Niedźwiedzia przysługa

[Gość: seth]

To znaczy co: jesteśmy tacy sami czy jednak inni - hetero i homo? Czy zależy
to od wygody i okoliczności?
Co prawda rzeczywiście "ujawnianie" homoseksualistów kojarzy się z
"ujawnianiem" Żydów, z drugiej jednak strony konsument ich twórczości powinien
mieć dostęp do możliwie największej ilości informacji o twórcach. A czy przez
to ktoś zleci z piedestału - to już zależy od odbiorcy.

Autor artykułu nie raczył...

[krasnov]

> "Paradoks życia prywatnego Dąbrowskiej polegał na tym, że nie tylko uczniowie uczący się o niej w szkole, ale także wielu jej współczesnych nie przypuszczało, że ta mało efektowna kobieta może mieć w ogóle potrzeby erotyczne". No więc Tomasik udowodnił, że mimo wszystko miała, pod koniec życia nawet niebanalne (pardon - nienormatywne), choć te ostatnie "ustalenia" to tylko spekulacje.

A niby czemu "spekulacje"? Szanowny autor artykułu zapewne nie raczył się w temacie rozeznać i np. poczytać dzienników Dąbrowskiej...

Niedźwiedzia przysługa

[Gość: jo]

(Ciągłe podziały na "swoich" i "obcych" są równie silnie manifestowane przez
ludzi obu orientacji, niestety. To jakiś obłęd...)
Ja tam mogę się założyć, że pisarz jednak woli być postrzegany przez pryzmat
tego, co zrobił, a nie z kim sypiał. Choć to ostatnie może być czasami inspirujące.
Poza tym "odgrzebywanie" plotek jest atrakcyjne dla gimnazjalistów, licealistów
i tym trzeba wybaczyć, bo to naturalne. Jeżeli natomiast osoba dorosła nadal
chce widzieć świat w kolorach tęczy, różu, czerwieni, czy czerni (czyli świat
jak wojenne okopy), to już staje się niebezpieczne. To tak a propos recenzowanej
książki...
Porównanie z "Pudelkiem" - bardzo trafne!

Niedźwiedzia przysługa

[fajnykangurek]

Gdyby chodziło nie o kochanków własnej płci, ale układy
heteroseksualne, pan Dariusz Nowacki z rozkoszą i mlaskaniem
liczyłby pisarzom kochanki. Ich ilość w biografii każdego z nich
byłaby dowodem tężyzny naszych twórców. Ale ponieważ chodzi o
homosekusalistów, więc pan recenzent się oburza i domaga ukrywania
niewygodnych dla niego faktów. Ma rację Krzysztof Tomasik, pisząc we
wstępie do swojej książki o „hipokryzji szacunku”. Uderz w stół,
nożyce (czytaj: pan Nowacki) się odezwą. Udawanie, że twórca nie
istnieje - nie powinien istnieć w świadomości odbiorców - poza swym
dziełem to czysta hipokryzja. Czy pan Nowacki chciałby np. zakazania
wydawania dzienników pisarzy, które przecież niejednego z nich mogą
ściągnąć z piedestału?

hipokryzja do obłędu

[Gość: jewdocha]

Dokładnie tak, gdyby rzecz dotyczyła kochanków heteroseksualnych
rzecz miałby się inaczej, jak w postępowej wydawałoby się gazecie
może leżeć takie podłoże hipokryzjii i coż nazwałabym to zależności
od opinii innych - Panie... Pan Dariusz Nowacki jak ta chorągiewka
na wietrze - kto co zleci, komu trzeba, jaką w środowisku minkę
zrobić, tak będzie - a może troche własnego niezakutego myślenia?
troche otwarcia się na świat?

Miałam w liceum taką nauczycielkę - kazała zrobić koleżance referat
na temat "kobiety w życiu Białoszewskiego" - wszystko szło gładko,
gdy koleżenka opowiadała o jego przyjaciółkach, kiedy jednak doszła
do sedna i powiedziała że w zasadzie żadnej z nich nie kochał bo był
gejem, polonistka wpadła w furię i postawiła jej jedynkę, ale
myślałam, że tylko u mnie w liceum taki zaścianek był

Niedźwiedzia przysługa

[Gość: Doris]

Recenzje o "książkach szkodliwych" pisali krytycy marksistowscy.
Wypociny Nowackiego trzeba wyciąć i zachować, bo za 5 lat nikt nie
uwierzy, że "Wyborcza" opublikowała taki tekst

Niedźwiedzia przysługa

[guglielmo]

Wydaje mi się, że obrońcy "Homobiografii" rozpędzają się zanadto w
krytyce recenzji Dariusza Nowackiego. Jakie zarzuty stawia Nowacki?

Przede wszystkim - że "Homobiografie" pisane są z perspektywy
początku XXI w., choć dotyczą zupełnie innych czasów. Trudno nie
zgodzić się z tym, że to błąd. Analiza zachowań homoseksualisty
żyjącego w latach 30. XX w. i ocenianie jego postawy przez pryzmat
oczekiwań wobec wyzwolonego działacza gejowskiego z przełomu XX i
XXI w. - to nieporozumienie. Tomasik pisze „Trudno pisać o
jakimkolwiek homoseksualnym doświadczeniu bez wprowadzania pojęć »
żyć w szafie «i » wyjść z szafy «, które odnoszą się do sytuacji
gejów i lesbijek () Moi bohaterowie są zamknięci w szafie, bo żyli w
czasach przedemancypacyjnych, kiedy homoseksualizm nie był kwestią
polityczną ani nawet tematem prasowych polemik. Jednak żyli w szafie
także dlatego, że nie robili nic, żeby z niej wyjść.”. Więc jak
mieli według niego zachowywać się bohaterowie jego książki? W sposób
zgodny z normami czasów przedemancypacyjnych czy łamać te normy? W
tym zdaniu Tomasika tkwi coś na kształt zarzutu, który jest właśnie
z błędnej perspektywy uczyniony.

Na dodatek - zarzut ten jest nieprawdziwy. To kolejna rzecz, na
którą wskazuje recenzent: "Homobiografie" opisują postawy bohaterów
bez uwzględnienia ich twórczości. Abstrahując od tego, że pisanie o
pisarzu w oderwaniu od jego utworów - to "pudelkarstwo" (zgadzam się
z tą oceną Nowackiego) - takie podejście fałszuje zupełnie obraz
bohaterów. Czy Jarosław Iwaszkiewicz "siedział w szafie"? Podobnego
nonsensu nie napisałby nikt, kto rozumie, że pisarz komunikuje się
ze światem przede wszytskim przez swoje pisarstwo. Przykładowy
Iwaszkiewicz był zupełnie poza szafą, tyle, że za jego czasów nie
było zwyczaju ogłaszania w gazetach, że się jest odmiennej
orientacji seksualnej. Wystarczało publikować utwory zawierające
mniej lub bardziej czytelne motywy homoerotyczne.

Tak, Tomasik patrzy z perspektywy naszych czasów, w których panują
inne (lepsze? gorsze?) obyczaje. I wskutek takiego patrzenia -
popełnia błąd, oceniając swoich bohaterów jako "niewyoutowanych".

Kolejny zarzut Nowackiego - spłaszczanie postaci, redukcja do plotek
godnych "kotków" i "plotków". No, niestety i ten zarzut jest
prawdziwy. Rzeczywiście - co czytelnikowi z informacji o tym, że z
intymnych zapisków Marii Dąbrowskiej wynika to czy owo - jeśli nie
pokazuje się związku tego z jej twórczością? Dąbrowska -
jako "Obywatelka z domu Szumska, z męża Dąbrowska, wzrostu ...,
wagi..., znaków szczególnych brak" zasługuje na wyoutowanie w takim
samym stopniu, jak ktokolwiek inny, np. Efemerydia Pikutasińska.
Pisarka Maria Dąbrowska - może i owszem, ale pod warunkiem, że ten
(niby-)outing (niby- bo rzecz jest znana chyba prawie każdemu, kto
nazwisko Dąbrowskiej zna) zostanie powiązany z tym, co Dąbrowską od
Pikutasińskiej odróżnia - czyli jej utworami.

Wreszcie poważny zarzut - instrumentalnego i medialnego traktowania
bohaterów przez Tomasika. "Idzie właśnie o odzew w mediach, o
zdarzenia, które "zmieniałyby postrzeganie kwestii homoseksualizmu w
przestrzeni publicznej"" (wewnętrzny cudzysłów - cytat z Tomasika).
To może działać, ale jest w tym też sporo "podnoszenia serc" gejów i
lesbijek nudnym już outowaniem wielkich postaci. Jest w tym próba
poprawienia sobie nastroju hasłem "Wśród wielkich byli liczni
homoseksualiści", próba nonsensowna - bo czy moja wartość jako
człowieka wzrasta dzięki temu, że orientacja seksualna łączy mnie z
Leonardem da Vinci, Mauricem Ravelem i Eltonem Johnem? Owszem,
dobrze pokazywać wszystkim, że homoseksualizm nie jest chorobą
trapiącą chłopców zarabiających na Bahnhof ZOO i ich (dość zwykle
obrzydliwych) klientów, tylko cechą, która zdarzała się wielkim
artystom, politykom, myślicielom. Ale trzeba to robić z umiarem,
żeby nie było wrażenia, że homoseksualiści *dlatego* zasługują na
równouprawnienie, że był wśród nich ten czy ów wielki człowiek.
Takie instrumentalne traktowanie wielkich jest niesłuszne i
niesmaczne.

[Pytanie do Radia Erewań: "Czy to prawda, że Czajkowski był
homoseksualistą?" Odpowiedź: "Prawda, ale nie za to go cenimy."] ;-)

W co najmniej jednym jednak z "oburzonymi" się zgadzam - zagalopował
się Nowacki przywołując akcję "Hiacynt". Momentami używa zbyt daleko
idących wyrażeń i zbyt ostro atakuje.

Ale generalnie - to chyba niestety ma rację :-(