Idole po(p)wagi

[operissima]

W 1990 roku nic się dla Trzech Tenorów "nie zaczęło", jak pisze J. Hawryluk,
dając, nie pierwszy raz zresztą, dowód swej wiedzy o operze. Każdy z trzech
wielkich śpiewaków mógłby wówczas zakończyć karierę, tak wielkie było już ich
znaczenie w świecie opery i ich dokonania w tej dziedzinie. A cały smaczek
koncertu w Termach Karakalli polegał na tym, że spotkało się na scenie trzech
największych, trzech RYWALI. To była rzecz absolutnie niecodzienna.

Idole po(p)wagi

[Gość: Operoman]

Dziwne - mam chyba wszystkie recenzje, jakie ukazały się w większych gazetach
po "Damie pikowej" w Berlinie i jak jeden mąż podkreślają one wspaniałą
kreację Dominga w partii Hermana, za to inscenizacja Trelińskiego, delikatnie
mówiąc, nie wzbudziła zachwytu. Nawet prasa muzyczna w Polsce potwierdziła
opinię o wspaniałej formie 63-letniego Dominga. Zresztą mam nagranie
(pirackie, oczywiście) na CD i mogę potwierdzić - był znakomity.

[Gość: Ela]

Bo kiedyś nawet codzienność była lepsza. Jak się słynny tenor zpotkał na scenie
ze słynnym eks-tenorem, to była szansa na dodatkowe atrakce. Np. Vinay - Jago,
który nie całkiem teatralnie depczee Del Monaco - Otella w końcu III aktu.

I nawet pop nagrywali Caruso i Szalapin, a nie byle Bocelli.