Dlaczego Michał Kowalewski zniknął z Forum Radio?

[viking73]

No właśnie. Doskonały temat na pełną napięcia powieść sensacyjną.
Macie jakieś ciekawe hipotezy? A może sam zainteresowany się wypowie?

[Gość: kass]

viking73 napisał:

> No właśnie. Doskonały temat na pełną napięcia powieść sensacyjną.
> Macie jakieś ciekawe hipotezy? A może sam zainteresowany się wypowie?

Może więc napiszesz jakąś mrożącą krew w żyłach powieść:-)

me retorycznie;)

[neandertalski]

W sumie tak w trUjce zwykła codzienna sieczka, szkoda słów. Więc może to nie
taki najgorszy pomysł na krótkie jesienne dnie i długie zimowe wieczory? Znaczy
wymyślmy jakąś powieść w odcinkach. Temat jest dobry jak każdy inny czyli
Kowalewski miał tego dnia pojawić się na forum ale tym razem tego nie zrobił.
Coś sie stało...
Jeszcze zacząłbym czymś w stylu opowieści o tym jak rano wstaje zębów nie myje
bo ma takie wsuwane;) Ale może raczej jednak powinno się zacząć bardziej
poważnie?

[viking73]

Jestem za:)

I

[neandertalski]

Michał wstał jak zwykle późno. Za późno. Może gdyby wstał wcześniej ten dzień
potoczyłby się zupełnie inaczej. Ale nie stało sie tak, stało się zupełnie
inczej. Nienawidził tej pory, wszyscy ludzie działali mu na nerw, środek dnia
niby pora myśleć o końcu pracy a on znowu myśli tylko o tym jak ten dzień w
pracy zacząć. I jeszcze ta pora, jesień niby złota ale to złoto zimne jak bryła
przemarzniętego metalu. Aż się otrząsnął gdy wyszedł z domu. Pora ruszać...


PS
Proponuję tytuł "Być jak Michał Kowalewski"
;)

[viking73]

Wyszedł z domu jednak dużo wcześniej niż zazwyczaj. Okulary, które nosił,
dodawały mu powagi. Nerwowo rozejrzał się wokół siebie i szybkim krokiem ruszył
na prawo. Było to o tyle zaskakujące, że dotychczas zawsze rano wychodząc z
bramy szedł w przeciwnym kierunku...

Szybki koniec powieści ;-P)

[fdj]

... było to tak zastanawiające, że aż przystanął na chwilę. Pomyślał: "dlaczego
poszedłem w prawo"? Gdybym tak jeszcze poszedł prosto, to bym zrozumiał - tam
przecież stoi kiosk, w którym się zaopatruję. Gdybym tak się cofnął - też bym
zrozumiał - czegoś zapomniałem. Ale w prawo? Nigdy nie chodziłem w prawo".
- To musi być znak - pomyślał głośno. Znak od Pana. Muszę coś zmienić w swoim
życiu. W końcu jedna zmiana może pociągnąć za sobą drugą. Ale co by tu zmienić?
Po pewnym namyśle już wiedział: przestanie wchodzić na forum. Tak, to znakomity
pomysł.
Co też niniejszym uczynił.

THE END

Filip ;-)))

[to.ya]

Pisz Waszmość!!!!!!Z utęsknieniem oczekiwać będę ciągu dalszego, który mam
nadzieję nastąpi... :))))

Szybkie wznowienie powieści :)

[viking73]

Proponuję tytuł "Być jak Michał Kowalewski"

• 1 - neandertalski 13-11-2003 14:49 odpowiedz na list odpowiedz cytując

Michał wstał jak zwykle późno. Za późno. Może gdyby wstał wcześniej ten dzień
potoczyłby się zupełnie inaczej. Ale nie stało sie tak, stało się zupełnie
inaczej. Nienawidził tej pory, wszyscy ludzie działali mu na nerw, środek dnia
niby pora myśleć o końcu pracy a on znowu myśli tylko o tym jak ten dzień w
pracy zacząć. I jeszcze ta pora, jesień niby złota ale to złoto zimne jak bryła
przemarzniętego metalu. Aż się otrząsnął gdy wyszedł z domu. Pora ruszać...

• 2 - viking73 13-11-2003 14:59 odpowiedz na list odpowiedz cytując

Wyszedł z domu jednak dużo wcześniej niż zazwyczaj. Okulary, które nosił,
dodawały mu powagi. Nerwowo rozejrzał się wokół siebie i szybkim krokiem ruszył
na prawo. Było to o tyle zaskakujące, że dotychczas zawsze rano wychodząc z
bramy szedł w przeciwnym kierunku...

* 3

Tym razem jednak ważne sprawy kazały mu skręcić w prawo. Nie zdążył jednak
przejść więcej niż 100 metrów, gdy ulicą wstrząsnął potężny wybuch. Z okien
posypały się szyby, okolicę przeszył dźwięk rozbijanego szkła i wycie alarmów w
samochodach. Tumany kurzu zawisły nad ulicą. Krzyki kobiet mieszały się z
płaczem dzieci. "Na pomoc, na pomoc" - krzyczała jedna z kobiet. Michałowi głos
wydał się znajomy, ale tumany kurzu nie pozwolały mu dojrzeć jej twarzy.
Kiedy kurz w końcu opadł Michał dostrzegł, że kobietą wzywającą pomocy była
Monika Olejnik, a bomba, która przed chwilą wybuchła była podłożona pod drzwi
kamienicy, w której mieszkał...

Szybki koniec powieści 2 ;-PP

[fdj]

viking73 napisał:

> (...) ulicą wstrząsnął potężny wybuch. Z okien
> posypały się szyby, okolicę przeszył dźwięk rozbijanego szkła i wycie alarmów
> w samochodach. Tumany kurzu zawisły nad ulicą. Krzyki kobiet mieszały się z
> płaczem dzieci. "Na pomoc, na pomoc" - krzyczała jedna z kobiet.
(...)
> a bomba, która przed chwilą wybuchła była podłożona pod drzwi
> kamienicy, w której mieszkał...

4. Kto mógłby pragnąć mojej śmierci - pomyślał. A ponieważ nie miał wrogów, to
jedyne co mu przyszło do głowy to to, że to jakiś sfrustrowany forumowiec,
któremu nie spodobała się jego odpowiedź na forum.
Żyję - stwierdził z nieukrywaną satysfakcją i lekkim zdziwieniem. A to znaczy,
że Pan dał mi szansę. Ale pewnie pod jednym warunkiem - nigdy już nie zaglądać
na forum.
Co też niechybnie czyni.

THE END

Filip ;-PP

(noconoco, ja tylko dążę do odpowiedzi na pytanie zawarte w wątku tytułowym)

[viking73]

Filiiiiiiiiip, z Tobą jak z (nieznośnym) dzieckem:(((
Nie zabijałbyś projektów, które jeszcze nie zdążyły się na dobre narodzić.

[fdj]

Life is short.
Play hard.

;-)))
Filip

ciąg dalszy nastąpił;)

[neandertalski]

... i wtedy zdał sobie sprawę z tego, ze to jednak nie była Monika Olejnik
tylko Grażyna Dobroń. W tej sytuacji nawet go to już specjalnie nie zdziwiło.
Zresztą w tej sytuacji już chyba nic nie mogło go zdziwić? A jednak. W pewnej
chwili poczuł, ze pada na chodnik przywalony czyimś ciężarem, jęknął tylko
oszołomiony narastającą niczym kula śniegowa sytuacją. „Chyba się jeszcze nie
obudziłem”- pomyślał. Ale było inaczej. Okazało się, ze przywalało go cielsko
jakiegoś faceta który wykręcił jego ręce i beznamiętnym głosem kazał mu się nie
ruszać. No tak w tej sytuacji to już chyba wolałbym razem z Orzechem zapowiadać
popołudniówkę- przemknęło mu przez myśl i pożałował, ze jeszcze przed chwilą
myślał o pracy jak o jakimś niekoniecznie miłym obowiązku, który wyciągnął go
tak nagle koło południa z łóżka. W ogóle okazało się, ze teraz leżąc przywalony
przez to cielsko na chodniku ma czas na wiele myśli których wcale się wcześniej
po sobie nie spodziewał. Hm, nawet właściwie przyszło mu do głowy, ze ta cała
zaskakująca sytuacja jest całkiem miła. I wtedy facet o posturze hipopotama
szybko wstał i spoglądając mu głęboko w oczy, tak że poczuł jego wzrok na
wewnętrznej stronie potylicy powiedział: „nawet o tym nie myśl”. No i przestało
być miło.
Na ulicy zrobiło się zamieszanie. Ludzie nie wiedzieli co się dzieje. Zewsząd
coraz to więcej głosów podsuwało kolejne równie fantastyczne pomysły dotyczące
tej niecodziennej sytuacji. Naturalnie wszyscy byli pewni, ze to dzieło arabów.
Kiedyś w końcu musiało się to stać. Pewnie gdyby wiedzieli, ze ten facet
którego widzą na chodniku tak jawnie i bezkompromisowo popierał naszą inwazję w
Iraku, jeszcze bardziej byliby pewni, ze to właśnie przez to. Ale na szczęście
jego twarz była im obca, radio to radio a nie telewizja i skoro tu przed nimi
leżał na chodniku on a nie jakiś Kraśko czy Lis na przykład, to mógł
przynajmniej na razie liczyć na anonimowość. Ale nie dla wszystkich wydawał się
osobą nieznajomą. Pan hipopotam np. wydawał się być jego dobrym znajomym,
pochylił się bowiem nad nim i wycedził przez zęby „przeszło ci już? No to
wstawaj cwaniaczku”. Poderwał go z ziemi i tym razem przykleił twarzą do ściany
domu obok którego znajdowali się na chodniku. Powoli zaczynały nadjeżdżać ze
wszystkich stron polonezy na sygnale a na niebie pojawiłby się pewnie
helikopter ale ponieważ rozpędzająca się w tak zawrotnym tempie akcja
sensacyjna toczyła się w Warszawie a nie w Nowym Yorku nic z tego nie wyszło.
Pilot śmigłowca powiedział, ze nawet nie ma mowy, jest połowa listopada limity
do końca roku już mają dawno wylatane, paliwo i tak tankują już na krechę za
rok 2004 więc nie leci i koniec, przynajmniej jeszcze nie w tym rozdziale,
poczeka zobaczy czy warto w ogóle odpalać maszynę.
„To on?”- zapytał hipopotama porucznik bardzo pospolita twarz. „Ależ on ma
pospolitą twarz” pomyślał Michał. „Tak to on”- odparł jego nowo poznany
przyjaciel. Oficer przyjrzał się dziennikarzowi swoim pospolitym
spojrzeniem, „mamy Cię w końcu” szepnął mu do ucha... „Pakujcie go do
radiowozu, pora stąd spadać, robi się zamieszanie” rzucił z kolei do swoich
kolegów i przywołał ręką jeszcze dwóch typów, sądząc po posturze krewnych
hipopotama do pomocy. Michał czując się powoli coraz bardziej jak pakunek który
przekazywany z rąk do rąk może w końcu dotrze do adresata poddał się im
bezwiednie i po chwili już siedząc między nimi na tylnym siedzeniu samochodu
podziwiał dziurawe ulice stolicy mknąc w kierunku mokotowa i czując z dawna
zapamiętany zapach tapicerki przywodzący mu na myśl dawne czasy gdy samochody
pachniały w ten sposób zanim świat wypełnił się tą całą koreańsko japońską
tandetą. Kto by pomyślał, ze ten stary policyjny polonez może wywołać tyle
wspomnień...

ale koniec nadszedł szybciej,niż się spodziewano;P

[fdj]

... przypatrując się twarzy "hipopotama" Michał doznał nagłego olśnienia.
Przecież to jeden z naszych dErektorów - pomyślał (wiadomo który - dop.
autora). Jak mogłem nie poznać. Aaaaaa, pewnie ten wybuch mnie oszołomił.

- A teraz posłuchaj, maleńki - powiedział dErektor (skądinąd różnica postury
była znaczna - dop. autora) - To wszystko, to kara za to, że wchodzisz na
foruma i rozmawiasz z tymi okropnymi forumowiczami. A przecież wyszedł nasz
(dErekcji) radiowy okólnik numer 3948530927398/2003, że nie wolno rozmawiać Wam
z forumowiczami. Jeżeli nadal będziesz to robił, to zginiesz. Marnie. A z tobą
wielu niewinnych ludzi. Załatwiliśmy już Program III, załatwimy i Cię (dErektor
ma problemy z gramatyką - dop. autora). Jak widzisz mamy duże możliwości i
znajomości.

No i od tej pory Pan Michał już nie wchodzi na forum, w trosce o zdrowie i
życie własne, jak i wielu niewinnych ludzi.

THE END

Filip
(no co no co no co...)
;-)))

[neandertalski]

Obudziło go jasne światło skierowanej prosto w twarz lampy na biurku „a więc to
jeszcze nie koniec”- pomyślał. „Nie Misiu to dopiero początek” usłyszał głos
zza lampy. Ciężko przez tą lampę było dostrzec kto do niego mówi, „trochę jak w
radiu...”- pomyślał, „...tylko, ze w radiu do tej pory to ty byłeś głosem,
teraz role się odwróciły” kontynuował jego myśli pan podporucznik głos zza
lampy. „No tak mogłem się tego spodziewać w końcu zacząłem słyszeć głosy a
mówili mi żebym się dobrze zastanowił zanim zacznę tam pracować...” „... a ty
nie posłuchałeś dobrych ludzi” znów wlazł mu w zdanie głos zza lampy.
„No dobra o co chodzi”- wycedził w końcu zblazowanym głosem Michał na głos.
Poczuł się dziwnie pierwszy raz dziś powiedział coś na głos i jakoś tak
zabrzmiało mu to dosyć nienaturalnie ale skoro się powiedziało a....
Kontynuował więc spokojnie „Mam zaraz audycję w radiu, no wiesz eneref i
usłyszysz więcej, czy jakoś tak, nie powinienem się spóźnić, mój szef tego nie
lubi, to twardy facet z zasadami, zna rosyjski. Byłoby mu przykro gdybym mu
powiedział dlaczego się spóźniłem, tobie zresztą też było przykro.” Głos zza
lampy milczał. Chwilę trwała ta niepokojąca sytuacja którą obydwaj znosili
profesjonalnie. Po czym usłyszał trzask przycisku i nagle zabrzmiały w tle
dźwięki, muzyka, jakiś kobiecy zdaje się głos coś tam zawodził o hormonach i
broni w rękach „pewnie ułożyli już jakąś piosenkę o naszych chłopakach w Iraku”
pomyślał. Kiedy muzyka się skończyła nagle usłyszał z głośnika jakiś znajomy
dżingiel, eneref i usłyszysz więcej czy jakoś po czym jeszcze bardziej znajomy
głos powiedział „dzień dobry państwu popołudniowa audycja zapraszamy do trójki
Michał Kowalewski, zaczynamy”.
Tego się nie spodziewał... „No właśnie Misiu nie spodziewałeś się tego co?”
Zapytał podporucznik po czym uspokajającym tonem dodał „sam widzisz nie musimy
się nigdzie śpieszyć, mamy dużo czasu, bardzo dużo czasu...” Hm w pewnym sensie
trochę uspokoiło to Michała, no bo jeżeli faktycznie już się nie musi śpieszyć
to w zasadzie mogło być gorzej. Z pewnym westchnieniem co prawda przemknęła mu
przez zwoje mózgowe myśl, że skoro mogło być gorzej tzn, ze jeszcze być gorzej
może i że w takim układzie lepiej to już było ale i tak jest całkiem
nieźle” „nie kombinuj, nie kombinuj” znowu wszedł mu w myśl jego nowy co prawda
jedynie ze słyszenia ale jednak znajomy, widać podsłuchanie tego krótkiego
wirażu Michała po własnych zwojach, nie przyszło mu tym razem z tą samą swobodą
co poprzednio. Michał zatrzymał swoje myśli i w przerwie pomiędzy nimi
postanowił dobrze się zastanowić zanim coś pomyśli. Sytuacja wyglądała
poważnie, zastanowił się więc skąd to wszystko mogło mu się wziąć, czyżby
rzeczywiście chodziło o te jego bezkompromisowe poglądy na antenie a może to
przez to forum, nie zaglądał tam co prawda już od dawna bo nudą tam już taką
wiało prawie jak w pracy ale nigdy nie wiadomo z drugiej strony. „Misiu nie
zastanawiaj się tyle” usłyszał głos zza lampy „ pomyśl Misiu,
pomyśl....”


PS
FDJ jak uczy historia enerde
skończył źle
i do dziś muszą po nim poprawiać
ludzie
:P

Pas

[fdj]

neandertalski napisał:

> FDJ jak uczy historia enerde
> skończył źle
> i do dziś muszą po nim poprawiać
> ludzie
> :P

:-)))))

Ale FDJ to nie musi być tylko Freie Deutsche Jugend (ja wiem, że właśnie na
ekrany dzisiaj wkracza "Good Bye Lenin!", ale trzeba być ponadto ;-D).
To może mieć wiele znaczeń, chociażby La Francoise de Jeux.

No dobra, znudziło mi się już zakańczanie powieści.
Nie będę więcej przeszkadzał (tym bardziej, że nie mam już weny ;-D).
Powodzenia ;-)))

Filip

[neandertalski]

...hm Michał sam już nie wiedział co myśleć i wtedy głos przyszedł
niespodziewanie z odsieczą: „a teraz ty poznasz mojego szefa” i lampa zgasła.
Kiedy znów poczuł jasność na twarzy w pokoju był ktoś inny. Trzeba powiedzieć,
ze nieźle to wszystko ułożyli, pomyślał i ze zwykłym sobie spokojem czekał co
będzie dalej. Wiedział, że prędzej czy później tamten musi się odezwać, w końcu
miał w tym jakiś interes skoro zjawił się osobiście.
„Nazywam się Wachowski”- usłyszał nagle zza lampy, a jednak go zaskoczył...
Spodziewał się, ze usłyszy różne rzeczy ale chyba jednak nie koniecznie to
nazwisko, „Larry czy Andy?” zagadnął więc pytaniem w odpowiedzi swoim
szelmowskim lekko drwiącym głosem.
„Mieczysław Wachowski”- usłyszał w odpowiedzi - „o...” wyrwało się
dziennikarzowi mimo woli. Zdziwił się jeszcze bardziej, bo z początkowej
groteski sprawa przybrała nieoczekiwanie poważny obrót.
„Znaczy to nie pan zrobił tą całą rekultywację, rezolucję czy jak mu tam?”
zapytał Michał nieśmiało. „Nie to nie ja to oni, moi dwaj zaginieni w
dzieciństwie młodsi bracia bliźniacy, aż mi się wierzyć nie chce, że tacy
tandeciarze z nich wyrośli, no wiesz było nas trzech w każdym z nas inna krew i
tak dalej i zobacz co się porobiło. Zamiast słuchać się mnie kręcą te bzdury za
jakieś miliony dolarów, wydają majątek na komputery, jak dzieci zamiast słuchać
się starszego brata”. Michał zdziwił się jeszcze bardziej „to jednak jesteście
rodziną?” „Jak wiesz rodziny się nie wybiera niestety”- usłyszał w odpowiedzi.
„Oho nieźle” pomyślał nasz znajomy redaktor popularnej popołudniówki, nazwiska
naturalnie trudno było nie skojarzyć. „Jakiś czas pana nie było widać” rzucił.
„No i o to chodzi, Misiu o to chodzi... oglądałeś ten cyrk w kinie, coś niecoś
moi bracia niby załapali ale popatrz ile musieli zainwestować w to aby to
wszystko pokazać. No chwali im się to co prawda, bo znaleźli frajerów co za to
zapłacili, płacą i będą płacić, widziałeś sam pod kinem. Na początku to trochę
sam byłem zły, bo chłopaki zrobili mi konkurencję, no wiesz myślałem, ze nikt
tego nie kupi, w Polsce oglądać matrixa, to tak jakby na dnie oceanu zachwycać
się rybkami w akwarium albo sprzedawać świniom bilety na film którego akcja
toczy się w rzeźni a one później wychodzą zadowolone z kina i jeszcze sobie
płaszcz z czarnej świni kupują i udają filmowych bohaterów. Ja tu siedzę sobie
spokojnie i kręcę sznurkami a oni mi taki numer i to pod naszym własnym
nazwiskiem robią. Ale na szczęście okazało się, ze byłem w błędzie, tu wszyscy
kupili nawet trzecią cześć i nikt się nie kapnął.”
Michał trochę sam nie wiedział co myśleć, z jednej strony można było pomyśleć,
ze facet ma nierówno pod sufitem, z drugiej jednak strony wobec przechodzących
po sobie wydarzeniach dzisiejszego dnia nie brzmiało to wszystko wbrew pozorom
aż tak bardzo głupio jak mu się początkowo wydawało. „Czyli chce mi pan
powiedzieć, ze matrix istnieje? Tu u nas w Polsce” zapytał. „Matrix to bzdura,
widziałeś kiedyś żeby ktoś na Pradze mając ochotę nakłaść klientowi na gały
latał w powietrzu jak te smutne w ciemnych okularach? Ja tylko mówię, ze
chłopaki nakręcili kabaret dla Czereśniaków a prawdziwe życie jest gdzie
indziej, no wiesz Kundera, te sprawy”
„Tak faktycznie muszę się nad tym zastanowić...”- pomyślał Michał....


PS
FDJ może równie dobrze znaczyć Filip do Janka, więc tym bardziej mi miło;) I
nie przeszkadzasz wcale, Twoje zakończenia były inspirujące, tylko szkoda, ze
nikomu sie nie chce więcej włączyć do zabawy :((( Bo mi samemu produkować
głupot to też się chyba nie chce, w sumie wyjaśniło sie już dlaczego przestał
wchodzić na forum :)))
Pozdrawiam
Janek

[to.ya]

neandertalski napisał:
tylko szkoda, ze
> nikomu sie nie chce więcej włączyć do zabawy :((( Bo mi samemu produkować
> głupot to też się chyba nie chce, w sumie wyjaśniło sie już dlaczego przestał
> wchodzić na forum :)))

Chciałabym się włączyć, ale Wam to tak ładnie idzie,że naprawdę szkoda byłoby
niechcący to zepsuć.:) Myślisz,że się wyjaśniło? :)

[neandertalski]

hm, nigdy nic nie wiadomo...
;)

[viking73]

Nagle Michałowi pozwolono wyjść.
"Idź na spacer" - rozkazał głos zza biurka - "Natychmiast!"
Michał oszołomiony ta propozycją początkowo nie zereagował.
- "Na spacer? Ale po co? Co można robić na spacerze w listopadzie?" - zapytał
zdziwiony. Kiedy zbierał się do wyjścia głos dorzucił:
- "Ale to nie będzie zwyczajny spacer."
-"Nie?" - zdziwaił sie Michał
- "Musisz wybiec na ostatnie piętro pałacu Kultury i rozwiesić na nim reklamę
PONAD WSZYSTKO KOCHAM TRÓJKĘ" - zaśmiał się głos.
- "Nie, nie , tylko nie to!" - jęknął Michał
- "Nie ma gadania! Rozkaz to rozkaz!"
Michał przybity zadaniem powoli zaczął zakładać płaszcz...

[tuhanka]

Piszcie, piszcie, ja się nie włączę, niestety, bo boję się, że byłoby to zbyt
banalne. A Michał pewnie to czyta i po cichu się śmieje :) Widziałeś, Michale,
jak się za Tobą ludziska stęsknili? Aż serial o Tobie zaczęli pisać :)

[to.ya]

Ależ nie śmiem wkraczać w teren twórczości Waszmość Panów!
Aczkolwiek... kto wie, może popróbuję i ja coś stworzyć...;)
Chociaż myślę,że zainteresowany (główny bohater wątku) i tak ma sensacji
pod dostatkiem w codziennej pracy.

[neandertalski]

... „tzn, że za Rywinem też stoi coś jeszcze innego niż się wszystkim wydaje?”
zapytał na początek nieśmiało. „Żadne tam lwy rywiny, tygrysy europy itd.,
Rywin to zwykły wariat, za ta kilka baniek w papierach których sobie zażyczył
to moi bracia nie zrobiliby nawet kampanii reklamowej ich filmu, to był szczyt
niekompetencji i braku profesjonalizmu. I zobacz ile on gnoju ludziom narobił,
teraz już nikt nie wie czy nie jest podejrzany. Tak się nie robi w prawdziwym
świecie, tak można robić tu w tych dekoracjach rodem z Misia, rozumiesz Misiu?”
No tak ale co ja właściwie mam z tym wszystkim wspólnego- pomyślał Michał.
„Mietek”- usłyszał nagle- „mów mi Mietek, no wiesz znasz to stare powiedzenie
kto nie z Mieciem tego zmieciem albo kto z Mieciem wojuje ten od Miecia ginie”
zażartował tym razem swawolnie. „Michał”- odpowiedział dziennikarz choć jego
rozmówca i tak od początku zwracał się do niego per ty jakby od dziecka razem
kozy pasali - „M jak Michał”
„He he, dobre”- zaśmiał się Mietek- „M jak Michał, jest nawet taki film w TV ef
jak wtorek czy jakoś tak” Atmosfera trochę się rozluźniła. Jednak czas było
wrócić do sedna sprawy.
„No dobra jak to mówią pojedlim, popilim, pożartowalim, pora wracać do
interesów, pewnie zastanawiasz się Michale dlaczego się w ogóle spotkaliśmy?”
„No nie ukrywam, ze przeszło mi kilka razy przez myśl pytanie, czemu
zawdzięczam ten zaszczyt i tak w ogóle gdzie ja jestem, skąd przybywam i dokąd
zmierzam”
„Tak widzę, ze jesteś pełen pytań i wątpliwości młody człowieku, ale to dobrze,
to bardzo dobrze, wątpisz wiec jesteś he he. Ale nie o tym mieliśmy rozmawiać,
mieliśmy rozmawiać o tym co Cię do nas sprowadza, no i powiem Ci szczerze
pojęcia nie mam po jaką cholerę ściągnęli Cię do nas z ulicy”
Michała trochę zatkała ta szczerość „Tzn jak to jakiś błąd w matrycy czy coś
ten deseń?”
„E tam zaraz jakiś błąd, ty to w tym radiu to życie zaraz musisz tak od razu na
poważnie traktować, prawda lub fałsz, czarne lub białe, chłopak czy
dziewczynka, ogniem czy mieczem itd. A to wszystko nie jest takie proste. Tobie
się wydaje, że tak jak w tym głupim filmie moich braci to wszystko ma jakiś
większy sens ogólny, myśl przewodnią, cel sam w sobie. A to wszystko jest tylko
nic nie znaczącą improwizacją, wariacją na temat albo raczej częściej nie na
temat w ogóle”
„Znaczy co teraz ze mną będzie, usuniecie mnie, wymażecie mi pamięć i puścicie
wolno?”
„Oj Misiu za dużo filmów się oglądałeś, za dużo... A co ty myślisz, ze my
jesteśmy jakieś robokopy? Jak niby mielibyśmy Ci pamięć skasować, to nie ten
film, tu po prostu wypuszczamy Cię na ulicę i wracasz skąd przyszedłeś, no bo
co niby ty nam możesz zrobić niby, opowiesz o tym wszystkim w swojej audycji? A
może na forum napiszesz? A niby co napiszesz i kto Ci w to wszystko uwierzy?”
No tak jeżeli na początku można było przypuszczać, że facet ma nierówno pod
sufitem o tyle teraz to co mówił brzmiało zupełnie prawdopodobnie. Na
zakończenie więc Mietek jeszcze tylko dodał żegnając się z nim „no znasz ten
dowcip, jaki kraj tacy terroryści...”
Stał więc znów w tym samym miejscu na chodniku koło wysadzonego w
powietrze domu tyle, ze trochę później, chyba już nie opłacało mu się iść do
pracy, cholera nawet czasu nie cofnęli partacze- pomyślał. Zresztą do pracy to
nawet nie było po co iść, Kowalewski kończył tam już chyba swoją popołudniówkę,
więc nie miałby tam nic do roboty, na forum też o tym nie napiszę- pomyślał –
no bo co by to niby dało, i tak w to nikt nie uwierzy.

PS
i to by było na tyle jak mawiały szadoki;)

[Gość: zz top]

fantastycznie! mroczna warszawa, akcja niczym z Tyrmanda! panowie powodzenia!
czyta sie swietnie! pzdr

[m.kowalewski]

> Obudziło go jasne światło skierowanej prosto w twarz lampy na biurku
> „a więc to jeszcze nie koniec”- pomyślał. „Nie Misiu to dopiero
> początek” usłyszał głos zza lampy.

Głos należał do Grażyny Mędrzyckiej, wbrew temu co dalej napisano.
Moja wydawca często mi świeci lampą po oczach.
Pozdrawiam,
MK

PS

[neandertalski]

no cóż po prostu jak zwykle w takich okolicznościach rozbieżność zdarzeń i osób
jest niezamieżona i nieprzypadkowa;)
miłego...

[Gość: pżemcio]

a on w ogóle tu był..?

Michał - reaktywacja

[viking73]

Michał stopniowo wracał do równowagi po traumatycznych przeżyciach z ostatnich
dni. Bomba, która wybuchła pod jego kamienicą okazała się jedynie atrapą, a
rzekomo rannej w tej eksplozji Grażynie Dobroń nic groźnego się nie stało -
krew okazała się keczupem, a cała sytuacja była tylko sceną do kręconego
właśnie filmu, w którym pani Grażyna miała zagrać jedną z głównych ról.
Tajemniczy porywacze przetrzymujący Michała w ciemnym pomieszczeniu i święcący
mu ostrym światłem w oczy okazali się jego kolegami z liceum, którzy w swoisty
sposób zapragnęli się odwdzięczyć za to, że nigdy nie dawał odpisywać na
klasówkach. I mimo że wszystko dobrze się skończyło, to stres po ostatnich
wydarzeniach jednak nie ustępował. Michał postanowił temu zaradzić, a wiedział,
że nic go tak nie uspokaja jak długa jazda tramwajem po mieście. Wyszedł na
najbliższy przystanek i wsiadł do pierwszego tramwaju, który podjechał.
Wygodnie rozsiadł się na fotelu, spojrzał w okno i pogrążył się w myślach. Nie
dane było mu jednak długo cieszyć się spokojem. Na najbliższym przystanku do
tramwaju wsiedli bowiem....

[Gość: obi]

> Nie dane było mu jednak długo cieszyć się spokojem. Na najbliższym
> przystanku do tramwaju wsiedli bowiem....

...prezydent Warszawy Lech Kaczyński ze swoją 100 (?) osobową świtą, którzy
właśnie w tej chwili powzięli zamiar realizowania hasła pt. "Władza bliżej
ludu". Podniósł się duży szum w tramwaju, ponieważ świta rzuciła się na wolne
miejsca, których było zaledwie 10 (a świta, jak pamiętamy liczyła osób 100).
Zaczęły się zatem przepychanki i wzajemne połajanki... początkowo Michał tak
gwałtownie wyrwany ze stanu zamyślenia począł przyglądać się temu zamieszaniu,
po chwili jednak wstał i podszedłszy do pierwszego "gościa" z prezydenckiej
świty wycedził przez zęby beznamiętnym głosem: "Bilety do kontroli!".
W tym momencie i tak panujący głośny harmider nasilił się. Pozostali, Bogu
ducha winni pasażerowie tramwaju całkowicie zamilkli i skulili się na swoich
siedzeniach obserwując tylko ukradkiem zza kołnierzy swoich zimowych płaszczy
bohaterów niecodziennego zdarzenia i czekając na dalszy rozwój sytuacji.
Usłyszawszy wezwanie do okazania biletu prezydent Kaczyński uniósł się (na
palcach nóg) i wśród hałasu krzyknął zdecydowanym głosem do Michała: ...

[viking73]

- "Tramwaje jak komety nie mają odpoczynku!"
Na to hasło wszyscy członkowie prezydenckiej świty szybko padli na ziemię i
gwałtownie zaczęli się czołgać. Skuleni w swych siedzeniem pozostali
pasażerowie ze zdziwieniem połączonym z rozbawieniem przyglądali się tej
niecodziennej sytuacji. Prezydencka świta przeczołgiwała się w stronę kabiny
motorniczego, a prezydent Kaczyński siedząc wygodnie na jednym z foteli
podśpiewywał dziarsko:
- "Do serca przytul psa, weź na kolana kota..."
Świta zaczęła skomleć, miauczeć i wzajemnie drapać się po plecach.
Michał dyskretnie wyjął zza pazuchy dyktafon. Kroił mu się materiał na czołówkę
serwisu...

[neandertalski]

Kiedy w końcu nacisnął stop w swoim dyktafonie, wiedział, ze tym razem ma
dowody, ma dowody w ręku i nikt tym razem nie będzie miał wątpliwości, że
jeżeli ktoś tu zwariował to na pewno nie on, Michał. Zostawił więc coraz
dziwniej zachowujące się towarzystwo w tramwaju i wysiadł na najbliższym
przystanku, czas było iść do pracy. Ech, z westchnieniem ulgi pomyślał o tej
zapowiedzi popołudniówki u Orzecha. Wbiegł więc ochoczo do budynku na
Myśliwieckiej. W drzwiach minął się minął go el ton Baron, który po skończonej
porannej audycji nie wyszedł jeszcze z pracy bo własnie otrzymał kurierską
przesyłkę z Londynu z ostatnią płytą jego ulubionego artysty, tak tak okazało
się, ze to czym dotychczas w pewnych wąskich kręgach jedynie szeptano nie było
jedynie plotką... Polańskiemu udało się namówić Eltona Johna do zagrania w
sequelu Pianisty, no i naturalnie jako pierwsza pojawiła się ścieżka dźwiękowa
z filmu. Baron wyglądał nie bójmy się powiedzieć tego słowa na zamroczonego tą
produkcją, właściwie nawet nie zauważył Michała. W studiu z kolei usłyszał z
daleka głos Olszańskiego który coś tam w podnieceniu mówił, ze Polska wygrała
wczoraj w nogę z Włochami, Michał powoli zaczynał się czuć jak dziurawe koło
jego pełgeota z którego uchodzi powietrze, pomyślał że kaseta którą trzymał w
ręce może dziwić tylko jego samego. Z zamyślenia wyrwał go głos
Szydłowskiej „cześć Misiu ale dałeś wczoraj ognia, no no nie spodziewałam się
tego po tobie” mrugnęła znacząco okiem „zresztą nikt się nie spodziewał” i dla
podkreślenia niewątpliwej poufałości która musiała się wczoraj zawiązać,
mrugnęła dwoma oczami na raz oddalając się ze spuszczonym wzrokiem z
dyskretnym, tajemniczym uśmiechem monalizy. „Dziwne to radio” pomyślał....

[viking73]

Zasiadł przy służbowym komputerze i zaczął przeglądać pocztę od słuchaczy. Jak
zwykle większość maili to głównie «żale po raju utraconym» i zdążył już do tego
typu korespondencji przywyknąć. Niektóre z listów czasem nawet go bawiły. Nie
zawsze na nie odpowiadał, ale czasem jego wymowne milczenie też mogło zostać
uznawane za odpowiedź. Nie miał siły bronić sformatowanej Trójki, nie miał
zdrowia do publicznego przekonywania słuchaczy, że Eminem i Christina Aguilera
to najlepsi wykonawcy pod słońcem, bo sam szczerze nie znosił ich muzyki.
Muzyczka pod serwisem przyprawiała go o ciarki na plecach, a kiedy słyszał
trójkowe jingle to szybko wyłączał mikrofon, żeby dodatkowo się nie
katować. „Ech, co to życie” – pomyślał z rezygnacją. Otworzył kolejny mail i z
wrażenia zaniemówił. Był to bowiem list od....

[Gość: Jureek]

viking73 napisał:

[...]
> Muzyczka pod serwisem przyprawiała go o ciarki na plecach,
[...]

O ile dobrze pamiętam, to MK bronił na forum muzyczki pod serwisami.
Jura (czepialski)

[tuhanka]

Pamiętasz doskonale. Michał pisał, że pracując przez lata w stacji komercyjnej
przyzwyczaił się i muzyczka mu nie przeszkadza (nie pamiętam, czy nie pisał
też, że dodaje dynamizmu? ale to by trzeba było sprawdzić, nie mam czasu
przekopywać się przez wątki).

[tuhanka]

Doskonale, Viking, co było dalej? Już nie mogę się doczekać dalszego ciągu...

[viking73]

Na razie czekam aż ktoś się włączy. Może Obi z Neandertalskim rozwiną
koncepcję;) No i zawsze z radością powitam(y) nowych autorów:)

PS. O muzyczce nie wiedziałem. To tylko moja «licentia poetica» - jak wszystko
w tej powieści.

[neandertalski]

... okazało się, że był to list od Lwa Rywina który proponował mu za 15 mln
dolarów załatwienie posady prezesa telewizji polskiej w trwającym obecnie
konkursie. „Jasny gwint...” westchnął Michał bo wiedział, że to jego życiowa
szansa. Ktoś go w końcu dostrzegł w tej popularnej popołudniówce w której
pewnie marnie by się zestarzał. Jednak jego wrodzone poczucie prawa i
sprawiedliwości zasiało w nim natychmiast pewne wątpliwości „czy to przypadkiem
nie jest jakiś głupi kawał....”zastanowił się.... Choć z drugiej strony było w
tym niepokojącym liście coś co wskazywało na to, ze jego autor wiedział więcej
niż myślał albo nie wiedział, ze wie aż tyle. „No tak, ten Rywin to jednak
cwana sztuka, nie zasypia gruszek w popiele, trzeba się spotkać i pogadać...”.
Michał powoli zaczynał opracowywać strategię działania, co prawda kwota jakiej
zażądał były el Grande Canalinios była dosyć niewygórowana, to jednak takie
pieniądze nie leżą na ulicy, postanowił sprawdzić czy posiadany rachunek
inteligo dla którego nie ma rzeczy niemożliwych pozwoli mu zaciągniecie
odpowiedniego kredytu odnawialnego. Póki co więc zapuścił internetową stronę
PKO BP i szybko przekonał się, że na tym koncie istotnie rzeczy niemożliwe się
nie zdarzają. „fiu fiu i to jakie korzystne oprocentowanie” zagwizdał szczerze
zdumiony, 17% rocznie to daje zaledwie niewiele więcej niż 10 mln złotych
rocznie odsetek, czyli w sumie wcale nie aż tak znowu dużo jakby się mogło
wydawać. Poprosił jeszcze o symulację w ratach spłaty biorąc pod uwagę jego
zarobki i znowu jak się spodziewał dobra wiadomość, okazało się, że ostatnią
ratę spłaci jego daleki krewny, potomek w 126 pokoleniu, czyli nawet nie ma się
nad czym zastanawiać, skoro można dostać kredyt który w dodatku kto inny będzie
spłacał to trzeba być skończonym idiotą aby się wahać.
Rozejrzał się dyskretnie dookoła, czy nikt niczego nie zauważył i z trudnością
kryjąc podekscytowanie w bólach doprowadził swoją audycję do końca. Po czym nie
czekając na mrugające spojrzenia Szydłowskiej wybiegł z budynku przy
Myśliwieckiej i dopadając pierwszej napotkanej budki telefonicznej zabrał się
za telefon od którego tak wiele zależało.
„Halo, czy to Pan Rywin? Ja dzwonię w sprawie pańskiej propozycji”
„Przy telefonie, a z kim rozmawiam jeśli wolno zapytać?” odparł głos w słuchawce
„Michał Kowalewski nowy prezes TVP S.A.” wycedził chłodno do sitka słuchawki
nasz bohater...

[neandertalski]

Pożegnanie z Afryką to kawiarenka która niby jest miejscem dosyć zacisznym a
więc właściwym do załatwiania takich spraw, jednak Michał siedząc w niej i
czekając na najsłynniejszego drapieżnika w mediach naszego kraju nie mógł się
oprzeć wrażeniu, że taka osoba jak Rywin, znana skądinąd z widzenia większości
Polaków może zostać zbyt łatwo rozpoznana w tych okolicznościach i przez to
silą rzeczy ich spotkanie stanie się niepotrzebnie wydarzeniem publicznym.
Spojrzał na zegarek, cenił u ludzi punktualność, wyglądalo na to, że tym razem
sytuacja będzie bezcenna. Do stolika przecisnęła się kelnerka, Michał przesunął
powoli oczami od podłogi w kierunku sufitu i spotykając się z oczami
wieńczącymi jej wiotką postać usłyszał szept : „To ja słuchaj uważnie bo nie
będę dwa razy powtarzać” Michał zamienił się w słuch, w tej sytuacji słowa
chyba chwilowo nie dałby rady z siebie wyrzucić. Przebranie Rywina było
perfekcyjne i dopracowane w każdym szczególe. „zamów teraz kawę” usłyszał
jeszcze szept po czym Rywin powiedział słodkim kobiecym głosem „słucham Pana”.
Michał szybko zapomniał o swoim chwilowym zakłopotaniu i odparł już pewnym,
zdecydowanym, męskim głosem „kawę proszę”. „A czy wybrał Pan już którą?”
zapytała z uśmiechem postać w fartuszku z oczami nie zdradzającymi lekkiej
kpiny w głosie. Michał trochę się poczuł zakłopotany ale szybki rzut oka na
kartę okazał się brzytwą dla tonącego i pewnym siebie głosem ze znanym
westchnieniem odparł „jak zwykle, naturalnie nigeryjską” Spojrzeli sobie ze
zrozumiem w oczy i uśmiechnęli się do siebie, kelnerka odwróciła się na obcasie
i ruszyła powoli zrealizować zamówienie, jakby nigdy nic, Michał zaś czując się
coraz bardziej pewny siebie powiódł za nią spojrzeniem i pewny swego rzucił
jeszcze za nią stanowczo „tylko, żeby była sypana, nie żadne tam
rozpuszczalne!” He he czuł się jak główny bohater sensacyjnego trylera, to
będzie rola jego życia.... Spojrzał jeszcze na przesuwające się za oknem
zmoknięte postaci przemierzające trasę między barbakanem i rynkiem nowego
miasta, to tylko statyści w moim filmie, uśmiechnął sie do siebie
szelmowsko...

[neandertalski]

... „No to możemy w koncu pogadać” z zapatrzenia w szybę wyrwał go głos
kelnerki, knajpka była już pusta na zewnątrz tez jakby miasto powoli szykowało
się już do snu. „Zaraz zamykamy, środek tygodnia środek tygodnia, środek
jesieni o tej porze rzadko kiedy pies z kulawą nogą tu zajrzy” powiedział Rywin
ze smutnym uśmiechem przysiadając się w końcu.
Michał odpowiedział zamyślonymi oczami...
„Słyszałem, ze rozmawiałeś z Wachowskim?”, zaczęła rozmowę pytaniem. Michała
zatkało a więc to jednak była prawda ten cały numer niby rodem z liceum.
„Wiem wszystko co mówił Ci o mnie, ale nie traktuj go poważnie to świr, odkąd
matrix pojawił się w kinach odbiło mu, wymyślił sobie, tą idiotyczną historię o
zaginionych w dzieciństwie przyrodnich braciach bliźniakach, zaszył się w tej
piwnicy na mokotowie w okolicy belwederu i porywa ludzi z ulicy a później
wciska im jakieś głupoty o tym jak to wszyscy są wmanewrowani w jakiś chory
polski matrix nad którym on niby panuje, tylko nie bardzo wiadomo o co w tym
wszystkim chodzi.”
Michała zatkało. „Zaraz zaraz a ten numer z moim sobowtórem w radiu?” zapytał
zdziwiony. „Jaki numer? To nawet nie był numerek, żałuj, ze nie słyszałeś go w
radiu” odparł Rywin. „Ale słyszałem!” zaprotestował Michał. „Guzik tam
słyszałeś puścili Ci kasetę z magnetofonu z Twoją własną audycją a do studia
posłali jakiegoś przygłupa ale nikt się nie kapnął na szczęście, sam zresztą
wiesz jak wygląda miejsce w którym pracujesz. Wszyscy się kochają i uprzejmie
do siebie uśmiechają ale jak przychodzi do pracy zamiast Ciebie szympans to w
zasadzie nawet nie widzą różnicy i tylko sami się cieszą, ze to nie oni
wylecieli i żeby przypadkiem nikt nie posądzał ich o złą wolę i wywalił z
roboty, udają, że nic się nie zmieniło sam zresztą wiesz lepiej co Ci będę
tłumaczył. A Wachowski to kretyn, w ten sam sposób zrobił w konia Bońka jak był
trenerem, porwał go przed meczem z Belgami i pokazał kasetę wideło z meczu w
Hiszpanii w którym Boniek strzelił im 3 gole, no wiesz pokreciło mu się myślał,
że Boniek znowu gra w reprezentacji. No i po tym wszystkim Boniek przeżył
załamanie nerwowe do dziś się nie podźwignął i wszyscy zachodzą w głowę, czemu
rzucił posadę selekcjonera”
„Aha...” powiedział tylko Michał
„No więc Wachowskim się nie przejmuj to chory człowiek, zresztą nie dziw mu się
on pracował kilka lat z Wałęsą więc można to zrozumieć i mu współczuć,
pochylając się nad jego nowym imperium które sobie stworzył o pobliżu dawnego
miejsca pracy odgrażając się, ze on tam jeszcze wróci a ten biedny człowiek
nawet nie wie, ze tam już prezydent nie mieszka. Ale mniejsza o niego, to nie
jest nikt ważny dziś to on wołowinę to może jedynie z lodówki sobie wyciągnąć,
porozmawiajmy o interesach”
„No właśnie” ucieszył się Michał „no to jak to zrobimy z tym prezesem?”......

[neandertalski]

„No to już tylko od Ciebie zależy” odparł Rywin „sprawdziłem, Cię, wiem, ze
masz konto w Inteligo...”
„No i ....?” tryumfująco uśmiechnął się Michał
„No i teraz wszystko zależy od Ciebie” spokojnie powtórzył dawny Plus Cyfrowy
Wielki, dla kolegów PCW. „Ja mogę załatwić dużo, no wiesz dziś świat robi się
coraz mniejszy a kto ma owce ten ma co chce jak to mawia pasterski lud żyjący
na szczytach, zwany hajgh lojtem. Słyszałeś o Szwarcenegerze, no więc nie
powiem Ci, ze to ja mu to załatwiłem, bo to tajemnica ale jeślibyś o to mnie
zapytał to po prostu nie zaprzeczę. Z tym, że ze Szwarcenegerem to była w sumie
bułka z masłem, to dobry aktor więc gubernatora może zagrać bez problemu i nikt
się nie kapnie, że to tylko reality szoł. Był pomysł wracając do piłki nożnej
aby wybrać z reprezentacji polskich artystów aktorów i żeby się nauczyli ról
porządnych piłkarzy zagramanicznych i wtedy stalibyśmy się w końcu potęgą na
boisku gdyby powołać ich do reprezentacji. Ale niestety pomysł upadł, sam
rozumiesz zagrać piłkarza to jeszcze każdy potrafił ale niestety zagrać razem
drużynę to już trochę powyżej ich możliwości póki co. No więc w sporty grupowe
raczej nie się nie pakuję ale indywidualnie ma to wszystko pewną przyszłość.
Ty, nie obraź się ale jeśli chodzi o aktorstwo to raczej Robertem de Niro nie
jesteś ale też i chodzi jedynie o stołek prezesa tu jak sam wiesz panują dosyć
swobodne obyczaje i w zasadzie nic już chyba nikogo zadziwić nie może.
Wystarczy żebyś odpowiednio długo zaprzeczał i zawsze powtarzał, ze nigdy w
życiu ze mną nie rozmawiałeś reszta nie ma najmniejszego znaczenia, taki
Michnik sam widzisz jak wyszedł na tym, że ze mną rozmawiał i się przyznał a
nawet nagrał tą rozmowę i sam o tym wszystkim rozgłosił. Opłacało się? Guzik mu
się opłacało, stał się głównym podejrzanym tylko jeszcze nie za bardzo wiadomo
o co ale tłumaczył się, tłumaczył a sam wiesz jak to jest z tymi co się
tłumaczą, widać mają z czego. A mną to się już nikt w zasadzie nie interesuje,
ja się nie tłumaczę, ja nic nie wiem, nic nie mówiłem, nie pamiętam i tyle. A
Miller z Michnikiem zaczęli się tłumaczyć i końca nie widać, nawet Kwaśniewski
z tego wszystkiego już dał się trochę wciągnąć do zabawy i obiecał nawet
zatańczyć i zaśpiewać, że o Rokicie nie wspomnę i jego IDOLU w którym próbuje
trochę udawać Kubę Wojewódzkiego z tą Samoobroną Zapędowską czy jak jej tam.
Wiesz ja to już czasami nawet nie mam siły się z tego wszystkiego śmiać, już
myślałem, ze dostanę tantiemy jeszcze za występ w telewizji ale niestety proces
nie będzie transmitowany a szkoda, możnaby ścignąć wtedy wszystkie sklepy z
telewizorami, które załączone w hipermarketach bezprawnie napędzają sobie
klientów. No dobra rozgadaliśmy się a mieliśmy mówić o Tobie. Michale znasz
moja propozycję, piętnaście zielonych małych baniek to jak sam wiesz nie jest
dużo, można powiedziec, ze oferuję Ci ten stołek w promocji, sam bym go wziął w
innych warunkach ale teraz mnie nie stać jestem spłukany, sam rozumiesz mam
konto w mBanku....”
„no tak rozumiem...” smutno i ze zrozumieniem pokiwał głową Michał
„no więc nie mogę sobie na to pozwolić” kontynuował swoją propozycję Rywin „ale
Ciebie na to stać, pomyśl więc czy wolisz się zestarzeć w tej kultowej
popołudniówce i witać Szydłowską do emerytury, czy wolisz jednak obmacywać
sekretarki siedząc na fotelu prezesa polskiej telewizji. Decyzja należy do
Ciebie...”

[viking73]

- Obmacywać sekretarki, hmmm.... kusząca propozycja - pomyślał- ale grozi
procesem o molestowanie seksualne. Chyba będę to jednak musiał przemyśleć...

[neandertalski]

...z trzeciej jednak strony perspektywa witania Szydłowskiej która zapowiada
koncert z okazji 60 lecia zespoły T.Love też nie brzmi przesadnie zachęcająco...

[Gość: to.ya]

60lecie T.Love???????? A tak młodo chłopaki wyglądają... ;)

[viking73]

...z trzeciej jednak strony perspektywa witania Szydłowskiej która zapowiada
koncert z okazji 60 lecia zespołu T.Love też nie brzmi przesadnie zachęcająco..

Jednak jakąś decyzję muszę podjac - stwierdził. Szczerze mówiąc media już mnie
nudzą. Ciągle jakieś afery, aferyjki, muzycznie w kółko ta sama playlista,
wokół pełno młodych wilków, którzy tylko marzą o tym, żeby mnie wysadzić z
siodła. Dość mam tych intryg. Muszę sobie znaleźć jakieś mniej stresujące
zajęcie. Zawsze marzyłem o tym, żeby być listonoszem. To taka relaksująca
praca. Człowiek tylko listy doręcza i emerutury poczciwym sytaruszkom, a ci w
podzięce za na czas dostarczone pieniądze pomodlą się za mnie do św. Antoniego.
To jest coś dla mnie - rozmarzył się.
Następnego poranka z radoscią pobiegł do działu kadr Poczty Polskiej. Powitał
go szczery uśmiech jego dobrej znajomej z czasów licealnych...

[neandertalski]

... niestety na tym skończyły się miłe niespodzianki tego dnia. Okazalo się, ze
jako służby mundurowe poczta polska została podciągnięta po przeszeregowaniach
w szeregi MSW. A biorąc pod uwagę częstotliwość z jaką mniej zidentyfikowane
grupy zaczęły ostatnio kontrolować obrót emeryturami dla uśmiechniętych
emerytów, wymaga się też obecnie od nowo zatrudnianych ząswiadczenia i odbytym
szkoleniu zakończonym przynajmniej XIV danem w judo bądź jego odpowiednikiem w
karate czyli granatowym pasem w żółte groszki. Starzy listonosze jeszcze jakoś
sobie radzą płacąc haracz za ochronę ale młodzi niestety zmuszeni są do innych
środków. Michał zamyślił się i jednak westchnął za swoim radiem z którym
pozornie tak ochoczo był gotów sie jeszcze wczoraj rozstać, nie wspominająco
machlojkach w mediach i pewnych propozycjach...

[tuhanka]

... nagle z zamyślenia wyrwał go agresywny dźwięk. Oszołomiony próbował przez
chwilę zidentyfikować źródło hałasu, aż w końcu zorientował się, że to jego
własny telefon. Sięgnął po aparat i odczytał sms: "Te, Misiu, gdzie się
podziewasz? Zapomniałeś, że dziś nagrywamy Karpia nr...". Wściekły z powodu
zakłóconego spokoju wykasował wiadomość. "Znowu te karpie" - pomyślał. "Znów
trzeba będzie się popisywać, udawać, że to jest świetna zabawa... Ile lat
jeszcze będzie się to ciągnąć?". I nagle olśniło go pewne skojarzenie...

[viking73]

Karp - jeśli przestawimy litery to wychodzi PARK. Tak park to jest to czego mi
trzeba! Pójdę pobiegać a przy okazji zresetuję mózg. To bardzo pożyteczne i
bardzo ożywczo wpływa na organizm.
Nie zastanawiając się długo przebrał się w dres, założył sportowe obuwie i
wybiegł. "Olać karpia" - pomyślał. "Dlaczego mam wychwalać akurat tę rybę?
Śmierdzi mułem, ma pełno ości i niby taka smaczna - jeszcze czego! Znowu jak co
rok ten sam rytuał. Nie znoszę tego!" - pomyślał z irytacją wolno truchtając.
Kiedy wbiegał do parku, zaczynało zmierzchać. Najpierw kilka skłonów, parę
podskoków, potem jeszcze trzy głębokie wdechy i poczuł się jak nowo narodzony.
Zmierzch powoli przechodził w mrok i właśnie wtedy pod park wolno podjechał
zdezelowany ikarus wypełniony kibicami Legii...

[m.kowalewski]

viking73 napisał:

> Pójdę pobiegać a przy okazji zresetuję mózg. To bardzo pożyteczne i
> bardzo ożywczo wpływa na organizm.

Jak powiedzial moj Przyjaciel swojej zonie na haslo "pobiegajmy!": "A dokad???"
Nie praktykuje.


> "Olać karpia" - pomyślał. "Dlaczego mam wychwalać akurat tę rybę?
> Śmierdzi mułem, ma pełno ości i niby taka smaczna - jeszcze czego! Znowu jak co
> rok ten sam rytuał. Nie znoszę tego!"

Uwielbiam "Karpia".
A w tym roku tekst jest pierwszorzedny, moim zdaniem.

> Zmierzch powoli przechodził w mrok i właśnie wtedy pod park wolno podjechał
> zdezelowany ikarus wypełniony kibicami Legii...

W miescie bohaterskich czynow narodu polskiego, Warszawie, nie ma juz zdezelowanych ikarusow.
Pozdrawiam,
MK

[neandertalski]

Obudził się nagle spocony, jego pies lizał go po twarzy. Ale miałem sen
pomyślał. Jakiś koszmar najpierw o zgrozo śniło mu się, że biegnie przez park i
goni go zdezelowanym Ikarusem tłum kibiców Legii wiszący z jego okien z
młotkami do otwierania wyjścia bezpieczeństwa w rękach i ryczący na cały głos
kolędę lulajże Jezuniu. Autobus był już tuż tuż za nim... I nagle on potknął
się i upadł czekając aż maszyna go rozjedzie a wtedy kibice wysiedli z Ikarusa
i zawodząc świąteczną pieśń zaczęli się nagle okładać karpiami razem z
piłkarzami CWKS którzy to nagle wysiedli z przyczepy ciągniętej przez autokar,
w powietrzu świszczały płetwy i słychać było packanie mokrych ryb o wygolone
karki. Takiego scenariusza z życia karpia to chyba nawet Pavel Ota nie
przewidział w swoich opowiadaniach, pomyślał przez sen nasz dziennikarz. I
wtedy nagle cios rybą w twarz zamroczył go we śnie jednocześnie budząc do
rzeczywistości. Szczerze mówiąc tak jak lubił swojego psa tak nie przepadał za
tego rodzaju budzeniem, choć do pewnego stopnia widok roześmianych psich oczu i
wywalony na jego twarz jęzor rekompensowały mu tą nagłą pobudkę. No i co by nie
mówić pies przyszedł mu z odsieczą w samą porę...

[to.ya]

Wtem pies swoją postawą dał do zrozumienia,że coś zwęszył. "Co mu się stało?"
pomyślał Michał, "przecież nigdy aż tak się nie zachowywał.Zwłaszcza,że od tak
dawna nie chodził na polowanie". Jednakże pies zachowywał się coraz bardziej
nerwowo. Aż raptem...

[viking73]

to.ya napisała:

Jednakże pies zachowywał się coraz bardziej nerwowo. Aż raptem...

radośnie zaszczekał merdając ogonem. Pod łóżkiem wywęszył bowiem cały stos
kości z kurczaka, które Michał zapomniał wyrzucić po wczorajszej kolacji.

[to.ya]

viking73 napisał:
Pod łóżkiem wywęszył bowiem cały stos
> kości z kurczaka, które Michał zapomniał wyrzucić po wczorajszej kolacji.
Jednak czy aby na pewno to był kurczak? Wątpliwości budziły butelki po
szampanie leżące w dyżych ilościach wszędzie, zapomniana salaterka z kawiorem,
łosoś...
Czyżby...

[neandertalski]

Wtem do drzwi zadzwonił dzwonek, pies zjeżył sierść wystawił zęby jakby czując
nadchodzące zagrożenie. Mam nadzieję, ze to nie pułkownik Kwiatkowski,
uśmiechnął się pod nosem Michał wspominając propozycję Rywina. Powoli zwlekł
się z pościeli wskoczył w laczki i ruszył w stronę drzwi. Pora wyglądała na
dosyć wczesną, zwykle goście opuszczali jego mieszkanie o tej porze, rzadko
zdarzało się coś dokładnie odwrotnego jak w tej chwili. Powoli odpiął łańcuch,
zdjął ciężką belkę antywłamaniową i po przekręceniu łucznika nacisnął klamkę.
Za drzwiami nie było nikogo. Bardzo śmieszne, pomyślał z właściwą sobie flegmą,
zamknął drzwi i postanowił dziś się już nie kłaść, po głowie mu jeszcze latały
nocne karpie, w gardle czuł jeszcze posmak wczorajszej kawy, chyba jednak
podali mi rozpuszczalną, pomyślał nie bez żalu. Ziewnął. W kuchni spojrzał
przez okno, poranek budził się jeszcze ciężko, podobnie jak on i marne były
widoki dziś na jakieś słońce. Tą porą zmierzcha się od samego rana, jakby
słońce odwalało swoją chałturę zupełnie od niechcenia. Michał stał przy oknie
patrząc przez szybę. Za oknem żadnych niespodzianek. Ziewnął. A może jednak
jeszcze się przespać? W tej chwili ze zgrozą pomyślał, że ktoś powinien wyjść z
psem na spacer, nie było słychać za dużo chętnych na spacer więc dotarło do
niego, ze raczej się nie wymiga, zresztą psisko go zbudziło pewnie nie bez
powodu. No trudno, ziewnął jeszcze raz, spojrzał z dreszczem za okno i gwizdnął
na psa. Trochę go zdziwiło, że jakoś nie było odzewu, jego pies Franciszek
zwykle w tej sytuacji wiedział co robić a teraz jakby się schował. Gwizdnął
zdziwiony jeszcze raz i jeszcze raz i dalej nic. Sprawdził czy przypadkiem
bydlak nie zawinął się w jego pościel, zajrzał do łazienki. Po psie nie było
śladu...

[viking73]

Po psie nie było śladu...

Na podłodze znalazł za to resztki sierści i pustą puszkę po Pedegree. Psa
jednak nigdzie nie było. Michał zaniepokojony zajrzał do sąsiedniego pokoju i
oczom jego ukazał się niezwykły widok. Pies z batutą w łapie dyrygował
wyimaginowaną orkiestrą do muzyki z "Jeziora łabędziego", która w tle dobiegała
z telewizora...

[neandertalski]

A więc jednak, stało się, pomyślał. Jesienna depresja znowu dopadła Franciszka,
popadł w barowy nastrój i znowu zaczął spędzać dużo czasu nad otwartymi
puszkami z Pedigree. Ze łzami w oczach przysiadł się do swojego psa i
przytulił go smutno. Rozdzierające takty Jeziora Łabędziego niczym mgła spowiły
pokój którego przeciskające się sennie przez chmury promyki słońca nie były w
stanie rozjaśnić. Kolejna nasza wspólna smutna jesień Franciszku, szepnął mu do
ucha Michał. Franciszek niewzruszenie dyrygował baletem z oczami w których
malowała się otchłań słowiańskiej melancholii której pełna była jego dusza,
wpatrzonymi przed siebie w dal. Trwaj chwilo boś piękna pomyślał Michał. Zapach
psiej sierści dopełniał kroplami kielich smutku w którym się wspólnie
pogrążyli.
I wtedy właśnie muzyka dobiegła końca i zaczął się blok reklamowy w telewizji.
Pies radośnie zaszczekał, Michał też się otrząsnął momentalnie. No tak chwila
słabości... Kątem oka rzucił na telewizor, właśnie leciała ulubiona reklama
jego psa w której dwie świnki stojące w malowniczym chlewiku rozmawiają o tym
czym chciałyby być gdy dorosną i jedna z nich rozmarzonym tonem wzdycha „ja to
bym chciała być parówką z Morlinek”. Michał nie wiedzial czemu jego psa ta
reklama zawsze wprawiała w tak doskonały nastrój, pomyślał tylko, ze chyba już
mu się kompletnie w tym starym psim łbie pomieszało.
No dobra czas na spacer Franciszku, rzucił do psa i ruszył w kierunku
przedpokoju...

[viking73]

Franciszek ochoczo włożył buty i zawiązał sznurowadła. Radośnie zamerdał
ogonem i obaj ruszyli w drogę.
Podczas spaceru Franciszek zachowywał się jednak dużo dziwniej niż zwykle.
Siknął pod akacją, a nie pod ulubionym kasztanowcem, obszczekał właścicielkę
piekarni, w której Michał codziennie kupował chleb, mimo że dotychczas zawsze
przyjaźnie machał ogonem na jej widok, no i w ogóle nie chciał czytać
zakupionej przez Michała gazety.
- Dziwne - pomyślał Michał - czyżby do Pedegree zaczęli dodawać jakieś tajemne
środki, które hamują rozwój intelektualny psów? Chyba będę musiał zmienić mu
dietę....
Szli spokojnie przez miasto, wiatr hulał, drzewa szumiały, a ludzie mijali ich
nie odwracając głów. Ot dzień jak co dzień. Coś jednak wisiało w powietrzu...

[neandertalski]

... i rzeczywiście tak było, w powietrzu wisiał helikopter naszego znajomego
pilota. Niczym wielkie ptaszysko obserwował z góry co dzieje się w stolicy.
Odkąd biopaliwa dostały w końcu w perspektywie zielone światło sytuacja
paliwowa w policji zmieniła się diametralnie. Wniosek racjonalizatorski jednego
z pracowników komendy powiatowej przyniósł prawdziwą rewolucję, dzięki niemu
policja zamieniała biomasę skonfiskowanych w akcjach specjalnych konopii na
najczystszy pod słońcem etanol. Trzeba było przyznać, ze był to prawdziwy
majstersztyk, wniosek zawierał 13645 stron nieczytelnego rękopisu zaopatrzonego
w 65 równie nieczytelnych wykresów i 38 podobnych w przejrzystości schematów
technologicznych, był niepodważalny, nikt przy zdrowych zmysłach nie odważyłby
się go spróbować przeanalizować i zrozumieć, była to zresztą kompletna lipa. Po
prostu w ostatnich czasach przy obecnej ilości nocnych sklepów monopolowych
spadła ilość alkoholu konfiskowanego w akcjach specjalnych po melinach a
zamiast nich magazyny rekwirowanych dowodów zbrodni wypełniły się jakimś
zielskiem, którym podobno wszyscy się raczą. Policja zaś jest organizacją z
tradycjami raczej klasycznymi, zwłaszcza jeśli chodzi o środki wprawiające w
dobry nastrój. Wpadł więc ktoś na genialny pomysł aby te tony zielska
zwyczajnie zamieniać w ramach tzw nieoficjalnego handlu wymiennego na butelki
mocno energetyzującego płynu. Jak się można domyślać handel ów dokonywany był w
dosyć pilnie strzeżonej tajemnicy a oficjalną przykrywką był ów ciężki do
przełknięcia wniosek racjonalizatorski, którego zresztą nikomu nie chciało się
nawet próbować podważać, co nie było trudne do załatwieniu w kraju w którym
jednak tradycja kultu płynów jest jeszcze dosyć żywa. Tym sposobem więc
pomijając naturalne potrzeby personelu w niebieskich mundurach, zostało jeszcze
co nieco dla pojazdów ujeżdżanych przez policję, choć trzeba przyznać, że
tankowanie ich takim dobrem dokonywane było jedynie przez najsilniejsze
osobowości z elitarnych jednostek specjalnych. Koledzy od krawężnika patrzyli
na nich z niegasnącym podziwem, wzbudzali szacunek a wręcz o jednym z
policjantów zajmujących się tankowaniem biopaliwami krążyły wstrząsające
opowieści o tym jak popisując się swoimi umiejętnościami po prostu odkręcił pół
litra i bez mrugnięcia powieką wylał powoli do zlewu, mówili o nim z szacunkiem
po prostu Twardy. Niewielu z jego kolegów z drogówki dało rady wytrzymać z
godnością ten spektakl, najbardziej zdesperowani wręcz chcieli ratować płynne
złoto i rozkręcać kolanko pod zlewem.
Tak czy owak, dzięki pomysłowości strażników porządku publicznego, nasz znajomy
pilot śmigłowca mógł w końcu po czterech miesiącach siedzenia na lotnisku
oderwać się od ziemi i patrolować okolicę w której mieszkał Michał i chadzał z
psem Franciszkiem na spacery. I całe szczęście, ze znalazł się w tym właśnie
miejscu o tej właśnie porze. Niespodziewanie bowiem stał się świadkiem
spotkania konkurujących ze sobą młodzieżówek Krajowej Partii Emerytów i
Rencistów oraz Krajowego Porozumienia Emerytów i Rencistów, spotkanie to było
naturalnie nielegalne i nieoficjalne, jego uczestnicy znani byli z tego, ze
umawiają się wspólnie w różnych dziwnych miejscach aby tam oddawać się
rywalizacji. Nie można było do tego dopuścić, to jawne naruszenie zasad
współżycia i bezpieczeństwa publicznego, pomyślał pilot.
A tymczasem nieświadomy niczego Michał i Franciszek zbliżali się w to samo
miejsce zupełnie nie spodziewając się niebezpieczeństwa...

[viking73]

Konkurujące grupy emerytów spotkały się tym razem nie po to, aby udowadniać
sobie nawzajem, która z nich lepiej walczy o prawa emerytów, lecz było to
nowatorska prezentacja wybitnych dzieł literackich minionego czasu. KPartiaEIR
rozpływała się w zachwycie nad dziełem "Miłość-młodość-komunizm", podczas gdy
KPorozumienieEiR zachwalało dzieła takie jak "Tynkowanie zespołowe"
oraz "Murowanie systemem zespołowym". Wetereni wojenni z obu ugrupowań
najchętniej jednak zasłuchiwali się w cytaty z dzieła "O uszkodzeniach oka
wojskowym kablem elektrycznym", nie wzgardzili też "Rękopisem znalezionym pod
dywanem".
Michał z Franciszkiem ze zdumieniem spostrzegli zbawienny wpływ literatury na
łagodzenie zwaśnionych frakcji emerytów...

[neandertalski]

... w ten właśnie sposób często mylnie oceniamy napotkanego na ulicy człowieka
który pozornie groźnym wyglądem uzbrojony w kij do bejsbola, dwa metry łańcucha
oraz ręczny młynek do kawy przeraża nas a tak naprawdę maskuje jedynie w ten
sposób własną bezbronną bezsilność wobec ogromu problemów tego świata, pomyślał
Michał obserwując to pokojowe zgromadzenie i nie bez westchnienia ulgi zawołał
wyjątkowo dziś rozkojarzonego Franciszka, pora już była wracać, wkrótce będzie
południe i czekał go kolejny dzień rozpoczynający się w eterze u Orzecha.
Ruszyli więc w drogę powrotną do domu.
Jako, że Franciszek w zasadzie śniadanie miał już za sobą Michał musiał zjeść
je bez jego towarzystwa, jak się bowiem można było domyślać pies po wyjątkowo
obfitującym w doznania poranku poszedł po prostu spać gdy wrócili. W tym czasie
nasz dziennikarz zrobił sobie nareszcie dobrej sypanej kawy która należała mu
się od kilku dni i przegryzł dwa bochenki chleba z tuszonką i cebulą, nie
przepadał bowiem za szybkimi posiłkami w ciągu dnia i wolał mieć sprawę
jedzenia już z głowy na cały dzień.
No tak westchnął, pora zebrać trochę myśli rozbiegane przez ostatnie kilka dni,
na szczęście jutro już piątek będzie można trochę zluzować lejce. A póki co
trzeba wymyślić jakąś audycję na popołudnie w końcu z wydawcą nie ma żartów bo
zrobią mi jesień średniowiecza. Założył więc swój stary, szary płaszcz,
kapelusz nasunął na czoło i pora było wychodzić. Znowu ta jesień, wstrząsnął
nim dreszcz na ulicy, trudno idźmy nikt nie woła...

[viking73]

Michał cicho zamknął drzwi, żeby nie obudzić Franciszka i wyszedł na
Myśliwiecką. Kiedy już tam dotarł okazało się, że nie może wejść do gmachu.
PIN-kod, który wstukiwał w drzwiach, uparcie go odrzucał.
- "Czyżbym pomylił cyfry" - zdziwił się - "przecież codziennie wstukuję ten kod
i nie słyszałem, żeby miał być od dzisiaj zmieniony".
Za szybą widział poruszajace się postaci: na hulajnodze przemykał Stelmi,
Grażyna Dobroń medytowała ćwicząć jogę na podłodze, a Maszynista ze słuchawkami
na głowie maniakalnie obrywał listki z paprotki. Na Michała za szybą jednak
nikt nie zwracał uwagi. Wcisnął ponownie kod. Drzwi jednak nadal pozostały
zamknięte...

[neandertalski]

Niedobrze- pomyślał Michał. Zapomniałem, ze teraz w związku z tym porannym
konkursem wszystkie PINy uległy utajnieniu, no bo gdyby przypadkiem okazało
się, ze poszukiwany rano PIN pokrywa się z kodem wejściowym na Myśliwiecką to
kaplica, zjedliby Barona razem z jego wsuwanymi butami. Michał postanowił
zadzwonić do el Tona. Słuchaj Piotr, musisz mi podać dzisiejszy PIN bo nie mogę
się dostać do pracy, stoję właśnie pod drzwiami. Nic z tego odparł mu głos w
słuchawce, wybacz Michał wiesz, ze zrobiłbym dla Ciebie wszystko, jestem gotów
dla Ciebie oddać nawet moją ukochaną płytę z duetem Elton John & Stepujące
fortepiany nagraną na legendarnych wzmacniaczach Eltron ale tego Ci zdradzić
nie mogę, to tajemnica. Michał czegoś tu nie rozumiał, Piotr- zaczął spokojnie,
ten dzisiejszy PIN był do odgadnięcia rano, teraz jak widzę na zegarku mamy coś
koło południa, więc to już nie jest żadna tajemnica, tą tajemnicę poznało dziś
rano 3% ludzi którzy słuchają radia w naszym kraju. A Ty nie zaliczasz się do
tych 3%? zapytał niespodziewanie prowadzący popularną audycję poranną. Michał
na chwilę zamilkł, po czym próbował jeszcze ostatnich słów perswazji. Piotr,
żeby mieć mleko nie trzeba sobie od razu kupować krowy. Niestety Michale
przykro mi, ze tak sądzisz odparł Baron, no i przykro mi ale nie mogę Ci w tej
sytuacji pomóc, postaraj się zrozumieć to zarządzenie kogoś kto jest ważniejszy
ode mnie, zresztą jeśli mi nie wierzysz, możesz jeszcze pogadać z Rokosem,
wybacz muszę się rozłączyć.
Niedobrze- pomyślał znowu Michał i wcisnął numer do Rokosa. Mariusz, słuchaj
możesz mi podać PIN? Nie mogę odparł swoim sympatycznym głosem Rokos. Michał
bardzo powoli ale jednak zaczynał tracić cierpliwość. Mariusz posłuchaj stoję
tu pod drzwiami i nie mogę się dostać do środka bo nie znam dzisiejszego PINu.
To chodzi Ci o PIN wejściowy czy PIN do trujkmatu? zapytał Rokos. Michał nagle
poczuł, że się trochę zaplątał, palnął się więc w chwili olśnienia w czoło
kubłem na śmieci który stał obok drzwi i po krótkiej chwili której potrzebował
do tego aby znowu złapać równowagę (nie przewidział, ze do kubła ktoś
przypadkowo wrzuci 150 kilogramowy ołowiany odważnik) rzucił do słuchawki,
Marcin wybacz chodzi mi naturalnie o kod do drzwi wejściowych, przepraszam
wszystko mi się już plącze. He he zaśmiał się sympatycznie Rokos przez sitko
słuchawki, przykro mi Michale ale nie mogę, tajemnica. Michał skamieniał, miał
właśnie jeszcze raz palnąć się w czoło dla ocucenia ale szczęśliwie przypomniał
sobie w ostatniej chwili, że coś z tym kubłem było nie tak. Jak to tajemnica?
zapytał więc spokojnie. No tajemnica, najnowsze zarządzenie szefa, kod dla
pracujących po południu jest taki sam jak PIN odgadywano o 9tej rano przez
słuchaczy, akcja ma na celu zwiększenie słuchalności naszej stacji i
równocześnie poprawienie średniego wypadkowego wykształcenia słuchających nas
ludzi, no sam rozumiesz słupki. Ale to absurd nie może być kod wejściowy taki
sam jak PIN który każdy może rano usłyszeć, błagającym tonem próbował jeszcze
coś wskórać Michał. Mylisz się, zaczął znowu tłumaczenia swoim uroczym głosem
Mariusz, właśnie o to chodzi, ze nikt by na to nie wpadł, przykro mi Michał ale
jeżeli chcesz tu dalej pracować musisz zacząć słuchać trujki, zresztą sam wiesz
jak to jest, usłyszysz więcej, he he zaśmiał się na pożegnanie Rokos i sytuacja
nadal wyglądała na mocno nierozwiązaną.
I wtedy gdy sprawa wyglądała tak beznadziejnie nagle niespodziewanie z odsieczą
przyszła Michałowi sprzątaczka która wchodziła na Myśliwiecką, Michał więc
podstępnie gdy tylko wklepała kod wejściowy wślizgnął się za nią do pracy...

[viking73]

Towarzystwo, które jeszcze przed chwilą dziwnie zachowywało sie na korytarzu
gdzieś zniknęło, sprzątaczka szybko schowała się w swoim kantorku za rogiem i
Michał przez pusty korytarz dotarł do swojego pokoju. Zapalił światlo i ujrzał
siedzącego na fotelu Samego Szefa - Witolda Wielkiego. Ten paląc fajkę mruknął
pod nosem:
- "Dobrze, że w końcu jesteś. Choć w sumie nie musiałeś dziś przychodzić tak
wzceśnie..."
- "Jak to?" - zdziwił się Michał - "Przecież za chwilę wchodzę na antenę z ZD3"
- "Z ZD3 wchodziłeś na antenę do wczoraj" - zaśmiał się szyderczo Boss - "od
dziś będziesz prowadził Listę Przebojów, popołudniowe ZD 3 od dziś przejmuje na
stałe Marceli, a Niedźwiedzia wyślemy na dłuuugi ulop..."
Michał zaniemówił...

[neandertalski]

... zaraz zaraz coś jest nie tak, pomyślał szybko Michał. Chyba mnie
podpuszcza. Znaczy sprawa Niedźwiedzia była już ogólnie znana i to go nie
zdziwiło, odkąd było wiadomo, ze do szefa dotarła już informacja jak zareagował
prowadzący listę przebojów na wieść o tym kto zostanie nowym naczelnym stacji,
robili tylko zakłady kiedy wyleci, no i spoglądając po sobie zastanawiali się
kto spełnił rolę głuchego telefonu. Choć z trzeciej strony zaśmiewali się po
kątach do dziś na wspomnienie zdziwionej miny Niedźwiedzia z którą zadał on owo
powtarzane już w anegdotach sakramentalne pytanie „Laskowski? Ten od kolorowych
jarmarków?”. Tak więc to, ze Niedźwiedź wylatuje nie dziwiło go wcale, pomyślał
tylko, ze cholera przegrał zakład obstawiał bowiem, ze przed Mikołajem z
wiadomych powodów go nie wykopią. Cóż nigdy nie miał szczęścia w grach
hazardowych. Zaskoczyło go jedynie to, że to on miał poprowadzić listę
przebojów, dlatego bo nie od dziś wszystkim było wiadomo, ze listę tą miał
przecież dostać Olszański...

[viking73]

Wielki Witold jakby czytając w jego myślach wyjaśnił:
- "Nowe czasy - nowa polityka. Ty poprowadzisz LP 3, Marceli przejmie po tobie
ZD3, ale to nie jedyne zmiany w naszej stacji. Michał Olszański poprowadzi
Magazyn Bardzo Kulturalny - od przyszłego tygodnia będzie to szybki
trzyminutowy flash o 21.57, Mariusz Rokos zastąpi Marcina Kydryńskiego w
sjeście. Nasza stacja pozyskała też nową, bardzo cenną twarz radiową, ale kto
nią jest nie mogę jeszcze zdradzić. Aaa, i Basia Marcinik też poprosiła o długi
urlop i nie widziałem powodu, żeby jej go nie udzielić..."
Szef dalej mówił, a Michałowi nie dawała spokoju jedna myśl: "Kogo u diabła
chce do nas ściągnąć..."

[neandertalski]

Michał patrzył na szefa jakby ten był przeźroczysty, a w zasadzie to co mnie to
wszystko obchodzi, pomyślał w końcu? Jak będzie trzeba to nawet mogę serwis
ekumeniczny poprowadzić pomyślał i aż się otrząsnął na tą myśl, spojrzał na
szefa i już wiedział. Czy chce pan szefie zatrudnić może jakąś osobę duchowną?
spytał. Jego przełożony z trudem ale jednak opanował zdumienie i jedynie
spokojnie wycedził przez zęby, nie doceniałem Cię Michale... Spojrzeli sobie
głęboko w oczy wzrokiem pokerowych szachistów. Michał jakby olśniony
kontynuował swoją poprzednią myśl: no bo szefie to ma sens, jeżeli zatrudnimy
osobę duchowną nasze radio zyska wymiar nadmaterialny, żeby nie powiedzieć
metafizyczny, tajemnicze zagadki, egzorcyzmy, życie pozagrobowe, bursztynowa
komnata i budżet na rok 2004, te wszystkie pytania mogą znaleźć w końcu
odpowiedź! Masz kogoś konkretnego na oku? spytał szef. Michał jak w transie
odparł, ze jest naturalnie tylko jedna taka osoba, tak jak sugerował szef,
David Duhovny! Teraz Michał prawie krzyczał jak w amoku, spojrzeli sobie znowu
głęboko w oczy, jest tylko jeden mały problem mruknął szef, jaki? spytał
Michał. On nie zna polskiego... Fakt to był problem, przez chwilę zastanawiali
się nad możliwościa zdubingowania go w planowanej audycji ale musieliby wtedy
zatrudnić w radiu jakiegoś specjalistę od dubów, więc pomysł upadł. Spojrzeli
po sobie trochę podłamani, Dobroń odpadała miała teraz prowadzić serwis
gospodarczy, więc machnęli ręką i wspólnym głosem w zgodzie stwierdzili: OLAŁ
DUHOVNEGO, BIEŻEMY TEGO KOLESIA W MUSZCE Z TVNu....

[viking73]

"Doskonały pomysł!" - zakrzyknęli obaj w zachwycie. To znaczy szef zakrzyknął,
a Michał tylko dobrze się wkomponował.
- "Zastawiam sie tylko" - powiedział Witold - "które pasmo mu przyznać. Chyba
damy mu sobotnią przedpołudniówke. Paweł narzekał na przemęczenie, ale nie
chciał urlopu, no to prawie dam mu soboty wolne, a nowego wstawimy w jego
miejsce. Tylko o czym będzie ten program? Nazwę "Nie do wiary" zdążyli
zastrzec, ale może "Tajemnice istnienia" albo "Wizyty z zaświatów"? Taki lekki
program w sam raz do słuchania przy przedpołudniowych sobotnich porządkach. Co
o tym sądzisz?"
Michał podrapał się w głowę...

[neandertalski]

no fakt dobry tytuł to połowa sukcesu, pomyślał Michał. No i powinno być coś
jeszcze co będzie od razu budziło skojarzenia z programem trzecim, Trójca
Sobótki może? Takie połączenie prasłowiańskich wierzeń z chrześcijańską
tradycją, albo może WieTRZYk w ciemnościach, zeby bylo bardziej niepokojąco,
albo WyTRZYszcz zmysły, tak żeby pobudzić wyobraźnię. Ciężka sprawa, nad tym
trzeba się dobrze zastanowić...

[viking73]

I KIEDY TAK SIĘ ZASTANAWIALI W NASZEJ POWIEŚCI POJAWIŁA SIĘ KRÓTKA PRZERWA NA
BLOK REKLAMOWY:)

[neandertalski]

:)))) dokładnie :)))) pozdrawiam i nie będzie mnie aż do 1 grudnia, miłego!!!

[viking73]

Miłego:)))

itd...

[neandertalski]

Program okazał się strzałem w dziesiątkę. Pierwsze wydanie audycji „wyTRZYszcz
zmysły” ściągnęło całą masę dewiantów do radioodbiorników, okazało się, ze
potrzeba obcowania ze zjawiskami niepojętymi i ponadzmysłowymi jest w narodzie
wyjątkowo powszechną przypadłością. Po długich pertraktacjach z człowiekiem w
muszce w końcu przystał on na propozycję i zgodził się zrezygnować z
występowania w TVNie w dosyć uciążliwym czasie antenowym jakim jest niedzielny
wieczór gdy większość populacji zatrudnionych jeszcze tu i tam rodaków udaje
się na spoczynek, klnąc w duchu na myśl o nadchodzącym nieuchronnie
poniedziałku.
Audycja zaczynała się dziwnym niepokojącym dżinglem po którym następował odgłos
trzeszczenia najprawdopodobniej jakiegoś szkła po czym grobowy głos Macieja
Zębatego komunikował „wyTRZYściłem i już nie TRZYszczy, he he...” No i chłopaki
wystartowali. Na pierwszy ogień poszedł reportaż o pewnym sataniście z wielkiej
płyty który popadł w konflikt z własną osobowością po tym jak podczas czarnej
mszy spalili wraz z kolegami z sekty wytarzanego w benzynie czarnego kota.
Relację z tego zdarzenia w podkładzie uzupełniał odgłos płomieni i miałczenie
jakiegoś słodkiego kotka. No i po złożeniu tej właśnie ofiary bohater audycji
doznał opętania, według wszelkich znaków na ziemi i na jego ciele i umyśle
opętał go duch spalonego kota. Młodzieniec zmienił się nie do poznania, zaczął
reagować nerwowo na widok psów na ulicy, zamiast spożywanego do tej pory w
dużych ilościach z kolegami piwa zaczął raczyć się jedynie homogenizowanym
mlekiem łaciatym a zamiast konsumowanych w dużej ilości pieczonych na rożnie
skleconym z kolegami nad ogniskiem z opon na pobliskim złomowisku kiełbasek
zwyczajnych, zajadał się surowymi rybami i łapanymi po klatkach schodowych w
drewniane łapki myszami. Zaniepokojenie rodziny jednak wywołały dopiero
zdarzenia związane z kocimi godami, wszystkie poprzednie dziwactwa jeszcze jako
tako można było wytłumaczyć młodzieńczą fantazją albo kampanią reklamową pij
mleko będziesz wielki. Ale kiedy rozpoczęły się kolejne kocie gody w okolicy
bohater reportażu po prostu zniknął z domu i przez kilka dni widywany był w
okolicach podblokowych śmietników w których to kotłował się najpierw w
starciach o względy co bardziej urodziwych okazów żeńskich jego domniemanego
gatunku a później jak donosił głos prowadzącego audycję zaczęto spotykać go
zwartego w miłosnych układach z damami jego kociego serca... Tego już było zbyt
wiele, rodzina napisała do TVNu do człowieka w muszce, niestety redakcja
uważała, ze materiał jest zbyt mocny nawet jak na niedzielne wieczory i nigdy
nie zgodziła się na ich wypuszczenie. Teraz jednak w obliczu nowych
chlebodawców i możliwości postanowił zacząć od tego jakże kontrowersyjnego
materiału.
Zaproszony do programu absolwent, założonego przez siebie samego Domowego
Uniwersytetu Ponadprzestrzennej Astrologii, specjalista w dziedzinie
egzorcyzmów i egzcentryków oraz odczytywania przyszłości z dziur w zębach,
wyraził krótko swoją opinię na temat omawianej sprawy w dwóch słowach „to
typowe”. Po czym w kilku bardzo obrazowo pokrętnych zdaniach rozłożył na
czynniki pierwsze i drugie całą sprawę w zarysie historycznym i
histopatologoicznym i stwierdził, ze przy dosyć zrozumiałej banalności tej
historii jest naturalnie w stanie całej historii zaradzić. Po czym w owianych
tajemnicą rytuałach indian z północnej antarktydy zabrał się do roboty. I
skutek był wstrząsająco natychmiastowy, bohater audycji niczym feniks z
popiołów powstał i wrócił szczęśliwie na łono jego rodziny popijących piwko
satanistów z osiedla.
I wtedy rozdzwoniły się telefony słuchaczy....

[viking73]

Były to w przeważającej części telefony od byłych słuchaczy Radia Maryja,
którzy znudzeni opowieściami Ojca Redaktora nareszcie odnaleźli na innej
częstotliowości, to czego tak naprawdę od zawsze poszukiwali w radiu.
Jedna ze słuchaczek rozentuzjazmowana "WyTRZYszczem" zaproponowała temat do
kolejnej audycji: u niej w miejscowości na szybie jednego z domów regularnie
pojawia się podobizna Matki Boskiej. Ludzie w wiosce już ją nawet nazwali Matką
Boską Szklaną i codziennie przychodzą pod cudowne okno zapalać świece...
Człowiek w muszcze słuchał tej opowieści z zapartym tchem...

[viking73]

Po czym stwierdził:
- Proszę pani, Matka Boska to się teraz w co drugiej wsi pokazuje, niech mi
pani nie zawraca głowy! Nie po to przechodziłem z dużej, ogólnopolskiej
telewizji do jakiegoś marnego radyjka, żeby mi teraz stare baby truły dupę
opowieściami o świętych wizerunkach na szybie - i wyłączył mikrofon.
Z głośnika rozległ się dźwięk jednego z hitów ze składanki "Kawałek po
kawałku", a człowiek w muszce w przypływie niczym nieuzasadnionej złości
wybiegł ze studia, w pośpiechu zdejmując z wieszaka płaszcz.
- Więcej mnie tu nie zobaczycie! - krzyknął na odchodne.
Michał, który właśnie przechodził korytarzem z kubkiem rozpustnej kawy Nescafe,
przyglądał się tej sytuacji z nie lada zdziwieniem...

[neandertalski]

No tak, nie wytrzymał... pomyślał Michał. I cały misterny plan w p..roszku;)
Nowa audycja która miała być koniem pociągowym radia skierowanego bliżej
słuchacza, docierającego już wręcz w zakamarki jego duszy uległa deratyzacji.
Michał zadrżał na myśl, ze skoro to nie wypaliło to i jego lista przebojów może
skończyć podobnie. Widząc wybiegającego z obłędem w oczach człowieka w muszce
uświadomił sobie, ze problem tak naprawdę leży w psychice. To radio to dziwne
miejsce, pomyślał, ludzie nie zachowują się tu racjonalnie. I wtedy właśnie
olśniło go. „To miejsce musi być nawiedzone...” wyszeptał cicho stojąc z
kubkiem kawy na środku korytarza i rozejrzał się dyskretnie czy nikt go
przypadkiem nie obserwuje.
Dziwna myśl która przebiegła mu niczym wyścigowa glizda po plecach zasiała w
nim niepokój. Muszę to sprawdzić, być może kiedyś pod budynkiem na
Myśliwieckiej znajdował się jakiś indiański cmentarz? To by mogło wiele
tłumaczyć, dziwne zdarzenia jakie zachodziły w jego życiu nie brały się
znikąd... Tylko od czego zacząć... I wtedy pojawiła się przy nim para do zadań
specjalnych czyli Po Prostu Durczok i jego prawa ręka. Michale my też już to
zauważyliśmy, zaczął PPD. Michał popatrzył na nich oniemiały. Tak naprawdę to
było nasze zadanie, nie te głupie wywiady ale zadanie specjalne, od jakiegoś
czasu wielu ludzi martwi to co się tu dzieje, dlatego my pod przykrywką
przybyliśmy tu od pułkownika Kwiatkowskiego (cholera, pomyślał Michał, nie jest
dobrze znowu ten Kwiatkowski, musiał dowiedzieć się o Rywinie i nasłał na mnie
swoich agentów, więc jednak ten telewizyjny desant to fakt...) Sytuacja
niespodziewanie znowu zaczęła się gmatwać.
Słuchaj Michał, wycedził spokojnie Durczok, jego prawa ręka zaś cały czas
mierzyła do Michała swoimi szklanymi oczami, udało nam się coś stwierdzić.
Potrzebujemy Twojej pomocy, udało nam się znaleźć dwa tropy, jeden z nich mówi,
ze po powstaniu był tu cmentarz i to niekoniecznie powstańców... Drugi zaś ślad
to czasy odbudowy podobno zamurowano tu gdzieś niechcący pijanego majstra, ktoś
obudził złe duchy Michale....

[viking73]

- A my - powiedział PPD przy akompaniamencie morderczego spojrzenia asystenta -
bardziej skłaniamy się ku wersji o zamurowanym majstrze. Dlatego przez
najbliższe dwa tygodnie będzie u nas ekipa fachowców, która zrobi na
Myśliwieckiej generalny remont i może coś znajdzie...- zaśmiał się tajemniczo.
- O nie, znowu faceci z wiertarami. Dopiero co się tłukli przy wymianie okien,
a teraz znowu jakieś hałasy - Michała ta perspektywa nie nastroiła
optymistycznie.
- Ale nie przyjdą sami - dorzucił Durczok - będzie z nimi policyjny jasnowidz,
który na pewno będzie pomocny w poszukiwaniach.
- Hmmm... generalne porządki, policyjny jasnowidz i jakieś tajemne
poszukiwania - nie wygląda to dobrze - pomyślał Michał i wszedł do pokoju. Kawa
już dawno zdążyła wystygnąć i właśnie wtedy rozległ się dzwonek telefonu.
- Kowalewski, słucham - powiedział do słuchawki.
- Dzień dobry, Michale. Mówi Stanisław Tyczyński. Pewnie słyszałeś, ale wczoraj
uruchomiliśmy stację RMF CLASSIC..
- Nie dało się tego nie słyszeć - odparł z uśmiechem Michał.
- No właśnie. I ja w tej sprawie - w słuchawce słychać było odgłos
przegryzanych buraczków.
- Tak słucham - powiedział z zaciekawieniem Michał.
- Mam dla ciebie pewną propozycję... - głos Tyczyńskiego wyraźnie się ożywił...

[Gość: kass]

Wszystko fajnie, tylko gdzie jest trup - miało być sensacyjnie:-)

[Gość: astat]

Gość portalu: kass napisał(a):

> Wszystko fajnie, tylko gdzie jest trup - miało być sensacyjnie:-)

Jak to gdzie, w szafie:)

[Gość: kass]

Gość portalu: astat napisał(a):
Jak to gdzie, w szafie:)

Tylko w czyjej szafie:-)

[to.ya]

Gość portalu: kass napisał(a):

> Gość portalu: astat napisał(a):
> Jak to gdzie, w szafie:)
>
> Tylko w czyjej szafie:-)
Pani sprzątaczka otworzyła jak codzień swoją przepastną SZAFĘ pełną niezwykłych
srodków czyszczących i jej oczom ukazał się...

[viking73]

Gość portalu: kass napisał(a):

- Wszystko fajnie, tylko gdzie jest trup - miało być sensacyjnie:-)

A ten zamurowany majster to nie trup? ;-)

[Gość: kass]

viking73 napisał:
> A ten zamurowany majster to nie trup? ;-)

Dlaczego zaraz zamurować majstra, biedny człowiek. Myślałam, że uśmiercisz
kogoś zupełnie innego a wiadomo kogo chciałoby się, chociaż wirtualnie
zamordować, więc proszę o zmianę scenariusza:-)

[viking73]

Pomyślę nad tym;-) ale na razie czekam, aż Neandertalski wróci do pisania, albo
ktoś jeszcze się włączy, bo to średnia przyjemność samemu pisać:-)

[to.ya]

viking73 napisał:

> ktoś jeszcze się włączy, bo to średnia przyjemność samemu pisać:-)

Nie podobały Ci się moje cytaty ("Ballada z trupem" , fragment z "60 minut na
godzinę" o Koledze Kierownku) ?? :-(((

itd...

[neandertalski]

Majster musiał zginąć bo nie potrafił żyć z ludźmi, to były czasy powojenne,
nadal życie ludzkie nie było wiele warte. A majster dodatkowo lubił szukać guza
i nie był specjalnie sympatyczną osobą, nosił numer obozowy na przedramieniu,
wszyscy więc szanowali go choć nie lubili. Był małomównym typem który jak już
musiał coś powiedzieć to tylko po to aby kogoś opierdzielić albo coś kazać. We
wszystkich innych przypadkach milczał. Ludzie się go bali bo choć miał za sobą
kacet to było z niego kawał chłopa, no i jak na murarza przystało łapy miał jak
dwa bochny chleba, nie miał w związku z tym aktywnych wrogów ani nawet biernych
przyjaciół zresztą też nie miał. Po skończonej pracy najczęściej pił w
samotności i szedł spać, nie szukając z nikim kompanii. Zdaje się, ze po
obozowych przejściach inaczej by nie zasnął, ludziom to nie zupełnie się
podobało, oni pili aby się zabawić, on pił aby się wyłączyć. Przez pewną krótką
chwilę jego postać nawet pojawia się w Człowieku z marmuru Wajdy wplótł on ją w
tło realiów swojego filmu, nawiasem mówiąc.
No i tak wszystko się plotło, budowy na których pracował majster zawsze były w
czołówce, medale, odznaczenia, listy gratulacyjne. Aż pewnego dnia spotkały go
duchy przeszłości, podczas pracy na Myśliwieckiej zatrudnił się na budowie ktoś
kto znał go z czasów wojny. Okazało się, ze mieli między sobą rachunki do
wyrównania, nikt do końca nigdy nie doszedł jakie to były rachunki ale nowy
rozpuścił plotkę, ze majster był w obozie kapo i ma wielu ludzi na sumieniu.
Tego też nikt nie potrafił sprawdzić ale, ze czasy były jeszcze niespokojne
wystarczyło. Pewnej soboty więc dosypali majstrowi po robocie tabletek
nasennych do jego codziennej butelki którą wypijał wieczorem i gdy zasnął już
twardo wynieśli go z baraku do odbudowywanego budynku i w jednym z pomieszczeń
zamurowali śpiącego dobudowując dodatkową ścianę w odległości pół metra od już
istniejącej. Majster spał twardo, obudził się dopiero we wtorek i nawet nie
miał siły się dobijać, obudził się w całkowitych ciemnościach wciśnięty
pomiędzy dwie ściany, pojęcia nie miał gdzie się znajduje ale im bardziej
zaczynał próbować się ruszyć tym bardziej zaczynało mu brakować powietrza,
podobno wystarczyło mu go jedynie do wieczora.
Stąd dziś w jednym z pomieszczeń na Myśliwieckiej jest ściana o pół metra
przesunięta do wewnątrz , wystarczy porównać projektowe rysunki powykonawcze ze
stanem istniejącym.
Do końca tez niejasna jest historia tego cmentarza. W czasie powstania ludzi
chowano często tam gdzie zginęli, Niemców nikt nie chował naturalnie ale
dochodziło często do pomyłek, w zamieszaniu np. zmasakrowane ciała mylnie brano
za ciała powstańców okaleczonych przez Niemców. To była często okrutna walka
wręcz i nikt nikogo nie oszczędzał, no i w dodatku powstańcy też często nosili
niemieckie mundury zdobyte na wrogu. W tym wypadku zdaje się zresztą to byli
bardzo młodzi chłopcy z pancernej dywizji SS Totenkopf do której przydzielono
pluton ochotników z Hitlerjugend, te dzieciaki zasłynęły zresztą na wszystkich
frontach ze swojego fanatycznego wręcz oddania sprawie, okrucieństwa i
bezwzględności na jaką stać tylko ludzi w ich wieku, coś jak nasi dzisiejsi
kibole, hooligansy czy jak ich zwał, stare wygi frontowe z SS nawet patrzyły na
nich z szacunkiem, bo często można ich było porównać jedynie do japońskich
kamikaze, nie bali się śmierci. No i właśnie ktoś przez pomyłkę pochował ich z
należnymi honorami na terenie dzisiejszego studia polskiego radia na
Myśliwieckiej jako polskich młodych chłopców zakatowanych na śmierć. Po
wyzwoleniu stolicy i rozpoczęciu prac nad odbudową jednak nie natknięto się
nigdy na te groby, dlatego do dziś sprawa jest pod małym znakiem zapytania...

[viking73]

Te fascynujace opowieści tak zainspirowały dyrekcję Trójki, że postanowiła
uczcić je tablicą pamiątkową, wmurowaną tuż przy wejściu do gmachu przy
Myśliwieckiej, a nawet powzięła zamiar przemianowania Studia im. Agnieszki
Osieckiej na Studio im. Zamurowanego Majstra. Decyzja w zasadzie już została
podjęta: od Nowego Roku studio będzie miało nowego patrona, teraz trzeba tylko
przekonać do tego pomysłu pracowników stacji...

[to.ya]

Gość portalu: kass napisał(a):

> Wszystko fajnie, tylko gdzie jest trup - miało być sensacyjnie:-)

Ballada z trupem
wyk. Bronisław Pawlik

Ballada z trupem, z trupem ballada
otwieram szafę facet wypada
Wprost z Białowieży wracam i łup
jak długi leży trup u mych stóp

Ach strach, strach, rany boskie, rany boskie

Może nie trup to może to kukła
Z szafy do stóp mi jak długa gruchła
Gdybym się uparł mogłbym ja tknąć
Eee.. lecz głupio trupa tak tknąć jak bądź

Ach strach, strach, rany boskie, rany boskie

Więc zaraz wołam żonę mą Władkę
i pytam czy to nie trup przypadkiem
Włos się jej zjeżył serce jej łup
i Władka leży też u mych stóp

Ach strach, strach, rany boskie, rany boskie

Myśle do trupa za chwile wrócę
Lecz najpierw żonę Władkę ocucę
i na kanapke taszcze tup, tup
Żone mą Władkę z oczami w słup

Ach strach, strach, rany boskie, rany boskie

Tylko że myśle gdy się ocuci
znow trupa widok w niebyt ja rzuci
zaś nie ponowi jej się ten szok
o.. jeśli się dowi że nie ma zwłok

Ach strach, strach, rany boskie, rany boskie

Reasumując naprawię gafę
trupa pakując z powrotem w szafę
I tu enigmat ciemny jak grób:
trupa już nie ma tam gdzie byl trup

Ach strach, strach, rany boskie, rany boskie

Lece na schody zbiegam w piwnice
Nigdzie ni śladu trupa nie widzę
Wracam na górę - a niech to kat
Po mojej żonie też przepadł ślad

Ach strach, strach, rany boskie, rany boskie
Trafu widocznie takiego łupem
padłem że żona mi uciekła z trupem
Trafy przeklęte gdy Ci do stóp
Z szafy wypada przystojny trup
Rany boskie...

[neandertalski]

:-)

[viking73]

m.kowalewski napisał:

- W miescie bohaterskich czynow narodu polskiego, Warszawie, nie ma juz
zdezelowanych ikarusow.
Pozdrawiam,MK

W mieście piłkarskich mistrzów Polski też nie, ale jeśli ma być rozgrywany mecz
Wisła-Hutnik względnie Wisła-Cracovia to kibiców drużyny przeciwnej wozi się na
stadion gospodarzy pod eskortą policji zapakowanych właśnie do takich
autobusów. Myślałem, że to ogólnopolska praktyka:)
Pozdrawiam.V.

[Gość: koliber]

Jeszcze są IKARUSY np. 184.

[viking73]

To prawda. Ale nie są jakoś tragicznie zdezelowane:)

[tuhanka]

m.kowalewski napisał:

>
> > "Olać karpia" - pomyślał. "Dlaczego mam wychwalać akurat tę rybę?
> > Śmierdzi mułem, ma pełno ości i niby taka smaczna - jeszcze czego! Znowu j
> ak co
> > rok ten sam rytuał. Nie znoszę tego!"
>
> Uwielbiam "Karpia".
> A w tym roku tekst jest pierwszorzedny, moim zdaniem.

Ja zasugerowałam karpia numer... właśnie, nie wiadomo który, może być
tegoroczny, może być dowolny kolejny :) Tekst pierwszorzędny, powiadasz?
Posłuchamy, ocenimy... Na pewno jest to jakaś odmiana :)
>
> > Zmierzch powoli przechodził w mrok i właśnie wtedy pod park wolno podjecha
> ł
> > zdezelowany ikarus wypełniony kibicami Legii...
>
> W miescie bohaterskich czynow narodu polskiego, Warszawie, nie ma juz
zdezelowa
> nych ikarusow.

Oj, Michale, Michale, chyba rzadko jeździsz komunikacją miejską. Bo mnie co i
rusz zdarza się jechać zdezelowanym gratem marki Ikarus. Czasami fatalnie rzuca
przy hamowaniu, czasem niemiłosiernie szarpie, a z gumy na przegubie cieknie
woda.

> Pozdrawiam,
> MK

Pozdrawiam
Alicja - Tuhanka

na marginesie

[neandertalski]

... że tak się głupio wtrącę przez nikogo nie pytany ale skoro Wam sie też chce
wtrącać te głupie gadki w środku książki to czuję sie niejako usprawiedliwiony.
Zadam wiec raz pytanie retoryczne z powieścią niezwiązane. Nie znudziło Wam się
jeszcze wmawiać Kowalewskiemu, że jest kim innym niż sam twierdzi?
Proponuję uszanować ten fakt i puszczać dalej wodze fantazji w nikomu nie
potrzebnej powieści zamiast toczyć te dziwne dyskusje.
Z wyrazami

wiadomokto

[tuhanka]

Ja Michałowi nic nie wmawiam :) Po prostu stwierdzam fakt, że jednak
zdezelowane ikarusy po Warszawie jeżdżą, choć na szczęście z roku na rok jest
ich coraz mniej... Ale kontynuujcie powieść, już się nie wtrącam.

[to.ya]

Bardzo przepraszam za wtręty mojego autorstwa. :) Poprzeczkę ustawiliście z
Vikingiem wysoko,oj bardzo wysoko! Już nie będę! :) Ewa.

[Gość: sito]

jesli nie bede niedyskretny, to podczas spotkania z miochalem zapytalem go,
niczym haslem z klossa "Dlaczego Michał Kowalewski zniknął z Forum Ra...", na
co on sie usmial, znaczy sie ze kojarzy temat, albo wzruszyl sie moja
troska /jesli by tematu nie kojarzyl/.

[tuhanka]

Jakýe ma nie zna? tematu, skoro sam nawet siŤ dwa razy dopisa¸? To Filip taki
zdolny, ýe ćci?gn?¸ nam tu Micha¸a :))

[fdj]

A skąd Ty masz takie informacje... ???

Filip

[tuhanka]

Z bardzo dobrego ?r?d¸a :))

itd cd -

[viking73]

Kawa już dawno zdążyła wystygnąć i właśnie wtedy rozległ się dzwonek telefonu.
- Kowalewski, słucham - powiedział do słuchawki.
- Dzień dobry, Michale. Mówi Stanisław Tyczyński. Pewnie słyszałeś, ale wczoraj
uruchomiliśmy stację RMF CLASSIC..
- Nie dało się tego nie słyszeć - odparł z uśmiechem Michał.
- No właśnie. I ja w tej sprawie - w słuchawce słychać było odgłos
przegryzanych buraczków.
- Tak słucham - powiedział z zaciekawieniem Michał.
- Mam dla ciebie pewną propozycję... - głos Tyczyńskiego wyraźnie się ożywił...

- Słucham w napięciu - Michał dyskretnie zamknął drzwi do pokoju.
- Wiesz Michale, stacja dopiero się rodzi, potrzebujemy dziennikarzy, którzy
przyciągnęliby do niej inteligentną publiczność - Tyczyński postawił jasno
sprawę - Na razie to pełna prowizorka, zupełnie nie mam kim robić. W desperacji
już jedno z pasm oddałem twojemu dawnemu koledze redakcyjnemu Kzysztofowi
Żurkowi, ale ta sytuacja nie potrwa wiecznie. Potrzebuję inteligentnych
facetów, a nie tępych wyrobników o plastikowym głosie... - Tyczyński zawiesił
głos.
-Hmmm... - pomyślał Michał - to może być interesująca propozycja, ale nie wiem
jak Franciszek zniósłby przeprowadzkę w zupełnie inne miejsce. Często na
skwerku spotykał się z zaprzyjaźnioną suczką Poziomką i mógłby ciężko przeżyć
rozstanie z nią. Muszę przecież dbać o życie uczuciowe mojego psa - uświadomił
sobie Michał. Z zamyślenia wyrwał go głos Tyczyńskiego.
- Michale, mieszkanie przy ul. Krowoderskich Zuchów, z widokiem na Urząd
Skarbowy czeka. Resztę szczegółów jeszcze zdążymy uzgodnić.
- Oddzwonię do pana jutro - powiedział Michał i odłożył słuchawkę.

[viking73]

Michał właśnie oddzwania. Niestety treść rozmów została objęta klauzulą
tajne/poufne i nie może, przynajmniej na razie, zostać opublikowana w
niniejszej powieści;-)

[to.ya]

"(Kolega Kierownik) sprawiał wrażenie szczęśliwego z powodu otrzymania jednej,
jedynej nagrody za trzyletnią działalność, a mianowicie trzeciej palmy do
gabinetu. Cieszył się z niej jak dziecko i codziennie odkurzał."

:)

no no...

[Gość: martka]

joanna brodzik będzie miała co czytać na antenie twojego pierwszego radia.
kawałek po kawałku oczywiście;)

[un1]

Michał Kowalewski zniknął także z anteny. W piątek żegnał się do poniedziałku a
tu zamiast niego w ZD3 Łukawski. Też dobry, ale co się stało? Czyżby to kara za
zadawanie się z pospólstwem tj. z nami na tym forum? Szkoda byłoby bodaj
jedynego cennego nabytku Laskowitka. Pozdrowienia, Panie Michale, gdziekolwiek
jesteś...

[viking73]

No przecież było w powieści, ze Michał tajne rozmowy z dyrekcją RMF CLASSIC
przeprowadza. Już widać pierwsze efekty;-)

[to.ya]

viking73 napisał:

> No przecież było w powieści(...).


Myślisz, że i inne wątki z powieści się sprawdzą? ;)))

[Gość: kass]

Nie przesadzaj z tym znikaniem:-), jest po prostu chory a aura temu sprzyja,
niestety...

[viking73]

Mam nadzieję, że to nie nasza powieść tak go rozłożyła;-)

[Gość: kass]

Wasza powieść powinna go uzdrowić:-)

a czas ucieka...

[neandertalski]

Muszę wracać do pracy, Michał próbował jeszcze raz pertraktacji z człowiekiem
zza lampy. Wiesz dobrze, ze nic nie musisz odparł mu znowu głos. Cała ta
historia zaczynała go już z wolna męczyć, znowu go zwinęli i znowu siedzi jak
kretyn w pomieszczeniu w którym ktoś zaplanował oświetlenie w tak głupi sposób.
Rozmawiałeś z Rywinem, wiemy o tym, odezwał się znowu głos, sam wiesz
najlepiej, ze to śmierdząca sprawa a Ty w nią wlazłeś. Szef początkowo myślał,
ze wiesz to nasze ostatnie spotkanie to była zwykła ludzka pomyłka, no sam
rozumiesz zdarza się, ale sam widzisz, ze tak jednak nie było, nic nie dzieje
się bez przyczyny. No dobra ale mówiliście, ze Rywin to wariat i płotka, zaczął
nieśmiało Michał. Mówiliśmy różne rzeczy a Ty nie musisz we wszystko wierzyć co
mówimy, no wiesz używasz przegrywasz, he he, zaśmiał się pod nosem człowiek zza
lampy. Michał wiedział teraz już tylko tyle, że za te kilka dni kiedy
popołudniówkę musiał prowadzić znowu kto inny może się tak łatwo nie
wytłumaczyć, przypomniał sobie minę swojego szefa, który przy takiej okazji
potrafi zaproponować z miłym uśmiechem na chłodnej twarzy partyjkę jednorękiego
rosyjskiego chińczyka... Aż mu ciarki przeszły po plecach na samą myśl...
Słuchaj Misiu, uparty jesteś zaczynamy więc od początku, przerwał mu
rozmyślania znajomy głos. No więc jak to było, po kolei nawijaj i tylko nie
gadaj tych bzdur, że proponował Ci posadę Kwiatkowskiego, ty masz za małe jaja,
żeby pójść na taki numer. Mów jak to będzie naprawdę, kto, kiedy i dlaczego,
sprawdzamy teraz tego pilota, no wiesz dobrze którego? Michał pojęcia nie miał
ale poczuł na sobie to spojrzenie, ręce trochę mu się zaczęły jednak pocić...
No to posłuchaj wiemy już dużo, wiemy że Miller i Jakubowska wiedzieli za dużo
i dlatego mieli zginąć. Rywin załatwił z kim trzeba, żeby nie zjawili się na
jego procesie, my to już wiemy. Ale nie wyszło im, tej cholernej ruskiej
maszyny nie da się ot tak łatwo rozbić o ziemię, sam rozumiesz gniotsa nie
łamiotsa. Teraz pewnie jak kupią jakąś amerykańską tandetę to pójdzie im
łatwiej, jeżeli będzie taka potrzeba. Bo cały czas nie powiedziałeś nam jeszcze
najdroższy jak to będzie dziś z tym samolotem do Brukseli ale do czternastej
mamy jeszcze trochę czasu...

[viking73]

- Samolot nie odleci - wycedził przez zęby Michał - ani dziś, ani jutro, ani
nigdy - wielogodzinne przesłuchiwania przyniosły w końcu efekt. Michał zaczął
śpiewać jak znut:
- samolot nie odleci, to wszystko przez te biopaliwa...

[neandertalski]

Twoja piosenka brzmi fałszywie Misiu- wycedził przez wąskie szpary miedzy
zębami głos zza lampy- mamy informacje, ze samolot ląduje już w Brukseli. Nie
udało sie wam, he he...
Jeszcze zobaczymy, spokojnie odparł Michał, Miller miał wykupiony bilet
powrotny a z tym może byc różnie, he he, Michał czuł sie coraz pewniej...

[viking73]

Wysłannicy Michała w Brukseli mieli wszystko pod kontrolą. Plan był opracowany
w najdrobniejszych szczegółach. Teraz trzeba go było tylko zrealizować...
*
W NASZEJ POWIEŚCI NASTĘPUJE TERAZ KOLEJNA PRZERWA NA REKLAMĘ. TWÓRCY POWIEŚCI
INTENSYWNIE MYŚLĄ KONCEPTUALNIE, A CZYTELNICY MOGĄ SIĘ W TYM CZASIE ZAPOZNAĆ Z
NAJNOWSZĄ OFERTĄ NASZYCH PARTNERÓW HANDLOWYCH:-)))

[Gość: nikt]

????

Ten wątek nie może mieć 113 postów

[viking73]

bo wtedy na bohatera, oraz wszystkich piszących w tym wątku spadnie grad
nieszczęść. Tako rzekła Wróżka Sybilla. Amen.