Jak ocenzurować teatr

[leniuch102]

Pani Derkaczew niech nie używa słowa "cenzurować", którego, z łaski późnego
urodzenia, najwyraźniej nie rozumie.
Przeciętny jeleniogórzanin przez tydzień żyje za równowartość lepszego drinka
w warszawskim klubie i też nie rozumie, czemu z jego podatków na teatr funduje
się przytulisko instytucji pn "Krytyka Polityczna".

leniuch.blox.pl

Jak ocenzurować teatr

[Gość: mer-llink]

Hallo, jak wyglada sprawa autorstwa tego artykulu, oraz innego
tekstu "Teatry pod obstrzałem"? Spore fragmenty obu tekstów sa
identyczne, choc autorzy rózni. Czy autorzy pisują artykuły chórem?

Czy kol. dyr. myślał że to on

[Gość: Well Or Not Well]

będzie kształtował umysły ludu? Nie po to go politycy wybrali, nie po to...

Jak ocenzurować teatr

[Gość: KKK]

ŚMIESZNE I STRASZNE...


JAK ODNIEŚĆ SUKCES I ZDOBYĆ WŁADZĘ:

www.pracownialogos.com.pl/cytaty.html

Jak ocenzurować teatr

[easy.teraz]

"udział władz gminy w radzie artystycznej" To komuniści robili to z
mniejszą hipokryzją!!

Jak ocenzurować teatr

[Gość: Jerzy Lenard]

Jak się tworzy męczenników.
Zawsze mnie uczono, że prawdziwy dziennikarz, to dziennikarz nie
ulegający presji żadnej ze stron i starający się stać pośrodku,
obiektywnie relacjonując zdarzenie, nie zaś je komentując. Od
komentowania są strony. Poraża ilość nieprawd, półprawd lub
wybierania wyłącznie takich fragmentów wypowiedzi (często wyrwanych
z kontekstu), które odpowiadają z góry określonemu duchowi
artykułu.
Ale po kolei. Radni jeleniogórscy nie dokonali żadnych poprawek w
statucie. Teatr został podzielony na dwie odrębne jednostki.
Prawnym „spadkobiercą” został Zdrojowy Teatr Animacji. Dramatyczny
jest jednostką nową. Rada miejska zobowiązana była uchwalić statuty
dla obu jednostek. Prezydent Miasta zaproponował projekty, do
których Komisja Kultury oraz poszczególni radni wnieśli poprawki. Z
poprawkami statuty zostały przyjęte jednogłośnie! Sprawa udziału
przedstawiciela Prezydenta i rady miejskiej w radzie artystycznej
jest w najlepszym wypadku trzeciorzędna. To nowy dyrektor
zaproponuje skład i wielkość rady. I nie ma znaczenia czy będzie w
niej jeden przedstawiciel Prezydenta i rady czy szesnastu. A niech
będzie i więcej. Rada artystyczna pełni wyłącznie funkcję
opiniującą i jest społeczna. W teatrze działającym do końca
ubiegłego roku były trzy stanowiska dyrektorskie. Zostawiając ten
sam sposób rozumowania po podziale byłoby sześciu dyrektorów! Nie
było zgody na takie rozwiązanie i nie sądzę, żeby jakiekolwiek
protesty w tej sprawie odniosły skutek. Mnożenie stanowisk niczemu
nie służy. Przepraszam. Służy. Temu, że ktoś ma na
wizytówce „dyrektor” i pobiera dyrektorską pensję. Co ma Marszałek
do kwestionowania „pomysłu”? Doprawdy, nie mam pojęcia.
Pani Redaktor pisze: „Poszukiwano specjalisty o wykształceniu
menedżerskim i humanistycznym, z pięcioletnim doświadczeniem
kierowniczym. Jednak na skutek decyzji rady menedżer pokieruje nie
tylko sprawami finansowymi, ale też całym teatrem. Ta korekta
eliminuje z udziału w konkursie Klemma (…). Warunki konkursu
zmieniono już po jego rozpisaniu”. Rada nie wprowadziła żadnych
zmian do konkursu ogłoszonego przez Prezydenta (nie ma takiego
prawa). Prezydent zresztą też go nie zmieniał. Z treści tekstu Pani
Redaktor wynika, że jeżeli stanowiska dyrektora naczelnego i
artystycznego byłyby rozdzielne, to Pan Klemm mógłby na naczelnego
kandydować (wyłącznie taki konkurs został ogłoszony). Po połączeniu
tych stanowisk kandydować już nie może. To ja chciałbym prosić o
wyjaśnienie, dlaczego nie może? Jeżeli spełnia wymogi konkursu, to
niech składa aplikację. Będzie miał nawet lepiej. Zostanie i
naczelnym i artystycznym. Nikt nie będzie mu się wtrącał.
Paradoksalnie obecny statut daje mu znacznie większe pole do
działania niż statut teatru poprzedniego. Więc w czym problem? W
tym, że nie spełnia wymogów konkursu? Co tu statut ma do rzeczy.
Jeżeli nie spełniał przed jego uchwaleniem to i nie spełnia po jego
zatwierdzeniu. Jest inna kwestia. Jeżeli Pan Klemm nie może być
dyrektorem naczelnym, bo nie spełnia wymogów konkursu a dyrektora
artystycznego statut nie przewiduje, to jaka może być dla niego
rola w teatrze? Nowy dyrektor naczelny może zatrudnić go na
stanowisku odpowiedzialnym za linię artystyczną. Może to być
funkcja kierownika artystycznego czy doradcy artystycznego. Ale to
przecież degradacja! I pewnie „fuch” nie będzie już można robić. I
swoich zatrudniać. Czy aby to nie jest sednem konfliktu?
„Radni od dawna nie kryli niechęci do linii programowej Klemma”. To
nie radni nie kryli niechęci. To Pan Klemm zignorował
jeleniogórzan, oferując linię programową, która jest bardzo źle
przyjmowana przez nich i nie pokusił się na jej korektę. Radni są
jedynie strażnikiem finansów publicznych, tj. pieniędzy
jeleniogórzan, którzy nie chodząc do teatru – a właściwie do
takiego teatru – dają wyraz, że nie życzą sobie, aby taka linia
była finansowana z ich środków. Budżet miasta jest budżetem
mieszkańców. I nic tego nie zmieni. Nawet żądania i protesty
aktorów. Jeżeli od czasu objęcia funkcji przez nowego dyrektora
artystycznego frekwencja spadła mniej więcej o połowę (a i tak była
rażąco niska), to znaczy, że środki publiczne wydawane są na rzecz
bardzo wąskiej grupy osób (zresztą niekoniecznie mieszkańców
miasta).
Pani Redaktor pisze dalej: „(…) w Jeleniej Górze, gdzie brak
środowiska akademickiego, nie ma publiczności dla teatru (…)”. Ten
brak podstawowej wiedzy o szkolnictwie wyższym w naszym mieście
jest porażający. Czy Uniwersytet Ekonomiczny, Politechnika
Wrocławska, Kolegium Karkonoskie, Wyższa Szkoła Menedżerska
kształcące kilka tysięcy studentów to tak mało? Dalej. „Ale
dlaczego [rada miejska] zamiast otwarcie sformułować zarzuty,
majstruje przy przepisach, zamiast dyskutować, kreuje atmosferę
walki z <samozwańczym guru>?”. Rada oficjalnie i otwarcie
sformułowała „zarzuty”. Po pierwsze dyrektorów nie może być trzech
(a biorąc pod uwagę, że teatry są dwa – sześciu). Po drugie –
dyrektor ma wziąć obowiązek za jednostkę jako całość. Ma dobrać
sobie takich ludzi, którzy wspólnie z nim, ten obowiązek zrealizują
i rozliczą się z nałożonych obowiązków. Jeżeli będzie jeden, to nie
będzie, tak jak do tej pory, konfliktów pomiędzy naczelnym a
artystycznym i przerzucanie się odpowiedzialnością. Po trzecie – na
radnych spoczywa obowiązek dbania o finanse publiczne, i to też
zostało wyraźnie przedstawione. Gdzie jest więc to „majstrowanie”?
Czy to nie aktorzy rozpoczęli walkę, pisząc bardzo ostry i
obraźliwy w stosunku do radnych list otwarty? Dlaczego o tym ani
słowem się w artykule nie wspomina? Kilka cytatów wobec tego: „jako
członkowie zespołu artystycznego z całą mocą protestujemy przeciw
podejmowaniu przez Radę Miasta krzywdzących, opartych na
ignorancji, małostkowości i osobistych animozjach decyzji (…)”; „za
Państwa decyzją stoi karygodna ignorancja i brak elementarnej
znajomości zasad funkcjonowania instytucji kultury, co gorsza -
stoi za nią arogancja i bulwersujący (…) brak zainteresowania
przyszłością Teatru”; „To, że w swoim aroganckim poczuciu
wszechwiedzy i wszechmocy (…) nie zasięgają Państwo opinii – nie
dziwi”. Kto więc kreuje atmosferę walki? Czy sformułowania z owego
listu: „zdecydowanie żądamy” czy „domagamy się (…) wyjaśnień” to
forma dyskusji?
Teatr to ekspresja słowno-wizualna. Oczywiście, że wprost
ekskrementów i wymiocin nie było. Zresztą gdyby były naprawdę, to
uznałbym aktorów za ludzi lekko chorych psychicznie. Natomiast była
sztuka, która swoją wymową to pokazywała. Nie w tym rzecz, że w
zastępstwie występowała czekolada czy jabłka, tylko jakie było
przesłanie. O recenzjach nie będę mówił, bo pisali o tym inni. I
wyjaśniali jak są one (a przynajmniej niektóre) tworzone.
Powtórzę jeszcze raz. Zarówno aktorzy jak i zresztą dyrektor
artystyczny są pracownikami, opłacanymi niemal w całości ze środków
budżetu miasta. Jeżeli ktoś daje pieniądze, to chyba ma prawo
żądać, aby te były rozdysponowywane zgodnie z jego intencją. Nie
może być tak: wy nam dajecie pieniądze, do tego tyle ile chcemy i
wara wam od decydowania, co z nimi zrobimy, ani jakie będą efekty
ich wydatkowania i działań za nie zrealizowanych. Bo my jesteśmy
artystami, a Państwo (tu: samorząd) ma obowiązek wspierać sztukę
(czyli nas finansować). To nie mieści się w moim (ani, jak widać,
innych radnych) poczuciu odpowiedzialności za pieniądze publiczne,
jak też poczuciu zwykłej przyzwoitości. Szczególnie w sytuacji
narastającego kryzysu gospodarczego. I, o dziwo, bez znaczenia
okazała się tu przynależność polityczna. Jeżeli ktoś się z tym

Jak ocenzurować teatr

[Gość: Jerzy Lenard]

I na koniec. Jeżeli Pan Klemm jest w połowie tak dobry jak
recenzje, to bez trudu znajdzie sobie inną przystań, która doceni
jego twórczość. Ale nie sądzę, żeby nowy pracodawca tolerował np.
branie „fuch” jakimi jest chociażby poświęcanie czasu na
reżyserowanie spektakli w innych teatrach. I to wszystko w
sytuacji, gdy teatr, któremu przewodzi, stacza się po równi
pochyłej. Teatr bez widza jest martwy. Nie ilość festiwali, na
których wystąpią aktorzy, ma pierwszorzędne znaczenie. To widz jest
najważniejszy. On ma decydować, jakiego teatru oczekuje i do
jakiego z chęcią przyjdzie. Mam nadzieję, że taki teatr będzie w
Jeleniej Górze.
Jerzy Lenard
radny rady miejskiej w Jeleniej Górze

Jak ocenzurować teatr

[Gość: Jerzy Lenard]

P.S.
A co do tekstu Romana Pawłowskiego „Sceny pod obstrzałem” to
chciałbym nadmienić, że to właśnie ci młodzi ludzie przestali
przede wszystkim do takiego teatru, jaki promuje chociażby Wojciech
Klemm, przychodzić. To również w ich imieniu piszę, bo to oni się
do nas, radnych, często zwracają. To nie lokalni politycy PO psują
teatr. To właśnie oni próbują naprawić to, co przez wiele lat było
tabu. Mimo, że działo się źle, nikt nie chciał się zająć tą
delikatną i trudną, nie ukrywam, sprawą. Głos młodych
wykształconych Polaków to nie głos wulgaryzmów, to nie głos
niedouczonych aktorów czytających z kartek czy reżyserów biorących
duże pieniądze za kilkanaście dni wątpliwej jakości pracy. Młodzi
ludzie żądają konkretów i rzetelnej, uczciwej pracy. A nie
kombinowania, kunktatorstwa i „popierania swoich”.
Jerzy Lenard
radny rady miejskiej w Jeleniej Górze

Ale stek bzdur

[Gość: andy]

Teatry nie są dla krytyków i dyrektorów teatrów. Teatry mają swoje
misje, cele czy kakkolwiek zwać (kulturalne, edukacyjne itd).
Krytycy ze wszystkich teatrów zrobiliby teatry "współczesne",
krzyczące - ważne przede wszystkim "wydarzenie", a nie przeżycie
widza, przyciąganie młodzieży, dbanie o widownię. KRYTYCY OUT Z
TEATRÓW