Kronika wypadków obleśnych

[Gość: buchalter]

w banku się Sławkowi pracować nie chciało, sprzedawanie klientom
kredytów o wielką traumę go przyprawiło, no to został literatem...

Kronika wypadków obleśnych

[Gość: czytacz]

Jeśli ta książka taka zła, to po się się ją wydaje?

dla odmiany

[Gość: czytelnik]

Tutaj mamy recenzję w innym tonie. I chyba ta mnie bardziej przekonuje
krytycznymokiem.blogspot.com/2008/04/ruchy-sawomir-shuty.html

Kronika wypadków obleśnych

[Gość: liberum]

Książka ta, jak i 95% wpychanych nam książek, to typowy produkt naszego
chorego obecnie rynku wydawniczego, gdzie wydawcy chcą tylko zarobić, a
czytelnicy nie mają co czytać, bo takiego czegoś nie kupią. Tu leży przyczyna
narzekań, że Polacy coraz mniej czytają i kupują książek. Ja i wielu innych
poszukuje książek próbujących odpowiedzieć na bolący każdego problem: po co się
żyje? jak żyć? co jest w życiu najważniejsze? O cierpieniu i szczęściu.O
mechanizmach rządzących Zyciem ludzkim. Niestety młodzi prozaicy za dużo na ten
temat nie wiedzą i o to nie dbają, bo myślą, że wystarczy skandalizować.
Wszystko tak na jedno kopyto. Bez większego oddechu, szerszej filozofii. No to
my czytelnicy ich nie chcemy.
Czy minister kultury, p. Zdrojewski z PO, całkiem już odwrócił się od
książki, od literatury, i zajmuje się tylko zabytkami? To o czym będą pisać
maturzyści na pisemnym za 20, 30 lat, gdy będą podsumowywać literaturę
współczesną? Kogo wymienią: Shutego, Nahacza, Grocholę, Masłowską? Nawet prozę
Tokarczuk, Stasiuka czy Huelle nie każdy uwielbia, choć docenia ich pióro.
PS ta druga recenzja tez nie przekonywująca.

Przegapił( zapił)swoją sznsę na sukces....

[Gość: Basia]

Ostatnie eksperymenty tego autora pokazują, jak nie może uciec od
tego z czym podobno walczy czyli zaprzedaniu się komercji. Oznacza,
że jego pomysł na sukces to wywoływanie niesmaku. Zamknął się
swojej formule i nie może się wydostać. Jeżeli jego ostatnia
twórczość polega na uleganiu wydawcy, to znaczy że stał sie tym ,
kim nie chciał. Bardzo bolesna lekcja. Wychodzi na to, że jednak
racje mieli jego rodzice i szfowa Basia, że trzeba dorosnąć i brać
odpowiedzialnoś za własne życie, bronić poglądów. A tak, mała
marionetka. Problem Sławka, to on sam. Chce być chłopcem, ale jak
sie ma 40 na karku, to trochę śmieszne.Trzeba mieć bardzo mocny
kręosłup i wielki talent, a ten romienił na dobre. Paradoksalnie
jego szczęście polegało na tym, że natrafił w banku na prawdziwe
kobiety, mocno stąpające po ziemi, bardzo wyraziste. Zawsze miał
kompleksy na ich punkcie, ale dzięki nim,osiągnła sukces. Wczesniej
chciał uciec od świata swoich rodziców i ich wartości, ale dzięki
prawdziwym ludzio powstał "Cukier..." A teraz żyje jak Piotrus Pan i
stracił natchnienie. Bo ono sie bierze z prawdziwego życia.