dla mnie taka inspiracja, ze jednak wiele mozna
Dzieki

I zrozumialam jak wazne dla mnie jest zamykanie rozdzialow. Niewazne, czy dobry
, czy zly koniec, ale zawsze to koniec, a nie zycie w zawieszeniu, bo to nie
pozwalalo mi pojsc do przodu!

[blue_jay]

Kilka lat temu, kiedy jezdzilam pociagiem na uczelnie i oczywisice na nikogo
nei zwracalam uwagi, bo najwazniejsza byla muzyka w uszach, ot tak po prostu
wysiadly mi baterie i skonczyla sie muzyka. Zawsze nosilam kilka zapasowych w
torbie, wiec sluchawki z uszu na chwilke tylko wyciagnelam,gdy starszy pan
siedzacy na przeciwko mnie zaczal mowic o swojej zonie, o jej sukience, o
cieplym letnim dniu, pokazal mi jej 2 zdjecia, jedno na ktorym byla bardzo
mloda i drugie gdy byla juz bardzo schorowana. Na koniec mrygnal okiem i
powiedzial, ze to drugie zdjecie wlasciwie sie nie liczy, bo ona nigdy nei
pzrestala byc dla niego ta piekna kobieta z olsniewajacym usmiechem w sukience
w grochy. Staruszek wysiadl na nastepnym przystanku. Nie wlozylam juz sluchawek
do uszu, a do pzredzialu wszedl mezczyzna, na oko 40 kilka lat, jechal tylko
kila stacji, mowil o swoim zmarnowanym zyciu i jak bardzo chcialby naprawic
wszystkie swoje bledy, teraz, kiedy wie po diagnozie lekarskiej, ze mu zostalo
malo czasu. Potem do pzredzialu weszla stateczna dama, ktora jechala na
uniwersytet 3 wieku i z ktora udalo mi sie porozmawiac o gonieniu marzen i
niebycie czegos takiego jak "jest juz za pozno".
Czasem mam wrazenie, ze nei stalo sie to przez przypadek, czasem mysle, ze tych
ludzi nigdy nie bylo. Ale ja wiem, co mi zostalo po tych rozmowach, a wlasciwie
ich monologach. Nie zakladam juz sluchawek, nie slucham muzyki w wiekszym
skupisku ludzi.
Portugalia to nastepny rozdzial zyciowy, krotki, ale nauczyl mnei duzo
tolerancji i odkrylam u siebie zaciecie lingwistyczne
Przeprowadzka do innego kraju, poszukiwania pracy, powrot na studia, zmiana
sposobu myslenia, wciaz nie jest tak, jak bym chciala, ale wyciszylam sie, nie
tluke glowa w sciany juz. A teraz zwiewam, bo mnie moja profesorka od
japonskiego zatlucze za spoznienie Mam 30 lat i nigdy na nic nie jest za
pozno, nawet na japonski dla przyjemnosci

[jan.kran]

Ja tylko powiem że jak słyszę tekst :
Mam trzydzieści lat i na nic nie jest za późno to mnie zazdrość zżeraPP
Ja mam sporo wiecej i muszę nadal zaczynać od nowa...
Pięknie piszecie , tak mi ciepło koło serca))
Kran Starszy ))

[bietka1]

jan.kran napisała:

> Ja tylko powiem że jak słyszę tekst :
> Mam trzydzieści lat i na nic nie jest za późno to mnie zazdrość zżeraPP
> Ja mam sporo wiecej i muszę nadal zaczynać od nowa...
> Pięknie piszecie , tak mi ciepło koło serca))
> Kran Starszy ))

Wiesz Kranie, ok ja mam 35, ale pomyslalam podobnie

[azja1974]

a ja mam 31 i wydaje mi sie, ze prawie na wszystko jest juz za pozno... wiec to
nie kwestia wieku, tylko wiary, no i moze zalezy, co dla kogo
znaczy "wszystko". chociaz z tym walcze (z poczuciem niemocy)i probuje
koncentrowac sie na tym, na co jeszcze nie jest za pozno, to jednak ciagle, jak
zgrana plyta, co sie zaciela, powracaja do mnie mysli, ze tyle rzeczy zrobilam
nie tak a teraz juz nie moge inaczej. jedyne pocieszenie, ze doszlam do tego,
ze nawet gdybym zrobila inaczej, i tak nie bylabym zadowolona, bo to kwestia
charakteru badz nastawienia do swiata, a nie tego, co sie w rzeczywistosci
robi. po prostu jestem malkontentka i nic mi nie pasuje... w tym szacownym
gronie laduje baterie i tylko mam nadzieje, ze nie za bardzo zatruwam atmosfere
pewymistycznymi postami.

[kornikuno]

Piekny ten watek!
Napisze pozniej, bo troche tych fal bylo/jest: warte przemyslenia!
Pozdrawiam
IzaBella

[cuciolo]

O raju duzo bylo tych fal i jeszcze pewnie niejedna bedzie. Pierwsza to
studiowanie tego czego chcialam. Druga to podroze autostopem po Europie na
przekor ostrzezeniom rodzicow typu wezme cie za prostytutke, ktore wspominam
jako jedne z najpiekniejszych przezyc. Trzecia to jedna wielka: nieustanne
mowienie "nie" mojemu kochanemu tacie ktory by chcial mnie zabezpieczyc i
zamknac w sejfie na cale zycie zeby mi sie krzywda nie stala.
I ta ostatnia najwieksza: zwiazek i wyjazd zagranice na przekor calej
rodzinie. Don kichotowska walka z wiatrakami o poszanowanie mojego prawa do
szczescia
Przede mna prawo jazdy i koejna batalia o odnalezenie sie we wloszech od
wrzesnia jak mala pojdzie do przedszkola. Nie znam za dobrze jezyka wloskeigo
ale wiem jedno: niezalenzie od zdobytego wyksztalcenia i zapewnionego mi bytu ,
nie dam rady spedzic reszty zycia w domu. Juz sie trzese

[monika_a_b]

Dziewczyny, piękne są wasze wypowiedzi... Pokazały mi, że mimo wileu różnic
mięzy nami, tak naprawdę mamy dość podobne życiorysy... Podobne problemy...

Ja mam 31 lat... Całe życie płynę pod prąd... Nie wiem czemu tak jest, ale taka
jest prawda, niestety... Fal było bez liku, nie sposób je zliczyć, niektóre
łatwiejsze do pokonania, inne nie... Czasami brak mi już tchu i sił, chcę
spokoju... Jako zodiakalna waga ciągle dążę do harmonii, jednak zawsze coś jest
nie tak, jak być powinno... Ostatnio zastanawiałam się, czy nie po prostu
jakieś fatum?

Na chwilę obecną czuję się jak marionetka w szklanej klatce... A dlaczego
marionetka? Pieprzeni urzędnicy robią ze mną, co chcą - historyjka z
poprzedniego tygodnia: 1. kwietnia mija ważność mojej wizy TD: w rzędzie USCIS
pani powiedziała, że mogę ją przedłużyć na granicy z Kanadą -trzykrotnie ją o
to pytałam, co za niedoinformowana idiotka jedna -, mojego męża coś tknęło i
zadzwonił na granicę, a tam mu powiedziano, że jako że nie jestem Kanadyjką,
muszę jechać do ambasady USA - następne wolne terminy w jakiejkolwiek
ambasadzie przy granicy z USA, w Kanadzie lub Meksyku, są wolne dopiero na
maj/czerwiec, więc musiałabym jechać po tą pieprzoną wizę do Niemiec, czy wy to
sobie wyobrażacie??? Na całe szczęście mój mąż codziennie sprawdzał w
internecie, czy się zwolniły jakieś miejsca w Vancouverze - i jest!!! na 30
marca! Ale ile nerwów, siwych włosów i nieprzespanych nocy znów mnie to
kosztowało, to moje... Ot, komuś na górze sprawia sadystyczną przyjemność
pociągania raz w tą, raz w siamtą za te sznureczki...
Szklana klatka dlatego, że ja NIE MAM PRAWA (sic!) zmienić mój status tutaj,
tak tak, I am not allowed to change my status... A więc szukam pracy z nikłą
nadzieją na znalezienie sponsora... Jestem w trakcie rozmów z jednym takim, ale
nie jestem pewna, czy coś z tego wyjdzie... Czuję się podle...
Z drugiej strony mój mąż nalega na swojego szefa o wystąpienie o zieloną kartę
dla nas, bo nam samym starać się o to oczywiście nie wolno, tylko pracodawca ma
do tego prawo... Pieprzone przepisy... Traktują nas jak jakichś szczeniaków...
I jak tu planować przyszłość? Chciałam się dalej szkolić, pracować, mieć kiedyś
dzieci... A tak czuję się zawieszona w przestrzeni bez prawa do decydowania o
swoim losie... Podłe to...
Ciężko mi wam o tym pisać, bo nie chcę zasmucać tego forum, dlatego wolę
czasami zamilknąć na jakiś czas...

[mon101]

Pierwsza fale przelamalam gdy po kilkuletnich szarpaniach sie, odchodzeniach i
powrotach zostalam sama i zrozumialam, ze to wcale nie jest tak zle (byc sama).
Okazalo sie, ze daje sobie rade mimo obcego kraju i marnego doswiadczenia (wiek
23). Z niesmialego, "przepraszam ze zyje" dziewczecia stawalam sie powoli,
pelna wiary w siebie, otwarta na swiat kobieta. Wnioslam to doswiadczenie i
szacunek do siebie w nastepny zwiazek, zbudowany na wzajemnym szacunku i
przekonaniu,ze odejscie i samotnosc nie musi byc tragedia.

[charlize79]

Ja czuje, ze stoje wlasnie przed kolejnym waznym etapem w moim zyciu. Jeszcze
rok temu nie wszystko tak dobrze sie ukladalo. Samotnosc, brak zrozumienia,
brak perspektyw. Dzis moge powiedziec, ze na dobre zaaklimatyzowalam sie w moim
nowym kraju, koncze wlasnie studia, ktore po przerwaniu w Polsce postanowilam
tu kontynuowac, niedlugo czeka mnie wlasne wesele, mam tez nadzieje na dobra
prace Ostatnie 2 lata byly bardzo intensywne. Wydaje sie, jakby przybylo mi
dziesiec lat madrosci. To wlasnie teraz zrozumialam, ze potega tkwi w spokoju.
Jestem siebie bardziej pewna, wiem czego chce i smialo daze do zrealizowania
moich marzen. Wiem, ze przede mna jeszcze mnostwo ciekawych przezyc i jestem
pewna, ze za pare lat 30-tka nie bedzie dla mnie zadnym problemem. Aby stac sie
taka osoba jaka teraz jestem, tez musialam pozegnac sie z wieloma rzeczami.