Radio pionier

[deerzet]

Rozpoznanie walką ... z sobą?

Rozpoznanie walką ... z sobą?

[deerzet]

Buty pionierki - buta pionierów?

A propos "rozpoznanie walką".
Dobór tematyki pierwszych produktów opisywanego neo-teatru
wskazywałby na ambicje owej witryn[ki] [?]kultury...
Czy aby jest to kultura wysoka?

A może po prostu próbuje się słuchaczowidza ściągać do następnej
wiwisekcji jego świadomości - po przeczytaniu nagłówków prasy
polityczno-brukowej?

Zmęczony tym codziennym natłokiem myśli [dziennikarzy unurzanych w
politykę i ... w Superstację] odbiorca tetroidalnej produkcji
oczekiwałby więcej niezależności od tokoefemowej rzeczywistości.

* * *

I po co zaraz rozpoznawać WALKĄ...

Radio pionier

[Gość: el_padre]

Z dużą uwagą i nadzieją czekałem na kolejne spektakle w TOK FM i
niestety całym projektem jestem mocno zawiedziony. Sam jestem
aktorem i autorem kilku słuchowisk. Sporo grałem w Teatrze Polskiego
Radia i w jakiś sposób czuję się związany z teatrem radiowym. Tym
bardziej cieszyłem się, że powstająca konkurencja sprawi że w
Teatrze PR poczują oddech "na plecach". Przykro mi, ale po
wysłuchaniu tych kilku słuchowisk stwierdzam, że musicie się jeszcze
wiele nauczyć. Niestety ton recenzji pani Derkaczew odbiera wszelką
nadzieję. Świadczy o wyjątkowym zadufaniu, megalomanii, a poziom
autopromocji odbiera tej pisaninie miano recenzji.
Ale po kolei.
1. "teatr w wersji TOK FM pozwolił szerszej publiczności zapoznać
się ze współczesną dramaturgią (praktycznie wyeliminowaną z eteru"
Od dwóch lat wszyscy mają po dziurki w nosie współczesnej
dramaturgii o temmatyce polityczno - historycznej w radiu i TVP. Od
kiedy Kaczyńscy zadysponowli politykę historyczną nic innego nie gra
się w publicznych mediach tylko na okrągło wałkuje się tematy ubecko
rozliczeniowe które niczego nowego do dyskusji nie wnoszą a poziom
artystyczny tych pseudo produkcji jest żenujący. Wiedzą o tym sami
twórcy, ale jak mi powiedział jeden znany reżyser "robię co dają bo
normalnego tematu nie przepchnę". Weszliście w te same tory. "nie
idźcie tą drogą..."
2."Okazało się, że polska dramaturgia (...) Jest ostra i
zaangażowana"
Jeśli chodzi o ilość wypowiedzianych słów powszechnie uważanych za
niecenzuralne na pewno przebiliście media publiczne. Tu się zgadzam.
Odniosłem nawet wrażenie nieskrywanej dziecięcej radości jaką ma
dziecko które na przyjęciu z dorosłymi nagle głośno powie słowo
"DUPA". To mogło szokować 50 lat temu, ale teraz? I to w takim
nadmiarze? Świadczy tylko o braku innych środków wyrazu autorów.
Zamiast szokować raczej dowartościowuje naszego chama i prostaka.
"No co, w radiu też tak k... mówią!"
3."Każdy z tych tekstów mógł wywołać zaskoczenie u odbiorców
przyzwyczajonych do śpiewogier, klasyki z "wielkimi głosami" czy
szeptanej do mikrofonów Mniszkówny"
Autorka chyba odkryła teatr radiowy w listopadzie zeszłego roku.
Teatr Polskiego Radia to w niektórych latach ponad sto produkcji
rocznie i naprawdę repertuar jest różnorodny. Nie jest problemem
zrobienie 10 słuchowisk. Jest problem zapełnienia repertuaru kilka
razy w tygodniu przez wiele, wiele lat, a pan Lizut ma problem już
po pierwszej dziesiątce. Nie ma autorów, bo poszli do seriali, bo
mało płacą, bo brak im umiejętności itd, itd. Ale za to jest parę
nagród na międzynarodowych festiwalach i zapewniam, że nie za
śpiewogry i Mniszkównę.
4."Autorzy Radia TOK FM prowadzą rozpoznanie walką, żmudną pracą
pionierów. Dają szansę reżyserom uczyć się korzystania z medium..."
Zawsze zastanawiało skąd u nas ambicje żeby nawet automat do lodów
trzeba było wymyslać na nowo? Może lepiej skorzystać z czyjegoś
doswiadczenia? Tetr radiowy w Polsce istnieje ponad 80 lat!
Ignorancja pani Derkaczew jest porażająca. Andrzej Piszczatowski
który także był reżyserem w tym projekcie przez wiele lat
reżyserwoał w Teatrze PR i tam uczył się fachu. Może zamiast pakować
na minę reżyserów którzy mają znane nazwisko, ale o teatrze radiowym
nie mają zielonego pojęcia, stworzyć im chociaż cień szansy
zapoznania się z jego odmiennością, że przypomnę prawdę nr 1: W
radiu nie widać:) Może wtedy będziemy mogli mówić o reżyserii
radiowej, a nie o "śladach montażowego kombinowania".
Życzę jednak państwu powodzenia, bo mimo pewnej nieudolności i masy
błędów sam projekt jest bardzo dobrym pomysłem. Trochę skromności,
pracy, nauki na własnych (i cudzych) błędach i za ...dziesiąt lat
pani Derkaczew będzie może miała prawo napisać taka recenzję jak
powyżej.
Z poważaniem
El Padre

Masloska odkrycie! Stasiuk ramota, lektura szkolna

[Gość: KKE]

Wysluchalem (specjalnie zarywajac wieczory, bo za wczesna godzina
emisji, zwykle wtedy jeszcze jestem poza domem, np. na koncertach, a
nawiazanie do tradycji teatru TVP o 20.00 to sentyment tylko dla
starszych) spektakli: 1. o rzucaniu plytami chodnikowymi we Francji,
spotkanie emerytow 1968 r. z aluzjami do Polski; o zonie Jasienicy
(troche 1 uchem, ale wczesniej wysluchalem fragmentu opowiesci jej
znajomej, ze wbrew jej charakterowi i faktom oraz fikcja literacka,
i z podaniem zakonczenia, co :-) moze mialo byc "niespodzianka"); 2
Biednych Rumonow mowiacych po polsku w rez. Agnieszki Glinskiej z
glownymi rolami Macieja Stuhra i Dominik Kuzniak (dobrze doslyszalem
jej nazwisko??? gdzie jeszcze gra?) oraz w 2 czesciach (tj. wlasnie
trwa, 1 uchem) "Mury Hebronu" Andrzeja Stasiuka gra Zdzislaw Wardejn.

Sztuka 1. o Paryzu byla pretensjonalna, w tym aluzje do Polski, a -
niezaleznie od slynnych nazwisk aktorow - zlewaly sie glosy licznych
postaci, trudno bylo rozroznic kto co kiedy. Faktycznie temat w PR
pomijany lub obrazliwa, infantylna indoktrynacja, wiec ze w ogole,
dobrze, ale... - skojarzenie, ze odreagowanie kompleksow kombatantow
polskich tej epoki-pokolenia, rezyserka z rodziny Smolarow, Agorze
znanej.

Sztuka o zonie Jasienicy - nie zniechecam tu, by robic przed rozmowy
z ekspertami, zwlaszcza, gdy aspiracje do faktow historycznych i ich
pokazania - od poczatku przeszkadzala mi swiadomosc, ze ta prawdziwa
ani nie byla histeryczka, ani nie miala zadnych "wyrzutow sumienia",
i gdy ta niedawna, wazna dla wielu czytelnikow P.Jasienicy historia
jest malo znana, to (!!!) nie wolno nia manipulowac i to az tak, gdy
jest potrzeba pokazania dokumentu, czuje sie oszukiwany (to co tu
dopiero uwaznie sluchac) i to dla edukacji-przedstawiania historii
nieodpowiedzialnosc, nie wolno! Chcecie fikcje, robcie o kosmitach
fantasy, a nie biografie P.Jasienicy! Poza tym (choc pewno sugeruje
sie tu ta glowna perspektywa odbioru), grane w stylu telenoweli, np.
(bo nieuwaznia sie wsluchiwalem) ten koncowy "szept", co mial byc
niby "zaskoczeniem", ze ostatni donos pisala, kto byl na pogrzebie.
Nie wolno z niedawnej historii robic infantylnego melodramaciku, do
tego postac niezgodna chrakterem z pierwowzorem, zle sie slucha (co
innego warsztat aktortki docenic, ale meczy) histeryczki, a jesli to
w dodatku az tak odlegle od historii - tak waznej i malo znanej - to
nieporozumienie. Moze powtorzcie temat "faktu", ale odpowiedzialniej.

Maslo(w)ska genialna. Nie czytalem jej wczesniej w ogole, bo sie zle
czuje, jako wokol kogos robia duzo halasu (nawet, gdy to napotykany
przed laty wydawca Pawel Dunin-Wasowicz i przez wspolnych znajomych,
bo Pilch autorytetem dla mnie nie jest, a narcystycznym nudziarzem).
Tymczasem i tekst, i rezyseria (krotkie, wchodzace w siebie dialogi,
charakterystyczne intonacje [mowienie przez nos, zaciaganie]
wszystkich [!] postaci), aktorstwo (wspaniala zwlaszcza ta Dominika)
Wydarzenie!!! Brawo i wielkie dzieki (na g-g zaraz <> pisalem). To
nie moje pokolenie, trudno mi sie z bohaterami identyfikowac, ale i
budowa charakterow i - szczegolnie w dramatycznych zwierzeniach pod
koniec doslowniej objasniona - sytuacja, proby odnalezienia sie i
wybory spoleczne, bezbledne. Jak ktos (w rozmowach tel. po, a :-)
prowadzacy frajer, ze sie dal w to wpuscic, choc sie na g-g w opinii
potem zgodzilismy) wybrzydza na jezyk, to gluchy polglowek. Swietny
tez Maciej Stuhr, ale ta aktorka wybitna, i brawa dla rezyserki. Co
to jest serial "Plebania", o ktorym tam mowia? - nie mam od lat tv,
nie wiem, stad nie dosc kompetentny w tym jestem (a chcialem tel.,
ze "klamstwo, ksiadz Grzegorz by tego nie zrobil", ale zajete). Na
czasie tez b. doslownie, bo na koniec bohaterka sie wiesza, a akurat
w tamtym tygodniu (chyba tuz przed - przewidzieliscie) powiesil sie
zabojca K.Olewnika, a (potem) dymisja ministra Cwiakalskiego, wpierw
(tj. przed nia) przypomniala, ze podal sie do dymisji minister, ale
z Rumuni, gdy sie K.Krolik powiesil w Krakowie - a wlasnie Rumuni!
Jak tylko bede mogl, zobacze to tez w Teatrze Rozmaitosci, ale inna
obsada, a chcialbym te tez. No i ;-) zacheciliscie mnie do czytania
Maslo(w)skiej! - "Misja radia" :-)))))))))

Zanim Andrzej Stasiuk napisal "Mury Hebronu" (jego 1. naziemna
ksiazka, wyd. [chyba Czytelnik?] w okladce bialej z zoltym
elementem, gdzies gleboko w domu tkwi), czesc tych tekstow (chyba
tych samych, pozniej poprzestawianych lub podobnych, tj. bez pelnej
narracji, swiadomego zestawu relacji-monologow, a opis wlasny) byla
juz wydana przez (chyba) "A'capelle" jako broszurka p.t. "Prison is
hell", a dostalem to w "Rivierze-Remoncie", jak byl koncert-
happennig (z kartonami jako wiezienie) "PraFFdaty" (m.in. w roli
wieznia Jarek Gula, dzis z CDQ), gdy rzad Mazowieckiego zapowiadal
amnestie, potem zrobil mniejsza, wiec bunty w wiezieniach, stlumione
krwawo - happening przeciw temu zabijaniu (szerzej pewno tez - ale
akurat wtedy chyba wprost nie - ws. przymusowej sluzby wojskowej),
czyli to byl jakis 1990/91 r. . "Mury Hebronu" (ale nie widzialem)
byly tez jako monodram w Teatrze Malym (chyba D.Olbrychski?). Potem
juz (czyli po parokrotnym przeczytaniu znajac na pamiec, choc
filozoficznie mi n razy bardziej np. "Mieso" Martina Harnic'ka, wyd.
Retro Londyn i reedycja Czytelnik) wiecej A.Stasiuka nie mialem
okazji czytac, cos ktos chyba w 3-ce (albo mi sie raczej myli z
M.Swietlickim, poeta plytko wulgaryzyjacym z "bruLionu") i raz jakis
urywek filmu o nim widzialem, ze sie dumnie czuje siusiajac z tarasu
swego domku w gorach (a oczywiscie pozdrowienia i gratulacje za
wydawnictwo "Czarne", mnostwo wspolnych znajomych, a niedawno wydana
prof. A.Bienkowskiego "Sprzedana Muzyka"). Nie wiem, co Roman G. w
kanonie szkol zmienial, ale czy te "Mury Hebronu" to czasem nie
lektura szkolna?!? Gdzie tu nowosc, gdzie :-) "szokowanie"? Tekst od
lat znany pokoleniu na pamiec, zadnej nowosci, a zjawisko juz (przez
autora jako prekursora, za co Mu chwala) dawno opisane, czym tu
zaskakiwac? Oczywiscie, Z.Wardejn ze :-) sznaps-barytonem od lat
charakterystyczny aktor (w kilku teatrach ogladalem, no i filmy),
dobrany swietnie i w tej roli profesjonalny, ale godzina monologu
jest po prostu monotonna. To mozna (pisalem od razu na gg) czytac w
odcinkach grzecznym panienkom na dobranoc, ale ani nowosci, ani (de
facto) dialogow. A ten mlodszy aktor dzis (gdy to pisalem) tylko :-)
mnie rozpraszal, bo co tu sluchac. Po 1. czesci mialem (na gg) mysl,
czy nastepny bedzie np. "Makbet" Szekspira, jak po takie lektury
szkolne z klasyki, jak "Mury Hebronu", Tok fm siega, a tej 2. czesci
(piszac to, a nic nowego) po prostu nie sluchalem uwaznie.

No i :-) tyle halasu (M.Lizut cale "Piwo" na te reklamy poswiecal, w
radiu co chwile dzingle, jeszcze tu [a nb w miedzyczasie
przypominany J.Stuhr w pr. 2 bedac sie o tym nie zajaknal]), a 10
spektakli i "koniec sezonu" - w srodku zimy, co to za teatr?!?

Dzieki raz jeszcze. Pozdrawiam. Karol "Karol" Ejgenberg

Radio pionier

[Gość: @@@]

WYBORCZAKI, CO TAK TEGO STASIUKA PROMUJECIE?!
krakow-www.blog.onet.pl/