Albania pomocy

[esteris]

czy jest ktos na forum z Albanii???????

[tarantella2]

moj narzeczony jest z Albani, ale mieszkamy we Wloszech, wiec pewnie nie o to
Ci chodzi

[jan.kran]

Witam , nie sądzę żeby tu ktoś był z Albanii ale po ostatnich nabytkach
chińsko - czeskich i Bóg wie jakich nic mnie nie zdziwi)
Internet jet bez granic i kordonów jak się okazuje
Kran

[triskell]

Niestety, również nie mogę pomóc, bo piszę z zupełnie innej części świata, ale
chciałam serdecznie Cię powitać na forum. Twoje nadejście na to forum
zwiastowały _znaki_ ;-P. Otóż wczoraj czy przedwczoraj ktoś zaczął post od
"Tutaj w Albionie...", ja w pierwszym momencie przeczytałam "w Albanii" i
pomyślałam sobie "O, z Albanii to pierwsza osoba" ;-D Dopiero jak w kolejnym
zdaniu przeczytałam o "wyspie" to coś mi się zaczęło nie zgadzać ;-P.

A tu proszę, minął dzień czy dwa... i jesteś .

[inashehaj]

tak ja jestem z albanii!!moge w czyms pomoc??ina

[esteris]

ja jestem teraz w Albanii mam rozne pytania obawy watpliwosci odezwij sie
prosze INA do mnie

[mimbla.londyn]

Esteris,
nie jestem z A.,ale daj znac na forum jakiej pomocy potrzebujesz,
Odezwij sie
Pozdr




~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
"Zmiana formy ,oznacza zmiane mentalnosci"
Noam Chomsky ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

[a.polonia]

Hm, a ja przeczytalam Apolonia pomocy.

[mimbla.londyn]

[tamsin]

Przypomnialo mi sie opowiadanie, ktore kiedys czytalam o Albanach. Jak ktos ma
ochote to prosze, bo jest fajne i z punktu widzenia polskiego )

"Wśród Albanów" - Ryszard Zambrzycki

Było to w latach 1958-1960. Kupiliśmy z moim Przyjacielem dwa motocykle
polskiej produkcji WFM 125 i ruszyliśmy w podróż do Jugosławii z zamiarem
oparcia się o granicę Albanii. Spotkaliśmy się w Krakowie i od tego miejsca
jechaliśmy razem poprzez Czechosłowację, Węgry do Zagrzebia a potem nad piękny,
czysty Adriatyk. Była to moja pierwsza duża wycieczka zagraniczna pełna emocji
zetknięcia się z zupełnie innym światem niż PRL w tym czasie.

Pierwszym wrażeniem było to że Jugosławia była krajem znacznie uboższym niż
Polska. Zwłaszcza jej południowa część Czarnogóra, Kosowo Metohija i Macedonia.
Nie byli to ludzie żyjący w nędzy, lecz na granicy biedy biorąc kryteria
polskie jako podstawę. Przejechaliśmy całą Dalmację z północy na południe aż do
granicy Albanii. Potem jadąc cały czas na pierwszym biegu pod potworną górę,
szutrową drogą wjechaliśmy do Titogradu stolicy Czarnogóry a następnie do
Kosowa -republiki autonomicznej Albańczyków w ramach Republiki Serbskiej. O tej
części byłej Jugosławii chcę opowiedzieć.

Republika Autonomiczna ma nazwę Kosowo-Metohija chociaż powinna nazywać się ze
względów etnograficznych Metohija. Metohija to nazwa Albańska i republika ta
zasiedlona jest conajmniej w 75% przez Albańczyków. Jugosławia czy Serbia nigdy
nie zrezygnują z podwójnej nazwy, ani nie oddadzą tej części Albanii nawet za
cenę III wojny światowej. Na terenie tej republiki leży małe miasteczko Kosowo,
które jest tym dla narodów południowych Słowian czym Grunwald dla Polaków i
Kulikowe Pole dla Rosjan. Bitwę pod Grunwaldem wygraliśmy. Wygraliśmy swój byt
państwowy. Pod Kosowem wojska zjednoczonych Południowych Słowian przegrały z
Turkami w całodniowej krwawej bitwie, lecz na długi czas powstrzymały ekspansję
Turcji w kierunku północnym. Najważniejsze że bitwa spowodowała ogromny wzrost
poczucia narodowego, którego tradycje widać do dziś. Mahometanie w Bośni to
zdrajcy idei która narodziła się w Kosowie. Nie zmienia to faktu że w
miasteczkach i wsiach leżących w dolinach wieczór i noc należy do Albańczyków,
a godziny urzędowania niewielu urzędów w dzień, należą do Serbów. Tego
dowiedziałem się po powrocie do Polski.

Wioski zamieszkałe w 100% przez Albańczyków położone są blisko szczytów bardzo
wysokich gór. Nigdy tam nie byłem. Wieczorem zatrzymaliśmy się w gościnnicy
bo "czuliśmy" że musimy się umyć i naprawić motory. Obok gościnnicy czyli
hotelu była kawiarnia wyposażona w alkohole. Poszliśmy tam wieczorem. Po
wejściu do dość dużej sali z podwyższeniem, które mogło służyć jako scena
teatralna lub prezydium w słusznej sprawie ideologicznej, ogarnęła nas zgroza.
Przy stolikach zastawionych filiżankami i talerzykami z ciasteczkami zrobionymi
z miodu, siedzieli milczący mężczyźni. Ich ubiór pamiętam do dziś. Spodnie
zwane przez nas pluderkami, dosyć obcisłe z przodu z ogromnym worem z tyłu. Na
nogach białe skarpety z owczej wełny i trzewiki w jakich mężczyźni chodzą do
pracy. Na torsie biała koszula pokryta wyszywanym serdakiem. Przepasani byli
czarnymi pasami z zatkniętymi nożami w pięknych srebnych pochwach.
Najważniejsze było dopełnienie stroju. Były to pasy z nabojami do karabinów
maszynowych. Przy stolikach stały KB Mossiny kaliber 7.62. W uwczesnych czasach
wyświetlano w Polsce filmy radzieckie w których konne oddziały N.K.W.D. o
uduchowionych twarzach rozgramiały bandy kontrewolucjonistów o złych niedobrych
twarzach. Kontrewolucjoniści nosili takie pasy. Albańczycy patrzyli na nas
nieruchomym wzrokiem zgadując naszą narodowość. Kuliliśmy się pod tym
spojżeniem. Nie byliśmy Serbami bo byśmy tam nie weszli, ani agentami
serbskiego U.B. bo byśmy z tamtąd nie wyszli. Czyli dla nich byliśmy nikim. Na
podium śpiewała "piwica". Była w spodniach haremowych które świetnie pozwalały
ocenić taniec brzucha. Śpiewała piosenki pewno o miłości, o niemożliwości jej
spełnienia mimo żaru namiętności. Pewno Tata nie chciał bo młodzieniec był
ubogi. Pewno Tata miał argumenty te same co panowie przy stolikach, a
młodzieniec był na dorobku. Piosenka śpiewana była w konwencji wokalnej nie do
przyjęcia w naszym kręgu kulturowym. Wywoływała jednak nastrój, który w tym
czasie był przezemnie niezrozumiały. Myślę że byłem za młody. Mężczyźni poddali
się temu nastrojowi bez reszty. Wstali. Po policzkach ciekły im łzy. Rozedrgane
ręce podniesione mieli do góry. Z ust wydobywało im się zawodzenie jak jęk!
Wstaliśmy i my. Inaczej nie mogło być. Coś dziwnego wisiało w powietrzu. Coś
musiało się stać! Stało się. Ręce mężczyzn podniosły karabiny. Huk napełnił
salę. Z sufitu posypał się kurz. Oczy nasze były pełne przerażenia. Nie
wybiegliśmy na zewnątrz dlatego że byliśmy odważni. Nogi nie mieliśmy zdolne do
ruchu. To było przeżycie! Chciałbym być tam jeszcze raz. Wiem że teraz
wyczółbym ten nastrój. Nastrój niespełnienia tego co minęło. Czego oczekuje
całe życie.

Czasy się zmieniły. Karabiny Mossiny zmieniono na kałasznikowy, bardziej
poręczne. Teraz i ja miałbym coś w ręku. Magnum 44 nie przyniósł by wstydu
naszemu krajowi. Ma piękną długą lufę jak nogi dziewczyny którą kiedyś znałem.
Wydaje też piękny huk, ceniony przez znawców. "On pięknie brzmi".