Bar Bambino i smutek PRL-u

[Gość: czyterap]

Trochę o korzyściach bycia profesorem -literatem.I nie tylko.
Jeszcze teoretykiem literatury, feministką, krytyczką literacką , naczelną
pisma literackiego.
Czytelnik po prostu rzucany jest na kolana i zmuszany do słuchania, notowania,
przyswajania sobie prawd uniwersalnych , naukowych , pewnie
jakoś dowiedzionych.Po chwili zaczyna sobie jednak zadawać pytania.
Na przykład :
Profesorka twierdzi , że wszystkiemu winien PRL, był nawet powodem
alkoholizmu Jasia.A na przykład w PRL-u profesorowie twierdzili ,ze
są to smutne pozostałości po kapitalistach, zaborcach, okupantach.
Poza tym ,dlaczego autorka Iwasiów coś opowiada, a uczona i teoretyczka
literatury natychmiast to objasnia ciemnemu czytelnikowi
i zmusza do przyjęcia prawdy o autorce Iwasiów ,a nawet występuje
/znowu /jako głosiciel prawd ogólnych.
Dobrze, ze nie zaryzykowała twierdzenia, iż to z powodu przesolonej
zupy.
Pisarka, uczona pisze z perspektywy feministycznej .Musi to oznaczać
nieszczęsliwe małżeństwo, eksploatowanie dziewcząt przez jakiegoś
bezdusznego samca.
Autorka pisze, profesorka zatwierdza.
A nie wszystkie feministki tak myslą , a często takie postawy wobec
małżeństwa, seksu widzi się u kobiet wykorzystywanych w dzieciństwie lub po
tzw.przejściach .Wiele kobiet zaliczających romanse z zonatymi
nasłuchało sie o tym , ze tylko z obowiązku , ze względu..itd muszą
tkwić przy zonach .
Profesorka wie jednak swoje.
Autorka pisze, ze w Szczecinie ludzie są smutni. Profesorka
przedstawia to jako prawdę naukową.No i niech ktoś spróbuje powiedziec,że nie.
-Szukanie tożsamości , małżeństwa mieszane to droga do porażki.
Profesorka wygłasza to jako pogląd .No i spróbuj się człowieku
kłócić!
Można kontynuować.Ale po co? Po co czytać książkę pisarki Iwasiów,
skoro profesorka Iwasiów wszystko już nam wyłożyła ex catedra?

[poradnictwo]

@czyterap Mam tylko jedno pytanie: przeczytałeś/przeczytałaś tę książkę?

Psorka,lit-znawczyni,feministka,k -czka icojeszcze?

[Gość: [ja!]]

Eee tam, te wasze fakultety...

Jeśli profesorka, literaturoznawczyni, feministka, krytyczka,
pisarka i co tam jeszcze używa niepoprawnej formy zwrotu "wszem
wobec", to znaczy, że używa słów, których znaczenia nie rozumie.

Cóż, fakultety fakultetami, a autorytet podupada...

[ja!]

[Gość: porazonyIwasiów]

Iwasiów to pierwsza:
-znawczyni współczesnej literatury, autorka pierwszego liczącego się
podręcznika .
- wykładowczyni lteratury/oczywiście pierwsza/
-redaktorka pisma literackiego /pierwsza i najwazniejsza/
-teoretyczka literatury/pierwsza/
-wychowawczyni młodych pokoleń teoretyków, magistrantów, doktorantów,
którzy będą szerzyć wiedzę o tym , co ważne w literaturze polskiej
-członkini PAN/tam się " zatwierdza prace naukowe i pasuje młodych
uczonych na prawdziwych uczonych i znawców.
- pierwsza feministka /chociaż czasami wydaje się, że ma konkurentkę w Warszawie
Z utęsknieniem czekamy na chwilę , gdy zostanie pierwszą pisarką
w Polsce /eksportową/.
Dawno ludzkość nie widziała takiego zjawiska.

[iluminacja256]

Ula (Ulrike) jest najciekawszą i najlepiej roz-pisaną postacią
w "Bambino", ale niestety, mam wrazenie, ze tam, gdzie urwały sie
zapożyczone podobieństwa fikcji do faktow , urwał sie tez świetny
sposób budowania postaci w powiesci. A szkoda, bo ona w pewnym
momencie rozpływa się, przestaje "istniec" w świecie przedstawionym -
trwa, ale w takim samym trybie jak zasłony w jej pokoju.
Zmarnowała pani tę postać, o ile mozna zmarnować postać literacką -
nie wiem czy to brak pomysłu, czy niecheć do tego, zeby Ula nie
zawłaszczyła - swoją krańcowoscią - całej powieści

Z niechęci do sentymentalizmu małych, idealizowanych ojczyzn
urodziła sie ksiązka przygnębiająca, ciężka, ksiązka o ludziach
połamanych życiowo już na samym wstepie, wykorzenionych, nie
potrafiących własciwie niczym sie cieszyć.

Nie wiem dlaczego, z a kazdym razem, kiedy czytam cokolwiek Ingi
Iwasiów mam wrazenie, ze ktoś przywiazuje mi kamień do szyi - nie
dlatego, że szukam opowiesci"jasnych, sentymentalnych, z happy endem
i wesołkowatych" , ale dlatego, ze w jej ksiązkach nie ma nadziei.
Kazdy początek jest w zasadzie juz początkiem końca . Nie chcę tak
widzieć życia, bo cholernie się od tego gorzknieje. Nawet jesli to
literatura.

[Gość: gogo]

Taka moda .Literatura modna musi być" czarna ".Szczególnie ta analizujaca
minioną epokę. To trochę jak z ogórkiem do sprzedaży narzuconym przez UE -musi
być równy i okreslonej wielkości.
Literatura do sprzedazy musi być o małych ojczyznach, wykorzenieniu,
poszukiwaniu tożsamości, tragedii, traumie.I koniecznie czarna.
Taka się sprzedaje, taka jest zauważana, nagradzana .A pani Iwasiów
jako bedąca na bieżąco wie,co pisać.
I pewnie się zdziwi , ze takich ogórków nikt już nie chce i szuka sobie
zwykłych, krzywych , które są jakie są ,ale smakują jak
ogórki. I nie zamierza się ich prostować.

[bajaderka.2]

Trzy razy zabierałam się do przeczytania "Bambino" i... przestawałam
po kilkudziesięciu stronach. Wcale nie dlatego, że pochłaniam
wyłącznie literaturę łatwą, lekką i przyjemną, bowiem przebrnęłam
przez wiele dzieł napisanych trudnym, wręcz hermetycznym językiem.
Ba, nawet lubię zabawę słowami. Niestety, coś mnie od prozy Ingi
Iwasiów odrzuca.
Przeczytałam "Bambino" bo przeczytać wypadało. Bez przyjemności i z
poczuciem odrabiania "pańszczyzny" mimo, iż Autorka pisze o moim
mieście a ów bar mleczny jeszcze pamiętam.
Zastanawia mnie kto tak bardzo promuje Panią Profesor? Koleżanki
feministki? Poloniści? I dlaczego?
Mam wrażenie, że przeważają tutaj czynniki pozaliterackie, może
solidarność płciowo-poglądowa lub zawodowa.
Książek dziejących się w Szczecinie nie jest wiele. Tych z górnej
półki jeszcze mniej, ale zasmucający jest fakt, że np. "Schiza"
Pauliny Grych (WAB, 2008), także szczecinianki, przemknęła bez
wielkiego echa, choć to powieść opowiadająca także o dziwnych,
pokręconych losach mieszkańców naszego miasta. Pewnie Grych nie ma
zaplecza klakierów aczkolwiek chętni na pewno znajdą bardzo
pozytywne recenzje "Schizy". Co ciekawe, niektórzy krytycy piszą o
podobnym klimacie obu powieści. Tylko książkę Pauliny Grych czyta
się z przyjemnością a po lekturze pozostaje przekonanie, że świat
nie jest wcale taki zły.

[Gość: obyty]

Nie znajdzie się taki odwazny , który uchyli rąbka tajemnicy na temat
promowania pani Ingi Iwasiów.