ssszzzzz
10.09.24, 21:34
Pić nie chcę, bo czuję mgłę na umyśle. Ciąży mi ona i sprawia, że tęsknię za dzieciństwem. Boję się zestarzeć za szybko i jeszcze przez własną głupotę. Pamiętam jak chodziłam spać codziennie o 22. Wszystko było światłe. Do nocy pełna moc. Chcę swoją starą rutynę. Pić nie chcę też, bo boję się, że umknie mi życie przez palce. Wiem jaka jest moja rodzina, która pije albo do stopnia krytycznego albo pije jako główna rozrywka i antidotum na wszelkie boleści. Mam to po nich. Tam to było zawsze normalne. Chyba do 20. roku życia myślałam, że ludzie umierają w wieku 62 lat zupełnie naturalnie i że to normalny wiek na śmierć. No ale nie. Coś musiało się we mnie zmienić, bo ostatnim razem jak tam byłam to rozpłakała się matka, a wreszcie nie ja. Mogę w końcu mieć ich w dupie.
Dziś było ok. Wysłuchalam wiele materiałów na youtubie o odstawieniu alkoholu. Dobroczynnych skutkach. Nie wiem jakie dni będą najgorsze. Dla mnie chyba dzień, w którym pomyślę, że już czuję się świetnie, a skoro jestem na fajnym wyjściu czy wyjeździe, to przecież cudownie byłoby się do tej kolacji napić wina i mi nie zaszkodzi. Bzdura. Jest już jesień i pewnie wpadłoby się na pomysł domowych grzańców, później zimą w karczmie to samo. Ciężko wtedy wyjechać w góry i cudownie się nie ogrzać. No a przecież sylwester. Trochę to dalekobieżne myślenie jak na to, że nie wiadomo jeszcze nawet jak uporam się z przyszłym weekendem. Mi się wydaje, że pierwsze dwa tygodnie nie będę pić z palcem w dupie. Potem może się zrobić dziwnie. Ale przecież na to czekam, żeby się zrobiło dziwnie i żebym się ruszyła do robienia w końcu czegoś innego niż popijanie i siedzenie. Gdybym to przetrwała czułabym się jak inny człowiek. Pewnie wreszcie bym czuła się godna tych wielu rzeczy, o których marzę.
