O polityce Quantitatve Eassing

[2leor1931]

O polityce Quantitatve Eassing
Tomasz Pompowski w tekście pt.: "Żółte światło na rynkach globalnych" informuje, że ekonomiści i menadżerowie zgodnie twierdzą, że "Wyczerpała się już strategia programów stymulacyjnych zwłaszcza ilościowego łagodzenia". Ponieważ, jak twierdzi Profesor Lawrence Kotlikoff z Uniwersytetu w Bostonie, zadłużenie na świecie wzrosło obecnie do niewyobrażalnych rozmiarów. „Przepaść fiskalna” USA to dziś 210 bln dol. (ogólna suma długu publicznego i prywatnego), czyli 16 razy więcej niż oficjalne zadłużenia USA. „Jest to ogromna suma bo roczne PKB to 18 bln dol.” „To znaczy, że przepaść fiskalna to wartość PKB z prawie 12 lat”. Ponadto "w maju 2015 r. wschodzące rynki miały 3,1 bln dol. zadłużenia w papierach wartościowych i 3,1 bln dol. w kredytach". Tak więc "Banki centralne znalazły się w trudnej sytuacji. Mają teraz do dyspozycji tylko niedoskonałe narzędzia, które mają im pomóc wywiązać się z postawionych zadań: doprowadzenia do maksymalnego zatrudnienia i stabilizacji cen. Zostały też uzależnione nadmiernie od rynków finansowych, które stają się coraz bardziej niestabilne.", bo są przepełnione nadmierną płynnością. Łatwy, bo tani pieniądz szuka pilnie dochodowych lokat inwestycyjnych. Przede wszystkim poprzez banki szarej strefy (shadow bank i carry trade), które zajmują się ryzykownymi operacjami polegającymi na udzielaniu pożyczek możliwie nisko oprocentowanych do zainwestowania w aktywa, które mają przynieść szybkie zyski. Właśnie taki kapitał pożyczkowy był w ostatnim okresie kierowany przede wszystkim na rynek chiński, dzięki któremu "produkcja przemysłowa w Chinach wzrosła pięciokrotnie od 800 mld dol. w 2000 r. do 4 bln dol. w 2013 r (mierzona według wartości dol. w 2005 r.)". "Łatwy pieniądz wykreowany przez politykę łagodzenia USA czy Japonii trafiał do centrów offshore – w Hongkongu. A stamtąd do Chin w formie operacji carry trade. Fundusze te inwestorzy najpierw zamieniali na dolary Hongkongu, które są przywiązane do dolara USA, a później inwestowali w produkty z wysoką stopą zwrotu denominowane w renminbi (chińskie pieniądze zwane też juanami. Według danych banków Hongkongu wartość zagranicznych roszczeń netto w lipcu 2015 r. wyniosła 7,2 bln dol Hongkongu. Banki nie ukrywają, że większość pożyczyły Chinom." Napływ do Chin tego kapitału przyczynił się do napompowania chińskiej bańki, która właśnie pękła i spowodowała poniedziałkowe (24.08.2015) tąpnięcia na rynkach całego świata. Dla FED, EBC oraz Centralnego Banku Japonii zapaliło się żółte światło informujące, że nastąpił koniec polityki ilościowego łagodzenia. Banki centralne powinny teraz rozpocząć drenowanie nadmiaru płynności z rynku. Dopuszcza się nawet uruchomienie mechanizmów opartych na schumpeterowskiej idei twórczej destrukcji, czyli fizycznego wyeliminowania części chybionych, nadmiernych inwestycji. www.obserwatorfinansowy.pl/tematyka/rynki-finansowe/zolte-swiatlo-na-rynkach-globalnych/?k=debata

[2leor1931]

2). O polityce Quantitatve Eassing. Znakomita większość obserwatorów, dziennikarzy, a nawet ludzi z tytułami profesora ekonomii, określa luzowanie ilościowe, czyli Quantitative Easing (QE) jako "(DO)DRUK" pieniędzy, który jakoby natychmiast przekłada się na wzrost obiegu pieniężnego. Oczywiście takie postrzeganie i rozumienie polityki QE, jaką po kryzysie 2008 r. podjęły i nadal prowadzą centralne banki, musi prowadzić do błędnych wniosków w zakresie spodziewanych, potencjalnych jej skutków. Quantitative Easing (QE) to polityka banków centralnych polegająca na masowym wykupie obligacji rządu oraz samorządów lokalnych czy hipotecznych listów zastawnych (MBS) od banków komercyjnych. Najkrócej mówiąc jest to program zamiany aktywów (np. obligacji - T-bond na rezerwy dolarowe) w tzw rezerwy pieniądza Mo. Należy przypomnieć, że przyrost pieniądza M0 kreowanego przez banki centralne, którego dostarczają one bankom handlowym w ramach polityki QE, stanowi dla banków handlowych jedynie bazę monetarną, w oparciu o którą mogą one kreować nowy pieniądz i powiększać jego obieg. Tak więc polityka banków centralnych w zakresie QE nie przekłada się bezpośrednio na wzrost obiegu pieniężnego i dlatego nie ma ona żadnego wpływu na to, czy i kiedy pojawi się inflacja. Zagadnienie rezerw pieniądza Mo Ben Bernanke, były prezes Fed wyjaśnił następująco: "Rezerwy [bankowe] to po prostu depozyty utrzymywane przez banki komercyjne w FED; czasem słyszy się, że FED drukuje pieniądze, ale to nie ma w rzeczywistości miejsca, ilość pieniądza w obiegu się nie zmienia. Zmienia się tylko stan rezerw, które banki utrzymują w FED". Tak więc podczas skupu aktywów FED następuje wzrost rezerw banków komercyjnych, które banki te utrzymują w FED. W wyniku akcji QE suma bilansowa FEDu gwałtownie rośnie, tak jak i rosną rezerwy banków. Szczególnie intensywną politykę QE prowadzi już od trzech dekad Bank Centralny Japonii. W jej wyniku baza monetarna w bankach handlowych Japonii wzrosła aż do 60% jej PKB, natomiast w USA wynosi ona ok. 25%,a w Wielkiej Brytanii ok. 20%. Na skutek powściągliwej polityki prowadzonej w tym zakresie przez EBC baza monetarna w strefie euro stanowi tylko ok. 10% PKB. Bank Centralny Japonii (BoJ) wydrenował już rynek z obligacji państwowych do tego stopnia, że obawia się, iż niedługo zabraknie mu państwowych papierów dłużnych i nie będzie miał co skupować. Tymczasem od ponad 2 lat Europejski Bank Centralny ma zupełnie odwrotny problem. Europejskie banki komercyjne regularnie spłacają pożyczki udzielone przez EBC (głównie na przełomie 2011 i 2012 roku). Powoduje to, że od połowy 2012 r. suma bilansowa EBC systematycznie się kurczy. EBC ogłosił zatem program szeroko zakrojonego luzowania ilościowego QE. Obok dotychczasowych zakupów ABS-ów i listów zastawnych EBC będzie też regularnie skupował obligacje rządów strefy euro. Tych papierów będzie kupował na kwotę ok. 60 mld euro miesięcznie, a zakupy potrwają do września 2016 r., co oznacza, że bilans EBC zwiększy się dzięki temu o ok. 1,1 bln euro i osiągnie ok. 3 biliony euro w 2016 r.
Z powyższego wynika, że wielkość akcji kredytowej banków komercyjnych oraz wynikający z niej wzrost obiegu pieniężnego nie zależy od stanu rezerw tych banków. Ponieważ rezerwy nie przynoszą bankom praktycznie żadnego dochodu, stąd prawdopodobne domniemanie i założenie, że QE spowoduje zmniejszenie ich awersji do ryzyka i skłoni do poszukiwania alternatywnych źródeł dochodów, udostępniania środków pieniężnych na przedsięwzięcia dające wyższe oprocentowanie, jak np. obligacje korporacyjne. Jednak wolumen udzielonych kredytów zależy od popytu oraz wiarygodności kredytobiorców. Niestety problemem jest to, że obecna sytuacja gospodarcza raczej temu nie sprzyja - co widać było, gdy podczas QE1 akcja kredytowa znacznie spadła. Część graczy na rynku jednak, olśniona perspektywą "dodruku" podejmuje często irracjonalne decyzje inwestując - tzn. "uciekając" od $ - w "twarde" aktywa, jak surowce, co może i z reguły skutkuje chybionymi inwestycjami oraz prowadzi do powstawania i rozwijania się baniek spekulacyjnych.
To właśnie nadmierna, lekkomyślna akcja kredytowa na rynku hipotecznym doprowadziła do bieżącego kryzysu. Stąd, w warunkach aktualnie bardzo wysokiego poziomu zadłużenia gospodarstw domowych w USA, jak i w wielu innych krajach, sam koncept oparcia odbudowy aktywności gospodarczej na zwiększeniu akcji kredytowej jest po prostu absurdalny i zupełnie niezrozumiały.

[2leor1931]

3). O polityce Quantitatve Eassing. Należy bowiem wziąć pod uwagę fakt, że we wszystkich rozwiniętych krajach banki komercyjne podchodzą bardzo wstrzemięźliwie do udzielania kredytów. Nie sięgają też po kredyty zadłużone gospodarstwa domowe. Podobnie korzystające z kredytów małe firmy, które nie powinny się już więcej zapożyczać. Wszystkie zadłużone podmioty tną teraz swoje budżety i ograniczają wydatki. Jednocześnie też jest bardzo wiele dużych firm, które zamiast inwestować, gromadzą gotówkę, a to z powodu mizernych perspektyw popytu na produkowane i oferowane przez nie towary. W tej sytuacji prowadzenie dalej przez banki centralne bardziej aktywnej polityki QE jest niecelowe, bo nie jest w stanie ożywić koniunktury gospodarczej. Skutecznym wyjściem z impasu mogłoby być tylko fiskalne stymulowanie gospodarki - tzn. odpowiednia polityka wydatkowa rządu - aż do osiągnięcia trwałych efektów ożywienia, ale tę możliwość blokuje przyjęty model polityki gospodarczej.
modernmoneytheory.blox.pl/2013/08/29-Luzowanie-Ilosciowe-QE-Fakty-i-Mity.html
stojeipatrze.blogspot.com/2015/01/gdzie-podziaa-sie-inflacja.html
mises.pl/blog/2015/02/03/benedyk-luzowanie-ilosciowe-europejskiego-banku-centralnego/

Po ostatnim kryzysie bowiem rządy, zwłaszcza państw strefy euro, przyjęły sobie za podstawowy cel, że nie będą już dalej podnosić aktualnie istniejących stanów zadłużenia publicznego. Natomiast rządy tych państw, które z powodu nadmiernych długów wpadły w kłopoty, przystąpiły do systematycznej spłaty swych długów. Nie ma wić chętnych do zaciągania nowych kredytów ani przez podmioty prywatne ani też publiczne. A bez zaciągania kredytów netto nie ma kreacji nowego pieniądza i wzrostu obiegu pieniężnego. Akcję kredytowania paraliżuje przede wszystkim to, że powoduje ona szybki wzrost zadłużania się zarówno sfery prywatnej jak i publicznej. Zaciągane kredyty, którymi kreowany jest nowy pieniądz, skutkują bowiem w sposób przyspieszony narastaniem zadłużania się dlatego, że długi te narastają z dwóch powodów: 1) adekwatnie do wartości zaciąganych kredytów, oraz 2) w sposób przyspieszony na skutek kapitalizowania przez banki części realizowanego oprocentowania od udzielonych kredytów. Problem przyspieszonego narastania długów z tytułu zaciągniętych kredytów, które kreują wzrost obiegu pieniężnego, wyjaśnia niżej przedstawiona analiza:
Link do analizy pt.: "Narastanie długu z powodu kredytowej kreacji pieniądza obiegowego"
leonorlikowski.bloog.pl/?smoybbtticaid=61583b