problemy z psychika a alkohol

[prawdziwyszuwaks1]

Witajcie,

Chcialbym prosic Was o rade, bo nie wiem jak to nadgryzc.

W ostatnich 2-3 latach mialem szczescie doswiadczyc kilku
nieprzyjemnych momentow. Zdazenia te z pewnoscia pozostawily dosc
glebokie rysy na psychice (wypadek samochodowy, smierc bliskiej
osoby, przypadkowy rabunek z ciezkim pobiciem, bankructwo
developera, i troche podobnych). Patrzac wstecz, zaczalem odczuwac
leki (wyjscie na ulice po zmroku, ataki histerii przy byle
problemie), problemy z pamiecia i jak sie mozna domyslac - zaczalem
pic. Slabe wino ktore pije i pilem w koszmarnych ilosciach
wieczorami, powodowalo ze noce nie byly takie straszne, ludzie zli i
latwiej bylo snic. Do czasu, kiedy to na trzezwo, wyobraznia zaczela
skladac w jedna calosc jakies przypadkowe elementy a uzyskany z tych
aburdalnych scinkow patchwork mimowolnie analizowac. Tak wiec, od
kilku miesiecy zyje w przeswiadczeniu bycia zdradzonym przez zone -
choc wyjasnila mi to juz dziesiatki razy; boje sie zostawac w
mieszkaniu po zmierzchu jak i ogladac filmow z przemoca. Niemal
czuje jak ktos na stacji PKP spycha mnie pod jadacy pociag, boje sie
ludzi, mam problemy z mowieniem, wyslawianiem sie, czy czytaniem.
Szklanka wina, 2 czy 3 dzialaja kojaco, znow jestem jak dawniej,
nikt mnie nie zdradza, a poszlaki sa po prostu smieszne, slowa zony
swiete. Nastepnego dnia zaczyna sie od poczatku, ktos stoi w bramie
i czeka na mnie, zona zalozyla nowe konto pocztowe nie z ciekawosci
a po to by sobie z tamtym flirtowac, te poszlaki z ktorych wieczorem
sie smialem dzisiaj znowu sa dowodami koronnymi. I te wahania
nastroju. Swiat jest piekny, za 5 minut lzy mam w oczach. A mam 34
lata!

Probowalem przestac pic, udalo sie przez 6 dni. Po co to wszystko
pisze? Otoz chcialem sie Was zapytac, czy to mozliwe, by to alkohol
byl przyczyna takiego upodlenia psychiki? Czy to mozliwe by on
powodowal takie wahania, by sprawial ze przestaje sie wierzyc
najblizszym, ze widzi sie nie to co jest tylko cos urojonego? Czy
mozliwe, ze to >dzieki< alkoholizmowi, bedac trzezwym czlowiek
posuwa sie do rzeczy ktorych sie brzydzi (naruszanie cudzej
prywatnosci w celu znalezienia dowodow)? Czy to taka rownia pochyla
i bedzie coraz gorzej?

Szuwaks

[addicted11]

Wedlug mnie zdecydowanie alkohol moze byc wspolodpowiedzialny.
Masz glebokie problemy emocjonalne, ktore alkoholem maskujesz i
tlumisz- ale gdy alkohol przestaje dzialac to one po pierwsze wylaza
w pelnej krasie, po drugie alkohol gdy przestaje dzialac to pojawia
sie kac albo zespol odstawienny- w zaleznosci od tego, ile pijesz i
czy masz a jezlei to jak glebokie uzaleznienie- tak czy owak obydwa
procesy charakteryzuja sie podwyzszonym lekiem, pobudzeniem nerwowym-
a to dla twoich skolatanych i tak nerwow po prostu dodatkowa
podpalka.

Teoretycznie mozesz tez cierpiec na znany w medycynie tzw Zespol
Otella- czyli zaburzenie postrzegania, ktore prowadiz do paranoi. O
ile jednek wiem, zespol Otella nie przechodzi po 2 szklankach wina,
a poza tym pojawia sie w naprawde skrajnych przypadkach.

Tak wiec obstawiam nerwy jak postronki + jakies syndromy pourazowe,
ktore po prostu leczysz w najgorszy mozliwy sposob.
( no nie, jeszcze gorsza bylaby heroina)


Alkohol dzxiala wiec bezposrednio- jako srodek chemiczny, trucizna,
ktore u kazdego czlowieka ujemnie wplywa na system nerwowy.
A gdy ten system nerwowy nawala, to alkohol ujemnie dziala na
nawalajacy system nerwowy i wychodza takie klocki.

Swoja droga nie wiem, tu zgaduje, mowie o swoich doswiadczeniach-
mozesz miec stresy i leki zwiazane z poczuciem bezradnosci,
beznadziei, poczucia braku wyjscia.

Ja tak mialem, ze jak pilem to czulem sie jakis gorszy, mialem tez
pewnego rodzaju obsesje- ze ludzie mna gardza, mialem tez takie
dziwne obsesje zwiazane z upijaniem sie, zwiazane z moja zbyt bujna
wyobraznia.
Podam Ci 2 przyklady- raz jak ktos kiedys w Warszawie po pijanemu
zadzwoinl na policje, ze podlozono bombe w metrze- zaczela mnie
dreczyc mysl, ze ja po pijanemu tez tak moge zrobic.
Drugi- kiedy zlapano za pedofilie Samsona ja pomyslalem, ze skoro
takiemu gosciowo od woki tak odbilo, to i ja moze moglbym byc
pedofilem ( mimo, ze obrazki nagich dzieci nigdy nie dzialaly na
mnie erotycznie).

Jedna roznice widze- u mnie byly to takie miniobsesje, ktore po
prostu chwilami zatruwaly mi mozg, ale w pelni zdawalem sobie sprawe
z ich irracjonalnosci, po prostu tylko mnie meczyly, natomiast u
Ciebie widze jakies kroki dalej idace- sprawdzanie poczty, wiara w
te urojenia.
Radze przestac pic, przynajmniej na jakis czas, zobaczyc jak bedzie,
a pewnie nie bedzie dobrze, nastepnie udac sie do jakiegos dobrego
psychologa ( radze wybierac z rozmyslem i jak sie pierwszy nie
spodoba zmienic, az do skutku, bo zly psycholog moze zniechecic do
calego leczenia).

[addicted11]

dodam jeszcze, ze sklonnosc do takich obsesji mialem od dziecinstwa,
kiedys zdarzyl mi sie epizod lunatykowania i oczywiscie ubzduralem
sobie, ze we snie zarzne kogos z domownikow nozem, nawet jak szedlem
spac to chowalem noze, mimoz e mialem wtedy ze 12 lat:)
Na szczescie to pozniej mocno zelzalo, ale jakies slady i zwyczaje
pozostaly, przejawia sie to tez czasami sklonnosciami do lekkiej
hipohondrii, pesymizmu, jakiegos katastrofizmu, ale bez popadania w
urojenia- takie ot mysli, ktore czasem psuja nastroj, a przychodza
jak sie za duzo ma czasu wolnego:)

ale alkohol niestety na takie rzeczy nie pomaga a szkodzi.

[tranzyt80]

Tylko pozazdroscic,bo Ty,Addi,chyba sie w zyciu nigdy nie
nudziles...alkoholizm,fobie,obsesje,epizod
lunatykowania,hipochondria,pesymizm,katastrofizm bez urojen...

(nie wiem czy z urojeniami nie bylby tu lepszy..;))

Od razu poprawil mi sie jakos humor:))

[addicted11]

No nudno nie bylo ale czy przyjemnie to nie powiedizalbym.
Katastrofizm bez urojen- tak napisalem, bo zapomnialem slowa-
chodzilo mi o takie przekonanie, ze cos zlego jak sie ma zdadzyc to
sie zdarzy, czyli skrajny pesymizm, z tym ze ograniczony do pewnych
sytuacji, bo np. w szkole uchodzilem za luzaka, poniewaz nigdy nie
balem sie klasowek czy egzaminow, inni robili w majtki a ja sie
smialem- tu akurat byl odwrotny katastrofizm, be urojen, a jakze.

Jak chcesz jeszcze ciekawostke- to nie bedzie juz byt wesole- ale
kilka lat swego dziecinstwa przezylem w panicznym strachu, ze umrze
moja matka. Matka miala sklonnosc do hipochondrii i katastrozizmu
bez urojen ( to po niej to chyba mam) i pamietam, ze jak cos ja
zabolalo to podejrzewala raka, snula wizje jak to bedzie jak ona
umrze, bolala co z nami bedzie itp, cala rodzina w napieciu czekala
na kazdy wynik- jak miala problem z zoladkiem, to czekalismy na
biopsje, i wielka ulga- to nie rak. To sie powtarzalo wiele razy.
Pamietam, ze wtedy doslownie przekleczalem przed obrazem cale dnie i
godziny, bo jako dzieciak bylem bardzo pobozny.

Majac jakies 6-8lat z kolei napadla mnie jakas egzystencjalna obawa
przed marnoscia losu ludzkiego- balem sie smierci- swojej i innych-
z tym ze nie samej smierci, ale perspektywy, ze po niej nic pewnego
nie ma, matka zapewniala mnie wtedy o zmartwywstaniu ciala, o zyciu
wiecznym itp, ale ja mimo ze bardzo pobozny, a zarazem bardzo
dociekliwy i wnikiliwy- nie potrafilem sobie wyobrazic tego
zmartwychwstania ciala- czy to zwloki ozyja, a co jak zwloki robaki
zjedza- i nikt mi nie potrafil odpowiedziec, bo bylem za madry na
odpowiedzi udzielane dzieciom i za glui na odpowiedzi udzielane
doroslym.

Potem, jakies 6-7 lat temu, mialem podobny epizod, nazywam
to "choroba michaela jacksona"- tym razem panbika mnie ogarniala na
mysl, ze moja mlodosc sie konczy, ze juz nigdy nie bede mial 25 lat,
ze to ostatnie chwile, i tak samo ze Bono ma juz 35, Nick Cave ma
juz 40- i oni tez nie beda mlodzi.

Tak wiec jak widzisz, sklonnosc do umartwiania sie mialem od zawsze:)

[tranzyt80]

Po Twoich "wybrzmieniach",sam zaczalem sie zastanawiac i
przypomnialo mi sie,ze jako nastoletni gnojek,po przeczytaniu
jakiegos artykulu w "Zyjmy dluzej",na temat samoistnej przemiany
plci na kobieca,w okresie dojrzewania,
i tak mi to zaszlo w glowe,ze ze strachu zaczalem sie ze wszystkich
stron gladac w lustrze,na dodatek mialem poliki z dolkami,ja chlopak!
Na sama mysl,co by bylo gdyby...oblalem sie zimnym potem.A ostatnim,
wtedy,"gwozdziem do trumny",byla sytuacja w tramwaju.I to zaraz na
drugi dzien.Mialem akurat na sobie kurtke ze koziej skory ,pokryta
czarnym krotkim wlosiem.Nosilem wtedy dlugie wlosy.I wyobraz
sobie,akurat wtedy,jakis starszy facet,nagle wstaje i ustepuje mi w
tramwaju miejsca,proszac abym usiadl...Wierz mi,wolalbym dostac
sztyletem w plecy!
Ucieklem z tramwaju...i ledwo doczolgalem sie do domu,mialem dowod!,
ostateczny i oczywisty,moje malutkie podejrzonko uroslo do rangi
komunikatu w Dzienniku Telewizyjnym.Teraz wiedziec i widziec beda
wszyscy.Moja przemiane juz nie do sie ukryc!Pomyslalem,ze to koniec!
Pozostaje mi tylko czekac az odpadnie ten ostateczny dowod;)...i
smierc.

A w tamtych czasach nie bylo nikogo,z kim mozna by bylo o takich
rozterkach z kims porozmawiac...,
zreszta predzej wolalbym sobie oko wypalic,niz sie wyzalac.
Uratowala mnie wtedy moje platoniczne uczucie do kolezanki z klasy,
bylem zakochany ze az chej!,ze dosyc szybko ta "Choroba
przepotwazania sie w puch marny" jakos znikla sama:)))

[addicted11]

zeby ze tak powiem wrocic do tematu- radze autorowi watku przyjrzec
sie, czy mial w przeszlosci sklonnosci w swej wyobrazni do tworzenia
takich scen, choc jak piszesz,z e te wydarzenia traumatyczne typu
wypadek mocno wplynely na ciebie- to mogl byc punkt zwrotny.
Nie wiadomo ile tak naprawde pijesz, czy codziennie od 5 lat czy od
5 dni, czy 2 szkladnki wina czy co najmniej 2 szklanki.
Zachowujac umiar powiem, ze omamy i urojenia od samego alkoholu
raczej malo mozliwe sa po paru miesiacach czy latach picia, zeby tak
bylo to trzeba sobie niezle wypalic mozgownice wieloletnim chlaniem
i to ostrym, ale nie zmienia to faktu, ze i po mniej intensywnych
doswiadczeniach nie pozostaje to bez wplywu na psychike, mysle ze to
miks twoich problemow i alkoholu.

[tranzyt80]

Stawiasz proste pytanie:
"Otoz chcialem sie Was zapytac, czy to mozliwe, by to alkohol
> byl przyczyna takiego upodlenia psychiki?"

Uwazam,ze tak,tak,tak!
Im szybciej calkowicie odrzucisz alkohol,tym lepiej dla Ciebie.
Polecam tez wizyte u psychologa!Na pewno nie zaszkodzi.

[e4ska]

Alkohol wpędza Cię w jeszcze większą depresję - tak działa. Najpierw pociesza
bez sensu, a potem bez sensu przygnębia.

Najgorsze - alkohol nie pozwala działać. Nic nie zmienisz w swoim położeniu,
jeśli nadal pozostaniesz z butelką. Będziesz coraz słabszy i słabszy... kto
wtedy pomoże takiemu jak ty?

choroby psychiczne i alkohol idą w parze - potęgują się wzajemnie... do przejść
cięzkich dojdą nowe - komu alkohol nie pomógl w rozwiązywaniu problemów? -
przeciwnie, zawsze wpędzał w najgorsze kłopoty.

Jeśli więc wytrwałeś kilka dni, trwaj z uporem - aż zaczniesz inaczej mysleć, aż
zdobędziesz się czy na wizytę u psychiatry, czy na samodzielne działanie... na
walkę z własnym strachem.

pozdrowienia - nie łam się - powoli podnosimy sie z upadku:)))

[baasil]

nie odważyłbym się stawiać ci tu diagnozy,ale na pewno alkohol nie
jest lekarstwem na jakiekolwiek problemy.choć przecież wydaje się,że
działa,bo jak sam piszesz,po jego wypiciu problemy jakby
znikają,fobie,czy podejrzenia wydają się śmieszne,etc.ale to tylko
złudzenie,bo tak oszukujemy swoją psychikę-znieczulając się.
wiedz,że każdy człowiek ma jakieś problemy natury emocjonalnej i
uczuciowej,bo tak jest "skonstruowany".od urodzenia
czujemy,odbieramy bodźce zewnętrzne za pomocą zmysłów,a psychika to
wszystko magazynuje i układa.i wszystko czego w życiu doświadczamy
ma na nas wpływ(a niektóre twoje doświadczenia są wręcz
traumatyczne,nie dziwi więc ich wpływ na twoje widzenie świata).a
nie zawsze mamy wyuczoną umiejętność,na radzenie sobie z rozmaitymi
uczuciami,emocjami,stanami psychicznymi,które w nas są.i na
pewno,żadna"chemia" - tzn.alkohol,narkotyki,leki-antydepresanty
zażywane bez nadzoru lekarskiego lub w nadmiarze,czy jakiekolwiek
inne tzw.zachowania kompulsywne,czy też niekontrolowane wyrażanie
tychże stanów psychicznych(np.wybuchy
złości,agresji,podejrzliwości,fobie,etc)nie są sposobem na
poradzenie sobie.a tak,jak pisze eska,potęgują wręcz problemy.
i może być tak,że samemu trudno będzie Ci sobie z tym poradzić,choć
już to,że dostrzegasz te problemy jest twoim wielkim plusem i może
być pierwszym krokiem na drodze zmian obecnego stanu i zachowań(bo
najczęściej sam "chory" ich nie widzi).warto więc zwrócić się po
pomoc(np.do psychologa,psychiatry,specjalistów od uzaleznień,jakichś
grup samopomocowych,może być,ale nie musi AA,czy choćby takie
forum,czy inne strony w necie).i w oparciu o taką pomoc znaleźć
własny sposób na radzenie sobie z problemami życiowymi,bez
alkoholu,czy innych szkodliwych substancji,bądź zachowań.
ja dokładnie w Twoim wieku zdecydowałem się poprosić o pomoc,gdyż
uznałem,że sam już sobie nie radzę.i bardzo ważne były dla mnie
słowa usłyszane z ust terapeutki od uzależnień-jesteś jeszcze
młody,szkoda byłoby zmarnowaC życie(choć ja wtedy już uważałem się
za starca).dziś jestem starszy,ale czuje się młodziej niżli wtedy.i
choć życie mnie nadal nie rozpieszcza,problemy życiowe nie
zniknęły,to żyję zupełnie inaczej,patrząc "trzeźwo" na
świat,zyskując nową jakość życia(twierdzę ,że szczęsliwą).
na koniec dodam,że nie ma się czego wstydzić ,ani obawiać-problemy
natury psychicznej ma każdy,wystarczy obejrzeć wiadomości w TV i to
co sie dzieje w polityce.ty masz szanse na normalne życie,tamtych
wielu ludzi juz nie.jesteśmy z Tobą.pisz ...

[ela_102]

prawdziwyszuwaks...tak to wszystko o co pytasz jest
mozliwe...alkohol moze czynic takie spustoszenia.

Ze mnie alkohol zrobil dokladnie to samo...
Wydawalo sie ze zyje...ale dzis wiem ze bylam"martwa"
Moje mysli wówczas to jedna wielka "gnojowica" ktora powodowala ze
wybieralam tylko te sytuacje ktore maja mnie zniszczyc...
Posune sie do stwierdzenia ze nie bylam czlowiekiem:-)

ale o tym moge napisac dopiero dzis...kiedy moj trzezwy umysl to
dostrzegl:-)
Zycze Ci abstynencji...i trzezwosci...skoro tutaj jestes znaczy ze
szukasz...a skoro szukasz znaczy ze znajdziesz..powodzenia:-)

[nie_ty]

Jakiś czas temu wydarzyło się w moim życiu parę bardzo
traumatycznych zdarzeń (m.in. śmierć przyjaciółki, ciężka choroba i
śmierć jednej bliskiej osoby, samobójstwo drugiej) i zaczęłam miec
ataki lęku. Wydawało mi się, że umieram, ale nie tak psychicznie,
tylko fizycznie - byłam pewna, że umieram. Za pierwszym razem mąż
wezwał pogotowie, które stwierdziło, że fizycznie mi nic nie dolega.
Ataki powtarzały sie i w końcu doszłam do tego, że jest to coś z
psychiką - bardzo niedługo okazało się, że jak się tak trochę
niedobrze czuję, to pomaga mi alkohol. Jedno, dwa piwa. Starałam się
tego nie nadużywać, ale wyjechałam na parę miesięcy za granicę i tam
w warunkach stresu ataki zaczęły być coraz częstsze i mocniejsze, a
do tego nie mogłam liczyć na dostępną pomoc lekarską. Więc zawsze po
pracy, jak się źle czułam wypijałam parę piw - czasem jedno,
najczęściej 2-3. Niestety, okazało się, ża rano, na lekkim (a czasem
cięższym) kacu było jeszcze gorzej - czasem tak źle się czułam, że
musiałam wysiadać z autobusu. Po jakimś czasie na szczęście wróciłam
do Polski, niektóre sprawy zaczęły się rozwiązywać, poszłam do paru
lekarzy, zaczęłam dużo czytać o nerwicy lękowej (bo ją u mnie
zdiagnozowano) i jakoś, odpukać, poradziłam sobie - ataki minęły,
piwa już nie piję na uspokojenie, tabletek przepisanych przez
psychiatrę nie biorę w ogóle już od roku, wcześniej pomagały mi
doraźnie w momentach szczególnie złego samopoczucia.
Ale zauważyłam jedno - alkohol pomagał na jakiś czas (parę godzin),
a później było jeszcze gorzej, niż przedtem. Lęki nasilały się,
fobie wyolbrzymiały, nie mogłam jeździć środkami komunikacji, nie
mogłam przebywać w tłumie, podobnie jak ty nie mogłam oglądać filmów
w których jest przemoc (zaczynał mi się wtedy atak), wrażenie
umierania (nie do opisania dla normalnego człowieka) mógł wywołać
pozornie nic nie znaczący szczegół - kiedyś miałam atak na ulicy po
tym, jak zobaczyłam ulicznego aktora przebranego za śmierć. Osunęłam
się na chodnik w biały dzień, pośród pędzącego tłumu, moje
przerażone dziecko myślało, że naprawdę umieram, ludzie zatrzymywali
się i pytali, czy nie wezwać karetki, słowem - cała szopka;)
Nie sądzę, żeby u ciebie sam alkohol wywoływał objawy, które
opisujesz. Może masz nerwicę lękową połączoną z jakąś lekką formą
paranoi, może jakieś inne zaburzenia. Jedno jest pewne - alkohol je
potęguje, a nie rozwiązuje. Idź do lekarza, nawet pierwszego
kontaktu i opowiedz, co Tobie się dzieje i jak to się stało - może
przepisze ci jakieś leki (przy większości psychotropów nie wolno
pić!) które pozwolą ci choć na tyle opanować strach i fobie, że
będziesz mógł próbować sobie z tym poradzić sam, albo z pomocą. Ja
się wprawdzie zraziłam do psychiatrów, ale przepisane leki
(benzodiazepiny) początkowo pomogły mi w ogóle funkcjonować, choć
starałam się brać je jak najrzadziej, bo okazało się, że są jeszcze
bardziej uzależniające od alkoholu. Ale powoli, powoli i się udało,
czego i Tobie życzę:)