terapia dda

[a.jasmine]

Myślę o dalszej terapii, jestem także dda.Czy przechodziliście przez
taką terapię? Czy i jak zmieniła ona Wasze zycie? Pytam na tym
forum, ponieważ zalezy mi na opinii alkoholików.

[tenjaras]

jako alkoholik, aby podejść do terapii DDA musiałem spełnić kilka
warunków w moim ośrodku - mieć terapię podstawową i pogłębioną za
sobą, kilka tematycznych maratonów i minimum dwa lata nieprzerwanej
abstynencji

terapia DDA to już psychoterapia, sięga się do rzeczy i sytuacji,
które trudno udźwignąć alkoholikom, stąd te obwarowania

pierwszy raz świat zmienił się zupełnie wtedy, gdy przekonałem się,
że mogę niepić, wszystko stało się inne

drugi raz, po terapii DDA, kiedy wszystko okazało się inne niż do
tej pory widziałem

podczas terapii wyłoniły się sprawy tak głeboko wyparte z mojej
świadomości, że mimo tego, że chciałem być trzeźwy i wolny, zupełnie
o nich nie pamiętałem, to nie było przyjemne uczucie, ale bardzo
uwalniające, jak każde odkłamanie rzeczywistości

nazwałem po imieniu to, co miałem wybaczyć moim rodzicom, wcześniej
tylko teoretyzowałem, że oni też mieli jakieś przejścia, coś ich
ukształtowało takich, jakimi byli, chcieli jak najlepiej itp. teraz
nabrało to "mięsa"

moja matka zapiła się na śmierć i to spowodowało, że podjąłem tą
terapię, wcześniej miałem pincet powodów, które mi na nią nie
pozwalały, również moja sytuacja życiowa w jaką się wplątałem miała
duży wpływ na podjętą decyzję, nic, co sobie przedsięwziąłem i
zaplanowałem, mi nie wychodziło i nie wynikało to z perfekcjonizmu,
po prostu, wszystko się sypało

teraz moje życie wygląda zupełnie inaczej, przeżyłem kolejną ogromną
przemianę, wszystko co posiadam ma wymiar materialny, jest
namacalne, nie jest życzeniowe, ani nie wynika z tego, że coś muszę,
że inni na mnie patrzą, jestem jaki jestem i mam to co mam, dobrze i
wygodnie mi z tym, prawdziwie kocham i prawdziwie jestem kochany,
nie ma w moim związku jakiegoś układu i zależności, nasze współ... ;-
) ...istnienie wynika z miłości i dojrzałości

mój ojciec to normalny facet, co najbardziej mnie dziwi, bo nigdy go
takim nie widziałem...

warto było podjąć ten trud, dojrzałem

[a.jasmine]

ogromnie dziekuje Ci za odpowiedz.przeczytałam juz po raz którys z
rzadu Twój link o dorosłych dzieciach.
mam 3,5 roku abstynencji/ale ten czas leci,jestem po
terapiach,ukladam sobie zycie na nowo i to ogromnie trudne
jest...lęki przed zwierzchnikami, nadmierma kontrola partnera, lęk
przed porzuceniem,skołonnośc do zapominania o sobie w relacjach i
takich podobnych zachowań jeszcze kilka.Kiedys, gdy pilam, to
oczywiście nie zastanawialam sie nad tym,ze to malo normalne uczucia
i pewnie ubierałam to w złość.
Bez terapii pewnie nie pozbedę sie tego balastu./NAPEWNO NIE.../
Dziekuję.

[tenjaras]

życzę powodzenia