glenkora1
10.05.06, 19:11
Wczoraj w Warszawie zmarł Jerzy Ficowski. Dziwne, że nikt o tym nie wspomina
na otwockim, żydowsko-cygańskim siłą rzeczy, forum...
Może ktoś uzupełni ten wątek dokładniejszymi informacjami o związkach
Ficowskiego z Otwockiem i okolicą, a wiem, że takie były...
.....
Jerzy Ficowski (ur. 4 października 1924 w Warszawie - zm. 9 maja 2006 tamże) –
polski poeta, prozaik, tłumacz, żołnierz Armii Krajowej (ps. Wrak),
uczestnik Powstania Warszawskiego, znawca folkloru żydowskiego i cygańskiego.
Podczas II wojny światowej mieszkał we Włochach pod Warszawą. Był więźniem
Pawiaka (1943). W powstaniu walczył jako żołnierz pułku AK Baszta na
Mokotowie. Studiował filozofię i socjologię na UW. Debiutował w 1948 tomikiem
Ołowiani żołnierze. W latach 1948-1950 wędrował razem z taborem cygańskim,
był członkiem angielskiego stowarzyszenia Gypsy Lore Society. Przełożył i
opublikował pieśni cygańskiej poetki Papuszy. Był znawcą ludowej poezji
żydowskiej (opublikowanej w tomie Rodzynki z migdałami 1964) oraz wybitnym
specjalistą od twórczości Brunona Schulza, specjalizował się także w poezji i
tłumaczeniach Federico Garcii Lorki. Ficowski był także autorem tekstów
popularnych piosenek (Jadą wozy kolorowe).
Jego najstarsza twórczość powstawała pod wpływem wierszy Juliana Tuwima,
później jednak nawiązywał do awangardy okresu międzywojennego, groteski i
elementów świata fantastycznej baśni. Następnie w jego poezji wyraźniejsze
stały się refleksyjne wątki moralno-społeczne.
W 1977 dostał nagrodę polskiego Pen Clubu. Gdy w 1975 podpisał list 59,
został objęty zakazem druku do 1980. Członek KOR i KSS KOR.
(Wikipedia)
www.pogranicze.sejny.pl/archiwum/czlowiek/ficowski.htm
PAPUSZA , właśc. Bronisława Wajs (1910-87)
poetka cygańska, żyjąca i tworząca w Polsce; pod wpływem J. Ficowskiego
zaniechała koczowniczego trybu życia i poświęciła się pracy lit. opisującej
dzieje, obyczaje, folklor swego narodu; wiersze gł. liryczne, często
pozbawione rytmiki, zbliżone do gawędy, osadzone w tradycji ludowej poezji
cygańskiej; dorobek artystyczny spopularyzowany w Polsce przez J. Tuwima i
przekłady J. Ficowskiego: Pieśni Papuszy, Pieśni mówione, Lesie, ojcze mój;
na kanwie jej twórczości Jan Kanty Pawluśkiewicz skomponował i wystawił
oratorium Harfa Papuszy.
(Encyklopedia Interia.pl)
