Alkoholik w pracy

[Gość: hermi]

W dzisiejszej Gazecie Prawnej przeczytałam co następuje: "Stwierdzono, że
alkoholicy częściej poddają się leczeniu na skutek wymagań firmy niż
rodziny. Tu okazuje się, że bodaj najskuteczniejszym środkiem jest nacisk ze
strony zwierzchników. Skuteczna bywa rozmowa. Jednak wyłącznie wówczas, gdy
przeprowadza ją osoba, do której delikwent ma zaufanie."
Co o tym sądzą osoby trzeźwiejące? Czy faktycznie tak jest? Bo jakoś trudno
mi w to uwierzyć. Pozdrawiam

[hepik1]

Wydaje się,że to dane dotyczące raczej Europy Zachodniej czy wręcz Stanów,wątpię
by w polskiej obecnej rzeczywistości,któryś z pracodawców dbał o takie
szczegóły.Choć za komuny tak zdajsie bywało,że na wniosek zakładu pracy
kierowano na leczenia ale to jakiś weteran by musiał przypomnieć.Inna sprawa,że
wtedy leczenie polegało na zupełnie czym innym.Pozdr.

[Gość: gb]

Niedawno mialam okazję przyjżec się pewnej sytuacji. Pani X pół roku nie pije,
ktoregos wieczoru jednak decyduje sie ukoić smutki ale....na tym nie
poprzestaje, poprawia rano i udaje sie do pracy. Tam wspolpracownicy przez ok
3 godz. udaja niewidomych a wspomniana Pani zatacza się i kompromituje.
Reakcja zwierzchnika następuje dopiero na skutek interwencji z zewnątrz.
Komentarz jest następujący....nikt nie mowi o chorobie, słowa alkoholizm nikt
nie używa, zwierzchnik nie informuje o powodzie nieobecnosci i zabrania rozmów
na ten temat a nawet sugeruje by o sprawie jak najszybciej zapomnieć. To nie
to. Takie rzeczy nie zdarzaja sie takim ludziom jak Pani X. Coś mi to wyglada
na dulszczyzne. To tylko jeden przykład, innych nie znam ale ciekawa jestem
reakcji pracodawców.

[kleofas11]

hermi, po co się nad tym zastanawiasz, do czego ci to tak naprawdę potrzebne?
Ja musiałem upaść nisko i sam stwierdzić, że chcę się podnieść. Ale decyzję o
udaniu się do poradni podjąłem "dla rodziny". Dopiero potem zrozumiałem, że
trzeźwieję dla siebie. Niczyje słowa nie docierały do mnie dopóki nie
zdecydowałem, że jednak chcę żyć. To, że jakąś perswazją można przekonać
alkoholika aby się leczył dowiadywałem się później z amerykańskich filmów.
Teorytycznie najlepiej kiedy wszyscy wpółdziałają; rodzina i zwierzchnik i
terapeuta.Tam jest inna świadomość problemu u szefów. Ale myślę, że
zastanawianie się nad tym bez konkretnej sytuacji jest stratą czasu.

[jklepacz]

alkoholik w pracy zawsze jest super
czesto się kamufluje
a polski pracodawca nie toleruje jego choroby a gdy się dowie to delikwent
często się zegna z pracą
sam już trzykrotnie tego doświadczyłem,chociaz ostatnią prace straciłem na
własne życzenie
a leczenie alkoholika na siłę nie ma sensu
to trzeba trzeźwieć dla siebie nie dla rodziny ,przyjaciół czy pracy
jakikolwiek dalsze rozważania odłożył bym w kąt
pozdr
Jutro też jest dzien trzeźwego alkoholika

do kleofasa11

[Gość: hermi]

Zastanowiłam się nad tym, bo orientując się trochę w mechanizmach tej choroby,
nie wydało mi się prawdziwe stwierdzenie, czy sugestia autora arykułu, że
alkoholikowi może pomóc zwierzchnik. Byłam ciekawa, czy komuś z forumowiczów
przydarzyła się taka sytuacja, że jego przełożony "natchnął" go do pójścia na
terapię. Poruszyłam ten temat, bo uważam, że takie uproszczenie wprowadza w
błąd laików.

[hepik1]

Mnie się wydaje,że z mechanizmem choroby to,kto może "natchnąć"chyba nie ma nic
wspólnego.Jeśli wierzymy w Boga czy Siłę wyższa to wierzymy ,że nic nie dzieje
się przypadkiem,że w naszym życiu ktoś czy cos staje na drodze i prób€je wskazać
co dalej,co można zrobic.I takich ludzi i zdarzeń jest całe mnóstwo.Pytanie
tylko czy my to "coś" dostrzegamy i czy jesteśmy gotowi przyjąć te wskazówki czy
wręcz pomoc.W Polsce przy takim wyścigu szczurów,walce o zachowanie pracy nałóg
raczej powodem do zwolnienia i to nie tego czynnego alkoholika ale tego
trzeźwiejącego właśnie.Chyba ,że będziemy mieli szczęście na natrafienie szefa
,który sam jest alkoholikiem i sam trzeźwieje.Zupełnie inaczej wyglada to w Usa
,ktoś o tym stamtąd o tym pisał,choć było to na innym forum.Może kiedyś to
odnajdę,to wkleję.A ja osobiscie poznałem człowieka,górnika,któremu sztygar
czyli bezpośredni przełożony powiedział o AA i innych możliwościach leczenia.Ale
na pewno nie było to działanie standardowe a stało się tylko tak dlatego,bo to
dobry i mądry człowiek po prostu był.Pozdr.

[Gość: maliana]

Zależy. Mojego znajomego z terapii "natchnął" do leczenia właśnie przełożony.
Podczas delegacji poszli do knajpy na dobry obiad, i szef wyłłuszczył mu co
następuje: znany jest jego (kolegi) pozytywny stosunek do alkoholu (różne hece
podczas wyjazdów służbowych), zaczynają się już z tego powodu kłopoty
(zaniedbywanie pracy) wizerunek firmy leci na pysk (eksponowane stanowisko)
ultimatum: leczenie lub zwolnienie. Jako pracownik - poza problemami z piciem-
przedstawiał dla firmy wysoką wartość, wydajny, kreatywny, dobry szef,
zorganizowany, kompetentny (był przełożonym grupy ludzi). Dodam, ze firma
międzynarodowa, a szef ludzki. Cała rozmowa przytoczona tu przeze mnie w sposób
skrótowy przebiegła w atmosferze życzliwości. Kolega oczywiście na terapię
poszedł i rozpoczął trzeźwienie.

[kleofas11]

Fajna historia. Zdarzyła się pewnie jednak wyjątkowo. Czy kolega rzeczywiście
rozpoczął trzeźwienie to się za jakiś czas okaże. Na razie podporządkował się
propozycji pójścia na terapię. A tak przy okazji: nie za bardzo wierzę, że był
taki zorganizowany i wydajny skoro jednocześnie zauważono zaniedbywanie pracy.
Co by nie mówić; szef znajomego popisał się. I nie wnikam czy jest ludzki czy
po prostu wolał uniknąć zmian kadrowych.

[wojtech451]

U mnie sytuacja właściwie była odwrotna. Na terapii poznałem człowieka, który
prowadził dość duże interesy. W ciągu 4 tygodni (przyszedł do ośrodka 2
tygodnie po mnie) zaprzyjaźniliśmy się. Zaproponował mi pracę u siebie. Mój
terapeuta zdecydowanie odradzał mi taki układ jako zbyt niebezpieczny dla mnie.
A ja widziałem to jako dwuosobowe AA. Pierwsze dwa miesiące pracy były bardzo
trudne. On wrócił do picia a ja będąc cały czas obok (24 na dobę oprócz
wekendów) próbowałem go od tego odciągnąć. Kilkakrotnie doszło do szarpaniny,
zabierałem mu i wylewalem ostentacyjne wódkę. Jeździliśmy razem na comiesięczne
spotkania terapeutyczne - on był tylko dwa razy. Mimo moich starań pił coraz
więcej, pracował zrywami, pogrążał i tak zadłużoną firmę. Wielokrotnie
znosiłem go pijącego z gwinta na przednim siedzeniu samochodu podczas gdy ja
siedziałem za kierownicą. Byłem jego "prawą ręką" ale nie tą, która podnosiła
szklankę z wódką do ust. Był to dla mnie olbrzymi stres przed którym terapeuta
mnie przestrzegał. Widząc moje starania i zabiegi, wręcz walkę o jego trzeźwość
nazwał mnie nawet "Mojżeszem" - w sensie - człowiek który chce zbawić świat.
Zrobiłem wszystko co było w mojej mocy aby ponowił terapię, przestał pić,
niestety nie pomogło. Nie dałem rady, spasowałem, odszedłem z firmy po 11
miesiącach. Przy odejściu zapytałem tylko o jedno:
- W prawie tym samym czasie wyszliśmy z ośrodka. Gdzie dzisiaj jesteś ty a
gdzie ja? Odpowiedzi nie było.
Gdy mój terapeuta na kolejnym zjeździe dowiedział się że odszedłem z firmy i
dałem sobie spokój z wyciąganiem mojego przyjaciela i szefa z alkoholizmu
powiedział mi że miał bardzo duże obawy czy aby podczas tej mojej "misji
Mojżesza" sam nie sięgnę po kieliszek. Obawy nie były bezpodstawne, kilka razy
byłem blisko, bardzo blisko.

[kleofas11]

Biorąc pod uwagę okoliczności i krótki wtedy staż abstynencki skończyła się ta
chora sytuacja nadzwyczaj dla ciebie pomyślnie. Tylko po co sobie fundować
takie wyzwalacze?
A jeśli chodzi o szefów i moje picie to zawsze okazywali zdumienie, że moje
nawalanki ( a miałem ich duży asortyment ) są spowodowane alkoholizmem.
Wyjaśnię, że od dawna się leczę ale zapijałem i zawsze wiązało się to w końcu z
utratą pracy. Byłem na początku bardzo dobrym pracownikiem ale gdy zapijałem
zaczynały się kłopoty ( nagłe zwolnienia, telefony o urlop gdy miałem sporo
rozbabranej roboty itp.). Szefowie po prostu głupieli w takiej sytuacji bo z
rzetelnego i operatywnego gościa nagle im się zmieniałem w roztelepanego
emocjonalnie lawiranta. Miałem taką sytuację, że w ciągu 2 lat pracy byłem 2
razy na odwyku a miałem samodzielne stanowisko i bardzo dobrze byłem oceniany.
Praca była jednak bardzo dla mnie stresująca. Zamiast znależć inne rozwiązania
zacząłem pić. Jednak umówiłem się z szefem, że po odwyku wrócę do roboty ale
następnych odwyków nie będzie, jeśli będą to koniec z pracą.
Po roku znów zapiłem, znów odwyk i rozstaliśmy się. Wiem jednak, że szczególnie
za pierwszym razem nie umiał podjąć decyzji i konsultował się parokrotnie ze
swoim zwierzchnikiem w innym mieście. Ten ważniejszy raczej chciał się mnie od
razu pozbyć, jednak wtedy zostałem. Wcześniej w innych firmach też musiałem
odejść, gdy wracałem do picia. Nigdy też nie było to "z dnia na dzień",
szefowie nie wiedzieli co robić. Szkoda im było dobrego pracownika, który
zamieniał się w bumelanta. Żaden nie wiedział nic jak postąpić w przypadku
pracownika-alkoholika.